ترۆتسکی زۆر ناڕازییه‌*

ترۆتسکی زۆر ناڕازییه‌*

نوسینی: ئیما گۆلدمان
وه‌رگێڕانی له ‌فه‌ره‌نسیه‌وه‌: سه‌لام عارف

بڵاوکراوه‌ی (Vanguard) بڵاوکراوه‌یه‌کی مانگانه‌ی ئه‌نارکی بوو له‌  -New York- ده‌رئه‌چوو، وا بڕیار بوو ئه‌م گاڵته‌پێکردنه ‌  pamphlet له‌ ژماره‌ی مانگیjuillet 1938دا بڵاوبکرێته‌وه‌،  به‌ڵام له‌به‌رته‌سکی بواری بڵاوکردنه‌وه‌،  به‌ نیوه‌ناچڵی بڵاوکرایه‌وه‌،  وا ئێستا هێناومه‌ته‌وه‌ به‌رده‌ست،  به‌و هیوایه‌ی بره‌وی پێبده‌م و به‌مجۆره‌ بڵاویبکه‌مه‌وه‌E.G.

ترۆتسکی گومانی له‌وه‌دا نه‌هێڵاوه‌ته‌وه‌و، ڕای وایه‌، که‌ هه‌رچی ڕه‌خنه‌یه‌ك له‌ڕۆڵی ئه‌وبگیرێت له‌ کۆمه‌ڵکوژیه‌که‌ی (کرۆنشتات)دا ده‌بێته‌ هانده‌رو هێز بۆ (ستالین)  ترۆتسکی نایه‌وێت له‌وه‌ تێبگات و بیهێنێته‌ پێشچاوی خۆی، که‌ هه‌موو که‌سێك ئه‌توانێت ڕقی له‌ پاشا دڕنده‌که‌ی (کرملین)بێت و له‌هه‌مان کاتیشدا ڕه‌خنه‌ له‌ڕۆڵی دڕندانه‌ی ئه‌و بگرێت له‌کۆمه‌ڵکوژیه‌که‌ی (کرۆنشتات)دا به‌بیروبۆچوونی من، هیچ جیاوازیه‌کی ڕیشه‌یی نییه‌ له‌نێوان ئه‌و دووانه‌دا (ترۆتسکی) و (ستالین) هه‌ردووکیان خۆبه‌خشانه‌، لایه‌نگرو خزمه‌تکاری سیستمێکی دیکتاتۆرین ته‌نها ئه‌وه‌ هه‌یه‌ ئه‌میان (ترۆتسکی) له‌ ده‌سه‌ڵاتدا نه‌ماوه‌، ئه‌وه‌ش بۆی بووه‌ به‌ خێروبه‌ره‌که‌ت داباریوه‌ به‌سه‌ریدا، هه‌رچی خێرخوازی و پیاوچاکی و ده‌ست ودڵفراوانی هه‌یه‌ به‌ر ئه‌میان که‌وتووه‌، پێچه‌وانه‌که‌شی به‌ر ئه‌ویان (ستالین) که‌وتووه‌، چونکه‌ هێشته‌هه‌ر له‌ده‌سه‌ڵاتدایه‌،  ئیتر له‌به‌رئه‌وه‌ پیاوخراپه‌، هیوادارم، که‌ وانه‌زانرێت من به‌وجۆره‌ به‌رگری له‌سه‌روه‌رانی ڕوسیا ده‌که‌م نه‌خێر من دژی ئه‌وانم
ئه‌رکمه‌ بڵێم (ستالین) له‌ ئاسمانه‌وه‌ نه‌هاتووه‌و چه‌وسانه‌وه‌و سته‌می له‌گه‌ڵ خۆی هاوردبێت و بووبێته‌ مایه‌ی داخوحه‌سره‌تی گه‌لی ڕوسی، ئه‌وه‌یان (ستالین) خۆی به‌به‌خته‌وه‌ر ئه‌زانێت و بسکه‌ی سمێڵی دێت، که‌ به‌بێبه‌زه‌ی وبه‌ دڕندانه‌ترین شێواز به‌رده‌وامی ئه‌دات به‌ خونه‌ریتی به‌لشه‌فی و بۆته‌ سه‌رکاروانی ئه‌و پرۆسه‌یه‌، واته‌ (چه‌وسانه‌وه‌و داپڵۆسین) سه‌ره‌تای ده‌ستپێکردنی ئه‌و پرۆسه‌یه‌ش ئه‌گه‌ڕێته‌وه‌ بۆ ئه‌و کاته‌، که‌ (لینین) و حزبه‌که‌ی ده‌سه‌ڵاتیان گرته‌ده‌ست و جه‌ماوه‌ر مه‌حرومکرا له‌ شۆڕشه‌که‌ی، ئه‌و ده‌مه‌ ده‌ستکرا به‌ دروستکردنی پسپۆڕی و   دروستکردنی جیاوازی له‌بواری دابه‌شکردنی جێگه‌ی نیشته‌جێبوون و بڤه‌کردنی ئازادی سیاسی، ڕاونان و داپڵۆسین و کوشتن کرایه‌ خۆراکی ڕۆژانه‌و تا ئیسته‌ش هه‌ربه‌رده‌وامه‌، ڕاسته‌، سه‌ره‌تا ئه‌و داپڵۆسینه‌ هه‌موو ئه‌ندامانی حزبی نه‌گرته‌وه‌، به‌ڵام ئه‌وه‌، هیچ له‌و ڕاستیه‌ ناگۆڕێت، که‌ زۆر له‌ کۆمونیسته‌کان له‌زه‌بری ئه‌و گورزه‌ قوتار نه‌بوون، زۆریان به‌ناوی حه‌وانه‌وه‌ ڕه‌وانه‌ی که‌مپه‌ قه‌ڵه‌باڵغه‌کانکران(Chliapnikov)ڕه‌وانه‌ی قه‌فقازکران(Alexandra Kollantai) ده‌ستبه‌سه‌رکران و، هه‌موو به‌رهه‌ڵستکاره‌کان (مه‌نشه‌فیکه‌کان-سۆسیالیسته‌ شۆڕشگێڕه‌کان-ئه‌نارکیسته‌کان-ڕۆشنبیره‌ لیبراله‌کان) له ‌به‌ندیخانه‌ی(Tcheka) به‌ندکران و کوژران، زۆریتریش دوورخرانه‌وه‌ بۆشوێنه‌ دووره‌کان، وه‌ك سیبریا تا له‌وێ حوکمی مردنی هێدی هێدی ته‌واوبکه‌ن.

من هیچ لارییه‌کم له‌وه‌ نییه‌، که‌ دیکتاتۆریه‌ت له‌سه‌ر ده‌ستی (ستالین)دا دڕنده‌تر بووه‌، به‌ڵام ئه‌وه‌ هیچ له‌وڕاستیه‌ ناگۆڕێت ، که‌(ترۆتسکی) له‌ دراما شۆڕشگێڕیه‌که‌دا، ئاکته‌رێکی خوێنڕێژی (کرۆنشتات) بووه‌، ئه‌و ئه‌ڵقه‌یه‌ش خۆێناویترین ئه‌ڵقه‌ی ئه‌و درامایه‌ بوو.

دوو ژماره‌ی مانگی Février و Avrilی New intarnationalی (ساڵی1938)م له‌به‌رده‌ستدایه‌Ne intarnational  ئۆرگانی ڕه‌سمی ترۆتسکیيه‌، له‌و دوو ژماره‌یه‌دا چه‌ند بابه‌تێکی (G.Wright)ی تیادایه‌، ئه‌و زه‌لامه‌ یه‌کێکه‌ له‌ سه‌رکاره‌کانی ئه‌و ئۆرگانه‌، ئه‌و له‌ ترۆتسکی خۆی ترۆتسکیتره‌، هه‌موو تێکسته‌کانی بۆ به‌درۆخسته‌وه‌ی ئه‌و تاوانانه‌یه‌، که‌ ترۆتسکی پێتاوانبارکراوه‌ له‌مه‌سه‌له‌ی کرۆنشتاتدا، ئه‌و هه‌ر قسه‌کانی  سه‌روه‌ره‌که‌ی واته‌ (ترۆتسکی) ئه‌جوێته‌وه‌، دۆکیومۆنته‌کانیشی دۆکیومۆنتی ده‌ستی یه‌که‌م نین، چونکه‌ ئه‌و 1921 له‌ ڕوسیا نه‌بووه‌، هه‌ربۆیه‌ من وای به‌ باش ئه‌زانم، له‌و رووه‌وه‌ گرنگی بده‌م به‌ قسه‌وباسه‌کانی (ترۆتسکی) خۆی، هه‌رهیچ نه‌بێت، ئه‌وخۆی به‌شداری ئه‌و ڕه‌شه‌کوژیه‌ی کردووه‌و فه‌زڵ وشانازیه‌که‌شی بۆخۆی ده‌گه‌ڕێته‌وه‌، بابه‌ته‌کانی Wright ورده‌کاریان تیادا نییه‌، جگه‌له‌وه‌ پڕیشن له‌هه‌ڵه‌ی کويرانه‌، له‌به‌رئه‌وه‌ هه‌رچیه‌کم کردووه‌، ئه‌بێت په‌رده‌یان له‌سه‌رلابده‌م ، بۆئه‌وکاره‌، سه‌ره‌تا هه‌وڵئه‌ده‌م بزانم به‌ڵگه‌و بیانووه‌‌ هزریه‌کانی سه‌روه‌ره‌که‌ی ئه‌و زه‌لامه‌ چین؟

John G.Wrightله‌ هیچی نه‌بوو (Alexandre Berkman) تاوانبار ئه‌کات، که‌  گوایه‌  سۆسیالیسته‌ شۆڕشگێڕه‌کان ساڵی 1921 له‌ پراگ  نوسینێکیان نوسیوه‌ به‌ناوی ڕاستی ده‌رباره‌ی ڕوسیا، ئه‌و کردوویه‌تی به‌ سه‌رچاوه‌ ‌هه‌موو زانیاریه‌کانی له‌وێوه‌ وه‌رگرتووه‌ بۆ نوسینی (ڕاپه‌ڕینی کرۆنشتات).

ئه‌و (ئه‌لکسندر) تاوانبار ئه‌کات، که ‌(که‌سێکی دووڕووی په‌چه‌پۆشه‌، ئه‌وشتانه‌ی وه‌ریان ئه‌گرێت، دوای ڕتوشکردنیان، بڵاویان ئه‌کاته‌وه‌، که‌ گوایه‌ بیرکردنه‌وه‌ی خۆیه‌تی) ژیان و ڕه‌فتاری (ئه‌لکسندر) وه‌های کردووه‌، که‌ خاوه‌نی بیرکردنه‌وه‌ی خۆی بێت و تێکۆشه‌رێکی کارامه‌ش بێت،  ئه‌و گشت ژیانی خۆی کردبووه‌ قوربانی ئایدیاله‌که‌ی، ئه‌وه‌ی ئه‌وی ناسیبێت شایه‌تی ئه‌وه ‌ئه‌دات، که‌ ئه‌و که‌سێکی بێوه‌ی و نێتپاکبووه‌، له‌هه‌مان کاتیشدا نوسه‌رێکی باشیش بووه‌ (1).

کۆمونیستێکی مامناوه‌ندی به‌وه‌فا بۆ (ترۆتسکی) یان (ستالین) ئه‌رکیه‌تی له‌ئه‌ده‌بی ئه‌نارکی بزانێت، هه‌روه‌ك چۆن کاسۆلیکێك Voltair یان Tomas Pain ئه‌ناسێت، له‌به‌ر هیچ نا له‌به‌رئه‌وه‌ی له‌خۆیه‌وه‌ دۆ و دۆشاو تێکه‌ڵ نه‌کات، یان شته‌کان فڕێنه‌داته‌ ناو ئاگرێکه‌وه‌، تا ئه‌و کۆمونیسته‌ مامناوه‌ندیيه‌ بتوانێت  داهێنانێکی کۆمونیستانه‌ بکات، پێویسته‌ شاره‌زای هه‌ڵوێستی به‌رامبه‌ره‌که‌ی بێت، ئه‌وکاته‌ داخی دڵی خۆیپێبڕێژێت، به‌ڕای من هه‌ڵوێستی ئه‌و زه‌لامه‌ به‌رامبه‌ر (ئه‌لکسندر) زیاتر له‌  که‌مزانیاریه‌وه  سه‌رچاوه‌یگرتووه‌، ئه‌و ته‌واو بێئاگا بوه‌ له‌وه‌ که‌ (ئه‌لکسندر) به‌ درێژایی ته‌مه‌نی پەڕاوە‌یه‌کی به‌رباخه‌ڵی پێبوو، ته‌نانه‌ت ئه‌و چوارده‌ساڵه‌ش، که‌ تاڵاوی به‌ندیخانه‌یWesternی ئه‌چێشت له‌ده‌وڵه‌ته‌ یه‌کگرتوه‌کان، ئه‌و -23-مانگه‌ش که‌له‌ ڕوسیا ماینه‌وه‌ ئه‌و پەڕاوە‌یه‌ی هه‌ربه‌ده‌سته‌وه‌ بوو، هه‌رچیه‌کی بنوسیایه‌ بۆ منی ئه‌نارد، له‌و پاپۆڕه‌شدا   S.S.Bufordهه‌موو شتێکی ئه‌نوسی، ئه‌وانه‌ی له‌ پەڕاوە‌که‌یدا ئه‌ینوسین، نه‌ك هه‌رسه‌رچاوه‌ی نامیلکه‌که‌ی بوو ده‌رباره‌ی کرۆنشتات، به‌ڵکو بووه‌  که‌ره‌سه‌یه‌کی ئه‌فسانه‌ی به‌لشه‌فی، به‌ڕاستی سوکی وگرگنیيه‌، که‌ ئه‌و تاوانباربکرێت، که‌ قسه‌وباسه‌کانی (فۆرمه‌له‌کراو و هه‌ڵبه‌ستراون)و له‌ کتێبی سۆسیالیسته‌ شوڕشگێره‌کانه‌وه‌ وه‌رگیراون
فه‌نتازی تاوانبارکردنی (بیرکمان) وه‌های له‌  Wrightکردووه‌ ئه‌وه‌ له‌بیربکات، که‌ جه‌نه‌راڵ (Kozlovsky) له‌ کرۆنشتات بووه‌، ئه‌و ده‌مه‌ ترۆتسکی له‌وێ دایمه‌زراندبوو، وه‌ك پسپۆڕێکی بواری تۆپهاویشتن.

له‌ کتێبی (ڕاپه‌ڕینی کرۆنشتات) لاپه‌ڕه‌-15-براده‌ره‌ دێرینه‌که‌م (برکمان) نوسیویه‌تی کۆنه‌ جه‌نه‌راڵ (Kozlovsky) له‌ کرۆنشتات بوو، ئه‌وده‌مه‌ ترۆتسکی له‌وێ دایمه‌زراندبوو، وه‌ك پسپۆڕێکی تۆپهاویشتن، که‌چی ئه‌وه‌تا ئه‌وان ئه‌ڵێن هیچ ڕۆڵێکی نه‌بینیوه‌ له‌ ڕوداوه‌کانی کرۆنشتاتدا (Zinoviev) ئه‌وده‌مه‌ ئه‌و ڕاستیيه‌ی خستۆته‌ڕوو، که‌ ئه‌و جه‌نه‌راڵه‌ له‌   کرۆنشتات بووه‌ به‌ فه‌رمانی ترۆتسکی له ‌4/ مارسی1921 له‌ کاتی کۆنگره‌ی نا ئاسایی سۆڤیه‌تی پترۆگراد، که‌ تایبه‌ت بوو بۆ چاره‌نوسی کرۆنشتات،  ئه‌وکاته ‌(زینۆڤیڤ) باسی ئه‌وه‌ ئه‌کات، که‌ئه‌و جه‌نه‌راڵه‌ ده‌سته‌گوڵی ترۆتسکی بوو له‌ کرۆنشتات، به‌ڵام پیربووه‌ به‌ده‌ستی خۆی هیچی پێناکرێت، ئه‌وده‌مه‌ ئه‌و جه‌نه‌راڵه‌و ده‌ستوپێوه‌نه‌که‌ی بۆ ڕووڕه‌شکردنی ده‌ریاوانه‌کان، پروپاگه‌نده‌ی ئه‌وه‌یانئه‌کرد، که‌ ئه‌فسه‌ره‌ سپیه‌کان له‌ پشتی ده‌ریاوانه‌کانه‌وه‌ن به‌ ده‌ستی ئه‌وان ئه‌جوڵێن (ئه‌لکسندر برکمان) باسی ئه‌وه‌ئه‌کات ، که‌  ده‌ریاوانه‌کان به‌و پروپاگه‌ندانه‌ هه‌ڵناخه‌ڵه‌تێن و نایانه‌وێت ببنه‌ نۆکه‌ری ئه‌و جه‌نه‌راڵه‌، هه‌موو ئازوقانه‌ش ڕه‌تده‌که‌نه‌وه‌، که ‌(Victor Tchernov) پێشڕه‌وی باڵی ڕاسته‌ڕوی سۆسیالیسته‌ شۆڕشگێڕه‌کان  له‌ پاریسه‌وه‌ پێشکه‌شیانی ئه‌کات.

ترۆتسکیه‌کان واباسی هاتوهاواری ده‌ریاوانه‌کان ئه‌که‌ن، که‌ هه‌ستوونه‌ستێکی بۆرژوازیانه‌یه‌، ئه‌و بیروبۆچونه‌ی ترۆتسکیه‌کان ده‌رباره‌ی به‌رامبه‌ره‌ به‌رهه‌ڵستکاره‌کانیان ته‌نها ته‌ڵه‌بازی و زۆره‌ ملێیه‌ بۆ تێکشکاندنی بزوتنه‌وه‌ی کارگه‌ران و به‌شێکیشه‌ له‌ تاکتیکه‌ پیرۆزه‌کانی به‌لشه‌فیزم، بۆئه‌وه‌ی لای خوێنه‌ر ئاشکرابێت و ئه‌و تاوانبارکردنه‌ی ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتات پوچه‌ڵ بکرێنه‌وه‌، ئه‌و بانگه‌وازه‌ی ده‌ریاوانه‌کان به‌ نموونه‌ ئه‌هێنمه‌وه‌، ئه‌و بانگه‌وازه ‌6ی مارسی1921له‌ ڕادیۆوه‌ ئاڕاسته‌ی کارگه‌رانی دنیا کراوه‌(مه‌سه‌له‌که‌مان ڕه‌وایه‌، ئێمه‌  دۆستانی ده‌سه‌ڵاتی کارگه‌رانین، نه‌ك ده‌سه‌ڵاتی حزبه‌کان، ئێمه‌ له‌گه‌ڵ هه‌ڵبژاردنی جه‌ماوه‌ری کارگه‌رانداین بۆ سۆڤیه‌ته‌کان، ئستا سۆڤیه‌ته‌کان بوکه‌سه‌ماکه‌ره‌ی ده‌ستی حزبی کۆمونیستن، حزبی کۆمونیست خۆی که‌ڕکردوه‌ له‌ ئاستی داواکاریه‌کانمادا، هه‌میشه‌ وه‌ڵامیان داوینه‌ته‌وه‌ به‌ چه‌کی ده‌ستڕێژ(…) ‌هاوڕێیان ئه‌وان  نه‌ك هه‌ر هه‌ڵخه‌ڵه‌تاندن بۆته‌ پیشه‌یان، به‌ڵکو به‌ تۆپزیش موخه‌نه‌کن، جیاوازی ئێمه‌و ئه‌وان زۆر ساده‌و ئاساییه ‌(…) له‌ کرۆنشتات ده‌سه‌ڵات وابه‌ده‌ست-ده‌ریاوانه‌کان و سه‌ربازه‌کان وکرێکاره‌ شۆڕشگێڕه‌کانه‌وه‌، نه‌ك  به‌ده‌ست دژه‌ شۆڕشگێڕه‌کانه‌وه‌ به‌ پێشڕه‌ویی جه‌نه‌راڵ (Kozlovsky) ڕادیۆی مۆسکۆ هه‌وڵی زۆریدا له‌خشته‌تان ببات، دوامه‌که‌ون وه‌رنه‌ ناو ڕیزه‌کانمانه‌وه‌، په‌یوه‌ندیمان پێوه‌ بکه‌ن داوا له‌ نوێنه‌ره‌کانتان بکه‌ن، بێن سه‌ردانمان بکه‌ن له‌ کرۆنشتات، ته‌نها نوێنه‌ره‌کانتان ئه‌توانن ڕاستیه‌کانتان پێبڵێن، ئه‌و درۆ هه‌ڵبه‌ستراوانه‌ش پوچه‌ڵبکه‌نه‌وه‌ ، که‌ ده‌کرێن ده‌رباره‌ی ، ئه‌و نانه‌  که‌ فیلندا ده‌یبخه‌شێت، هه‌روه‌ها ده‌رباره‌ی یارمه‌تیه‌کانی تر، ئه‌و نان و یارمه‌تیانه‌ به‌ پێی  گرێبه‌ستێك ده‌برێت به‌ڕێوه‌، بژی پرۆلیتاریا و جووتیاری شۆڕشگێڕ، بژی ئه‌و سۆڤێتانه‌ که‌ به‌ ئازادی هه‌ڵبژێراون).

ده‌ریاوانه‌کان داوایان له‌ کرێکارانی دنیا ئه‌کرد، نوێنه‌ره‌کانیان بنێرن، تا له‌ درۆهه‌ڵبه‌ستراوه‌ قیزاویه‌ بێبنه‌ماکانی میدیای سۆڤیه‌تی  تێبگه‌ن.

کاتێك که‌سێك ناڕه‌زایی خۆی ده‌رئه‌بڕێت به‌رامبه‌ر مه‌رگه‌ساته‌که‌ی کرۆنشتات، ئیتر (لیۆن ترۆتسکی) شێتگیر ئه‌بێت و وا باسی ئه‌و مه‌رگه‌ساته‌ ئه‌کات که ‌(ئه‌ڵقه‌یه‌که‌ له‌ مێژووی په‌یوه‌ندی نێوان شاری پرۆلیتاری و شارۆچکه‌ی ورده‌ بۆرژوا) به‌و جۆره‌ باسه‌ش ڕازینابێت و له‌سه‌ری ئه‌ڕوات و ئه‌ڵێت حه‌ڤده‌ ساڵ تێپه‌ڕیوه‌ به‌سه‌ر ئه‌و ڕووداوه‌دا، گه‌ر مه‌به‌ستێکی پیس له‌ پشت ئه‌و باسه‌وه‌ نییه‌ ، بۆ تاوه‌ناتاوێك ئه‌و قسه‌وباسه‌ ده‌هێنرێته‌وه‌ گۆڕێ، ئه‌و ئه‌یه‌وێت بڵێت ئێمه‌ومانان نیازمان پیسه‌ و گه‌ره‌کمانه‌ ئه‌و ته‌وژمه‌ شۆڕشگێڕه‌،  واته‌ پرۆلیتاریای شار له‌که‌دار بکه‌ین، نه‌خێر ئێمه‌ومانان ئه‌وه‌ باش ئه‌زانین، که‌ ئه‌و ته‌وژمه‌ شۆڕشگێڕه‌ هیچ کات خۆی شلنه‌کردووه‌ بۆ دوژمن هه‌میشه‌ چاره‌سه‌ری مامناوه‌ندیشی ڕه‌تکردۆته‌وه‌، هه‌روه‌ها ئه‌وه‌ش ئه‌زانین، که‌ نوێنه‌ری پاشه‌ڕۆژیشه‌.

ئێمه‌ هه‌میشه‌ دژی دیکتاتۆر به‌رگریمان له‌وکردووه‌، له‌به‌رئه‌وه‌ به‌مافی خۆمانی ده‌زانین، که‌ پرسیاری لێبکه‌ین ئه‌و ڕۆڵی چیبوه‌ له‌و ڕوداوانه‌دا؟یان پرسیاری ئه‌وه‌ی لێبکه‌ین، ئه‌وکاته‌ی ئه‌و له‌ده‌سه‌ڵاتدا بوو، ئه‌و مێتۆدانه‌ چی بوون، که‌ به‌کاریهێناون له‌گه‌ڵ ئه‌و که‌سانه‌، که ‌بیر و بۆچونه‌کانی ئه‌میان به‌ڕاستییه‌ ڕه‌هانی ناو ئینجیل نه‌زانیوه ‌؟ به‌ڕاستی نه‌فامیه‌، گه‌ر چاوه‌ڕوانی ئه‌وه‌بکرێت، که‌ ئه‌و به‌ڕاستی  وه‌ڵامی ئه‌و پرسیارانه‌ بداته‌وه‌، چونکه‌ ئه‌و نه‌ئه‌یه‌وێت ڕاستیه‌کانی ئه‌وسه‌رده‌مه‌ بزانرێت، نه‌ئه‌شیه‌وێت پشتی براده‌ره‌کانی بدات له‌زه‌وی، به‌ڵام ئه‌و ئه‌وه‌ په‌رده‌پۆش ناکات و ئه‌ڵێت(منیش پیاوێك بووم گوناه و هه‌ڵه‌ی زۆرمکردوه‌، براده‌ره‌کانیی خۆمم کوشتوه‌، یان فه‌رمانی کوشتنیانم ده‌رکردووه‌) ڕاسته‌ ئه‌وه‌ی ئه‌وکردویه‌تی، گه‌یشتن بوه‌ به‌ پله‌وپایه‌کی به‌رز، مه‌گه‌ر هه‌ر پێغه‌مبه‌ره‌ مه‌زنه‌کان توانیبێتیان بگه‌نه‌ ئه‌و لوتکه‌یه‌ (ترۆتسکی) هێزو جه‌سوری خۆی ناشارێته‌وه‌، وه‌ها خۆی پیشان ئه‌دات، که‌ ئه‌و نه‌ك هه‌ر بڕیاره‌کانی وردوکامڵ بوون، به‌ڵکو توانای ئه‌وه‌شی هه‌یه‌، که‌ ده‌می ئه‌و شێت و شه‌یتانانه‌ش دابخات، که‌ ئه‌م به‌خوا نازانن، وائه‌زانن ئه‌میش په‌ڕپوته‌و قاچه‌کانی له‌قوڕ دروستکراون، ئه‌گه‌ری داته‌پینی زۆره‌.

ترۆتسکی گاڵته‌جاڕی ئه‌کرد به‌و به‌ڵگه‌نامانه‌، که‌ ده‌ریاوانه‌کان و که‌سانی ناو ڕووداوه‌کان نووسیبوویانن، ئه‌و ئه‌و نووسراوانه‌ی ناونابوو(نووسراوه‌ ساخته‌کان) ئه‌و نووسراوانه‌ به‌رهه‌می بینین و بیستنی هه‌واڵی ئه‌و گه‌ماڕۆ تۆقێنه‌ره‌ بوون، لێره‌دا پرسیار ئه‌وه‌یه‌ با ئه‌و نووسراوانه‌  (نووسراوی ساخته‌)ش بووبن وه‌ك ئه‌و ده‌ڵێت، ئه‌ی بۆ داینه‌گرتنه‌ خواره‌وه‌؟خۆ هه‌رهیچ نه‌بێت ئه‌و نووسراوانه‌ یارمه‌تی خوێنه‌ری ئه‌دا له‌ڕاستی ڕووداوه‌کان تێبگه‌ن، جگه‌له‌وه‌  ئه‌بوونه‌ یارمه‌تییه‌ك بۆخۆشیان ئه‌وکاته‌ به‌ باشی تێئه‌گه‌یشتن خۆیان چیانکردووه ‌و بایی چه‌ندیشن، دادگا بۆرژوازیه‌کان ئه‌و مافه‌  ئه‌ده‌ن به‌ تاوانبار، که‌ بۆ به‌رگریکردن  له‌ خۆی به‌ڵگه‌نامه‌ ئاماده‌بکات، که‌چی ئه‌و مافه‌ لای ترۆتسکی  حه‌رام بوو ئه‌و هه‌رخۆی ڕاست و هه‌قبه‌ده‌ستبوو، هه‌نووکه‌ له‌سه‌ر ئاڵاکه‌ی نووسرابوو (نا بۆ  چاره‌سه‌ری ناوه‌ڕاست له‌گه‌ڵ دوژمن).

ئێمه‌ له‌ بێلیاقه‌تی که‌سێکی وه‌ك (John G.Wright) تێئه‌گه‌ین، ئه‌وه‌ش ئه‌زانین که‌ بێلیاقه‌تیه‌ی ئه‌و له‌ کاوێژکردنی نوسراوه‌ به‌لشه‌فیه‌کانه‌وه‌ سه‌رچاوه‌یگرتووه‌، به‌ڵام (ترۆتسکی) بۆ؟ خۆ ئه‌و لای خۆی که‌سایه‌تیيه‌کی ناسراوه‌، له‌سه‌ر ئاستی دنیا.

ترۆسکی هه‌رخه‌ریکی خۆدزینه‌وه‌یه‌، له‌ به‌ڵگه‌ نوسراوه‌کانی ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتات له‌به‌رئه‌وه‌، به‌ڕای من ئه‌و نێتپاك نییه‌، پێشینان واته‌نی (پڵنگ په‌ڵه‌کانی ئه‌گۆڕێن، به‌ڵام سروشتی ناگۆڕێت) ئه‌و له‌ژیانی ده‌ربه‌ده ریدا میحنه‌تێکی زۆری چێشت، به‌ڵام نه‌ تراجیدیای نه‌مانی خۆشه‌ویسته‌کانی، نه‌ درامای خیانه‌تکاری یاوه‌ره‌کانی تۆزقاڵێك نه‌رمونیانی ئه‌وی نه‌جوڵاند، له زمانی چک و تۆڵه‌کردنه‌وه‌ زیاتر فێری هیچیتر نه‌بوو، تاوه‌ناتاوێکیش ئه‌بیستین، که‌ ئه‌ڵێت بێده‌نگی مردووه‌کان گه‌لێ باشتره‌ له‌ قسه‌وباسی زیندووه‌کان، ئه‌و ڕاست ئه‌کات وا حه‌ڤده‌ساڵه‌ قسه‌وباس ده‌رباره‌ی ده‌نگه‌ کپکراوه‌کانی کرۆنشتات ئه‌ویان هه‌راسانکردووه‌.

ترۆتسکی دروستکه‌ری سوپای سوور گوتویه‌تی(مارکس جه‌ختی له‌سه‌رئه‌وه‌ کردۆته‌وه‌، که‌ نابێت ئه‌و قسه‌وباسانه‌، که‌ تاکه‌کان یان حزبه‌کان ده‌یانکه‌ن ده‌رباره‌ی خۆیان، بکرێته‌ پێوانه‌ی حوکمدان به‌سه‌ریاندا) به‌داخه‌وه‌ ترۆتسکی نازانێت، ئه‌وه‌ی مارکس وتوویه‌تی پڕبه‌پێستی ترۆتسکی خۆیه‌شیه‌تی.

له‌ناو به‌لشه‌فیکه‌کاندا، به‌لشه‌فیکێك نه‌بووه‌ وێنه‌ی ترۆتسکی به‌  توانا بووبێت له‌ نووسیندا و خۆی بکاته‌ سووره‌ی به‌ر له‌شکرو که‌شخه‌ بکات، که‌ به‌شداری شۆڕش و دوای شۆڕشی کردووه‌، وه‌ك خۆی دووباره‌ی ده‌کاته‌وه‌، که‌ مارکس وتوویه‌تی(مارکس جه‌ختی له‌سه‌رئه‌وه‌ کردۆته‌وه‌، که‌ نابێت ئه‌و قسه‌وباسانه‌ ، که‌ تاکه‌کان یان حزبه‌کان ده‌یانکه‌ن ده‌رباره‌ی خۆیان بکرێنه‌ پێوانه‌ی حوکمدان به‌سه‌ریاندا) که‌واته‌  به‌و پێیه‌ خۆهه‌ڵکێشان و نووسینه‌کانی خۆشی نابنه‌ پێوه‌ری حوکمدان به‌سه‌ر خودی خۆیدا، واته‌ ئه‌و گه‌ره‌کی نییه‌ ماهیه‌تی خۆی ده‌ربخات، گه‌رنا ئه‌وا بۆچوونه‌که‌ی مارکس ناته‌واو مه‌ترسیداره‌
ترۆتسکی هه‌وڵێکی زۆریدا ناوی ڕاپه‌ڕینی کرۆنشتات بزڕێنێت، هه‌ر بۆ ئه‌و مه‌به‌سته‌ ئه‌م تانه‌یه‌ی  گرت (ڕووی ئه‌دا به‌ ده‌یان ته‌له‌گراف بنێرم بۆ به‌ره‌ جۆراوجۆره‌کانی جه‌نگ و داوابکه‌م، که‌ که‌رته‌ چه‌کداره‌کان درووستبکرێن له‌ کرێکاران و ده‌ریاوانه‌ متمانه‌ پێکراوه‌کان و به‌ باشی ئاماده‌بکرێن، به‌ڵام کۆتایی 1918و سه‌ره‌تای 1919 له‌ به‌ره‌کانه‌وه‌ ده‌نگی ناڕه‌زایی به‌رزبووه‌وه‌و سکاڵا ئه‌کرا، که‌ ده‌ریاوانه‌ جیاکراوه‌ تازه‌کانی کرۆنشتات بێفه‌ڕن داواکاریان زۆره‌و هیچ دیسپلینێکیشیان نییه‌، جێگه‌ی موتمانه‌ش نین له‌ شه‌ڕه‌کاندا، زه‌ره‌ریان زۆرتره‌ له‌ قازانج) دواتر  ترۆتسکی ده‌ڵێت (ئه‌و کاته‌ی له‌ پترۆگراد برسێتی و بارو زروفه‌که‌ زۆر ناله‌باربوو) ئێمه‌ له‌  مه‌کته‌بی سیاسی زیاتر له‌ جارێك  ئه‌و مه‌سه‌له‌یه‌مان تاووتیۆکرد، تا بزانین پێویست ئه‌کات قه‌رز  بکه‌ین له‌ ناوه‌وه‌، واته‌ له‌ کرۆنشتات، یان هه‌روا بمێنینه‌وه‌ پشتببه‌ستین به زه‌خیره‌ جۆراوجۆره‌کانمان؟نوێنه‌ری پترۆگراد وه‌ڵامی داینه‌وه‌ ،  گووتی ئه‌وان به‌ خۆشی خۆیان هیچمان ناده‌نێ، ئه‌و ده‌مه‌ ئه‌وان خه‌ریکی قاچاغچێتی  کاغه‌زو خه‌ڵوزو نان بوون، هه‌جه‌روگوجه‌ره‌کانی کرۆنشتات سوورن له‌سه‌رئه‌وه‌ی، که‌ هیچمان نه‌ده‌نێ  به‌دوای شه‌ڕیشدا ئه‌گه‌ڕێن، لێره‌دا من گه‌ره‌کم نییه‌ گفتوگۆ بکه‌م ده‌رباره‌ی  هه‌ڵوێستی ده‌ریاوانه‌کان ، واته‌ هه‌ڵوێستی  ئه‌وان ساڵی 1918-1919، چونکه‌ من  سه‌ره‌تای ساڵی 1920گه‌یشتمه‌ ڕووسیاو 15مانگ مامه‌وه‌ ئه‌وه‌ی بینیم ئه‌وه‌ی  ئه‌و به‌درۆئه‌خاته‌وه‌  ، ده‌ریاوانه‌کانی ده‌ریای به‌لتیق کاتێك ده‌رئه‌که‌وتن، وه‌ك که‌سانی زۆر ئازاو به‌نرخ ده‌رئه‌که‌وتن بووبوونه‌ سه‌مبولی کرداری  نه‌له‌قیوو، هه‌ندێكجار ئه‌نارکیسته‌کان-سۆسیالیسته‌ شۆڕشگێڕه‌کان-هه‌ندێکیش له‌ کۆمونیسته‌کان، پێیان ئه‌وتم  ده‌ریاوانه‌کان بڕبڕه‌ی پشتی شۆڕشن، سه‌رده‌می یه‌کی ئایاری 1920 له‌و ڤیسیڤاڵانه‌دا که‌ڕێکخران به‌ بۆنه‌ی یه‌که‌م سه‌ردانی نوێنه‌ری حزبی کرێکارانی به‌ریتانی، کاتێك ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتات ده‌رئه‌که‌وتن، وه‌ك پاڵه‌وانی ڕزگاری و شۆڕش دژی کرینسکی و دژیLoud nitch  سڵاویان لێ ئه‌کراو چه‌پڵه‌ڕێزان ئه‌کران، له‌یادی  شۆڕشی ئۆکتۆبه‌ریشیدا، ده‌ریاوانه‌کان له‌ڕیزی پێشه‌وه‌ بوون کاتێك ده‌رئه‌که‌وتن چه‌پڵه‌ڕێزان زیاتر ئه‌بوو، که‌چی دامه‌زرێنه‌ری سوپای سوور، به‌وجۆره‌ باسی بوونی فه‌وزاو گه‌نده‌ڵیمان بۆئه‌کات له‌ کرۆنشتات، تۆبڵێی، هه‌رئه‌و به‌ته‌نها ئاگاداری ئه‌وه‌ بووبێت و پێشه‌واکانی تری حزب بێئاگا بووبن؟من بڕواناکه‌م و له‌وبڕوایه‌شدام، که‌ ترۆتسکیش کاتی خۆی، واته‌ پێش مارسی1921 بیروبۆچونی به‌و جۆره‌ نه‌بووه‌  ده‌رباره‌ی ده‌ریاوانه‌کان، که‌ ئاشوبه‌چین و زیاده‌ڕۆیی ئه‌که‌ن له‌ داواکاریه‌کانیاندا و دیسپلینیشیان نییه‌ و گه‌نده‌ڵن، که‌واته‌ گێڕانه‌وه‌که‌ی ئه‌و له‌ گومانه‌وه‌ سه‌رچاوه‌یگرتووه‌ و ئه‌یه‌وێت بڵێت کاولکاریه‌که‌ی کرۆنشتات ئه‌نجامی کارێکی کوتوپڕی شێتانه‌ بوو، گه‌ر ئێمه‌ بگه‌ینه‌ ئه‌و بڕوایه‌و وه‌های دابنێن، که‌ ده‌ریاوانه‌کان وه‌ك جاری جاران نه‌ماون، واته‌ وه‌ك1917 (2) نه‌ماون ئه‌وه‌ش ئه‌وه‌ ئه‌گه‌یه‌نێت، که‌ ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتاتی 1921به‌و جۆڕه‌ شه‌ڕانی نین وه‌ك ئه‌و باسیان ئه‌کات، یان گه‌ر مه‌سه‌له‌که‌ به‌لای ترۆتسکی وWrightمه‌سه‌له‌ی دیسپلینه‌، ئه‌ی بۆ باسی ئه‌وه‌ناکه‌ن، که‌ ئه‌نجامی بارقورسی چاره‌نوسی ده‌ریاوانه‌کان ناکه‌ن؟، یان بۆ باسی ئه‌وه‌ ناکه‌ن، که‌ تا چ ڕاده‌یه‌ك گیانی هاوکاریان به‌ هێزبوو له‌گه‌ڵ کارگه‌رانی پترۆگراد، به‌ واته‌یه‌کی تر مه‌رگه‌ساته‌که‌ی کرۆنشتات له‌ شێتیه‌وه‌ سه‌رچاوه‌ی نه‌گرتبوو، به‌ڵکو له‌ بارقورسی و نادیاری چاره‌نوس و گیانی هاوکاریه‌وه‌ سه‌رچاوه‌یگرتبوو، ترۆتسکی باشئه‌زانێت،  که‌Wrightخۆی نادات له‌قه‌ره‌ی، که‌ یه‌که‌م ئه‌ڵقه‌ی درامای کرۆنشتات له‌24فێبرایر له‌ پترۆگراد ڕویداو ڕاسته‌وخۆ په‌یوه‌ندی به‌ ده‌ریاوانه‌کانه‌وه‌ نه‌بوو، ئه‌و ڕۆژه‌ واته‌ سه‌ره‌تای ئه‌ڵقه‌ی یه‌که‌م به‌ دژایه‌تیکردنی زنجیره‌ مانگرتنه‌کانی کرێکاران ده‌ستیپێکرد، ئه‌و مانگرتنانه‌ش ده‌ستیان پێکردبوو دژی به‌رده‌وامبوونی برسێتی و ساردوسه‌رما، هه‌روه‌ها دژی وتاردان و شانازیکردن به‌ دیکتاتۆریه‌تی پرۆلیتاریاوه‌و دژایه‌تیکردنی ئه‌وه‌، که‌ دیکتاتۆریه‌تی پرۆلیتاریا کرابووه‌ دیکتاتۆریه‌تی  بێبه‌زه‌یی حزبی کۆمونیست.

(Alexndre Berkman)له‌ پەڕاوە‌ به‌رباخه‌ڵیه‌که‌یدا نووسیویه‌تی، له‌ کارگه‌ی(Troubot-chny) کاتی دابه‌شکردنی جلووبه‌رگی زستانه‌، هه‌ره‌باشه‌کان ئه‌دران به‌ ئه‌ندامه‌کانی حزب شڕووپڕه‌که‌ش به‌ کرێکاره‌کانی تر، دژی ئه‌وه‌ کرێکاران مانیانگرت و حکومه‌ت خۆی که‌ڕکردبوو، له‌و حاڵه‌ته‌دا  ئیستاکه‌ کرێکاران نایانه‌وێت بچنه‌وه‌ سه‌رکاره‌کانیان، له‌سه‌ر جاده‌کانی نزیك کارگه‌که‌ کۆبوونه‌ته‌وه‌، سه‌ربازه‌ گه‌نجه‌ کۆمونیسته‌کانی ئه‌کادیمی سه‌ربازیان  به‌رداوه‌ گیانیان، به‌ڵام هێشتا هیچ توندووتیژیه‌ك ڕوینه‌داوه‌،  ئێسته‌ هێدی هێدی کرێکارانی عه‌مباری ده‌ریایی دێنه‌ پاڵ مانگرتوه‌کان دژی توندوتیژی و له‌خۆبایبوونی حکومه‌ت، دیسانه‌وه‌ خۆپیشاندان ده‌ستیپێکردۆته‌وه‌و کاری به‌ربه‌ستکرنیش هه‌ربه‌رده‌وامه‌1921 کرێکارانی پترۆگراد  ده‌رباره‌ی مه‌سه‌له‌ی ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتات هه‌ڵوێستی خۆیان یه‌کلاکردۆته‌وه‌ ، هه‌ر هه‌مان هه‌ڵوێسته‌ که‌ ساڵی 1917 وه‌ریانگرتبوو، گیۆش به‌وه‌ناده‌ن، که‌ به‌ دژه‌ شۆڕش  ناوئه‌برێن، ئه‌وکاته‌ی  ده‌ریاوانه‌کان به‌لشه‌فیکه‌کانیان هێنایه‌ سه‌رته‌خت به‌ گوڵه‌ گه‌شاوه‌کان ناوزه‌ندکرابوون، به‌ڵام ئێستا 1921که‌ کرێکاران  داوای ئه‌وه‌ئه‌که‌ن، کوا جێبه‌جێکردنی به‌ڵێنه‌کانی پێش شۆڕش؟ حزبی کۆمونیست، دوای جێگه‌خۆشکردنی خۆی، هه‌موو به‌ڵێنه‌کانی له‌بیرخۆی بردۆته‌وه‌، له‌بری گوڵی گه‌شاوه‌ی شۆڕش کرێکارانی خستۆته‌ خانه‌ی  دژه‌ شۆڕشه‌وه‌ ، ئه‌وه‌ی گرنگه‌ له‌و تاوانه‌ قێزاویه‌دا دژی ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتات ئه‌وه‌یه‌، که‌ یاخیبونه‌که‌ی ئه‌وان له‌ که‌شێکی هێمنه‌وه‌ سه‌رچاوه‌ی نه‌گرتبوو، به‌ڵکو له‌ ئازاری ئه‌شکه‌نجه‌و داواکارییه‌ بنه‌ڕه‌تییه‌کانی کارگه‌رانی شارو دێهاته‌کانه‌وه‌ سه‌رچاوه‌ی گرتبوو.

به‌ڕێوه‌بردنی جووتیاران به‌ ئاگرو ئاسن، که‌چی ئه‌وان داواکارییه‌کان و خه‌مووپه‌ژاره‌ی جووتیاران به‌ په‌ڵپوبیانوو ئه‌زانن و ئه‌ڵێن ئه‌و داواکاریانه‌ خه‌وخه‌یاڵن.

کۆنه‌ قۆمیسه‌ری گه‌ل گه‌ره‌کییه‌تی  له‌و ڕووه‌وه‌ دڵنیامان بکات، که‌ پێویست  ناکات داوای جووتیاران  (توانای کڕین )بکه‌نه‌ گرفتێکی بێچاره‌، چونکه‌ ئه‌و دیارده‌یه‌ دیارده‌یه‌کی کاتیيه‌و به‌ستراوه‌ به‌ جه‌نگی ئه‌هلیه‌وه‌، ىه‌ڵام  ئه‌وه‌ ڕاست نییه‌ ئه‌وا بۆ  سێ ساڵ ئه‌چێت جه‌نگی ئه‌هلی  نه‌ماوه‌، که‌چێ  ئه‌و حاڵه‌ته‌ هه‌ر به‌رده‌وامه‌ ، خراپتر ئه‌بێت باشترنابێت به‌ واته‌یه‌کی دی دیارده‌یه‌کی کاتی نییه‌، له‌بری ئه‌وه‌ی شاره‌کان پێداویستییه‌کانی دێهاته‌کان دابین بکه‌ن، که‌چی به‌ پێچه‌وانه‌وه‌ بۆ مه‌به‌سته‌ (سه‌ربازیه‌کان)‌هه‌رچی شتی دێهاته‌کان هه‌یه‌ کێش ئه‌کرێن بۆ شاره‌کان، جوتیاره‌کان ماهیه‌تی به‌لشه‌فیکه‌کانیان بۆ ده‌رکه‌وتوه‌، ڕۆژ دوای ڕۆژ ڕقووکینه‌یان ئه‌ستورتر ئه‌بێت به‌رامبه‌ریان (Slatchev Krimsky)سه‌ره‌تای شۆڕش جه‌نگاوه‌رێك بوو دژی شۆڕش فه‌رمانده‌ری چه‌ند یه‌که‌یه‌کی سه‌ربازی بوو.

ئه‌و پیاوه‌ دڕنده‌یه‌ چه‌نده‌ها کاری به‌ڕبه‌ڕیانه‌ی ئه‌نجامدابوو به‌رامبه‌ر ده‌ستگیراوه‌کانی جه‌نگ، که‌چی تاوانی جه‌نگی له‌سه‌رلابرا تاوانه‌کانی خرانه‌ چاڵی له‌بیرچوونه‌وه‌وه‌، ته‌نانه‌ت ئه‌و تاوانانه‌ش، که‌ کردبونی دژی (جوه‌کان)، ئه‌و جه‌نه‌راڵه‌ گه‌ڕێنرایه‌وه‌ بۆناو باوه‌شی نیشتمان، له‌گه‌ڵ چه‌ند جه‌نه‌رڵێکی تردا خه‌ڵاتی سه‌ربه‌رزیان درایه‌، له‌به‌رئه‌وه‌ی گورزێکی جه‌رگبڕیان وه‌شاندبوو له‌(سامیزم) (antisémites)وه‌کو کارێکی باشو و ڕه‌وایان کردبێت، له‌ ڕاستیدا ئه‌وه‌ بۆ ئه‌وه‌بوو، که‌ هیچ جوه‌یه‌ك نه‌خه‌ڵه‌تابێت له‌ ڕووی ترۆتسکی و سه‌رکرده‌کانی تردا  هه‌ڵبگه‌ڕێته‌و و پێوویسته‌ ملکه‌چوو گیۆڕایه‌ڵ بێت، ئه‌و هه‌موو ڕه‌فتارانه‌ به‌لای جه‌ماوه‌رو شۆڕشه‌وه‌ پێچکردنه‌وه‌ بوو بۆلای سه‌رکوتکاریه‌ ئیمپرالیستیه‌کان، جنێوو بون ئه‌دران به‌ جه‌ماوه‌، ئه‌و واته‌(ترۆتسکی)باشترین خه‌ڵات ، که‌ پێشکه‌شیکرد به‌ نیشتمانه‌ سۆسیالیستیه‌که‌ی ئه‌وه‌بوو(Slachev Krimsky)ی نارده‌ سه‌ر جووتیارانی(Caréllie)چونکه‌ ئه‌وده‌مه‌ جووتیاران داوای مافی  چاره‌نوسیان ئه‌کرد، به‌واته‌یه‌کی تر داوای(خۆبه‌ڕێوه‌بردن)یان autodérmination ئه‌کرد، که‌واته‌ ‌ داوای  دابینکردنی هه‌لومه‌رجه‌کانی ژیانێکی باشتریان ئه‌کرد.

به‌داخه‌وه‌ چاوخشانه‌وه‌که‌ی (لینین)یش به‌ هه‌ڵوێستی (KozmineوKalinin) نه‌غمی چاوپیاخشانه‌وه‌که‌ نه‌رمونیان بوو، واته‌ فێڵێك بوو له‌ فێڵه‌ به‌سه‌رچووه‌کانی به‌لشه‌فی ، سه‌رئه‌نجام پاساوبوو بۆ پاکڕاگرتنی پێشڕه‌وه‌کان ،  که‌ گوایه‌  گوناهبار نین.

له‌ژێر چاودێری و به‌ یارمه‌تی لێپرسراوانی ناوچه‌ی کرۆنشتات (Kouzmine) گورزی خۆی ئه‌وه‌شێنێت، به‌لای ده‌ریاوانه‌کانه‌وه‌ ئه‌و کاره‌ ئاشکرابوو، چاوه‌ڕوانی کارێکی باشتریان نه‌ئه‌کرد، ده‌ریاوانه‌کان ئه‌یانزانی، گه‌ر ڕێگه‌ بدرێت به ‌(Vassilev) نه‌ك هه‌ر چه‌کیان ئه‌کات، به‌ڵکو چ زه‌خیره‌شیان هه‌یه‌ تاڵانی ئه‌کات ، هه‌رچه‌نده‌ ده‌ریاوانه‌کان ئه‌وه‌یان ئه‌زانی، که‌چی ساده‌وساکارانه‌ که‌وتنه‌ ئه‌و هه‌ڵه‌یه‌وه‌ زۆرجار نهێنیه‌کانی خۆیان ئه‌درکان لای کۆمیته‌ی شۆڕشگێڕ جگه‌له‌وه‌ ڕێگه‌یان ئه‌دا به‌و کۆمیته‌یه‌ ده‌ستبخاته‌ کاروبارو بڕیاره‌کانیانه‌وه‌،  ده‌ریاوانه‌کان به‌ مه‌به‌ستی ده‌ستخستنی پاڵپشتی کرێکارانی پترۆگراد،  وه‌فدێکی 30که‌سیان نارد، که‌ینووبه‌ینی ئه‌و وه‌فده‌ ئاشکرا بوو، گه‌ڕانه‌وه‌یان لێبڤه‌کراو ده‌ستگیرکران و ڕاسته‌وخۆ ڕه‌وانه‌ی(Theka)کران، سه‌رده‌می کۆبوونه‌وه‌که‌ی یه‌کی مارسWrightوترۆتسکی زیاد له‌ پێویست گرنگیاندا به‌و ده‌نگوباسه‌، که‌وا لۆریه‌ك چه‌کدار ئاماده‌یه‌ بۆئه‌وه‌ی به‌ره‌و کرۆنشتات بڕوات بۆ پاڵپشتی هێزه‌ سه‌ربازیه‌که‌ی ئه‌وێ، گومان له‌وه‌دا نییه‌، که‌Wrightله‌سایه‌ی دیکتاتۆریه‌تی تۆکمه‌دا نه‌ژیاوه‌، کاتێك بیروڕاکان ده‌ستئه‌که‌ن به‌خۆخواردنه‌وه‌و ئازادی بیروڕا ده‌ربڕین ئه‌خنکێنرێت، خێرایی بڵاوبونه‌وه‌ی ده‌نگووباسه‌کان ده‌گاته‌ خێرایی هه‌وره‌تریشقه‌و مه‌ودایه‌کی تۆقێنه‌ر وه‌رئه‌گرێت، لۆریه‌کانی(Tcheka)به‌ درێژایی ڕۆژ جرتووفرتی ناو جاده‌کانیانه‌، ئه‌و که‌سانه‌ش ، که‌ شه‌وانه‌ ده‌که‌ونه‌ ناو تۆڕه‌کانیانه‌وه‌ ده‌موده‌ست ڕه‌وانه‌ی (Tcheka) ئه‌کرێن، ئه‌وده‌مه‌ی له‌ ڕووسیا بوم ئه‌و دیمه‌نه‌ زۆرباو بوو له‌ پترۆگرادو مۆسکۆ، له‌و حاڵه‌ته‌ ئاڵۆزووشڵه‌قاوه‌دا ووتاردانه‌کانی (Kouzmine) پاڵه‌په‌ستۆو گرژیه‌کی زۆری درووستکردبوو، ئاسایبوو ده‌نگووباسه‌کان  خێرا ئه‌هاتن و ئه‌چوون، ئێمه‌ش گیۆمان لێئه‌گرتن.

دووحه‌وته‌ به‌ر له‌ هه‌ڵمه‌ته‌که‌ دژی ده‌ریاوانه‌کان، پەڕاوە‌کانی پاریس هه‌واڵی ڕاپه‌ڕینه‌که‌یان بڵاوکرده‌وه‌، به‌باشه‌ باسیانکردبوو، ئه‌وه‌ش بوو به‌ خێروبه‌ره‌که‌ت و داباری به‌سه‌ر ده‌سه‌ڵاتی به‌لشه‌فیکه‌کانداو خێرا قۆستیانه‌ بۆ ڕووڕه‌شکردنی ڕاپه‌ڕینه‌که‌ لای کرێکاران، که‌ گوایه‌ ئه‌و ڕاپه‌ڕینه‌ به‌شێکه‌ له‌ پیلانه‌کانی ئیمپریالیزم.

له‌ڕاستیدا ئه‌و هه‌واڵه‌ پێشکاتییه‌ نا ئاسایی و نوێ نه‌بوو، ده‌ستی Riga و Helsingforsی تیابوو، ئه‌وانه‌ یه‌کانگیربوون له‌گه‌ڵ ئاژانسی دژه‌ شۆڕش، له‌ ڕووسیا ڕۆژانه‌ به‌ سه‌دان ڕووداو ڕوویئه‌دا، که‌ دژی شۆڕشی ڕووسی بوون و زیانێکی زۆریان لێئه‌که‌وته‌وه‌ چاویان لێئه‌پۆشرا و به‌ هیچ کلۆجێك باسیان نه‌ئه‌کرا، چونکه‌ ئه‌و ڕووداوانه‌ سه‌نعه‌تی حزبی کۆمونیست و دیکتاتۆر خۆی بوون، له‌ ڕاستیدا له‌ ئۆکتۆبه‌ردا (Tcheka) ده‌ستکه‌وتێکی باش بوو ، که‌چی ئه‌وه‌تا ئیسته‌1921بۆته‌ مۆته‌که‌یه‌ك به‌سه‌رلاشه‌ی شۆڕشه‌وه‌، ئه‌توانم نموونه‌ی زیاتر بهێنمه‌وه‌، به‌ڵام ته‌سکی بواری بابه‌ته‌که‌ ڕێگه‌ی ئه‌وه‌م نادات، ئه‌بێت نووسینێکی فراوانتر بنووسم.

ئه‌و بڵاوکردنه‌وه‌ پێشکاتیه‌ی له‌ چاپه‌مه‌نی پاریسیدا، هیچ په‌یوه‌ندیه‌کی به‌ ڕاپه‌ڕینی کرۆنشتاته‌وه‌ نییه‌، وه‌کو له‌وه‌وپێش باسمکرد1921له‌ پیرۆگراد زووربه‌ی زۆری کۆمونیسته‌کان و که‌سانی تریش ئاگاداری قسه‌وباسی نێوان  چاپه‌مه‌نی پاریس و ڕاپه‌ڕین نه‌بوون، ته‌نانه‌ت  ترۆتسکی خۆشی نه‌ له‌ده‌ره‌وه‌ نه‌له‌ناوه‌وه‌ ئاگادار نه‌بوو، که‌چی وا بۆپای نه‌کبه‌تی Wrightی موریدی ترۆتسکی  ئاگاداره‌و باسیئه‌کات، من دڵنیام گه‌ر دواتر مێژووناسه‌کان ڕاپه‌ڕینه‌که‌ی کرۆنشتات هه‌ڵبسه‌نگێنن، ئه‌گه‌نه‌ ئه‌و ئه‌نجامه‌، که‌ ڕاپه‌ڕینه‌که‌ به‌های ڕاسته‌قینه‌ی خۆی هه‌یه‌ و له‌ باشترین بارودۆخدا  ڕووینه‌داو له‌ دایکبووی پیلانێکی تۆپزی نه‌بوه‌، به‌واته‌یه‌کی دی ده‌ستێکی ده‌ره‌کی بزوێنه‌روو وزه‌به‌خشی نه‌بوه‌.

کرۆنشتات کرایه‌ فاکته‌ری خستنه‌گه‌ڕی(سیاسه‌تی ئابوری نوێ)واته‌ NEP لینین ته‌واو به‌وه‌ هۆشیار بوو، که‌ نه‌خشه‌کێشانێکی نوێی(شۆڕشخواز) به‌رهه‌ڵستکارییه‌کی به‌هێز ئه‌خوڵقێنێت له‌ناو ڕیزه‌کانی حزبدا، له‌به‌رئه‌وه‌ خوڵقاندنی مه‌ترسی هه‌ڕه‌شه‌کردنێك پێویستبوو بۆ تێپه‌ڕکردنی ئه‌و سیاسه‌ته‌ ئابووریيه‌ به‌ خێرایی و به‌بێخشپه‌، کرۆنشتات کرایه‌ باشترین بیانوو، ماشێنی پڕۆپاگه‌نده‌ خرایه‌گه‌ڕ  به‌وه‌ش ده‌ستیپێکرد، که‌ ده‌ریاوانه‌کان بوونه‌ته‌ شاپڵیته‌ی ده‌ستی ئیمپریالیزم به‌شێکن له‌ هێزی دژه‌ شۆڕش بۆ ماڵوێرانکردنی ده‌وڵه‌تی کۆمونیست، ئه‌و پڕۆپاگه‌ندانه‌، هێنده‌ کاریگه‌ربوون، بۆ نموونه ‌300 گه‌نجی کۆمونیست بۆلێدانی کرۆنشتات کۆنگره‌ی حیزبیان به‌جێهێشت، خۆبه‌خشانه‌ بۆ ته‌فرووتوناکردنی ده‌ریاوانه‌کان، ئه‌و هێزه‌ چوه‌ پاڵ  ئه‌و هه‌زار که‌سانه‌، که‌ زۆر گاڵته‌جاڕانه‌ به‌ فیڕۆ ئه‌دران، گێڕانه‌وه‌ی  داستانی ئه‌و کوشتارو به‌فیڕۆدانه‌، هێنده‌ کارێکی سه‌خته‌ مه‌گه‌ر هه‌ر ئه‌وانه‌ بتوانن بیگێڕنه‌وه‌، که‌ به‌شداری ئه‌و مه‌رگه‌ساته‌یانکردبوو  نه‌کوژرابوون، دێته‌وه‌ یادم له‌و خه‌سته‌خانه‌یه‌، که‌ هه‌موو برینداره‌کانیان بۆ ئه‌هێنا، گه‌نجێکی کۆمونیستم بینی داستانی به‌ فیرۆچوونی خه‌ووخه‌یاڵی خۆمم بۆ باسکرد، که‌ تا چڕاده‌یه‌ك نائومێدم له‌ شۆڕشی ڕووسی، دوای ئه‌و ، گه‌نجێکی ترم بینی ئه‌میان پێوه‌ی دیاربوو، که‌ ئازاره‌ ده‌روونیه‌که‌ی زۆر زیاتر بوو له‌ ئازاره‌ جه‌سته‌ییه‌که‌ی، چونکه‌ بۆی ده‌رکه‌وتبوو که‌ هه‌ڵخه‌ڵه‌تێنراوه‌و کراوه‌ته‌ قوربانی درووشمی (دژه‌ شۆڕش)ئه‌و گه‌نجه‌ کۆمونیسته‌  گه‌یشتبوه‌ ئه‌و بڕوایه‌، که‌ ئه‌وانه‌ی، که‌ ئه‌م دژیان جه‌نگاوه‌  نه‌ جه‌نه‌راڵه‌ تزارییه‌کان بوون، نه‌ پاسه‌وانه‌ سپیه‌کان بون، به‌ڵکو هاوڕێ دێرینه‌کانی خۆی بوون، که‌تا دوێنێ بوو پێکه‌وه‌ هه‌مووشتێکیان کردبووه‌ قوربانی شۆڕش.

حه‌زو ویسته‌کان و به‌ ته‌نگه‌وه‌ هاتنی دیکتاتۆر بۆ به‌ناوه‌ندیکردن، هیچ بوارێکی نه‌هێشتبووه‌وه‌ بۆ خاڵی هاوبه‌ش له‌نێوان(NEP)و کرۆنشتاتیه‌کاندا، کرۆنشتاتیه‌کان داوای ئه‌وه‌یان ئه‌کرد، که‌ بتوانن له‌ناوخۆیاندا به‌رهه‌مه‌کانی خۆیان ئاڵوگۆڕبکه‌ن، به‌ڵام به‌پێی (نیپ) ئه‌بوایه‌ هه‌موو جمووجۆڵه‌ ئابوریه‌کان سه‌رتاپایی و ناوه‌ندی بن، دیکتاتۆریه‌تی به‌لشه‌فی هه‌موو داهێنانێکی پرۆلیتاری و جووتیاری ئیفلیجکردبوو.

(ترۆتسکی) جه‌خت له‌سه‌رئه‌وه‌ ئه‌کاته‌وه‌، که‌ کرۆنشتات نه‌یتوانی هاوپشتی کارگه‌رانی پترۆگراد دابین بکات، ئه‌و پێیوایه‌ که‌ سنوور ئه‌وه‌ دیاریئه‌کات، که‌ که‌سێك سه‌ربه‌ کام چینه‌، نه‌ك هه‌رئه‌وه‌نده‌، ئه‌و نایه‌وێت دان به‌وه‌دا بنێت، که‌ئه‌و جیاوازیه‌ گچکه‌یه‌ که‌ هه‌بوو له‌نێوان کارگه‌رانی پترۆگراد و کرۆنشتاتدا  له‌ درۆو قسه‌وباسه‌ هه‌ڵبه‌ستراوه‌کانی ده‌سه‌ڵاتی سۆڤیه‌تیه‌وه‌  سه‌رچاوه‌یان گرتبوو.

میدیای سۆڤیه‌تی کرابووه‌ زه‌هربه‌خشی دژه‌ کرۆنشتات ‌، له‌7ی مارسی1921که‌ به‌ دڕنده‌ترین شێواز تاوانکاریه‌که‌ی کرۆنشتات ده‌ستیپێکرد، ئه‌و ده‌مه‌ پترۆگراد له‌ژێر یاسای سه‌ربازیدا بوو ، زۆر له‌ کارگه‌کان داخرابوون، بێکاری باڵیکێشابوو به‌سه‌ر هه‌موو لایه‌کدا، پەڕاوە‌ به‌رباخه‌ڵیه‌که‌ی(Alexandre-Berkman)ئا به‌م چه‌شنه‌ باسی ئه‌و حاڵه‌ته‌ ده‌کات (باڵبه‌ستکردن زۆر بوو (Techékistes) ه‌کان چوارده‌وری مانگرتوه‌کانیان دابوو قۆڵیان ئه‌به‌ستن و ڕه‌وانه‌ی به‌ندیخانه‌کانیان ئه‌کردن ده‌مارگرژبوون و توڕه‌بوون هه‌موولایه‌کی گرتبووه‌وه‌، پاراستنی هه‌موو دامه‌زراوه‌ حکومه‌تیه‌کان دابینکرابوو، له‌به‌رده‌می ئوتێل(Astoria)گوله‌ڕێژێکی گه‌وره‌ دامه‌زێنرابوو، ئه‌و ئوتێله‌ باره‌گای (زینۆفیف)وچه‌ند سه‌روه‌رێکی تری به‌لشه‌فی بوو، تاوه‌ناتاوێك  ئاگاداری ڕه‌سمی ده‌رئه‌کرا داوا له‌ کارگه‌ران ئه‌کرا بگه‌ڕێنه‌وه‌ سه‌ر کاره‌کانیان(…)کۆبونه‌وه‌ی سه‌رجاده‌کان بڤه‌کرابون، کۆمیته‌ی به‌رگری ده‌ستیکردبوو به‌ پاککردنه‌وه‌ی شار، چاودێری خرابووه‌ سه‌ر ئه‌و کرێکارانه‌، که‌ مه‌یلی ئه‌وه‌ ئه‌که‌ن هاوکاری کرۆنشتات بکه‌ن ئه‌گیران و سزا ئه‌دران، ئه‌و ده‌ریاوانانه‌ی کرۆنشتات که‌له‌وێ ئه‌ژیان ده‌ربه‌ده‌رئه‌کران، هه‌ندێکیشیان کرابوونه‌ بارمته‌.

کۆمیته‌ی به‌رگری جاڕی ئه‌وه‌یدا،  که‌ به‌ندکراوه‌کان بارمته‌ن به‌رامبه‌ر سه‌ر سه‌لامه‌تی قۆمیسه‌ری ئاوی ده‌ریای به‌لتیق N.N.Kouzmin سه‌رۆکی سۆڤییه‌تی کرۆنشتات، هه‌روه‌ها سه‌لامه‌تی T.Vassiliev و چه‌ند کۆمونیستێکی تر، گه‌ر بێتوو خراپه‌کاری به‌رامبه‌ر ئه‌وانه‌ بکرێت، ئێمه‌ش هه‌موو به‌ندکراوه‌کان ئه‌کوژین، له‌ سایه‌ی ڕژێمێکی ئاسنینی وادا  له‌ ڕووی فیزیکییه‌وه‌ مه‌حاڵبوو کرێکارانی پترۆگراد  بتوانن به‌ ئاسانی له‌ گه‌ڵ کرۆنشتات  هاوکاربن، له‌و ئاگربارانه‌دا، دزه‌کردنی دێڕێکیش له‌ کرۆنشتا ته‌وه‌ بۆ پترۆگراد ته‌واو زه‌حمه‌ت بوو، ئه‌وه‌ سه‌رباری ساخته‌کردن و ئاوه‌ژووکردنه‌وه‌ی ڕاستییه‌کان له‌لایه‌ن ترۆتسکییه‌وه‌، به‌ڵام له‌گه‌ڵ ئه‌و باره‌ ناله‌باره‌دا، کرێکارانی پترۆگراد  هه‌ڵوێستیان یه‌کلایی بوو، پشتگیری کرۆنشتاتیان ئه‌کرد، چونکه‌ ئه‌یانزانی ئه‌وه‌ی له‌ کرۆنشتات ڕوویداوه‌، نه‌ یاخیبوونه‌ نه‌ ئاژاوه‌ نانه‌وه‌یه‌، نه‌ دژه‌ شۆڕشیشه‌، جگه‌ له‌وه‌ کرێکارانی پترۆگراد،  هه‌ڵوێستی کرێکارانی کرۆنشتاتیان له‌به‌رچاوبوو، له‌ ڕاپه‌ڕینی 1905 و مارس و ئۆکتۆبه‌ری1917هه‌ر له‌مه‌شه‌وه‌ ئه‌توانم بڵێم، که‌ ترۆتسکی ڕاست نییه‌ بوختانێکی زۆری هه‌ڵبه‌ستووه‌ به‌ ده‌م بیره‌وه‌رییه‌کانی ده‌ریاوانه‌کانی کرۆنشتات بۆ ئه‌و مه‌به‌سته‌ بڕواننه‌  (New intarnational.p106) ترۆتسکی ئه‌یه‌وێت خوێنه‌رانی دڵنیا بکات، گوایه‌ ئه‌و ڕۆژانه‌  لێره‌وله‌وێ که‌س بیری لای ئه‌نارکی و ڕێبازی ئه‌نارکیزم نه‌بوو، هیچ هه‌ست به‌ کاریگه‌ری هه‌راسانکاری ئه‌نارکیسته‌کان نه‌ ئه‌کرا، ئه‌و درۆیه‌  وه‌ك هه‌موو درۆکانی تری هه‌ڵبه‌ستراوه‌، ئه‌و درۆیه‌ ناچێته‌ خانه‌ی  سته‌مکاریه‌که‌ی ئه‌وه‌وه‌، گه‌ر به‌و جۆره‌ بوایه‌ که‌ ئه‌و هه‌ڵیبه‌ستوه‌، ئه‌ی بۆچی 1918باره‌گای گشتی ئه‌نارکیسته‌کانی له‌ مۆسکۆ به‌ چه‌کی ده‌ستڕێژ  ته‌فروتوناکرد، ئه‌و سته‌مکاریه‌ له‌و ڕۆژه‌وه‌ ده‌ستپێکرد تا ڕۆژی ئه‌مڕۆش به‌رده‌وامه‌، مه‌گه‌ر که‌مپه‌ قه‌ڵه‌باڵغه‌کان پڕ نه‌کران له‌ ئه‌نارکیسته‌کان ، مه‌گه‌ر ئه‌وانه‌یان ، که‌ به‌ختیان هه‌بووبێت ئه‌مڕۆ له‌ ژیاندا مابن.پێش ڕاپه‌ڕینه‌که‌ی کرۆنشتات (ترۆتسکی) بیروڕای خۆی ئه‌گۆڕێت به‌رامبه‌ر (ماخنۆ) Makhoله‌به‌رئه‌وه‌ی پێویستی به‌ سوپاکه‌ی ماخنۆ بوو بۆ قڕکاریه‌که‌یWrangelئه‌ی ترۆتسکی هه‌ڵینه‌کوتایه‌ سه‌ر کۆنگره‌ی ئه‌نارکیسته‌کان له‌Kharkovو سه‌دان ئه‌نارکی نه‌ پێچایه‌وه‌و ڕه‌وانه‌ی به‌ندیخانه‌ی Boutikaی نه‌کردن؟ئه‌ی ئه‌و  ئه‌نارکیستانه‌ له‌و به‌ندیخانه‌یه‌ نه‌هێڵرانه‌وه‌ تا ئه‌ڤریلی 1921؟ نه‌ ئه‌نارکیسته‌کان، نه‌ چه‌پڕه‌وه‌کانی تر به‌ره‌و ڕووی هیچ تاوانێك نه‌کرانه‌وه‌، به‌وجۆره‌و له‌ هیچی نه‌بوو هه‌موویان ڕاپێچی که‌مپه‌ قه‌ڵه‌باڵغه‌کان کران.

لیۆن ترۆتسکی گاڵته‌جاڕی ئه‌کات به‌ باسی داواکاری(سۆڤیه‌ته‌ ئازاده‌کان)ی ده‌ریاوانه‌کان ، تا بڵێی ده‌ریاوانه‌کان ساویلکه‌و ساکاربوون، چونکه‌ بڕوایان وابوو که‌ (سۆڤیه‌ته‌ ئازاده‌کان)ئه‌توانن بژین له‌ پاڵ دیکتاتۆردا ، ‌هه‌ر سه‌رله‌ به‌یانی ده‌سه‌ڵاتی به‌لشه‌فی سۆڤیه‌ته‌ ئازاده‌کان گرێدران به‌ کلکی ده‌سه‌ڵاتی به‌لشه‌فیکه‌وه‌، واته‌ گرێدانی سۆڤێته‌ ئازاده‌کان، پێش گرێدانی سه‌ندیکاکان و هه‌ره‌وه‌زیکاره‌کان ئه‌نجامدرا، جارێك (لینین) به‌ له‌ خۆڕازیبونێکی زۆروه‌ پێیگوتم(ئه‌وا پیاوه‌ مه‌زنه‌که‌تان Enrico Malatesta به‌ سۆڤیه‌ته‌کانمان ڕازیه‌) منیش خێرا به‌ تۆپزی بۆم ڕاستکرده‌وه‌و وتم کام سۆڤێتانه‌؟‌هاوڕێ لینین، گه‌ر مه‌به‌ستت سۆڤیه‌ته‌ ئازاده‌کانه‌ ه‌منیش ڕازیم، ئه‌وه‌ی بیست خێرا باسه‌که‌ی گۆڕیو کۆتایی پێهێنا، ئه‌و کاته‌ من به‌ باشی له‌وه‌ گه‌یشتم، که‌ بۆچی  ناکرێت له‌ ڕووسیا سۆڤیه‌تی ئازاد بژی؟

John G. Wrightدرۆ ئه‌کات و ئه‌یه‌وێت گومان له‌وه‌دا نه‌هێڵێته‌وه‌و ئه‌ڵێت تا22ئه‌ڤریل له‌ پترۆگراد هیچ گیروگرفتێك نه‌بوو، ئه‌و وتنه‌ی ئه‌وه‌ی ئه‌و ده‌یڵێت،  ته‌نها له‌ به‌ ڕۆمانکردنی مێژووی حزب ئه‌چێت و هیچی تر، چونکه‌ ئه‌و ده‌مه‌ی ئێمه‌ گه‌یشتینه‌ ڕووسیا، ناڕه‌زایی هوروژانی کرێکاران له‌ هه‌موو جێگه‌یه‌ك به‌ ئاسانی ئه‌بینرا، ‌هه‌رچ کاتێك سه‌ردانی هه‌رچی کارگه‌یه‌کم بکردایه‌، ئه‌و ناڕه‌زایو هوروژانه‌م به‌ چاوانی خۆم ئه‌بینی، چونکه‌ دیکتاتۆریه‌تی پرۆلیتاریا کرابووه‌ دیکتاتۆریه‌تی حزبی کۆمونیست، بنه‌مای ئه‌و پانکردنه‌وه‌‌ حزبیيه‌ بریتیبوو له‌ به‌ باوکردنی جیاوازی و په‌ڕاوێزکردن ، جا گه‌ر ئه‌و ناڕه‌زای و توڕه‌بوونه‌ تا پێش 1921 خامۆش بووبێت، ته‌نها له‌به‌رئه‌وه‌ بووه‌، که‌ کارگه‌ران سه‌رسه‌ختانه‌ ده‌ستیانگرتبوو به‌ هیوایه‌که‌وه‌، ته‌قینه‌وه‌ی (کرۆنشتا)یش دوا بڵقی ئه‌و هیوایه‌ بوو.

هیواو مه‌به‌ست وخه‌باتی ئه‌و کرێکاره‌ ناڕه‌زاو بێزارانه‌، که‌ چووبوونه‌ ناو سه‌نگه‌ری ده‌ریاوانه‌کانه‌وه‌ بۆ دابینکردنی هه‌لومه‌رجه‌کانی جێبه‌جێکردنی به‌ڵێنه‌کانی پێش شۆڕش بوو، به‌تایبه‌تی (‌هه‌موو ده‌سه‌ڵاته‌کان بۆ سۆڤیه‌ته‌کان) هه‌روه‌ها دژی ئه‌وه‌بوو، که‌ دیکتاتۆریه‌تی سیاسی کرابووه‌ قه‌سابی دیکتاتۆریه‌تی پرۆلیتاریا، ئه‌وان ئا به‌وجۆره‌ گیانی پیرۆزی به‌لشه‌فیزمیان ئه‌بوغزاند.

Wrightله‌ بابه‌تێکدا-P49تێبینیه‌ك ئه‌دات و  نوسیویه‌تی، که ‌ Victor Sergeگوتویه‌تی (به‌لشه‌فیکه‌کان به‌ره‌و ڕووی یاخیبونێك بونه‌ته‌وه‌، ناچار ئه‌بوایه‌ پانی بکه‌نه‌وه‌، چونکه‌ چاره‌ڕێیه‌کی تر نه‌بوو)ئه‌و واته‌Victorحاڵی حازر له‌ناو نازونعمه‌تی نیشتمانی کارگه‌راندا ناژی، تا ناچاربێت له‌وجۆره‌ قسانه‌ بکات، له‌به‌رئه‌وه‌ من  ‌هیچ به‌ بێویژدانیه‌کی نازانم، گه‌ر بڵێمWrightناماقوڵی ئه‌کات و درۆشی فه‌رموو، ساڵی 1921-Victor-ناو به‌ناو له‌گه‌ڵ نوێنه‌رانی به‌شی فه‌ره‌نسی  له‌ ئه‌نته‌رناسێۆنالیزمی کۆمونیست ده‌رئه‌که‌وت، ئه‌و  ئه‌و سه‌رده‌مه‌ که‌ ترۆتسکی خه‌ریکی ئاماده‌ باشیبوو بۆ ئه‌نجامدانی ئه‌و قه‌سابخانه‌یه‌ له‌ژێرناوی ڕاوی پۆله‌ (پۆڕه‌کان)   ئه‌ویش واته‌Victor وێنه‌ ی-الکسندر بیرکمان-و چه‌ند کۆمونیستێکی ترو من ، هه‌راسان و تۆقیبوو، ئه‌و کاتانه‌، که‌ Victorده‌ستی به‌تاڵ ئه‌بوو ئه‌هاته‌ ژووره‌که‌ی ئێمه‌ به‌ بێ ئارامی به‌ پانی و درێژی ژووره‌که‌دا ئه‌هاتوئه‌چوو قژی خۆی ئه‌ڕنی و ده‌سته‌کانی ئه‌دا به‌ یه‌کدا و ئه‌یوت و ئه‌یوته‌وه‌(پێویسته‌ شتێك بکرێت بۆ وه‌ستانی ئه‌و مه‌رگه‌ساته‌ ترسناکه‌)ئێمه‌ش پێمان ئه‌وت، خۆتۆ لای خۆی ئه‌ندامی حزبیت، بۆ ده‌نگی ناڕه‌زایی به‌رزناکه‌یته‌وه‌، ئه‌ویش ئه‌یگوت هیچ که‌ڵکێکی نابێت بۆ ده‌ریاوانه‌کان،  (3).

له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌شدا داوامان لێکرد ڕاپۆرتێك به‌رزبکاته‌وه‌ داوای لابردنیTcheka(پۆلیسی نهێنی داپڵۆسین)بکات، هه‌رچه‌نده‌ ئێمه‌ ئه‌مانزانی، گه‌ر لاشیببه‌ن به‌ نهێنی دروستی ئه‌که‌نه‌وه‌، ئه‌و ده‌مه‌ پاساوی ئه‌هێنایه‌ بۆ ئه‌و مه‌سه‌له‌ ، که‌ دایك و مناڵ به‌بێ یه‌کترهه‌ڵناکه‌ن گه‌ر بێت و ئه‌وه‌ ڕاستبێت،  که‌Victor دوای حه‌ڤده‌ ساڵ وتبێتی (به‌لشه‌فیکه‌کان به‌ره‌وڕوی یاخیبونێك بونه‌وه‌، ئه‌بوایه‌ پانیانبکردایه‌ته‌وه‌، چونکه‌ چارێکی تر نه‌بوو) ئه‌وه‌ی Victorوتوویه‌تی هیچ مانایه‌کی نییه‌ و هه‌ڵوێستێکی نزم و سوکه‌، چونکه‌ ئه‌و وه‌ك  من باشئه‌یزانی، که‌ هیچ قۆمیسه‌رێکی کۆمونیست ده‌ستگیر نه‌کرابوو، نه‌شکرابووه‌ قوربانی هیچ خراپه‌کاریه‌ك من ڕووی ده‌مم ئه‌که‌مه‌Victor لێی ئه‌پرسم ئایا ڕاست ئه‌ڵێت، گه‌ر ڕاست ئه‌ڵێت، ئه‌ی ئه‌و سه‌رده‌مه‌ی که‌ به‌شمه‌ینه‌ته‌کان ئه‌کوژران، ئه‌و چۆن توانی له‌ ڕووسیا بمێنێته‌وه‌ له‌ ژێر باڵی ڕژێمی هاوڕێکانیدا واته‌ ڕژێمی (لینین) و (ترۆتسکی) له‌وه‌ من بێئاگام گرفتی من نییه‌ گرفتی خۆیه‌تی، به‌ڵام من له‌وه‌ ڕازی نیم و ڕێگه‌ ناده‌م ئه‌وه‌ بڵێت ، که‌ به‌لشه‌فیکه‌کان  هه‌قی خۆیان بوو پێستی ده‌ریاوانه‌کان بگورن.

(لیۆن ترۆتسکی) گاڵته‌ی به‌وه‌ ئه‌کات، کاتێك تاوانبار ئه‌کرێت به‌ کوشتنی 1500 ده‌ریاوان، نه‌خێر نه‌خێر، ئه‌و خۆی ڕاسته‌وخۆ ده‌ریاوانه‌کانی نه‌گه‌وزاند له‌ خوێنی خۆیاندا، ئه‌و ته‌نها ئه‌و کاره‌ی سپارد به‌ (Toukhatchevsky) جێبه‌جێ بکات ئه‌و مرۆڤکوژه‌  پرۆفیسۆنێله‌، به‌ باشترین شێوه‌ ئه‌و ئه‌رکه‌ پێسێراوه‌ی ئه‌نجامدا ده‌ریاوانه‌کانی خه‌ڵتانی خوێنکردو وه‌ك ئاژه‌ڵی تۆپیو ڕایکێشان، ئه‌وانه‌ش، که‌ له‌ تۆپبارانی به‌لشه‌فیکه‌کان قوتاریان بوو  درانه‌ ده‌ست Dybenkoی مرۆدۆست و دادپه‌روه‌ر Toukhatchevsky وDybenko  دوو پاڵه‌وانی ڕزگارکردنی دیکتاتۆرن، گه‌ر ئه‌و دوو پاڵه‌وانه‌ دادپه‌روه‌ر بن!سه‌یره‌ ئه‌شێت مێژوو شێوازێکی تایبه‌تی هه‌بێت بۆ به‌رقه‌رارکردنی دادپه‌روه‌ری.

ترۆتسکی ئه‌یه‌وێت جێگه‌مان پێله‌ق بکات، به‌ مه‌به‌ستی گره‌وبردنه‌وه‌ کارتێکی تازه‌مان تێئه‌گرێت داوا ئه‌کات(له‌ کیۆ وه‌ که‌ی بینراوه‌، که‌ له‌ پراکتیزه‌کردندا پرانسیپه‌ سه‌ره‌کیه‌کانی ئێمه‌ سه‌لمێنرابێت) ئه‌وه‌ی کراوه‌ نیوه‌ناچڵ بووه‌، به‌ تۆپزیش نه‌کراوه‌، هێنده‌ به‌سه‌ که‌ ته‌ماشای هه‌ڵوێستی ئه‌و بکه‌ین به‌رامبه‌ر کۆمه‌کگه‌ری داهێنه‌رانه‌ی کارگه‌رانی ئیسپانیا، ئه‌و کاته‌ به‌ باشی بۆمان ده‌رئه‌که‌وێت، که‌ ئه‌و هه‌ڵوێسته‌ی هه‌مان هه‌ڵوێستی هه‌بوو به‌رامبه‌ر شۆڕشی ڕوسی.

پاشکۆ

لیۆن ترۆتسکی John G. Wright و ئه‌نارکیسته‌کانی ئیسپانیا.

جه‌نگی ئه‌هلی له‌ ڕوسیا چوارساڵی خایاند، گه‌رچی ئه‌نارکیسته‌کان ئه‌یانبینی، که‌ شۆڕش به‌ره‌و هه‌ڵدێر ئه‌برێت، به‌ڵام له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌شدا، ئه‌نارکیسته‌کان  چاوپۆشیان له‌زۆرشت ئه‌کرد، تا کارێکی وه‌ها نه‌که‌ن دوژمن لێی سودمه‌ندبێت، شۆڕشی ڕوسی له‌چه‌ند قۆڵێکه‌وه‌ دژی دوژمنه‌ جۆراوجۆره‌کانی ئه‌جه‌نگا، گه‌رچی ئه‌نارکیسته‌کان له‌به‌ره‌ی شۆڕشدا بوون ، به‌ڵام بیرو بۆچوون و هه‌ڵوێستی خۆیان له‌بیرنه‌کردبوو، واته‌ سووربوون له‌ به‌رگریکردن له‌ شۆڕش، هه‌ڵبه‌ت ئه‌و هه‌ڵوێسته‌شیان له‌و لۆجیکه‌وه‌ سه‌رچاوه‌یگرتبوو(‌هیچ هێنده‌ی ئه‌وه‌ مه‌ترسیدار نییه‌،  که‌ ئه‌نارکیسته‌کان و جه‌ماوه‌ر بچن به‌گژیه‌کتردا)ئه‌نارکیسته‌کان له‌ شۆڕشی ئیسپانیشدا به‌ هه‌مان لۆجیك خه‌بات ئه‌که‌ن و سه‌نگه‌ریانگرتووه‌ دژی هه‌ڕه‌شه‌وگوڕه‌شه‌ی(فرانکۆ)و ئه‌ڵمانیاو ئیتالیای هاوپه‌یمانی، که‌ خاوه‌نی توانایه‌کی میلیتاری له‌بن نه‌هاتوون، ئه‌وه‌ سه‌رباری لوتفی (ستالین)و به‌ناو هێزه‌ دیموکتاریخوازه‌کان ، هه‌روه‌ها گیۆپێنه‌دانی پرۆلیتاریای دونیا، ئه‌وانه‌ هه‌مووی، سه‌رباری هه‌ڵوێستی ترۆتسکی ، که‌هه‌مان هه‌ڵوێستی هه‌بوو، که‌ هه‌یبوو به‌رامبه‌ر شۆڕشی ڕوسی، ئه‌نارکیسته‌کانی ئیسپانیا هه‌ڵه‌یه‌کی مه‌زنیان کرد، که‌ (ترۆتسک)یان بانگنه‌کردو جڵه‌وی شۆڕشی بده‌نه‌ده‌ست، تا به‌باشی بۆ هه‌مووان بسه‌لمایه‌، که‌ ئه‌و  نه‌ك هه‌ر پرانسیپه‌کانی به‌ نیوه‌ناچڵی پراکتیزه‌ ناکات، هه‌رگیز کارێکیش ئه‌نجام نادات، که‌ کوتومت له‌خۆی نه‌چێت

ئه‌م  بابه‌ته‌ ساڵی1938به‌ ئینگلیزی بڵاوکراوه‌ته‌وه‌، به‌ فه‌ره‌نسی بڵاونه‌کراوه‌ته‌وه‌

** ئه‌م نووسینه‌ یه‌که‌مجار ساڵی 1938 به‌ ئینگلیزی بڵاوکراوه‌ته‌وه‌،  دواتر به فه‌ره‌نسی

سه‌رچاوه‌ی دەقە فەرەنسییەكەی فه‌ره‌نسی
http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_archives/goldman/truthaboutbolfr.html

سه‌رچاوەی دەقە ئینگلیزییەكەی
http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist%5Farchives/goldman/trotskyprotests.html

(١) ڕێگه‌م به‌ خۆمدا،هه‌ندێك ڕسته‌ی-ئیما گۆلدمان لابه‌رم،که‌ زیاد له‌ پێویست دایشکاندوه‌،به‌لای-برکمان-دا.

(٢) به‌ قسه‌ی میژوناسی ئیسرائلیGet-Zler- له‌ کتیبه‌که‌یدا به‌ناوه‌ی کرۆنشتات 1917-1921له‌ سه‌دا حه‌فتاو پینجی ده‌ریاوانه‌کان خۆیان بۆبه‌شداری ئاماده‌ نه‌کردبوو پێش  (N.d.T.) 1918

(٣) له‌وێدا پێئه‌چێت ئه‌وه‌ قسه‌ی ترۆتسکی نه‌بێت،له‌ تراکتێکدا نوسرابێت که‌ به‌لشه‌فیکه‌کان له‌سه‌ر کرۆنشتات نوسیبویان (N.d.T.).

الماركسية، الحرية والدولة

الكاتب:ميخائيل باكونين (1814-1876)
الكتاب: الماركسية، الحرية والدولة (الفصل الأول: تمهيد)
المصدر: الماركسية، الحرية والدولية ضمن أرشيف ميخائيل باكونين بالقسم الانجليزي
نشر لأول مرة: 1950
ترجمة ونسخ: مازن كم الماز (أبريل 2006)

بخصوص الكتاب: يعتبر هذا الكتاب (الماركسية، الحرية والدولة) بمثابة رواية بوكانين بخصوص القطيعة بينه وبين كارل ماركس والتي وقعت أواخر الستينات وبداية السبعينات من القرن 19. كان بوكانين يرى أن الانشقاق بينهما يتصاعد من النظرتين المختلفتين بينهما بخصوص وظيفة الدولة في البرنامج الاشتراكي. فقد كان بوكانين يؤمن بالخصوص أن الأممية كانت متشبثة أكثر من اللزوم بمفهوم الدولة التي كان هو يعتبرها بمثابة المؤسسة الخطرة والحاطة من قيمة الانسان. فالدولة كما كتب بوكانين “تفرض، تحت تعلة الواجب الأعلى، الظلم والقسوة على كل الخاضعين لها. إنها تحد وتبتر وتقتل الانسان فيهم، بحيث عندما تتوقف كينونتهم الانسانية لن يكونوا إلا مجرد مواطنين.

الفصل الأول: تمهيد

أنا باحث مندفع عن الحقيقة ولست بخصم أقل حماسة للخيالات المريضة التي يستخدمها حزب “النظام”، الممثل الرسمي لكل القوى الفاسدة، الدينية، الميتافيزيقية، السياسية، القانونية، الاقتصادية والاجتماعية في الماضي والحاضر لتوحيش واستعباد العالم، أنا عاشق متعصب للحرية، وأعتبرها الوسط الوحيد حيث يمكن أن يتطور الذكاء والكرامة والسعادة الإنسانية، إنها ليست “الحرية” الرسمية المرخصة، المقاسة والمنظمة من قبل الدولة، هذا الزيف الذي يمثل امتيازات قلة تستمدها من عبودية كل الأشخاص الآخرين، وليست الحرية الشخصية الأنانية اللئيمة الوهمية التي طورتها مدرسة روسو وبقية مدارس الليبرالية البرجوازية والتي تعتبر حقوق الأفراد محدودة بحقوق الدولة وهكذا تؤدي بالضرورة إلى اختزال حقوق الأفراد إلى الصفر.

كلا، إنني أقصد الحرية الوحيدة التي تستحق هذا الاسم بحق، الحرية التي تكمن في التطور الكامل للقوى المادية والفكرية والأخلاقية الموجودة كقدرات كامنة في أي شخص(فرد)، الحرية التي لا تعترف بأية قيود سوى تلك التي يمكن نسبتها إلى قوانين طبيعتنا البشرية ذاتها مما يعني بالضبط عدم وجود قيود لأن هذه القوانين لا يتم فرضها علينا من مشرع خارجي إلى جانبنا أو فوقنا، إنها موجودة داخلنا، فطرية وتشكل الأساس الحقيقي لوجودنا المادي والفكري والأخلاقي، ولذلك بدلا من أن نراها كقيود يجب أن نعتبرها الشروط الحقيقية والسبب النافذ المفعول لحريتنا.

إنني أعني حرية كل فرد التي بعيدا عن تعطلها عند حدود حريات الآخرين تجد فيها تعزيزا لها وامتدادها إلى اللانهائية، الحرية اللامحدودة لكل فرد عبر الحرية للجميع، الحرية عبر التضامن، الحرية في المساواة، الحرية التي تنتصر على القوة البهيمية ومبدأ السلطة الذي ليس إلا التعبير المثالي عن هذه القوة، الحرية التي بعد أن تطيح بكل الأوثان السماوية والأرضية سوف تؤسس وتنظم عالما جديدا وذلك من التضامن الإنساني على أنقاض كل الكنائس والدول.

إنني مؤيد مقتنع للمساواة الاقتصادية والاجتماعية، لأنني أعلم أنه بدون هذه المساواة فإن الحرية، العدالة، الكرامة الإنسانية، الفضيلة، وخير الأفراد إضافة إلى ازدهار الشعوب لن يكون إلا مجموعة كبيرة من الأكاذيب. ولكني كمؤيد للحرية في كل الظروف، وهي الشرط الأول للإنسانية، أرى أن الحرية يجب أن تؤسس نفسها في العالم بواسطة التنظيم العفوي للعمل والملكية الجماعية لجمعيات إنتاجية تتنظم وتتوحد بشكل حر في مقاطعات وبالاتحاد المتساوي العفوي للمقاطعات وليس بالتأثير الفوقي والوصائي للدولة.

هذه هي النقطة التي تفرق الاشتراكيين أو التعاونيين الثوريين عن الشيوعيين السلطويين (Authoritarian) الذين يؤيدون المبادرة المطلقة للدولة. إن هدفهم هو ذاته، فكل حزب يرغب بشكل متساوي بإنشاء نظام اجتماعي جديد يقوم فقط على تنظيم العمل الجماعي، ويفرض بشكل حتمي على كل فرد بالقوة المطلقة للأشياء، ظروف اقتصادية متساوية للجميع والاستيلاء الجماعي على أدوات العمل. إن الشيوعيين وحدهم يتخيلون أنهم قادرون على تحقيق هذا بتطوير وتنظيم القوة السياسية للطبقات العاملة، وبشكل أساسي بروليتاريا المدن، بمساعدة البرجوازية الراديكالية فيم يرى الاشتراكيون الثوريون، أعداء كل التحالفات أو المشاركات المشبوهة، على النقيض من ذلك أنه لا يمكن تحقيق هذا الهدف إلا بتطوير وتنظيم ليس القوة السياسية ولكن القوة الاجتماعية وبالتالي المعادية للسياسة للجماهير العاملة في المدن والريف على حد سواء، بما في ذلك كل الموالين من الطبقات العليا الذين يقطعون صلاتهم تماما بماضيهم ويرغبون بالانضمام إلى الجماهير ويتبنون برنامجها بالكامل.

هنا يوجد طريقان مختلفان. يعتقد الشيوعيون أن عليهم تنظيم قوى العمال ليستولوا على القوة السياسية للدولة. فيما يتنظم الاشتراكيون الثوريون بهدف تدمير، أو إن كنت تفضل كلمة أكثر تهذيبا، التخلص من الدولة. إن الشيوعيون مؤيدين لمبدأ وممارسة السلطة، أما الاشتراكيون الثوريون فيثقون فقط بالحرية. كلاهما مؤيد للعلم الذي عليه أن يقتل الخرافة ويستبدل الإيمان، الأول يرغب بفرضه أما الثاني فيبذل أنصاره أنفسهم لنشره بحيث أن مجموعات من البشر المقتنعين سوف ينظمون أنفسهم ويتحدون طوعا من الأسفل إلى الأعلى وفقا لمصالحهم الفعلية وليس وفق خطة معدة سلفا ومفروضة على الجماهير الجاهلة من قبل مفكرين متفوقين.

يرى الاشتراكيون الثوريون أنه هناك منطق عملي وحيوية أكثر في الطموح الغريزي والحاجات الفعلية لجماهير الشعب أكثر من الذكاء العميق لكل هؤلاء الرجال المتعلمين ومرشدي البشرية الذين بعد الكثير من الجهود فشلوا أن يجعلوها سعيدة وما يزالون يتجرؤون على إضافة جهودهم. على النقيض من ذلك يرى الاشتراكيون الثوريون أن الجنس البشري ترك نفسه يحكم لفترة طويلة بما فيه الكفاية أو أطول من اللازم وأن سبب مصائبه لا يكمن في هذا الشكل أو ذاك من الحكومات بل بالذات في مفهوم وحقيقة الحكومة من أي نوع كانت. وباختصار أصبح هذا التناقض تاريخيا بين الشيوعية المطورة علميا بواسطة المدرسة الألمانية والتي تم تبنيها جزئيا من الاشتراكيين الانكليز والأمريكيين وعلى الطرف الآخر البرودونية (الاشتراكي الفرنسي برودون) التي جرى تطويرها ودفعها إلى آخر نتائجها وجرى تبنيها بالمقابل من بروليتاريا الدول اللاتينية.

وقد جرى تبني كليهما وسيجري قبولها أكثر فأكثر من الوجدان المعادي للسياسة للشعوب السلافية.

 

‫مازن كم الماز | Facebook‬

http://www.facebook.com/pages/%D9%85%D8%A7%D8%B2%D9%86-%D9%83%D9%85-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%B2/159164214145031

تراژدی رمانتیسم عشق به بیچاره گان

مترجم:روسیا -روشن

غالب آنارشیست ها در تبعید و دور از وطن درگذشتند

• این مقاله به معرفی ۵ نفر از نسل دوم آنارشسیت ها: اما گلدمن، آلکساندر برکمن، ولینه، ویکتور زرگه و آلکساندر هرتسن، پرداخته است …

آنارشیستهای غرب خود را انقلابی ترین انقلابیون میدانستند. آنان را میتوان بدو گروه تقسیم کرد؛ گروه اول، کلاسیکها و نظریه پردازانی مانند: پرودن، باکونین، کروپتکین، گودوین، اشتیرنر، وغیره. و گروه دوم که قدری جوانتر وغالبا مخالف بکارگیری خشونت درمبارزه اجتماعی بودند، از آنجمله: روکر، برکمن، گودمن، مالاتستا، زرگه، سوخی، ولینه؛ وغیره. در اینجا بطورمختصر به زندگی و آثار ۵ تن از گروه دوم پرداخته میشود.

خانم اما گلدمن (۱٨۶۹-۱۹۴۰)، مبارز آنارشیست روس، پیش ازانقلاب اکتبر در سن ۱۷ سالگی به آمریکا مهاجرت نمود و در آنجا کارگرکارخانه شد و شخصا با زندگی پرولتاریا آشنا گردید ودرآنجا در راه ٨ ساعت کار درروز مبارزه نمود. وی نه تنها مشهورترین زن آنارشیسم زمان خود بود، بلکه او را مقامات آمریکایی آنزمان خطرناکترین زن جهان نامیدند. وی تا آخرعمردر کشورهای: آلمان، آمریکا، فرانسه، اسپانیا، و کانادا برای جنبش آنارشیستی فعال بود. درنظراو آنارشیسم نه یک تئوری برای عقیده بلکه فلسفه یک نظم جدید سوسیالیستی بود. وی میگفت که بالاترین ایده آل انسانی باید مبارزه علیه دیکتاتوری، زورگویی و حاکمیت باشد. او از نظرفکری تحت تاثیر نظرات گودوین، اشتیرنر و سنت لیبرال و آزادیخواهی انگلیس و آمریکا بود. خانم گلدمن درسال ۱۹۱۱ به نقل از تولستوی نوشت که: اگر برای تولید یک کالا، نیازبه قربانی کردن زندگی یک انسان باشد، جامعه باید از خرید ومصرف آن کالا خودداری کند.

اهمیت گلدمن برای جنبش آنارشیسم، در تابوزدایی روابط جنسی، عشقی و خواسته های فمنیستی بود. وی نه تنها مبلغ یک اخلاق آزاد در روابط عشقی بلکه مخالف سازمان و قرارداد ازدواج بود. وی میگفت که اخلاق مالکیت، زنان را نیز تبدیل به کالا وشیئی برای فروش نموده است. به نظراو ازدواج رابطه ای اجباری، مالکیتی و تصاحبی است که تصویری واقعی از دولت حاکم را نشان میدهد. او مدعی بود که اخلاق و دین، وسائل سلطه گری هستند تا انسانها را مطیع سازند. خانم گلدمن با کمک مقالات و سخنرانیها غیراز مبارزه برای حقوق زنان و اخلاق عشقی و جنسی آزاد، آنزمان خواهان کنترل زایمان به نفع زنان و افشاگری میلیتاریسم بود. او مینویسد که مبارزه همیشه نمیتواند پاسیویستی و صلح آمیز باشد بلکه در مقابل خشونت دشمن باید از خشونت نیز استفاده کرد. او توصیه میکرد که خشونت باید اجتماعی باشد و نه ضداجتماعی و یا شخصی. وی ادعای عملیات خشن مبارزان اجتماعی را معمولا نتیجه تحریکات دولت و پلیس یا نتیجه تبلیغات رسانه های بورژوایی دولتی میدانست. از جمله آثاراو: زنان در انقلاب، تراتژی برابری حقوق زن، دلایل شکست انقلاب روس، نامه هایی ازتبعید، و زندگی من، هستند.

درتظاهرات اول ماه مه سال ۱٨٨۷ بعد از اینکه ۷ پلیس کشته شدند، دولت حاکم در روز ۱۱ نوامر ۴ آنارشیست را اعدام نمود. اما گلدمن مینویسد که او بعد از این اقدام دولت به طور حرفه ای مبارزی آنارشیست شد. وی درسال ۱٨٨۹ درنیویورک با همسر آینده اش، یعنی آلکساندریرکمن، که ازمبارزان مشهور آنارشیست بود، آشنا شد. آندو بین سالهای ۱۹۰۶-۱۹۱۷ از موتورهای جنبش آنارشیستی آمریکا بودند و مجله آنارشیستی معروف “مادرمان، زمین” را منتشر نمودند. سرانجام درسال ۱۹۱۹ بعد ازسپری کردن ۲ سال زندان در آمریکا، همراه چند آنارشیست دیگر به شوروی بعد از انقلاب،اخراج شدند ولی در بلبشوی تحولات شوروی بعد از انقلاب، فقط ۲ سال تحمل کردند. در رابطه با حاکمیت بلشویکها و سازمان امنیت چکا، خانم گلدمن نوشت که این سازمان نه دولتی در دولت بلکه دولتی ماورای دولت رسمی بود. و درباره سیستم شوروی میگفت که مرکزیت و یوروکراتیک، روزی شوروی و زندگی اجتماعی را فلج خواهد نمود. او به سبب تعقیب سوسیالیستهای چپ، آنارشیستها و سندیکالیستها توسط بلشویکها، نزد لنین شکایت نمود و سرانجام در سال ۱۹۲۱ شوروی را باردیگر ترک نمود. او کتاب “دلایل شکست انقلاب روس” را در رابطه با برخورد با بلشویکها در تبعید منتشر نمود. وی بعد از سرخورده گی از سیاست شوروی، سالها در انگلیس و کانادا زیست و در سال ۱۹۴۰ در شهر تورنتو درکانادا درگذشت .

گلدمن درمقاله “فرد، جامعه، دولت” تاکید خاصی روی آزادی فرد می نماید. او میان توده و خلق فرق میگذارد و حاکمیت ناشی از جنبش توده ای را اتوریته- وحکومت خلق را آنارشیستی و دمکراتیک میدانست. وی مینویسد که باید از یک جنبش توده ای سندیکایی بوروکراتیک که آزادی ستیز است و اقدامات انقلابی فرد را فلج میکند، وحشت داشت.

همسر اما گلدمن، آنارشیست معروف؛ آلکساندر برکمن (۱٨۷۰-۱۹٣۶)، در شمال روسیه در کشور لیتوان بدنیا آمد. وی به دلیل فعالیتهای آنارشیستی، دبیرستان را ترک نمود و در ۱۶ سالگی به آمریکا مهاجرت نمود. بعداز اینکه در سال ۱٨۹۲ دراعتصاب کارگران صنایع فولاد ۱۱ نفر کشته شدند، برکمن طی سوء قصد نافرجامی کوشید تا مسئول آن سرکوب را ترور کند. به این دلیل دادگاهی در آمریکا اورا به ۲۲ سال زندان محکوم نمود، ولی بعد از ۱۴ سال از زندان آزاد شد و کتاب مشهور خود “خاطرات زندان یک آنارشیست” را منتشر نمود. وی بعد از آزادی از زندان همراه همسر خود؛ اما گلدمن، به فعالیت و تبلیغ انقلاب آنارشیستی ادامه داد و دوبار به ۲ سال زندان محکوم شد و سرانجام درسال ۱۹۱۹ همراه گروه دیگری از انقلابیون آنارشیست به روسیه بازگردانده شد و درآنجا متوجه ایده های برباد رفته یک نسل انقلابی گردید. او در کتاب خاطرات روزانه اش با عنوان “اسطوره بلشویسم” به شرح حوادث و تحولات سالهای ۱۹۲۰-۱۹۲۲ در شوروی بعد از انقلاب پرداخت.

وی درباره شرایط جامعه شوروی آنزمان مینویسد که: استفاده دولت کارگران و دهقانان از خشونت در مقابل کارگران و زحمتکشان بنادر، تاثیری منفی روی جنبش بین المللی انقلابی میگذارد و ضررهایی برای انقلاب سوسیالیستی خواهد داشت. او سرانجام با سرخورده گی از حاکمیت شوروی، در سال ۱۹۲۲ آنجا را ترک کرد و به فرانسه رفت و در سال ۱۹٣۹ دست بخودکشی زد. ازجمله آثاراو: الفبای آنارشیسم، شورش در یک شهرانقلابی شوروی، خاطراتی از انقلاب روسیه، وغیره هستند.

آنارشیست سوم مورد نظر دراینجا ، ولینه (۱۹۴۵- ۱٨۲۲) نام دارد که نام واقعی اش “و.م. آیشنباوم” بود. وی درروسیه بعنوان فرزند یک زن و شوهر پزشک بدنیا امده بود و دردانشگاه در رشته حقوق درس خوانده بود واز سال ۱۹۰۱ در جنبش کارگران روسیه فعال و در سال ۱۹۰۵ عضو حزب انقلاب اجتماعی آنجا بود. وولینه بعد از فرار از روسیه به فرانسه رفت و در سال ۱۹۱۵ فرانسه را به سبب حکم زندان، ترک کرد و به امریکا فرار کرد. وی در نیویورک همکار دو نشریه آنارکوسندیکالیستی با عنوان های : صدای کار، و اتحادیه کارگران، شد که حدود ۱۰۰۰۰ تیراژ داشتند.

وولینه بعد از پیروزی انقلاب شوروی درسال ۱۹۱۷ به کشورش بازگشت ومسئول تبلیغات اتحادیه آنارکوسندیکالیستی آنجا شد. او سرانجام درسال ۱۹۱۹ به جنبش آنارشیستی- دهقانی “نستور ماچنو” در کشور اوکرائین پیوست، ولی ارتش سرخ درسال ۱۹۲۰ او را دستگیر و از طریق تروتسکی به اعدام محکوم نمود، ولی حین برگزاری کنگره سازمانهای آنارکوسندیکالیستی خارجی درشوروی، وی دست به اعتصاب غذا زد و بعد از آزادی، از شوروی اخراج شد. پیتر آشینف، منشی جنبش آنارشیستی دهقانان کشور اوکرائین درباره وولینه گفته بود که او از همه آنارشیستها روشنفکرتر و از نظر تئوری باسوادترین آنان بود که: توانایی، نیرو، و دانش خود را در خدمت جنبش آنارشیستی گذاشته بود. وولین سرانجام درسال ۱۹۴۵ در پاریس درگذشت. اثر ارزشمند سه جلدی او “تاریخ انقلاب روسیه” نام دارد که از دیدی آنارشیستی نوشته شده است.

آنارشیست دیگر، ویکتور زرگه (۱۹۴۷-۱٨۹۰)، از پدرو مادری روس در شهر بروکسل در کشور بلژیک بدنیا آمد. وی ازجوانی به جنبش انارشیستی پیوست و در سال ۱۹۱۱ در فرانسه به چندسال زندان محکوم شد. وی درسال ۱۹۱۹ به شوروی رفت و گرچه به بلشویکها پیوست ولی درسال ۱۹٣٣ به اتهام تروتسکیستی بودن به تبعید در کشور محکوم گردید. وی گفته بود که تنها کوششی که انقلاب روسیه میان سالهای ۱۹۲٣-۱۹۱۷ نمود نه آزادی بود و نه رعایت حقوق انسانها. وی سرانجام درسال ۱۹٣۲ با کمک مشاهیر فرهنگی جهان از جمله رومن رولان اززندان آزاد و به فرانسه تبعید گردید. ولی درسال ۱۹۴۰ با ورود آلمان فاشیست به فرانسه، به کشور مکزیک فرار کرد.از جمله آثاراو: خاطراتی درباره سوسیالیسم،” ۱۶ اعدامی محاکمات مسکو، از جمله کامنف و زینویف”، خاطرات یک انقلابی، و شهر تسخیرشده انقلابی، بودند.

مبارز فکری مشهور دیگر، آلکساندر هرتسن (۱٨۷۰-۱٨۱۷)، فرزند غیر”مشروع” یک افسر روس و یک زن آلمانی بود. او در سال ۱٨۲۹ در مسکو در رشته علوم طبیعی درس خوانده بود ودر سالهای ۱٨٣۹-۱٨٣۵ به دلیل فعالیتهای سیاسی در روسیه تبعید شد. هرتسن ازسال ۱٨۴۴ تحت تاثیر نظرات آنارشیستی پرودون بود. او بعد از فراراز روسیه در لندن به جستجوی هموطنش، باکونین، انارشیست معروف پرداخت. در لندن؛ جایی که او از سال ۱٨۵۲ ساکن شده بود، مجله ماهانه “ستاره قطبی” وهفته نامه “ناقوس” را منتشرنمود. اومدتی نیز در پاریس زیست، جایی که دوستش پرودون میزیست. وی درسال ۱٨۶۵ به ژنو رفت وسرانجام درسال ۱٨۷۰ در پاریس درگذشت. هرتسن تا زمان مرگ در خارج از روسیه و در تبعید زیسته بود.

وی همچون باکونین خواهان یک سیستم سیاسی فدراتیو غیرمرکزی بود که منتهی به وضعیتی عادلانه و اجتماعی گردد. او نه تنها مخالف اتوریته دولتی و مرکزی، بلکه مخالف یک سوسیالیسم مرکزی و اتوریته بود. درپایان، او درسال ۱٨۶۹ یکسال پیش از مرگ، در کتاب “نامه به یک رفیق قدیمی” به رد رادیکالیسم وعملگرایی باکونین پرداخت و آنرا خرابکاری کور معرفی نمود.

falsaf@web.de

 

http://www.kabulpen.com

ڕۆژانه‌ به‌ڵگه‌ و ڕووداوه‌کان نیشانی ده‌دن، که‌ ته‌نیا و ته‌نیا چالاکییه‌ ڕاسته‌وخۆ (Direct Action)کان کاریگه‌رییان هه‌یه‌ ، نه‌ك شێوازێکی تر.

ڕۆژانه‌ به‌ڵگه‌ و ڕووداوه‌کان نیشانی ده‌دن، که‌ ته‌نیا و ته‌نیا چالاکییه‌ ڕاسته‌وخۆ (Direct Action)کان کاریگه‌رییان هه‌یه‌ ، نه‌ك شێوازێکی تر.

ماوه‌ی پتر له‌ ساڵێکه‌ UK Uncut (كەمپەینی دژی بڕینی خزمەتگوزاری و كەمكدنەوەی كارەكان) و فێدراسیۆنی ھاوپشتی Solidarity Federation له بریتانیا له‌ ‌ که‌مپه‌ین و چالاکییه‌کی بێوچاندان‌ دژی ئه‌و کۆمپانییەكان و خه‌ڵکه‌ هه‌ره‌ ده‌وڵه‌مه‌نده‌که‌ که‌ هه‌موو ڕێگایه‌کی یاسایی و نایاسایی ده‌گرنه‌به‌ر تاکو که‌مترین باج له‌سه‌ر داهاته‌کانیان بده‌ن ، له‌ کاتێکدا کرێکاران و کارمه‌ندان و هه‌موو خه‌ڵکه‌ ئاساییه‌که‌ی بریتانیا ده‌بێت پول به‌ پول ئه‌و باجه‌ی که‌ له‌لایه‌ن ده‌وڵه‌ته‌وه‌له‌سه‌ریان دانراوه‌ ، بیده‌ن.

ئه‌م که‌مپه‌ینه‌ له‌سه‌ر ئاستی بریتانیا به‌ سه‌دان چالاکی ئەنجام داوە و به‌ هه‌زاران که‌سیش به‌شدارییان تێدا کردوه‌. هه‌میشه‌ش کاریگه‌ری خۆی داناوه‌ بەو جۆرەی که‌ پێویستی کردووه‌.

له‌ سه‌ره‌تای ئه‌م ساڵه‌وه‌ (٢٠١٢) که‌مپه‌ینی Uk Uncut زۆر بواری تری گرتۆته‌وه‌، له‌ هه‌موویان گرنگتر، که‌مپه‌ینە دژی ئه‌و کۆمپانیانه‌ی که‌ ئاماده‌ن و ئاماده‌بوون، پلانه‌ نامرۆڤانه‌که‌ی ده‌وڵه‌ت پیادە بكەن، که‌ ئه‌ویش بریتییە لەوەی كە ئه‌و خه‌ڵکانه‌ی که‌ بێکارن و ئه‌و خوێندكارانەی که‌ خوێندنی زانکۆکانیان ته‌واو کردووه‌ و به‌دوای کاردا ده‌گه‌ڕین، به‌ڵام ده‌ستیان ناکه‌وێت، له‌لایه‌ن ده‌وڵه‌ته‌وه‌ بۆ ماوه‌ی 6 مانگ ده‌نێررێن بۆ کۆمپانیا و بازاری گه‌وره‌ گه‌وره‌ به‌ناوی ڕاهێنانه‌وه‌ بۆکار دۆزینه‌وه‌، تاکو له‌وێ به‌ پاره‌ی بیمه‌ی بێکارییان کار بکه‌ن ، ئه‌گه‌ر به‌هه‌ر هۆیه‌کیش له‌و پلانه‌و پاشه‌کشه ‌بکه‌ن و نه‌یانه‌وێت به‌رده‌وامی به‌ کارکردنی خۆڕایی (بێگاری) بده‌ن، ئه‌وه‌ ئۆفیسی بیمه‌ یا بێکاران مافی ئه‌وه‌یان هه‌یه‌ که‌ بیمه‌کانیان ببڕن و تا ماوه‌یه‌کیش هیچیان نه‌ده‌نێ.

تا ئێستا که‌مپه‌ین دژی ده‌یان کۆمپانی و بازاری گه‌وره‌ کراوه‌، که‌ ئه‌و ڕێککه‌وتنه‌یان له‌گه‌ڵ ده‌وڵه‌تدا مۆرکردوه‌. هه‌ر به‌ هۆی ئه‌م که‌مپه‌ینه‌وه‌ و له‌ژێر فشاری چالاکه‌وانه‌کاندا توانیویانه‌ پاشه‌کشه‌یان پێبکه‌ن ، گه‌رچی ده‌وڵه‌ت هانی زۆری ده‌دان و ئیمتیازاتیی پێده‌به‌خشین.

که‌مپه‌ینه‌که‌ چ له‌ ڕووی ده‌نگی ڕاگه‌یاندنه‌وە و‌ چ له‌ به‌شداریکردنی خه‌ڵکانێکی زۆره‌وه‌ له‌ زۆربه‌ی شوێنی بریتانیاندا ، کاریگه‌رییه‌کی یه‌کجار زۆری دانا و ڕۆڵێکی بەرچاوی له‌ پاشه‌کشه‌کردنی کۆمپانیاکان له‌ گرێبه‌سته‌که‌ی نێوان خۆیان و ده‌وڵه‌تد هه‌بوو ا، ئیتر ده‌وڵه‌ت نه‌یتوانی چیتر و زیاتر چه‌شه‌یان بکات ، گه‌رچی ئیمتیازاته‌کان که‌ ده‌وڵه‌ت خستبوونیه‌ به‌رده‌میان، زۆر بوون.

له‌ مانگی ڕابوردووەوە ( حوزه‌یران) که‌مپه‌ینه‌که‌ ده‌یویست چه‌قی چالاکی خۆی بۆ ئه‌مجاره‌یان بخاته‌ سه‌ربازارێكی گه‌وره‌ که‌ پێی ده‌ڵین Holland & Barrett که‌ نزیکه‌ی 1000 ( بێگار) کرێکاری بێمووچه‌ له‌لایان کارده‌کات له‌و 250 لكەی که‌ هه‌یانن، له‌ مانگی حوزه‌یرانی 2011 وه‌ ئه‌و بەرنامه‌ی که‌ له‌ سه‌ره‌وه‌ باسمان کرد، له‌گه‌ڵ ده‌وڵه‌تدا مۆر کردووه‌. بڕیار بوو ئه‌مڕۆ ، شه‌مه‌، 07/07/12 له‌ سه‌رانسه‌ری بریتانیادا له‌ به‌رده‌م هه‌موو بازار و ھەمبارەکانیاندا له‌ کاتژێری 12 ی نیوه‌ڕۆوه‌ بۆ کاتژمێری 1ی پاشنیوه‌ڕۆ پرۆتێست بکرێت. به‌ڵام دوێنێ ، 06/07/12 له‌ژێر فشاری که‌مپیه‌ینه‌که‌دا به‌ڵگه‌نامه‌یەکی فەڕمییان بڵاوکرده‌وه‌، که‌ میدیای بریتانیش یه‌کسه‌ر بڵاوی کرده‌وه‌، له‌و به‌ڵگه‌نامه‌یه‌دا پاشه‌کشه‌کردنی خۆیان له‌و پلانه‌ی ده‌وڵه‌ت ئاشکراکرد و وتیان پاش ئه‌مجاره‌ Holland & Barrett له‌ داهاتوودا به‌شداری له‌م پلانه‌دا ناکاتله‌ هه‌مان کاتیشدا به‌ ڕۆژنامه‌ی گاردیانی بریتانییان وت ئه‌م بڕیاره‌ (پاشگەزبوونەوەیە)ی که‌ داویانه‌ سه‌رئه‌نجامی فشاری چالاکانی ئه‌و که‌مپه‌ینه‌یه‌ که‌ گوایه‌ چالاكەکان سووكایەتی بە ستافه‌کانیان ده‌که‌ن و ده‌زانن که‌ كۆتایی ئەم ھەفتەیە، له‌ کردنه‌وه‌یبازارەکانیاندا گیروگرفتی زۆریان بۆ دروست ده‌بێت، چونکه‌ له‌ جاره‌کانی پێشووتردا ستافه‌کانیان ڕووبه‌رووی سوكایەتیپێکردن بوونه‌ته‌وه‌، به‌ته‌له‌فون و ڕاوه‌ستانی خه‌ڵکێکی زۆر له‌به‌ر ده‌رگەی بازارەكانیاندا که‌ ئه‌مانه‌ش وای کردووه‌، که‌ ستافه‌کانیان نه‌توانن هاتووچۆ بکه‌ن یا بازارەکان به‌جێبهێڵن. به‌ڵام قسه‌که‌رێکی UK Uncut به‌ناوی Jim Clark وته‌که‌ی ئه‌و کۆمپانیایه‌ی به‌درۆخسته‌وه‌ و وتی لە ئیعتصامەكاندا ( Picket ) یه‌که‌م شت ده‌یکه‌ین قسه‌کردنه‌ له‌گه‌ڵ ستافه‌کاندا که‌ گه‌لێکیان ده‌ڵێن ئێمه‌ له‌گه‌ڵ ئامانجی که‌مپه‌ینه‌که‌تاندا رازی و ھاوڕاین، به‌هۆی کردنی کاره‌کانه‌وه‌ له‌لایه‌ن ئه‌وانه‌ی که‌ هیچ کرێ وه‌رناگرن، زیادەكاری له‌ زۆرێك لە بازاردا چیتر نییه. ھەروه‌ھا وتیشی کشانه‌وه‌ی کۆمپانییه‌که‌ نه‌ك ته‌نها سه‌رکه‌وتنه‌ بۆ ئه‌وانه‌ی که‌ ده‌نێرێنره‌ ئه‌وێ که‌ کار به‌ خۆڕایی بکه‌ن، به‌ڵکو سه‌رکه‌وتنه‌ بۆ هه‌ر هه‌موومان دژی ئه‌و هه‌لومه‌رجی به‌ خۆڕایی کارکردن و بارودۆخی کار کردنه‌که‌. پرۆتێسته‌که‌مان ئاشتیانه‌یه‌ و هیچ مه‌ترسیه‌ك بۆ که‌س په‌یدا ناکات، شتێکی ڕەوایه‌ و‌ له‌لایه‌ن کۆمه‌ڵێکی زۆر له‌ خه‌ڵکه‌وه‌ پشتیوانی لێده‌کرێت. ئه‌وه‌ی که‌ ده‌یکه‌ین کارێکه‌ که‌ بڕواهێنه‌ره‌ بۆ ئاگادارکردنه‌وه‌ی کۆمپانیاکان و وه‌ستانیان له‌وه‌ی که‌ ده‌یکه‌ن، که‌ بەدڕه‌وشتییه‌ له‌‌ به‌کارهێنانی خه‌ڵکانێکدا که‌ بێپاره‌ له‌ بوارێکی فراواندا کاریان پێده‌که‌ن“‌

وه‌ڵامی شالیاری کار ، Chris Grayling، سه‌باره‌ت به‌م جۆره‌ چالاکییانه‌ که‌ بوونه‌ته‌ هۆی کشانه‌وه‌ی زۆربه‌ی زۆری کۆمپانی و بازارە گه‌وره‌کان له‌و ڕێککه‌وتنه‌ی که‌ له‌گه‌ڵ کۆمپانیا و خاوه‌نکاره‌کاندا به‌ستبوویان، بێگومان ناخۆشحاڵی ده‌ربڕینه‌ و هێڕشی ناشیرینکردنه‌ سه‌ر چالاکه‌کان، بۆیه‌ له‌مه‌م جاره‌یاندا به‌ ڕۆژنامه‌ی گاردیانی وتئه‌وانه‌ی که‌ له‌م پرۆتێستانه‌دا به‌شداری ده‌که‌ن، به‌هیچ شێوه‌یه‌ك ئەوە نازانن، كە ئه‌وه‌ی ده‌یکه‌ن، زیاندانه‌ له‌ کاردۆزینه‌وه‌ بۆ وه‌چه‌ی داهاتوو. من بڕیارم داوه له‌ به‌رامبه‌ر ئه‌م خه‌ڵکانه‌ی که‌ ناڕه‌زایی ده‌رده‌بڕن، کۆڵنه‌ده‌م و په‌شیمان نه‌بمه‌وه‌. ئه‌وه‌ی که‌ ده‌یکه‌ن به‌هیچ شێوه‌یه‌ك قبوڵ ناکرێت“…

نقد النظرية الماركسية حول الدولة

میخائیل باكونين

ترجمة : حسني كباش

لا يوجد أي طريق يقود من الميتافيزيقية إلى الوقائع الحقيقية للحياة . هناك هاوية واحدة تفرق النظرية عن الواقع . و من المستحيل أن تتجاوز هذه الهاوية بواسطة ما أسماه هيغيل (( القفزة النوعية )) من عالم الفكر إلى عالم الطبيعة و الحياة الواقعية .

الطريق الذي يقود من الواقع المعين إلى النظرية و بالعكس هو الأسلوب العلمي و يعتبر الطريق الواقعي . في العالم الواقعي هناك الحركة الاجتماعية نحو أشكال تنظيمية التي ستعكس بدورها صورة الحياة نفسها بكل جوانبها و تعقيداتها في أكبر مكان ممكن .

هكذا هو طريق البشر نحو الحرية الكاملة التي ستكون حقا للجميع , طريق الثورة الاجتماعية الأناركية التي ستنشأ من البشر أنفسهم الذي سيشكلون قوة تقضي على كل العقبات . فيما بعد ستخرج بشكل عفوي الأشكال الخلاقة للحياة الاجتماعية من قاعدة الروح الشعبي . طريق السادة الميتافيزيقيين يختلف تماما . ميتافيزيقيون هو تعبير نستخدمه عن أنصار هيغيل و عن الوضعيين و عن كل أولائك الذين يعبدون العلم كإله , كل أولائك الذين يمجدون بروكروستي , الذين بوسيلة أو بأخرى صنعوا معيار لمجتمع مثالي مؤلف من سجن ديق يريدون دفع كل الأجيال القادمة نحوه , كل أولائك الذين بدل أن ينظروا إلى العلم كجزء من الأحداث الأساسية للحياة الطبيعية و الاجتماعية يصرون على أن الحياة كلها تتوقف عند نظرياتهم العلمية التجريبية الإجبارية . الميتافيزيقيون و الوضعيون هم أولائك الذين يحاولون فرض قوانينهم الاستبدادية على الحياة باسم العلم , و هم شاؤوا أو أبوا عبارة عن رجعيين .

هذا أمر يتسهل قبوله .

العلم بالمعنة الحقيقي للكلمة هو الآن بيد أقلية غير مهمة . على سبيل المثال عندنا في روسيا كم عدد العلماء المهنيين من أصل السكان الذي يصل تعدادهم إلى 8 ملايين نسمة ؟ ربما ألف يعلمون بقطاعات علمية ولكن ليس أكثر من مئات قليلة يمكن أن يعتبروا علماء جديين . فإن كان العلم هو من يجب أن يملي القوانين فأغلبية الملايين ستحكم من قبل مئة أو مئتان من المختصين . و في الواقع سيكون الحكام أقل من هذا بكثير فكل الفروع العلمية لا تعنى بإدارة المجتمع . هذا سيكون واجب علماء الاجتماع – علم العلوم – و عالم اجتماع حقيقي عليه أن يكون على اتطلاع بكل العلوم الأخرى . كم من هؤلاء الناس يوجد في روسيا أو في كل أوروبا ؟ عشرين أو ثلاثين ؟ وهل سيحكم هؤلاء العشرين أو الثلاثين العالم ؟ هل يستطيع أحد أن يتصور شيء أكثر لا منطقية و استبداد أفظع من هذا ؟

شيء أكيد بأن هؤلاء العشرين أو الثلاثين سيتقاتلون فيما بينهم و إن اتفقوا على خط سياسي ما فسيتحمل نتائجه الجنس البشري

أهم مساوئ الشبه مختص هو توجهه نحو تقوية معرفته للتقليل من أهمية معرفة كل شخص آخر . أعطه سلطة الرقابة و سيصبح طاغية ساحق . أليس من العار أن تكون البشرية عبيد عند اختصاصيين معياريين ! أعطوهم السلطة المطلقة لرونهم يستخدمون الكائنات البشرية لتجاربهم كما يستخدم العلم اليوم الأرانب و الكلاب .

يجب أن نحترم العلماء لعطآتهم و إنجازاتهم , و لكن لمنع فساد مستواهم الفكري و الأخلاقي يجب ألا يمنحوا حقوق و امتيازات خاصة تختلف عن تلك التي يمتلكها أي شخص – على سبيل المثال حرية التعبير عن المعتقدات و الفكر و المعرفة – لا يجب أن يعطى لا لهؤلاء و لا لأي مجموعة اختصاصية غيرهم ليتسلطوا على غيرهم . و أولائك الذين أعطوا السلطة لا جدال بأنهم سيصبحون الظالمين و المستغلين في المجتمع .

إلا أنهم قد قالوا لنا كلاما آخر (( العلم لن يكون مدى الحياة ملك للقليلين سيأتي زمن و يصبح حقا للجميع )) زمن كهذا بعيد جدا و حتى يتحقق يجب أن تحدث اضطرابات اجتماعية كثيرة و لكن و حتى لو وصلنا إلى هذا الزمن من سيثق بوضع قدره بيد قديسي العلم .

أعتقد بأن من يؤمن بأنه بعد الثورة الاجتماعية سنصبح جميعا مثقفين هو مخطئ . حينها كما هو الآن العلم سيبقى أحد القطاعات الاختصاصية إلا أنها ستكون حق للجميع و ليس لقلة من أعضاء الطبقة السائدة . بإلغاء الطبقة العلم سيصبح حق لكل أولائك الذين يملكون القدرة و الإرادة لطلبه , و لكن ليس على حساب العمل العضلي الذي سيكون إجباري للجميع .

في متاح الجميع سيكون هناك تعليم علمي عام و خصوصا تعليم الطريق العلمي , تعويد التفكير الصحيح , و قدرة أن يقوم أحدهم بأشياء صحيحة بنسب أقل أو أكثر . و لكن موسوعات فكرية و علماء اجتماعيين متقدمين سيكونون قليلين جدا . سيكون من المؤسف للجنس البشري أن يكون التفكير النظري هو البئر الوحيد الذي يقود المجتمع , إن كان العلم وحده هو الذي يدير المجتمع . الحياة ستطفأ و البشرية ستتحول لقطيع عبودي صامت . سيادة العلم على الحياة لا يمكن أن يكون له نتيجة إلا وحشية الجنس البشري .

نحن الأناركيست الثوريين نؤيد التعليم لكل الشعب , و الحرية , و أكبر مجال تمديد للحياة الاجتماعية . إلا أننا أعداء للدولة و كل شكل من أشكال سيطرة الدولة . بعكس الميتافيزيقيين و الوضعيين و أولائك الذين يعبدون العلم ,نعلن بأن الحياة الاجتماعية و الطبيعة يسبقون النظرية التي هي عبارة عن حدث في الحياة إلا أنها ليست مؤسسها . خارج العمق الذي لا ينضب للمجتمع تحدث مجموعة مستمرة من التطورات و لكن ليس فقط عن طريق التفكير . النظرية تولد دائما من الحياة , و لكن أبدا لا تشكلها , كلافتات الطرقات التي قد تدلك على الطريق و الخطوات المختلفة للخيارات الوحيدة و المستقلة للحياة .

على هذا الأساس نحن لا نطمح لإرغام نفسنا أو غيرنا على شكل من أشكال التنظيم الاجتماعي مأخوذة من كتب أو موضوعة من قبلنا . نؤمن بأن البشر يملكون داخلهم و داخل غرائزهم ( التي تتطور أكثرأو أقل من خلال المسيرة البشرية ) في حاجاتهم اليومية و في طموحاتهم التي يشعرون و التي لا يشعرون بها كل مزاية التنظيم الاجتماعي المستقبلي . نبحث عن هذا الشيء المثالي داخل البشر نفسهم . كل سلطة دولة و كل حكومة من طبيعتها تقرر من دون و من فوق الشعب و ترغم الناس دون جدل على الخضوع لتنظيم و أهداف غريبة و خارجة عن طموحات البشر . نعلن بأننا ضد كل حكومة و كل سلطة دولة و كل تنظيم حكومي بشكل عام . نعتقد بأن البشر يمكن أن يكونوا أحرار فقط حين ينظمون من القاعدة إلى الأعلى في اتحادات مستقلة و حرة دون الأبوية الحكومية و لكن ليس بدون تأثير التشكيلات الفردية و الحزبية .

أفكار كهذه نملك كثوار اجتماعيون و لذلك ندعى أناكيست . لا نحتج لهذا الاسم و لكن لأننا أعداء كل سلطة حكومية لأننا نعلم بأن سلطة كهذه تفسد من يرتديها و أولائك الذين يجبرون على الخضوع لها . فنتيجة لآثارها الضارة الفئة الأولى يتحولون لمستميتين و طموحين طغاة و مستغلين للمجتمع من أجل مصالحهم الطبقية و الشخصية أما الأخرين فيصبحون عبيد .

كل المثاليون و الميتاقيزيقيون و الوضعيون أولائك الذين يؤيدون سلطة العلم على الحياة و الثوار العقاديون يؤيدون جميعا فكرة الدولة و سلطتها بشكل متشدد لأنهم يرون فيها نظامهم و أملهم الوحيد لإنقاذ المجتمع . شيء منطقي جدا إذا كانوا معتمدين على الاقتراح الأساسي ( الذي نعتبره كاذب ) أن الفكرة تسبق الحياة و أن النظرية توجد قبل الخبرة الاجتماعية و أن علم الاجتماع يشكل بداية كل الانتفاضات الشعبية و إعادة الهيكلة يصلون إلى نتيجة حتمية تقول لأن الفكر , النظرية و العلم موجودون بأيادي قلة من الناس على الأقل في هذه الأيام فهؤلاءالقلة هم من سيقود الحياة الاجتماعية و لن يكونوا فقط الرواد بل قادة كل الحركات الشعبية . و فورا بعد الثورة التنظيم الاجتماعي الجديد لن ينظم من قبل الرابط الحر الموجود بين التنظيمات و الاتحادات الشعبية المحلية و غير المحلية من الأسفل إلى الأعلى كما هو مطلب و غريزة البشر , و لكن فقط عن طريق ديكتاتورية القلة المتعلمة التي تعتبر ممثل الإرادة الشعبية .

طريقة التمثيل الكاذب الحكومي تستخدم لتغطية سيادة الشعب من قبل إليت مميز , أقلية منتخبة من جموع شعبية مخدوعة لا تعرف لمن و لماذا انتخبت . باستخدام هذه التقنية و التعبير التجريدي لها الذي يعتقد بشكل كاذب بأنها تمثل الإرادة الشعبية و التي الناس الحقيقيون لا يعلمون شيئا عنها , يبنون نظرية الدولة كما يبنون نظرية الديكتاتورية الثورية .

الفرق بين الديكتاتورية الثورية و الدولة معدوم فالاثنان يمثلون نفس القاعدة ألا و هي حكم الأقلية على الأكثرية باسم الغباء المزعوم للفريق الثاني و الذكاء المزعوم للفريق الأول يبقى الفريقان فريقان رجعيان حيث أن الفريقان يعملا على حفظ و إدامة الحقوق السياسية و الاقتصادية للأقلية السائدة و العبودية السياسية و الاقتصادية للجماهير الشعبية .

هذا الآن يظهر بشكل واضح فالديكتاتوريون الثوريون إلى قلب القوة الحالية و الهيكل الاجتماعي ليبنوا على أطلالها ديكتاتوريتهم لم و لن يكونوا أعداء للحكومة بل على العكس هم دائما المروج المستميت لفكرة الحكومة . هم أعداء للحكومات الحالية لأنهم يريدون أن يستبدلوها . هم ضد الهيكل الحكومي الحالي لأنها تمنع نشوء ديكتاتوريتهم . إلا أنهم و بنفس الوقت أكثر الأصدقاء التزاما بسلطة الدولة لأنه في حال دمرت الثورة هذه السلطة محررة بشكل الجموع بشكل حقيقي ستمنع هذه الأقلية الثورية الكاذبة من أي أمل بالإساءة للجموع التي أرادوا تحويلهم لورثة سياساتهم الحكومية . لقد عبرنا مرارا وتكرارا عن نفورنا من نظريات ماركس و لاسال الذين يعتمدون على العمال بهدف تأسيس الدولة الشعبية , التي و اعتمادا على تحليلاتهم ليست إلا البديل البروليتاري في مكان السلطة الحكومية .

و لكن فليسمح لنا بالسؤال : إن كانت البروليتاريا هي الطبقة السائدة فعلى من ستحكم ؟ باختصار ستحافظ على وجود بروليتاري آخر يكون خاضعا لهذه السلطة الجديدة لهذه الدولة الجديدة . على سبيل المثال القرويون الذين لا يحظون باحترام الماركسيين باعتبارهم يمثلون مستوى ثقافي أدنى سيحكمون غالبا من العمال الصناعيين بالمدن . أو إن كان يجب أن ننظر إلى هذه المشكلة من وجهة نظر قومية فالسلافيين سيصبحون في نفس موقع الرضوخ للبروليتاريين الألمان المنتصرين حيث يرضخ الآن هذا الأخير للطبقة البورجوازية الألمانية .

طالما الدولة الموجودة فسيادة طبقة على طبقة ستبقى موجودة و النتيجة ستكون العبودية . فدولة دون عبودية هو أمر خيالي لذلك نحن ضد كل دولة .

ماذا يعني بأن طبقة البروليتاريا ستصبح الطبقة السائدة ؟ هل من المعقول أن تكون البروليتاريا بأجمعها على رأس الحكومة ؟ يوجد تقريبا 4 ملايين ألماني . هل من الممكن أن يكون الأربع ملايين هؤلاء أعضاء بالحكومة ؟ في هذه الحالة لا يوجد لا دولة و لا حكومة فإن كان هناك دولة سيكون هناك من يحكم و من هو عبد .

النظرية الماركسية تحل بشكل بسيط هذه المعضلة . فبقولهم حكم شعبي يقصدون حكم قلة ممثلة منتخبة من قبل الشعب . الحق الشعبي لانتخاب الممثلين الشعبين في الحكومة و الكلمة الأخيرة للماركسيين و للديمقراطيين . و هو عبارة عن كذبة تختفي خلفها الأقلية السائدة , كذبة يزداد خطرها بادعائها تمثيل الإرادة الشعبية .

و في النهاية و من أي جهة نريد أن ندرس هذه الكذبة سنرى بأنها تؤدي لأن تحكم الجموع الشعبية من قبل أقلية مميزة . الماركسيون يقولون بأن هذه الأقلية ستكون من العمال . نعم قد تكون هذه الأقلية مؤلفة من عمال سابقين يتوقفون عن كونهم عمال ما أن يصلوا إلى سدة الحكم و سينظرون إلى جموع العمال البسطاء من موقع سلطتهم الحكومية , لن يمثلوا الشعب بعد بل سيمثلون أنفسهم فقط و مطالبهم لممارسة السلطة على الشعب . أولائك الذين يرفضون هذا لا يعرفون إلا القليل عن الطبيعة البشرية .

الماركسيون يقولون بأن هؤلاء الممثلون المنتخبون سيكونون اشتراكيون مثقفون و ملتزمون . التعابير المشابهة (( لمثقفين اشتراكيين )) و (( اشتراكية علمية )) و …. إلخ الموجودة بشكل كبير في كتابات أنصار لاسال و ماركس تدل على أن الدولة الشعبية الكاذبة ليست إلا استبداد رقابي للسكان من قبل فئة قليلة من العلماء الكاذبين . و الناس الغير مثقفين سيتحولون إلى قطيع منضبط . يا لها من حرية حقيقية !

الماركسيون يعلمون جيدا عن هذا التناقض و يعترفون بأن حكومة علماء ستكون ديكتاتورية مهما كان شكلها الديمقراطي . إلا أنهم يتواسون بأن هذه السيادة ستكون لفترة وجيزة . يقولون بأن هدفهم الوحيد و تثقيف الشعب و رفع مستواه الاقتصادي و السياسي لدرجة دولة من هذا الشكل تصبح غير مهمة و الدولة تخصر حينها دورها القمعي ستتحول إلى تنظيم حر للمصالح الاقتصادية و الكمونات .

يوجد تناقض مهم في هذه النظرية . فإن كانت دولتهم حقا دولة شعبية لماذا يريدون إلغاءها ؟ و إن كانت الدولة ضرورية لتحرير العمال إذا العمال الذين يعيشون بهذه الدولة لم يتحرروا بعد . لماذا إذا تدعى هذه الدولة بالشعبية ؟ بحربنا ضد هؤلاء دفعناهم للاعتراف بأن الحرية أو الأناركية التي هي عبارة عن تحرير الجموع الشعبية و تنظيمها من الأسفل للأعلى هو الهدف النهائي و للتطور الاجتماعي و أن أي دولة دون أن نستثني دولتهم الشعبية هو عبارة عن تزاوج يتألف من الاستبداد من جهة و العبودية من جهة أخرى . يقولون بأن ديكتاتورية كهذه هي انتقال مرحلي نحو الحرية المطلقة للبشر و بأن الأناركية و الحرية هم الهدف , إلا أن الدولة و ديكتاتوريتها هي وسيلة , و هكذا حتى تتحرر الجموع الشعبية نحتاج أولا إلا الاستعباد ! حربنا مع هؤلاء يتوقف عند هذا التناقض . الماركسيون يصرون على أنه فقط عن طريق ديكتاتورية ( طبعا ديكتاتوريتهم ) يمكن أن يتحرر الشعب . و نحن نرد عليهم بأن أي ديكتاتورية لا تهدف إلا للمحافظة على ذاتها و بأنها ستولد استبداد الناس و العبودية . الحرية يمكن أن تولدد فقط من الحرية و من انتفاضة جماعية شعبية و تنظيم إرادي للناس من القاعدة إلى الأعلى .

إن نظرية الاشتراكيين المضادين للدولة أو الأناركسيت تقودهم حتما للصراع مع كل أشكال الدولة و مع كل خطوط السياسات البورجوازية و لا تختار طريق إلا الثورة الاجتماعية . النظرية المواجة الشيوعية السلطوية و حكم العلماء تجذب و تسبب ارتباك لأنصارها و تحت حجة التكتيك السياسي تقوم دائما بتعاملات مع الحكومة و الأحزاب البورجوازية و تسير بشكل فادح بطريق الرجعية .

النقطة التأسيسية لهذا البرنامج هو أن الدولة وحدها تستطيع تحرير البروليتاري ( الكاذب ) . لكي يتحقق ذلك يجب أن تهتم الدولة بتحرير البروليتاري من الرأسمالية . هل المعقول أن تملك الدولة إرادة كهذه ؟ ليتحقق ذلك يجب أن تصبح الدولة بيد البروليتاري عن طريق ثورة عن طريق عمل بطولي . و لكن ما أن يستحوذ البروليتاري على الدولة يجب بشكل مباشر أن يلغي هذا السجن الأبدي للبشر . و لكن اعتمادا على ماركس فالبشر ليس عليهم فقط بعدم إلغاء الدولة بل على العكس عليهم تقويتها على مدها و أن يتركوا المجال متاح للمحسنين الأوصياء المعلمين قادة الحزب الشيوعي , يعني بالنسبة للسيد ماركس و أصدقاؤه سيحررون الشعب بطريقتهم الخاصة , و سيحصرون السلطة بين أيديهم القوية , لأن الشعب الغير متعلم يحتاج إلى وصاية قوية , كما سينشؤون بنك حكومي , الذي سيتحكم بكل التجارة , الصناعة , الزراعة و حتى العلم . و الجموع ستفصل إلى معسكرين , الزراعيين و الصناعيين , و سيكونون تحت الإدارة المباشرة لسلطة الدولة , التي ستتكون من طبقة العلماء السياسيين المميزة الجديدة .

حسني كباش: https://www.facebook.com/profile.php?id=100003553869088

 

بیانیه اول پناهجویان کمپ آب

شرایط اسف بار کنونی،چیزی جز مبارزه به قصد تغییر را طلب نمی کند!

پس از خودکشی محمد رهسپار،پناهجوی ایرانی ساکن شهر ورتسبورگ کشور آلمان،شاهد شکل گیری موجی از اعتراض ها از سوی پناهجویان بودیم که همگی شرایط سخت،طاقت فرسا و غیر انسانی حاکم بر زندگی پناهجویان را نشانه می رفت.فارغ از آنکه جامعه و مسئولین، بار دیگر معایب و نقصان های قوانین غیر انسانی و تاثیر آنها بر جسم و روح پناهجویان را به وضوح مشاهده می کردند،خودکشی وی آینده ای نه چندان دور را برای بسیاری از پناهجویان تصویر کرد و آنها را بر آنداشت که برای ایجاد تغییر در وضع موجود،تمام همت خود را به کار بندند.با ادامه اعتراضات در شهر ورتسبورگ ایالت بایرن و مقاومت کم نظیر پناهجویانی که در اعتراض به شرایط پناهندگی،ماندن در خیابان و مبارزه در خیابان را به تحمل شرایط غیر انسانی حاکم بر کمپ ها ترجیح داده بودند،در انتها، پس از گذشت بیش از صد روز تحصن و اعتصاب غذا،امید و انگیزه ها در پناهجویان برای ایجاد تغییر در وضع موجود،آنهم به دست خود رو به فزونی گذاشت

اکنون،ما پناهجویان کمپ آب، ضرورتی جز مبارزه را تا دستیابی به حقوق انسانی خود نمی بینیم.حقوقی که به دور از ملیت،زبان،رنگ،نژاد،مذهب و آیین،ما را در جایگاهی یکسان در برابر بی عدالتی ها قرار داده است و تغییر قوانینی این چنین غیر انسانی را،بر مبارزه ای فرا ملیتی استوار ساخته است.ما پناهجویان افغان،عراقی و ایرانی کمپ آبپس از شکستن مرزهای موهوم جغرافیایی و تاریخی موجود،برای تحقق خواسته های به حق خود گرد هم آمده ایم و در این راه، همبسته با دیگر پناهجویانی که همچون ما ضرورت مبارزه را دریافته اند،حرکت خواهیم نمود.

نه فقط برای من،نه فقط برای تو،بلکه برای ما

دیر زمانی است که در کشور آلمان،مبارزاتی بر سر خواسته های عمومی پناهجویان در جریان است.ما پناهجویان کمپ آبنیز همدل و در پیوند با مبارزات پیشین و کنونی، با برآیندی از مطالبات عمومی پناهجویان به عرصه مبارزه آمده ایم و در دستیابی و تحقق آنها،مصمم هستیم.و اما خواسته های مشخص مان به قرار زیر است:

1-لغو قانون دیپورت(اخراج قانونی):

به باور ما،انتخاب محل زندگی جزء ابتدایی ترین حقوق هر انسانی می باشد که تنها معیار تعیین کننده در این انتخاب،اختیار و اراده فردی است.بازگزداندن پناهجویان به کشور مبدا،که صرفا بر داد و ستد های سیاسی/اقتصادی دولت ها استوار گشه است نقض چنین حق جهانشمولی می باشد و توقف روند جاری و غیر انسانی بازگشت به کشور مبدا توسط دولت آلمان،مطالبه ی پناهجویان ساکن این کمپ است.

2- برداشته شدن محدوده چهل کیلومتری:

در حالی قانون محدوده چهل کیلومتری بر زندگی پناهجویان اعمال می شود که ما پناهجویان کمپ آب،در کشوری ساکن هستیم که طبق پذیرش توافقنامه شنگنتوسط کشور آلمان ،وی مرز را میان خود و بسیاری از کشور های عضو اتحادیه اروپا به رسمیت نمی شناسد.منزوی نمودن سیستماتیک پناهجویان در شعاعی چهل کیلومتری،امری غیر انسانی است و ما خواستار برداشته شدن هر قانونی هستیم که متضمن چنین انزوایی است تا پناهجویان قادر به تردد در سرتاسر کشور آلمان باشند.

3-برچیده شدن کمپ های پناهجویی:

کمپ های پناهجویی به مانند دیوار های محافظ،پناهجویان را به دور از فضای جامعه و گاها حتی محیط شهری نگاه می دارد. شرایط غیر قابل تحمل کمپ های پناهجویی،که بعضا همچون زندان ها و یا پادگان های نظامی توسط نیروی انسانی و یا سیم های خاردار حفاظت می شوند و اتاق های کوچک برای چهار و یا پنج نفر،محیط کمپ را به فضایی نه برای زندگی که صرفا برای زنده ماندن بدل کرده است.ما خواستار بسته شدن تمام کمپ هایی هستیم که پناهجویان در آن از هیچ فضای خصوصی برخوردار نیستند.

4-پروسه بررسی پرونده های پناهجویی:

هر کدام از ما،از یک تا دو سال است که درخواست پناهجویی خود را به مسئولین این امر در کشور آلمان ارائه کرده ایم اما تا کنون،برای بسیاری از ما هیچ جوابی از سوی مقامات مسئول نیامده است.ما خواهان بررسی پرونده هایمان در کوتاه ترین زمان هستیم و این شرایط بلاتکلیفی و نگهداشتن در حالت انتظار را،شکنجه سفید و روانی می دانیم.در بسیاری از کشور های اروپایی،سقف زمانی برای رسیدگی به پرونده پناهجویان وجود دارد و ما خواستار تصویب سقف زمانی کوتاه مدت،برای چنین پروسه ای هستیم.

5-پاکت غذایی:

به باور ما، این حق هر انسانی است که انتخاب کند، در وعده های غذایی اش چه نوع غذایی را با چه کیفیتی میل نماید.محدود کردن پناهجویان به دریافت بسته های غذایی،در تقابل با ساده ترین حقوق هر انسانی است.بی شک برداشته شدن پاکت های غذایی و واگذاری تهیه و انتخاب نوع غذا به خود پناهجویان،از مطالبات جدی ما می باشد

6-اجازه کار بدون قید و شرط:

به یاری کلان رسانه ها باور عمومی بر این منطق استوار است که پناهجو یک مصرف کننده صرف است و بدون انجام کاری مفید،صرفا روز ها را سپری می کند.براستی که چنین نیست.ما خواهان دریافت اجازه کار بدون قید و شرط هستیم زیرا معتقدیم که حق کار و تلاش به قصد گذران زندگی،حق هر انسانی است و همه ما از توانایی هایی برای فراهم آوردن ملزومات زندگی خود ،از طریق کاری مفید،عادلانه و درآمدزا برخورداریم.

7-برخورداری از امکانات فراگیری زبان آلمانی:

در راستای فرآیند منزوی سازی پناهجویان،امکانی رسمی و قانونی برای پناهجویان ایالت بایرن مبنی بر فراگیری زبان آلمانی وجود ندارد.حال آنکه چگونه می توان در کشوری زندگی کرد اما امکانی برای یادگیری زبان رسمی اش نداشت.ما معتقدیم که فراگیری زبان المانی،البته با توجه به انتخاب و اختیار هر پناهجو،حق مسلم اوست و امکاناتی برابر برای یادگیری زبان آلمانی،می بایست به طور رسمی به تصویب برسد.

8-انتخاب محل زندگی

انتخاب محل زندگی در آلمان،توسط یک پناهجو امری غیر ممکن است.تقسیم پناهجویان در کشور آلمان وابسته به انتخاب مسئولین می باشد و پناهجو،حتی اگر خانواده درجه یک همچون پدر و یا مادرش،در ایالتی دیگر زندگی کنند،او قادر نیست که نزد آنان برای زندگی برود.ما پناهجویان کمپ آبخواهان برخورداری از حق انتخاب محل زندگی مان در آلمان هستیم.

ما، جمعی از پناهجویان کمپ آببرای تحقق مطالبات مذکور گرد هم آمده ایم و در همبستگی با پناهجویان شهر ورتسبورگ و بامبرگ،که هم اکنون در خیابان می باشند،در اولین قدم در تاریخ 2 جولای 2012 از گرفتن بسته های غذایی خود خودداری کرده ایم و پس از احداث چادری خود ساخته در حیاط کمپ،شب گذشته را به بیرون از اتاق هایمان گذراندیم و امروز،مورخ 3 جولای 2012، چادری دیگر در تنها میدان محل سکونت خود، در برابر شهرداری احداث کرده و تا زمان تحقق بند بند مطالبات خود، دیگر به اتاق هایمان بر نخواهیم گشت.

ما،جمعی از پناهحویان افغان،عراقی و ایرانی ساکن کمپ آب،ابتدا از همه پناهجویان،فارغ از هر ملیت و زبان و فرهنگی،دعوت می کنیم که در این اعتراض هماهنگ،ما را تنها نگذارند و در ادامه،از همه فعالین حوزه پناهجویان،در هر جای آلمان و یا اروپا،درخواست همیاری و مساعدت داریم تا بتوانیم با شکل دهی موجی فراملی متشکل از پناهجویان و فعالین،قوانین غیر انسانی را در هم شکنیم و مطالبات به حق پناهجویان را محقق سازیم.بی شک واقفیم که برای تحقق این مطالبات،راه درازی در پیش داریم اما مسیری اینچنین طولانی،هیچ دلیلی برای انفعال اکنون نیست، بلکه تنها ضرورت عمل را بر گردن یکایک ما می گذارد.

برای تماس با ما با شماره های زیر تماس بگیرید:

017679837911
015204742933

ما هي السلطة؟

ميخائيل باكونين 1871

تعريب: جوزف أيوب

ما هي السلطة؟ هل هي قوة حتمية للقوانين الطبيعية التي تعبر عن نفسها في روابط ضرورية وتعاقب للظواهر في العالمين المادي والاجتماعي؟ في الواقع، الثورة على هذه القوانين ليست فقط محرمة – بل حتى مستحيلة. قد نسيء فهمها أو حتى لا يمكننا معرفتها على الإطلاق، ولكننا لا نستطيع أن نعصيها؛ لأنها تشكل الأساس، وهي الشروط الأساسية لوجودنا – هي تحيطنا، تتغلغل فينا، تنظم جميع تحركاتنا، أفكارنا وأعمالنا، حتى عندما نعتقد أننا نعصيها، لا نظهر سوى سلطتها المطلقة.

نعم، نحن وعلى نحو جازم عبيد لهذه القوانين. لكن في مثل هذه العبودية لا وجود للذل، أو بالأحرى، إنها ليست عبودية على الإطلاق. في العبودية يُفترض سيد خارجي، وهو مشرّع من الخارج- يصدر الأوامر، في حين أن هذه القوانين ليست خارجه عنا، فهي متأصلة فينا، بل تشكل وجودنا، وجودنا كله، جسديا، فكريا، وأخلاقيا، نعيش، نتنفس، نفعل، نفكر، ونرغب فقط من خلال هذه القوانين. بدونها نحن لا شيء، لا نكون. من أين يمكن إذن، أن نستمد القوة والرغبة للتمرد عليها؟

في علاقته مع القوانين الطبيعية – حيث تبقى حرية الإنسان ممكنة، وذلك بالإقرار وتطبيق هذه القوانين على أوسع نطاق – انسجاماً مع التحرر (الفردي والجماعي) من الأنسنة التي يسعى إليها الانسان. بمجرد ادراك هذه القوانين، تمارَس سلطة لن يتنازع فئة من الناس عليها. على المرء، مثلاً، أن يكون الإنسان إما أحمقاً أو لاهوتي او على الاقل ماورائي، قانوني أو برجوازي اقتصادي لكي يتمرد على القانون. عليه أن يمتلك ايمان لكي يتصور أن النار لن تحرق والمياه لن تغرق، فيما عدا، يمكن اللجوء إلى بعض الحيل التي تأسست بدورها على بعض القوانين الطبيعية الأخرى. غير أن هذا التمرد، أو بالأحرى، هذه المحاولات والاهواء الحمقاء للتمرد هي أمر مستحيل، هو بالتأكيد استثناء لما هو بشكلٍ عام، اعتراف لفئة من الناس بالحكومة في حياتهم اليومية – وهذا هو، مجموع القوانين العامة المعترف بها عموما – بطريقة شبه مطلقة.

لسوء الحظ أن عددا كبيرا من القوانين الطبيعية، التي تأسست من قبل العلم، لا تزال غير معروفة لدى الجماهير، وذلك بفضل سهر حكومات الوصاية تلك التي وجدت، كما نعلم، فقط من أجل خير الشعب. هناك صعوبة أخرى – هي أن جزءاً كبيراً من القوانين الطبيعية مرتبطة مع تطور المجتمع البشري، التي هي إلى حد بعيد ضرورية، ثابتة، مهلكة، كالقوانين التي تحكم العالم المادي، لم تنشئ ويعترف بها من قبل العلم نفسه على نحو واجب.

إن أُدركت هذه القوانين – لمرة واحدة – من قبل العلم، وبواسطة العلم تحولت إلى وعي لدى كل انسان (من خلال نظام واسع في التعليم والارشاد الشعبي) وسيتم حل مسألة الحرية تماما. حينئذ يجب على السلطات الأكثر عناداً أن تعترف بأن لا حاجة إلى تنظيم سياسي أو لوضع تشريعات. ثلاثة أشياء مرتبطة بهذه السلطة: سواء انبثقت من إرادة سيادية أو من تصويت لبرلمان (انتخب بالاقتراع العام)، أو حتى مطابقتها لنظام قوانين الطبيعة – التي لم تكن يوما كذلك ولن تكون أبداً – هي دائماً قاتلة ومعادية لحرية الجماهير حيث أنها في الحقيقة تفرض نظاماً خارجياً، وبالتالي قوانين مستبدة.

إن حرية الإنسان تستند فقط على: أن يطيع قوانين الطبيعة، لأنه هو نفسه يعترف بها على هذا النحو، وليس لأنها تفرض نفسها عليه بأي ارادة خارجية، الهية أو بشرية كانت، جماعية أو فردية.

لنفترض أكاديمية تتألف من معظم ممثلي العلوم؛ وأن هذه الأكاديمية مكلّفة بتشريع وتنظيم المجتمع، في حين هذه التشريعات ليست مستوحاة إلا من محبة الحقيقة، ستكون هذه التشريعات في انسجام مطلق مع أحدث الاكتشافات العلمية. حسناً، من جهتي، هذا التنظيم والتشريعات ستكون كالمسخ، وذلك لسببين: أولاً، أن العلوم الإنسانية هي دائماً وبالضرورة ناقصة، وذلك مقارنة لما اكتشف مع ما تبقى ليُكتشف، حيث يمكن القول انها لا تزال في مهدها. وهكذا لكي تتبدل حياة الانسان العملية، جماعة أم فردًا، إلى التزام دقيق وحصري يترافق مع أحدث البيانات العلمية، علينا أن ندين المجتمع كما الأفراد لكي يعانوا الاستشهاد على سرير بروكرستس ، التي ستنتهي قريباً مؤلمة وخانقة لهم، حيث تبقى الحياة أعظم من العلم في أي وقت مضى.

السبب الثاني: المجتمع الذي يجب أن يطيع التشريعات المنبثقة من أكاديمية علمية، ليس لأنه مدرك هذا الطابع العقلاني لهذا التشريع (في هذه الحالة وجود الأكاديمية تصبح عديمة الفائدة) ولكن لأن هذا التشريع المنبثق من الأكاديمية، كان المفروض باسم العلم أن يقدّس دون فهمه. مثل هذا المجتمع سيكون مجتمعا، ليس للإنسان، بل للبهائم. ستكون حالة أخرى من تلك البعثات اليسوعية التي أرسلت إلى حكومة الباراغواي لوقت طويل . وبالتأكيد فإنها ستنحدر بسرعة إلى أدنى مراحل البلاهة.

يبقى هناك سبب ثالث وهو ما يجعل من المستحيل تشكيل مثل هذه الحكومة، بمعنى تلك الأكاديمية العلمية الممولة سيادياً،إذا جاز التعبير، بشكلٍ مطلق، وحتى لو كانت تتألف من ألمع الأشخاص، بحيث انها بالتأكيد سوف تنتهي من تلقاء نفسها في الفساد الأخلاقي والفكري.وحتى اليوم، هذا هو حال كل الأكاديميات مع بعض المزايا قليلة الممنوحة لها. بشكل حتمي، أعظم العباقرة العلميين منذ لحظة أن يصبح أكاديمياً يسقط في هفوات الخمول. ويفقد تلقائيته وعفويته، صلابته الثورية، وطاقته الوحشية لتحقيق عبقريته، وقدرته على تدمير العالم القديم وإرساء أسس جديدة. بدون شكأن كل ما يكتسبه من كياسة وحنكة نفعية وعملية هو ما يخسره من قوة فكره. في كلمة واحدة، سيصبح فاسداً.

هذا هي سمة الامتياز وكل مكانة ذات امتياز هي قاتلة لعقل وقلب الانسان. الانسان ذو امتياز، سواء كان اقتصاديا أو عمليا، هو رجل فسد في العقل والقلب. هذا هو القانون الاجتماعي الذي لا يقبل أي استثناء، كما على الطبقات ينطبق على كل الدول، متعاونين أومنفردين. ذلك هو قانون المساواة، الشرط الأعلى للحرية والإنسانية. المبدأ الاساسي لهذه الدراسة هو بالضبط شرح هذه الحقيقة في جميع مظاهر الحياة الاجتماعية.

هذا الجسم العلمي الموثوق من قبل الحكومة سوف ينتهي قريبا من خلال تكريس نفسه ليس للعلم، بل من أجل شأنا آخر تماما: هو أن القضية ، كما هو الحال بالنسبة لجميع السلطات المتأسسة، ستبحث عن الدوام الأبدي من خلال تقديم مجتمع يتعهد أكثر من أي وقت مضى لرعاية الغباء وبالتالي في حاجة إلى المزيد من بسط حكومته واتجاها.

ولكن ما هو يصدق على الأكاديميات العلمية يصدق أيضا على جميع المجالس التأسيسية والتشريعية، وحتى على الذين وقع عليهم الاختيار عن طريق الاقتراع العام. في الحالة الأخيرة قد يجددوا مناصبهم، هذا صحيح، ولكن هذا لا يمنع في غضون سنوات قليلة من تشكيل مجموعة من السياسيين والسياديين في الواقع وإن لم يكن في القانون، مكرسين انفسهم للشؤون العامة للبلد حصراً، في النهاية يشكلوا نوعا من الارستقراطية السياسية أو الأوليغارشية. وهذا ما تشهده الولايات المتحدة الأمريكية وسويسرا.

وبالتالي في هذه المسألة لا يمكن فصل أي تشريع خارجي عن أي سلطة، وكلاهما يميل إلى عبودية المجتمع، وتدهور المشرعين أنفسهم.
هل نستنتج من ذلك أنني أرفض كل أنواع السلطة؟ انها بعيدة عن تفكيري. فيما خص الأحذية، أفضل سلطة صانع الأحذية – المنازل، القنوات، أو السكك الحديدية ، أستشير كل من المهندس المعماري أو المهندس. لكل معرفة خاصة اناسها. ولكن لا أسمح لصانع أحذية أو لمهندس موهوب من أن يفرض سلطته علي. أستمع لهم بحرية وبكل احترام وذلك بسبب ذكائهم، طابعهم، معرفتهم، محتفظا دائما على حق النقاش، النقد، واللوم. أنا لا أكتفي باستشارة سلطة واحدة في أي فرع خاص، اقوم باستشارة عدد من المختصين؛ أقارن آرائهم، واختار تلك التي تبدو الأصح. لكنني على يقين بلا وجود سلطة معصومة، حتى في المسائل الخاصة، وبالتالي، مهما اكن احتراماً لنزاهة وصدق هكذا افراد ، لا يوجد لدي ثقة مطلقة في أي انسان. هكذا إيمان هو قاتل للمنطق والعقل، للحرية، وحتى بالنسبة لنجاح المستقبل، بل سيحولني فورا إلى عبد غبي، واتحول أداة لإرادة ومصالح الآخرين.

إلى حد معين، وطالما يبدو ذلك ضرورياً، فإذا أنحنيت أمام سلطة متخصصين وابدي استعدادي لتبعية ارشاداتهم وكذلك توجهاتهم، وذلك لأن سلطتهم فرضت علي ليس من قبل أحد، لا من قبل انسان ولا من قبل الله. وإلا أرفضها برعب، وأدعو الشيطان للأخذ بنصيحتهم، توجهاتهم، كذلك خدماتهم ، حينئذٍ مؤكداً سأدفع الثمن، من جراء فقدان حريتي واحترامي لذاتي، من أجل قصاصات من الحقيقة، مغلفة في أكاذيب، قد تعطى لي.

أنحني أمام سلطة ناس مختصة لأنها فرضت من قبل عقلي. وأدرك عدم قدرتي على الفهم والتطور، في كل تفاصيل المعرفة الإنسانية. فالاكثر ذكاءاً لا يستطيع فهم الكل. لهذا السبب – كما للعلم كذلك بالنسبة للصناعة – هناك ضرورة لشراكة وتقسيم العمل. الأخذ والعطاء هي الحياة البشرية. الكل يوّجه ويتوجه بدوره. فليس هناك سلطة ثابتة ومستمرة، بل هناك تبادل مستمر للسلطة، وفوق كل شيء هذه السلطة هي طوعية وتبعية.

إذن، هذا السبب نفسه يمنعني أن أعترف بسلطة ثابتة، دائمة، وشاملة، لأنه لا يوجد انسان عالمي، أي انسان قادر على استيعاب كل التفاصيل، والتي بدونها يستحيل تطبيق العلم في الحياة، كل العلوم وجميع فروع الحياة الاجتماعية. وإذا تحققت مثل هذه العالمية في انسان واحد، لفرض سلطته علينا، سيكون من الضروري دفع هذا الانسان للخروج من المجتمع، لأن سلطته حتما من شأنها أن تضع الآخرين في العبودية والبلاهة. لا أعتقد على المجتمع أن يسيء معاملة اصحاب الفكر كما فعلت حتى الآن، ولكن أيضاً لا أعتقد أن يذهبوا بعيدا في ذلك، ناهيك عن منحهم أي امتيازات أو حقوق حصرية، وذلك لثلاثة أسباب: أولاً، لأنه في كثير من الأحيان الانسان الدجال لن يكون عبقرياً، ثانياً: لأنه من خلال مثل هذا النظام من الامتيازات، فإنه قد يتحول الانسان العبقري إلى دجال، ويهتز أركانه، وتفسد اخلاقه، وأخيراً: لأن من شأنه إقامة سيد فوق نفسه.

آنارشیسم کمونیستی (پتر کروپوتکین )

نویسنده: Jan Stehn
مترجم: عادل الهمرادی 

لینک به منبع 

آنارشیستها در مورد مالکیت خصوصی نظریات متفاوتی دارند . از یک سو کسانی مانند ویلیام گدوین (1836-1756)، پیر ژوزف پرودن (1865-1809) و گوستاو لانداور (1919-1870) مسئله را در تقسیم ناعادلانۀ ثروت می دانستند و نه دارایی به خودی خود؛ عدم تملک را نا مطلوب می پنداشتند و نه تملک را. شعار معروف پرودن “مالکیت دزدی است” شورشی بود علیه نظامی که در آن کوچکترها توسط بزرگترها خلع ید و سلب مالکیت می شدند. اما این به معنی نفی اساسی مالکیت خصوصی نبود. برعکس تحت شرایطی که در آن برابری متحقق شده باشد، پرودن مالکیت را موتور عدل می دانست. به زعم وی می بایستی که کارکرد “مالکیت خصوصی” ضامنی برای آزادی فردی در مقابل اقتدار جمع باشد. دیدگاه اقتصادی پرودن منتهی می شود به تولیدکنندگانی آزاد (و خرد) که محصولاتشان را به واسطۀ یک بانک مبادلاتی با هم مبادله می کنند.

در مقابل این رویکرد آنارشیسمِ کمونیستی وجود “مالکیت” را دقیقا مانند “دولت” ریشه تمامی معضلات اجتماعی توصیف می کند. آنارشیسم تنها به وسیلۀ یک اقتصاد مشارکتی می تواند خود را تحقق ببخشد. شعار آنارکوکمونیستها مانند کمونیستهای دیگر “از هر کس به اندازۀ توانش ، به هر کس به اندازۀ نیازش” می باشد.

مابین این دو موضع کلکتویستها ( یا “جمع گرایان”، سرشناسترین آنها میشایل باکونین 1876-1814می باشد) با وجود اینکه خواستار اجتماعی کردن ابزار تولید می باشند، دستمزد را به عنوان اجرت کار حفظ می کنند. مصرف به صورت فردی است و -قاعدتا با برابری دستمزدها- با کار مرتبط.

مناقشه میان طرفداران آنارشیسم کمونیستی و کلکتویستها موضوع غالب در محافل و جنبشهای آنارشیستی قبل و ابتدای قرن بیستم بوده است.

همه چیز برای همۀ انسانها

حالا می خواهم به تفصیل آنارشیسمِ کمونیستی را شرح دهم. اصل اولیۀ آن این است که نیاز همگان ارضا شود، بدون آنکه پرسیده شود که عهده دار چه خداماتی در جامعه اند یا محتملاً عهده دار خواهند شد. مصرف و کار نزد فرد به هم مرتبط نیستند: “هر کس چیزی را تولید می کند که می خواهد، هر کس چیزی را مصرف می کند که می تواند.”(گیووانی رُسی). نمایندگان و پایه گذاران آن پتر کروپوتکین (1921-1842)، اِریکو مالاتستا (1932-1853) و گوانو رُسی (؟-1855) بوده اند . اینجا من استدلالهایشان را جمع آوری کرده ام:

تمامی تولیدات محصول تقسیم کار می باشند . در ضمن فعالیت این همه انسان در قیدحیات و نسلهای گذشته ــ آنچنان در هم تنیده شده است که نمی توان سهم هر فرد را از تولیدات ثروت جهانی مشخص کرد. این ادعا که تولیدات منشأ فردی دارند، مطلقاً غیر قابل دفاع می باشد.

هر کس، صرف نظر از رتبه و مقامش در گذشته، تواناییهایش یا عدم تواناییهایش، استعدادش یا عدم استعدادش، از حق زندگی برخوردار است. بنابراین جامعه باید وسایل زندگی را که در اختیار دارد بدون استثنا میان همه تقسیم کند. همه چیز برایِ همۀ انسانها، زیرا که همۀ انسانها بدان محتاج هستند.

منشأ تمامی فجایع و بدبختیها برمی گردد به دعوای میان انسانها بر سر کسب رفاه و سعادت و تندرستی از طریق تقلایی شخصی برای خویش و در تقابل با منافع و تمایلات دیگران. در نتیجه بایستی همیاری نوع دوستانه با هدف سعادت همگانی، جایگزین تلاش فردی برای سعادت شخصی گردد. نسخ مالکیت خصوصی شرط هماهنگ کردن منافع و تمایلات شخصی با منافع وتمایلات عمومی می باشد.

سلب مالکیت از سرمایه داران در مرکزیت انقلاب اجتماعی می باشد. هر گاه به صورت اساسی در ترتیب مالکیت مداخله شود، پیامد آن در راستای غلبه بر اصول مالکیت خواهد بود. بنابراین جامعه ای که در آن از طرفی ابزار تولید تحت مالکیت اجتماعی قرار دارد ولی از طرف دیگر ساعات کار در هر دقیقه محاسبه می شود، بر دو اصل کاملا متناقض بنا شده است. مالکیت اجتماعی بر ابزار کار به ناچار به برخورداری همگانی از فراورده های کار مشترک می انجامد.

تسخیر نان
طرح انقلابی کروپوتکین

کروپوتکین در کتابش “تسخیر نان” طرحی دقیق و مفصل ارائه می دهد که چگونه در یک انقلاب موفق و پس از آن ، بنای یک اقتصاد نوین کمونیستی امکان پذیر خواهد بود. به دلیل قیام انقلابی تولیدات و تجارت فرو می پاشد. جامعه ناچار خواهد بود مجموع تولیدات را در دست گیرد و متناسب با احتیاجات عموم خلق از نو سازماندهی کند. این در چند روز قابل اجرا نیست. انقلاب تنها در صورتی می تواند موفقیت آمیز باشد، که نان برای تودۀ مردم قیام کرده تضمین باشد. تنها راه حل موجود در چنین وضعیتی به تحت مالکیت عمومی در آوردن تمامی آذوقه و مواد غذایی می باشد.” مردم شهرهای به پا خواسته به جای غارت کردن نانوایی ها، تا که پس از چند روز دوباره گرسنگی بکشند، انبارهای غله، سلاخ خانه ها، مخازن خواربار و خلاصه تمامی مایحتاج غذایی را به تصرف خواهند آورد.” بر چه مبنایی تمتع همگانی از نظر تغذیه سازمان داده می شود؟ از آنچه که فراوان است، هر کسی به هر مقداری که می خواهد مصرف می کند و آنچه که میزان محدودی از آن موجود است عادلانه تقسیم می گردد. مردم این را “به روشنی برای محقق کردن عدالت و برابری درک می کنند.”

“ولی پس از یک ماه همه مواد غذایی رو به اتمام می گذارند” کروپوتکین انتقاد وارد شده از طرف یک منتقد را، خود مطرح می کند و پاسخ می گوید: چه بهتر . این نشان می دهد که پرولتر برای اولین بار در زندگی یک شکم سیر غذا خورده است. در چنین احوالی محتملاً اقتدارگرایان دست به ایجاد حکومتی مجهز به دستگاههای اعمال قهر جمعی می زنند. اینان هر چه را که در مزارع برداشت شده است را به صورت آماری ثبت و تنظیم می کنند تا که یک مقدار مشخص از یک جنس غذایی مشخص در منطقه ای مشخص حمل و نقل شده و به اداره ای مشخص واگذار شود. نتیجه آن جنگ عمومی روستاها علیه شهر است. نه، شهر باید بی درنگ شروع به تولید اجناسی کند که کشاورزان فاقد آنها هستند. شهرها مأمورینشان را با ابلاغیه ای به روستاها می فرستند و به روستائیان می گویند:” برایمان محصولاتتان را بیاورید و در عوض از مغازه هایمان هر کالایی را که خوشتان می آید بردارید. ” اگر بجای دادن یک تکه کاغذ بی ارزش به کشاورزها، کالای مصرفی ضروری موجود به آنها عرضه شود، مواد غذایی به سوی شهرها جاری می شود. با شیوه ای مشابه مسکن و پوشاک نیز تقسیم خواهند شد.

کروپوتکین تخمین می زند که اگر هر کسی مابین سنین بیست و پنجاه سال ( سوای زنانی که به پرورش کودکان مشغولند(!)) هر روزه پنج ساعت یک کار ضروری را که خود آزادانه انتخابش کرده است، انجام دهد، جامعه می تواند برای همگی اعضایش رفاه را (یعنی خوراک، پوشاک، مسکن، مراقبتهای بهداشتی و حمل ونقل) تضمین کند. به جز آن پنج یا شش ساعت باقی می ماند که هر کس می تواند متناسب با دلبستگی و استعدادش از آن استفاده کند، تا که نیازمندیهای تجملی(لوکس) را ارضا کند، یا پی هنر و علم را بگیرد.

بار دیگر این مسئله از جانب منتقد مطرح می شود که:”اما اگر فرد موجودیتش تضمین شده باشد و برایش هیچ ضرورتی وجود ندارد که از روی اجبار برای پول کار بکند، در آن صورت هیچ کس کار نخواهد کرد. کسی که اجباری در انجام کارش ندارد، آن را بر دوش دیگری خواهد انداخت.” این همان بهانه ای است که در ضدیت با آزاد سازی برده ها در ایالات متحده از سوی مالکین برده گفته می شد:” شلاق نباشه، کاکا سیا کار نمی کنه “. اگر امروزه انسانها سعی می کنند از زیر کارهایی که انجام آنها برای حیاتشان ضرورت دارد شانه خالی کنند، به دلیل شرایطی است که تحت آن کار انجام می گیرد. کارگر تمام عمرش را سر یک شغل در کارگاههای غیر بهداشتی و بدون داشتن ایمینی زنجیر شده است، با ده یا دوازده ساعت کار در روز؛ و این همه برای فراهم آوردن تغذیه، پوشاک، لذت و تفریح و آموزش یک طبقه دیگر. مضاف بر آن از طرف دیگران بر او انگ حقارت بخاطر کارگر دستی (یا صنعتگر) بودنش زده می شود.

انقلاب اجتماعی به تقسیم کار دستی و فکری پایان خواهد داد، انتخاب آزاد و تعویض نوع فعالیت را ممکن می کند و اجازه می دهد فراورده های کار به صورت برابر برای همه مهیا باشد.ما بعداً معلوم خواهیم کرد که به سختی شخصی را می توان یافت که از کار و بالاتر از آن از کار آزادانه انزجار داشته باشد. لزومی نداریم که زرادخانه ای را علیه تنبلی تدارک ببینیم. اگر واقعاً فردی به هیچ گروه کاری ای ملحق نشود، آنگاه او مانند یک معلول زندگی خواهد کرد. جامعه به اندازه کافی غنی می باشد که مایحتاج او را تأمین کند.

کروپوتکین چه چیزی برای ما دارد؟

روی هم رفته پتر کروپوتکین برای من، به خصوص شگفت آور بود که تا این حد دیدگاه هایش در مورد انقلاب و تجدید سازمان جامعه، دقیق و جامع (با برنامه ای تمام عیار) می باشد. دست کم تصویری را به نمایش می گذارد که از یکپارچگی درونی برخوردار است. از سوی دیگر ما از روی این یا آن بخش از کتاب سنت چپ کله معلق می زنیم. ما مشکل بزرگی با بررسی وضعیت امروزین و رشد تاریخیمان و از آنجا توسعه پرسپکتیوهای رو به آینده داریم. اما همچنین فکر می کنم که تردید و احساسهای دوگانه حاصل از تجربه ملال آور سیاست چپ امروزه متناسب تر از اعتماد به نفس انقلابی کروپوتکین هستند.

در پایان می خواهم به دو مشکل پایه ای که من در طرح کروپوتکین می بینم، اشاره کنم. یکی از مشکلات مروبوط به مسئله اطلاع رسانی می شود. هر اقتصادی باید این قابلیت را داشته باشد که تولید را با مصرف متناسب کند. به هر حال واجب است که تولید کنندگان و مصرف کنندگان اطلاع داشته باشند که چه کالایی کمیاب است و چه کالایی رو به اتمام. تنها پس از این است که کار و نیازمندیها با هم هماهنگ خواهند شد یا به عبارت دیگر مصرف کنندگان می توانند مصارف خود را با تولیدات منطبق کنند. این می تواند برای نمونه در ساده ترین شکل خود به این نحو باشد (یک ایده از طرف من): برای اینکه بتوان از عدم توازن در تقاضای کالاها جلوگیری شود، هر جنس تولید شده در یک حجم مشخص از تولید، منتهی می شود به یک انبار کالا. وقتی کالای موجود از میزان مقرر شده کمتر شد، آن وقت تمامی کالاهای رو به اتمام (مثلاً با نقطه قرمز رنگ) علامتگذاری می شوند. برای مصرف کنندگان این به معنای خودداری داوطلبانه از مصرف کالای مذکور می باشد. همچنین کالای علامت گذاری شده مصرف کنندگان را مطلع می کند که به چه منظور بایستی از ظرفیتهای تولیدی رو به اتمام استفاده کنند.

مشکل دیگر به انگیزه برمی گردد: آیا این واقعاً قابل تصور است که انسانها برای مصرف کننده ای که قاعدتاً برایشان ناشناس است کارهای ناخوشایند را نیز انجام دهند ـــ بدون اینکه محرک مادی یا فشاری در کار باشد؟ و اینکه آنها از سوی دیگر به عنوان مصرف کننده بدون کنترل بیرونی حاضر باشند در مقابل عرضه آزاد کالا خود را محدود کنند، به بیان دیگر در مواردی که ایجاب می کند، قناعت داشته باشند؟ یا برای اینکه نظام علامت گذاری کالاها (که پیشتر ذکر شد) را عملی کنند : آیا اطلاعاتی که به واسطه “علائم روی کالاها” می باشند واقعاً متناسب با دادوستدها منتقل می شوند؟ آیا اگر ذغال سنگ به عنوان کالای کمیاب شناخته شود، هر کسی نخواهد پرسید، حالا چرا من باید از سرما بلرزم و یا حالا چرا من باید توی معدن کار بکنم ؟

من معتقدم که حل کشمکشها و اختلافات مربوط به چنین مسائلی را بدون ساختارهای از پیش مقرر شده فقط برای آن زمان بگذاریم، وقتی که انسانها با احاطه نظر گسترده تری و ارزیابی از ارقام دقیق تری به صورت مشترک با روحیه ای مشخصاً اشتراکی زندگی می کنند. ایده من نمی تواند از قواعد اقتصادی و سیاسی “که کم یا زیاد با اندازه ای از جبر همراهند” برای تقسیم کار و کالاها در سطحی گسترده تر و نامعلوم تر از روابط ، صرف نظر کند. کروپوتکین نیز چنین قواعدی را ارائه می دهد، مثلاً وقتی که توقع دارد هر کدام از اعضای جامعه پنج ساعت کار ضروری را متقبل شوند. اما اینکه چگونه کارهای ناخوشایند و نامطبوع شناخته و تقسیم می شوند، معلوم نیست. در پیشنهاد تقسیم کالاهای کمیاب که به واسطه “درکی روشن برای متحقق کردن عدالت و برابری” باید عملی گردد، کروپوتکین عمداً مسئله بیروکراسی در توضیع را نادیده می گیرد.

از این رو من در شیوه اقتصاد کمونیستی کروپوتکین آلترناتیو نتیجه بخش و قابل اجرایی در تقابل با سرمایه داری نمی بینم. نتیجه بخش و مطلوب بودن کمونیسم آن است که انسانها آزادانه همزیستی در اجتماعات کوچک یا بزرگ را انتخاب می کنند. در این جوامع بایستی مصرف و کار به مراتب آزادانه و غیر فرمال تنظیم شود و جریان کالاها از بیرون و به بیرون و به همراه دیگر اجتماعات انجام می گیرد.

مهم انگیزه می باشد در انسانهایی مانند کروپوتکین که آنارشیسم کمونیستی را تشریح کرده و توسعه داده اند، اندیشه یک اقتصاد بر پایه تعاون و همبستگی در مقابل (“هر کس بجای خود نفر بعدی است”).(wild west capitalism) سرمایه داری وسترن یک آلترناتیو برای سرمایه داری باید از چنین تفکری نقش ببندد.

توضیح مترجم: من این مقاله را بیشتر بخاطر معرفی جامع و نسبتاً کوتاهی که از نظرات کروپوتکین به دست می دهد انتخاب کردم. این شروعی است برای مواجه شدن با سوء تفاهماتی که در چپ ایران در مورد آنارشیسم وجود دارد، و به این منظور تصمیم دارم که متونی را از آنارشیسم کلاسیک و بخصوص آنارشیسم معاصر ترجمه کنم. فکر می کنم در ابتدا بجای افتادن در یک منازعه بی فایده، ترجمه آثار تئوریک در معرفی مبانی و تاریخ جنبشهای آنارشیستی (آنچه که فعلاً در توان من می باشد) ثمر بخش تر باشد ، زیرا بحث یا مناظره هنگامی نتیجه بخش خواهد بود که طرفین آن حداقل اطلاعی از زمینه مسئله مورد مناقشه داشته باشند. متأسفانه در چپ ایران کلمه آنارشیسم به خاطر سنت قدرتگرایانه آن هیچ وقت در معنی واقعی آن بکار برده نشده و گاهی حتی به عنوان فحش سیاسی و برچسب زنی بر دیگرانی که اساساً با تفکر و جنبش آنارشیستی هیچ مناسبتی نداشته اند، استفاده شده است.

(ریشه انقلاب) شماره91 Graswurzel revolution این مقاله از مجله آلمانی زبان
می باشد. تیتر آلمانی مقاله:

Alle Dinge für alle Menschen

 

http://anarchyanalysis.blogspot.com/

الإخوان , البلاشفة و الربيع العربي

مازن كم الماز

بعد الانتصار الانتخابي الأخير لمرسي مرشح الإخوان في انتخابات الرئاسية المصرية تركز الأخذ و الرد اليوم في الكلام عن الإسلاميين و احتمالات نجاحهم في تأسيس دولة دينية من جهة , و من جهة أخرى عن “قصور” الثورات أو الانتفاضات الشعبية العفوية مع التركيز على أولوية خلق قيادة ثورية لتجاوز قصور أو تخلف هذه الثورات أو لكي تتطور إلى ثورات اجتماعية أكثر جذرية الخ .. سأستخدم هنا تاريخ ثورتي فبراير شباط و أكتوبر الروسيتين لعام 1917 لكي أحاول أن أبين كيف رد التاريخ من قبل على هذه الأسئلة و الهواجس من خلال محاولة فهم كيف انتهت الثورة الروسية إلى خلق الدولة الستالينية .. أولا هناك عدة آراء ترى أن احتمالات أن يؤدي صعود الإسلاميين إلى قيام دولة دينية مبالغ فيها لأن أمام مثل هذا الصعود عدة عوائق مهمة , و هذا صحيح نسبيا , هناك الجيش مثلا في مصر الذي شكل جزءا أساسيا من السلطة منذ عام 1952 , و هناك حماسة بين أعداد أكبر من الناس للانخراط في الشأن العام و هناك حريات أوسع للصحافة و للإعلام المرئي , و بالنسبة لليبراليين أيضا هناك بوادر مشجعة لعملية انتخابية طالما حلموا بها رغم كل السلبيات التي رافقتها أو نتائجها المخيبة .. لكن كيف كان الوضع في فبراير و أكتوبر 1917 في روسيا : كانت هناك جماعة محظورة طالما كفرت و قمعت و لوحقت و ضرب بها المثل في التطرف و اتهمت بالعمالة و أنها تريد قيادة البلاد نحو الانهيار و الخراب و طالما استخدمها النظام القيصري كفزاعة لتبرير استبداده بينما كانت هذه الجماعة تصر دائما على أنها تملك خاتما سحريا لحل مشاكل الفقراء و غالبية الروس – أقصد هنا البلاشفة .. قبل ثورة فبراير كان البلاشفة أضعف بكثير من الإخوان اليوم , كانوا عدة آلاف موزعين على المنافي و السجون و العمل السري بين خضم من ملايين الروس , و فوجئوا بالثورة كما فوجئ بها الجميع , لم يزد عددهم كثيرا عن عدة عشرات من الألوف بحلول شهر أكتوبر لكنهم كانوا قد سيطروا على سوفييت بتروغراد و موسكو و كسبوا ولاء قطعات عسكرية قريبة من المدينتين خاصة قاعدة كرونشتادت البحرية الواقعة بالقرب من العاصمة بتروغراد , استخدم البلاشفة لتحقيق ذلك شعارات شعبوية تعود في غالبيتها إلى منافسيهم , شعار الأرض للفلاحين أخذوه من الاشتراكيين الثوريين الحزب الفلاحي الأكبر , شعار كل السلطة للسوفييت أخذوه عن الأناركيين , الخ .. كان التنظيم البلشفي فضفاضا جدا أيام القمع القيصري بسبب ظروف اتساع روسيا نفسها و صعوبة الاتصالات بين المنظمات الحزبية و القيادات التي عاشت عموما في الخارج , لكن لأول مرة بدأ الحزب البلشفي خاصة في موسكو و بتروغراد يشهد مركزة حقيقية ستصل إلى درجة العسكرة مع استيلائه على السلطة و ممارسته لها , الأمر الذي سيمتدحه لينين و تروتسكي و ستالين فيما بعد على أنه أحد أهم أسباب انتصار البلاشفة في أكتوبر و بعده أي استيلائهم على السلطة و احتفاظهم بها لسبعين سنة قادمة .. كانت روسيا بعد إقصاء القيصر في فبراير تموج بحرية لا حد لها , الروس الذين اعتادوا الخضوع فقط على مدى قرون و الذين تحرر غالبيتهم من القنانة فقط قبل نصف قرن مارسوا أكبر درجة ممكنة من الحرية في كل شيء , لم يكن الموضوع يتعلق فقط بحرية التعبير أو بحرية الاحتجاج أو غيرها , بل كان أعمق من ذلك بكثير , نشأت شبكات أفقية من السوفييتات , و لجان المصانع و الأحياء و القرى , جمعيات من كل الأنواع في كل مكان , لقد نظم الروس حياتهم دون سلطة , و كان هذا هو الذي سمح لهذا الجيل بتحمل و تجاوز الظروف الصعبة لذلك العام و الأعوام القليلة التي تلته , صحيح أن الإنتاج الصناعي و الزراعي تأثر سلبا بالحرب العالمية و بالثورة لكن ما جرى هو أن غالبية الروس انتزعوا ما كان الأرستقراطيون و البرجوازيون يسرقونه منهم و وزعوه بينهم بطريقة عادلة أكثر , المفاجئ أنه بعد عدة سنوات فقط من هذا المشهد الرائع سنرى السوفييتات نفسها , أكثر مؤسسات الديمقراطية المباشرة للعمال و الجنود و الفلاحين حرية , و هي “تنتخب” الزعيم و “توافق” على خطاباته و سياساته بالتصفيق وقوفا , بعد سنوات ليست بالكثيرة أصبحت التشيكا الشرطة السرية هي من يحكم البلد فعلا و كان كل شيء أصبح يقرره أفراد لا يعدون حتى بالعشرات حتى لو أدت قراراتهم لجوع و موت الملايين .. هناك حقيقة يجب ألا تفوت أحد اليوم : للينين و للبلاشفة عموما تلامذة عرب نجباء جدا , هم الإسلاميون , الإخوان أساسا , إنهم بلاشفة اليوم و لينينيو الثورات العربية الحالية , لا يوجد سياسي يطبق اللينينية بحذافيرها اليوم كما يفعل الإخوان و لا يوجد بلاشفة مخلصون لكل دروس البلشفية و سياساتها و أفكارها التنظيمية من الإخوان اليوم .. إذا تجاوزنا الشبه الشكلاني بين مشاركة البلاشفة المحدودة جدا في ثورة فبراير 1917 و مشاركة الإخوان المحدودة أيضا في ثورة يناير 2011 و الثورات العربية عموما , فإن سلوك البلاشفة و الإخوان في الثورتين كان متطابقا إلى حد كبير , و الأسباب التي سهلت للبلاشفة أن يستولوا على الثورة الروسية توجد أيضا عند الإخوان : التنظيم الحديدي , أولوية الإيديولوجيا “الخلاصية” , براغماتية سياسية تصل إلى حد الخداع و المياكيافيلية .. يروي تروتسكي بعض تفاصيل ميكافيلية البلاشفة في كتابه دروس ثورة أكتوبر – 1924 , عندما يروي كيف أصر لينين على الاستيلاء على السلطة قبل يوم واحد فقط من مؤتمر السوفييتات الثاني خلافا لغالبية القيادة الحزبية التي كانت تريد من المؤتمر نفسه أن يستولي على السلطة حفاظا على المظاهر الديمقراطية , و كيف سخر لينين من “إيمان” هؤلاء القادة “بشكليات” اللعبة الديمقراطية , كان من الواضح أن لينين يريد السلطة لحزبه و ليس للسوفييتات و لهذا كان الاستيلاء على السلطة قبل مؤتمر السوفييتات و لو بيوم واحد فقط أمرا حيويا جدا بالنسبة له , يروي تروتسكي أيضا كيف كان بعض القادة البلاشفة يحاور المناشفة و الاشتراكيين الثوريين ليلة 25 أكتوبر نفسها بينما كان حزبهم يستولي على المواقع الحساسة في بتروغراد و يتحدث بسخرية أيضا عن سذاجة بعض خصوم البلاشفة الذين اعتقدوا أنهم أي البلاشفة سيخضعون لقرارات غالبية المؤتمرات و المجالس و أنه يكفي هناك هزيمتهم بخطاب لإعادتهم إلى صوابهم , إن كلام تروتسكي واضح لا لبس فيه : إن الخداع أحد وسائل ممارسة البلاشفة للسياسة و هذا ينطبق على كل القوى السياسية السلطوية أي التي تتمحور كل سياساتها على الوصول إلى السلطة , أي قيادة الآخرين و فرض مشروعهم عليهم من فوق , من موقع “السلطة” , و اليوم بشكل استثنائي على الإسلاميين , الذين كذبوا و نافقوا و خدعوا و زيفوا طوال الأشهر الماضية بعد ثورة يناير معتبرين في النهاية أن هذا النصر نصرهم لأنه نصر إلهي !! و متهمين كل من يقف في طريقهم بكل ما يخطر على بالهم , إذا قبلنا رواية تروتسكي و غيره من القادة البلاشفة عن الطريقة التي استولوا بها على السلطة لا نملك إلا أن نقول عن الإسلاميين اليوم : يا لهم من بلاشفة و لينينيين حقيقيين !! الفيلسوف اللبناني علي حرب كتب في السفير قبل أيام متحدثا عن الإسلاميين , قال أن المشكلة معهم ليست في تطبيق الشريعة , فالشريعة , بعيدا عن نظرية الحدود , هي مجموعة قيم , الحقيقة أن الإسلاميين يستخدمون قصة الشريعة و هذه القيم للاستيلاء على السلطة فقط , في الممارسة داسوا على كل تلك القيم و قد شاهدناهم يفعلون ذلك في انتخابات مجلسي الشعب و الشورى و الرئاسة , نحن لسنا أمام قوة سياسية أخلاقية , إننا أمام قوة سياسية تستخدم صورتها الأخلاقية المفترضة لكي تستولي على السلطة باسم تطبيق الأخلاق , تماما كما كان البلاشفة في عام 1917 .. ليست هذه هي المرة الأولى التي يثبت فيها الإسلاميون أنهم يستحقون لقب بلاشفة حتى من أكثر الستالينين أنفسهم , حدث هذا أيضا في إيران بعد ثورتها الشعبية الرائعة .. قبل أن يصل الخميني إلى طهران في أوائل 1979 كان يتحدث في باريس عن احترام حقوق المرأة و حرية الفكر و التعبير الخ و أنه لا يسعى لأن يمارس أي دور قيادي في إيران بعد الشاه , في خطابه الأول بعد نزوله من الطائرة سيتغير كل شيء و سيتحدث بطريقة مختلفة تماما مهددا خصومه الرافضين لقيام الدولة الثيوقراطية الدينية و ستزداد نبرة التهديد في كلامه مع الوقت , على التوازي مع ظهور دولته الثيوقراطية التي تحكمها المؤسسة الدينية و حلفائها من البازار , كدولة شمولية حقيقية .. هذا الكلام يجعلني أشعر بالشفقة حقا على بعض الليبراليين العرب الذين يصرفون جل وقتهم و جهودهم اليوم في كتابة دساتير و قوانين و في تحديد خصائص المرحلة الانتقالية بينما تجد الإخوان يصرفون وقتهم في تعزيز دعايتهم بين الناس و تصليب سيطرتهم على قواعدهم , بينما يتفرغ بعض الليبراليين السوريين لمثل هذه المهمة ينشغل الإخوان السوريون بتشكيل شبكة من الموالين داخل الحراك الثوري السوري و داخل كتائب الجيش الحر , هذه ليست دعوة لمنافسة الإخوان في من يمكن أن يكون أكثر لينينية أو بلشفية أو ماكيافيلية , الاستنتاج الذي أفترض أن هذا الاستعراض ينتهي إليه هو محدودية “الديمقراطية التمثيلية” كبديل عن الأنظمة الديكتاتورية القائمة و ضرورة الانتقال إلى ديمقراطية مباشرة يمارسها الثوار و كل المضطهدين مباشرة على مصيرهم .. يجب هنا أن نكون منصفين أيضا , ففي الدولة الستالينية كان للسلطة فيها قاعدة اجتماعية مهمة هي البيروقراطية الحزبية و الدولتية التي كانت تتمتع بامتيازات واضحة مقارنة ببقية الكادحين , أيضا لا يمكنك أن تشعر إن كنت تعيش في إيران بأنك تعيش في جحيم حقيقي , في الدولة الشمولية سواء الثيوقراطية أو الستالينية يستطيع الناس , غالبيتهم على الأقل , أن يعيشوا , أن يحصلوا على وظيفة و بيت و طعام و أن يربوا أطفالهم , لكن كروبوتات , كعبيد , أشياء , أصفار , أمام جبروت السلطة الطاغي , أقول هذا فقط كيلا نحاول أن نرسم صورة جهنمية عن الدول التوليتارية الستالينية أو الدينية رغم أن العبودية بحد ذاتها حالة جهنمية بالفعل لكنها ليست مرضا يحكم بالموت على الجميع , تحتاج الدولة و الطبقات الحاكمة إلى أن يحيا العبيد في نهاية المطاف و هي لذلك ستعطيهم ما قد يكفي لسد رمقهم و رمق أطفالهم , من دون هؤلاء العبيد ستموت الطبقة السائدة نفسها لأنها لن تجد من يطعمها … صحيح أيضا أن روسيا الستالينية عرفت شبكة من أجهزة قمع و ملاحقة عقابية و وقائية فاجرة في قمعها , هذا أيضا وجد و يوجد في إيران , السعودية , سوريا , كوبا , الصين الماوية , ألبانيا خوجة , الخ و أن عدد ضحاياها لم يكن قليلا , و أنه أحيانا كان كبيرا بشكل استثنائي , كما في مجاعات أوائل الثلاثينيات في روسيا مثلا أو في مجازر الخمير الحمر , لكن في الأغلب كانت غالبية الناس تستطيع العيش ضمن حدود ما إن لم تواجه مباشرة شبكة القمع هذه أو إذا لم تصطدم مباشرة بالسلطة .. إذا دخلنا في التفاصيل الأصغر لاحتمالات قيام دول شمولية جديدة بعد الثورات العربية , ثيوقراطية أو دينية هذه المرة , بنفس طريقة ظهور الدولة الشمولية الستالينية بعد الثورة الروسية , أي إذا تجاوزنا الشبه في الصورة العامة لندخل في تفاصيل الفروق بين الثورة الروسية و الثورات أو الانتفاضات العربية , يمكننا القول أن سقوط القيصر ثم الحكومة المؤقتة أدى أيضا إلى انهيار جيش النظام القديم , و كان على البلاشفة بناء جيش جديد خاص بهم و لو بدمج عناصر من الجيش القديم , هذا لم يحدث إلا في ليبيا , و يحدث في سوريا بالتأكيد , لكنه لم يحدث في مصر و تونس و اليمن .. و بينما كان الجيش التونسي منذ تأسيسه صغيرا احترافيا و بقي ذا دور هامشي جدا في السلطة التي تركزت بيد الديكتاتور بورقيبة و حاشيته و بالتالي لم يشكل تهديدا لوصول النهضة للسلطة في تونس , فإن الجيش المصري يشكل إلى جانب مؤسسة الرئاسة الحاكم الفعلي لمصر طوال أكثر من نصف قرن و هو يملك إمبراطورية اقتصادية حقيقية لا يمكنه تسليمها بسهولة للإخوان , و واضح أنه مهما بلغت محاولاتهم للوصول إلى مساومة فإن التناقضات بينهما قد تبلغ في لحظة ما مستوى الانفجار أو الصراع المفتوح , و طبعا لا يمكن التنبؤ سلفا بنتيجة هذه المواجهة أو زمانها أو حتى بحدوثها لأني أعتقد أن كلا الطرفين العسكر و الإخوان قد يحاولان أولا خلق حالة تشبه ذلك التعايش المتوتر بين أردوغان و العسكر في تركيا قبل التورط في صراع مفتوح غير مضمون النتائج رغم أنه في حالة فشلهما في خلق حالة التعايش هذه فإن الصراع بينهما قد يكون حتميا .. أيضا في حالات مشابهة و لو في الشكل على الأقل لظروف الثورات العربية الراهنة فإن ظهور أشكال جوفاء من الديمقراطية الفاسدة في أوروبا الشرقية بعد سقوط أنظمتها الشمولية في تسعينيات القرن الماضي يعود كما أعتقد إلى أن السياسيين أو الحكام الجدد جاؤوا من نفس الطبقة البيروقراطية الحاكمة سابقا حتى في رومانيا حيث كان إسقاط النظام أكثر عنفا و دموية و عدا ألمانيا التي تولت الطبقة البرجوازية الحاكمة سابقا في قسمها الغربي السلطة في ألمانيا الموحدة بعد أن ضمت بعض البيروقراطيين السابقين في الشرق إلى نخبتها الحاكمة , لهذا كان الموضوع أشبه بانتقال السلطة من فئة في هذه الطبقة إلى فئة أخرى مع تغيير طريقة إنتاج السلطة خاصة بعدما اكتشفت الطبقة الحاكمة أن صناديق الاقتراع لن تهدد سلطتها الفعلية بل إنها تعطي هذه السلطة شرعية مهمة و تضعف استعداد الجماهير للنضال ضد هذه السلطة مهما بلغت من فساد … يجب أيضا ألا نغفل قضية مهمة أخرى هي دور الحرب الأهلية في تعزيز سلطة البلاشفة و استبعاد كل خصومهم وصولا إلى إقامة دولة الحزب الواحد البوليسية و كذلك دور الحرب العراقية الإيرانية في تقوية سلطة الخميني على البلاد , كما شاهدنا مثل هذا الشيء بالنسبة لعبد الناصر ( حرب السويس 1956 ) , الأسد ( حرب تشرين 1973 ) , رغم أن الحروب اليوم مستبعدة جزئيا بسبب وضع مراكز النظام الرأسمالي العالمي المأزومة لكن حربا أهلية في سوريا مثلا ستقوي قبضة الإسلاميين هناك من دون شك , كذلك قيام حرب إيرانية مع جوارها أو مع إسرائيل أو مع أمريكا و الغرب قد تقوي أنظمة أخرى جديدة في المنطقة .. نظريا أعتقد أنه من الممكن للإخوان أن يستولوا على الثورات العربية , لقد جرى ذلك من قبل في معظم إن لم يكن كل الثورات السابقة و هم يملكون كل الأسلحة التي يتطلبها مثل هذا الاستيلاء , و لأننا نتحدث عن بشر فإن دروس التاريخ هذه ليست قراءة بسيطة في المستقبل بقدر ما هي قراءة في احتمالاته .. القضية الأخرى المهمة هي أننا شاهدنا بأم أعيننا أن الثورات هي ظواهر تاريخية اجتماعية إنسانية عفوية لا تخضع لإرادة شخص أو مجموعة , و هذا كان صحيحا على الدوام أيضا .. يجب ألا نقلل هنا من شأن دعاية الأحزاب السياسية و دعاية الأفكار التي يقوم بها المثقفون في اندلاع الثورات , كلها تشكل جزء أكيد من صيرورة تراكمية تمهد للثورات دون شك , لكن الثورات خلافا للتصور اللينيني السائد عنها ليست من فعل أشخاص أو مجموعات , إنها فعل عفوي للجماهير العريضة .. أيضا خلافا للتصور اللينيني السائد فإن مشكلة انحطاط الثورات تبدأ عندما تظهر “قيادة” ما لها , أي عندما تستولي مجموعة عليها , و ليس العكس , أي أن نجاح هذه القيادة في الاستيلاء على الثورة هو سبب انحطاط الثورات و ليس ازدهارها .. أولا لنتفق أن البلاشفة لم يغيبوا عن الثورات الجارية أيضا كما سبق و قلنا , لكنهم هذه المرة هم الإسلاميون الذين يمارسون اللينينية بكل إخلاص و حماسة , هذا إذا تجاوزنا النقطة التي تستخدمها قيادات الأحزاب الشيوعية و اليسارية في أن “الإيديولوجيا” هي مصدر القوة الفعلي للعمال و أن امتلاك “الحزب الطليعي” لهذه الإيديولوجيا هو مبرر وجوده كقائد مفترض لهذه الطبقة التي لا تستطيع من دون هذه القيادة أن تفكر أو تتصرف كطبقة .. الحقيقة هي العكس , هي أن هذه الطبقة لا يمكن أن تتصرف بشكل مستقل و ذاتي بوجود قيادة محترفة من هذا النوع , هذا لا ينفي ضرورة تنظيم الطبقة العاملة و بقية المضطهدين , بل على العكس تماما فالتنظيم قوة حقيقية للطبقة العاملة و انعدامه هو أحد نقاط ضعفها القاتلة , المشكلة هي مع التنظيم المركزي اللينيني – التروتسكي – الستاليني الذي يخدم غرض هذه القيادات بالتحديد بالسيطرة على المضطهدين و على المجتمع كخطوة تالية و ليس هدف انعتاق المضطهدين و تحررهم , إن التنظيم الذي ينظم المضطهدين ليخوضوا بفعالية أكبر النضال في سبيل انعتاقهم هو التنظيم الواعي الحر الطوعي و التنظيم الذي يمارس فيه العمال و المضطهدون ديمقراطيتهم المباشرة داخله حيث يشارك كل إنسان في صنع قراراته , حيث يكون كل فرد جزءا من عملية جماعية ديمقراطية لصنع القرارات و للنقاش الحر , إنه بذلك يشبه المجتمع الجديد الذي يريد أن يخلقه هذا التنظيم أي مجتمع يكون فيه كل إنسان سيد مصيره , هذا هو بالضبط الفرق بين التنظيم اللينيني الذي يعني خضوع المضطهدين لأقلية جديدة ستصبح بالضرورة طبقة حاكمة جديدة إذا استولت على السلطة و بين ممارستهم لتنظيم شؤونهم من خلال ديمقراطية مباشرة دون طبقة وسيطة دون بيروقراطية دائمة منفصلة عنهم .. إن الأحزاب التي تتألف قياداتها من أنتلجنسيا و تكنوقراط “ثوري” محترف ليست جزءا من الطبقة العاملة أو من المضطهدين , إن قياداتها جزء من الطبقة الاحترافية التي قد تخدم الطبقة السائدة و قد تقف ضدها أحيانا , صحيح أن بعضها قد يكون ذا أصول بروليتارية أو أنه قد يتحول إلى بروليتاريا بفعل إفقار الرأسمالية لكن هذه القيادات خلافا للبروليتاريا الحقيقية تمتلك امتيازات دائمة تصر على الاحتفاظ بها , إنها ليست بروليتارية , إنها تحاول أن توهم العمال بذلك لكي تنصب نفسها قائدة عليهم , الطائفيون يمارسون نفس اللعبة لكنهم لا يعرفون أنفسهم طبقيا بل طائفيا , هكذا يصبح الحريري سنيا مثل سكان باب التبانة الفقراء و نصر الله و بري شيعيين مثل سكان قرى الجنوب البؤساء , هكذا يصبح الملك السعودي و شيخه العرعور سنيا مثل سكان الحولة و القبير , و هكذا يصبح الأسد و عائلته علويين مثل سكان القرى المعدومة في جبال العلويين .. يكفي اليوم سماع المدائح بحق مرسي , من أن الثورة قد وجدت أخيرا “قائدها” لنفهم و لو بشكل بدائي تفاهة فكرة القيادة الثورية .. الحقيقة أن الثورة تبقى ناجحة أو في طريقها للنجاح و تحقيق انعتاق حقيقي للمضطهدين و تعطي المضطهدين حرية حقيقية طالما لم توجد هذه القيادة أو طالما لم تتمكن هذه القيادة من الاستيلاء على الثورة بعد .. لا يمكن أبدا مقارنة الديمقراطية المباشرة في ميدان التحرير و أشكال التنظيم الذاتي التي ظهرت في الزبداني و غيرها في سوريا و غيرها بما تسمى ديمقراطية صناديق الاقتراع .. طالما لم تنجح اية مجموعة من خلال مناوراتها و أساليب خداعها السياسية في الاستيلاء على الثورة أي طالما بقيت الجماهير تقود نفسها بنفسها كانت الثورة تتقدم باتجاه حرية حقيقية و باتجاه الانعتاق الحقيقي للمضطهدين .. الخداع هنا ليس مجرد موقف أخلاقي مثالي , بل أكبر من ذلك بكثير , فبالنسبة للأغلبية يتوقف وعيها بذاتها و بمصالحها على فهم حقيقي للواقع و لمصالحها و لوجودها , إن الخداع هو سلاح الأقليات الطامعة لخداع الأكثرية عن طريق خلق أوهام ما لتزييف وعيها و تزييف رؤيتها لذاتها و مصالحها و خلق الوهم بأن تلك الأقلية بالذات تمثل و تحقق هذه المصالح بشكل أفضل من الأكثرية نفسها و أن حكم هذه الأقلية و سيطرتها أفضل من حكم الأكثرية نفسها بنفسها , هذا من جهة مصالح هذه الأكثرية كما يجري الزعم .. صحيح ما قاله لينين و تروتسكي و ستالين من أن وجود قيادة “ثورية” لتنظيم “ثوري” يقوم على انضباط و على سمع و طاعة فولاذيين و قادرة في نفس الوقت على أن تقنع الجماهير بأن “تمشي” وراءها , أن كل هذا يسهل على هذه المجموعة الوصول إلى السلطة , و هذا بالضبط ما يفعله الإخوان اليوم في مصر و تونس و سوريا , لكن وصول هذه المجموعة إلى السلطة شيء و انعتاق و تحرر المضطهدين من كل استغلال و اضطهاد و استلاب شيء آخر تماما , إن لم يكن النقيض الكامل له .. إننا بكل وضوح أمام خيارين اثنين فقط لا ثالث لهما : إما أن تنجح أية مجموعة بفرض نفسها كسلطة جديدة على الجماهير أو أن تتمكن الجماهير من أن تحكم نفسها بنفسها , الخيار الأول يعتمد على المناورات السياسية تارة و القمع و المواجهة العسكرية تارة و أحيانا على بعض أشكال الديمقراطية التمثيلية كالانتخابات , و الخيار الثاني يعتمد على إقامة مؤسسات لممارسة الديمقراطية المباشرة كالسوفييتات و مجالس العمال و المجالس و اللجان و الجمعيات الشعبية و لجان المصانع و الأحياء و القرى الخ .. صحيح أن هناك فوارق بين حكم النخب , في درجة القمع و الحريات المتاحة للجماهير , الديمقراطية البرجوازية هنا تبدو أفضل مثلا من الدول الشمولية , و قد شاهدنا أناركيا أصيلا كالإيطالي مالاتيستا يوافق على أن الديمقراطية البرجوازية أفضل من الديكتاتورية في هذا الصدد , لكن دون أية أوهام , كما يفعل الليبراليون و الإصلاحيون , عن ضرورة هذه المرحلة الديمقراطية البرجوازية قبل الانتقال إلى ديمقراطية جماهيرية مباشرة , هذا غير صحيح كما أعتقد , و قد ظهرت الديمقراطية المباشرة في المجتمع المشاعي و في كثير من مؤسسات و أشكال التنظيم في المجتمعات العبودية و الإقطاعية و الرأسمالية ( كما أظهر كروبوتكين و غيره مرارا , يمكن العودة إلى كتاب كروبوتكين عن الدولة و دورها التاريخي الذي يتحدث فيه عن هذه المؤسسات في أوروبا القروسطية : المدن الحرة و جمعيات الحرفيين ذاتية التنظيم و مجتمعات القرى الكومونية و التي قامت الدولة الحديثة على تدميرها لكي تقيم سلطتها المركزية ) و يتوقف تطور مؤسسات و أشكال الديمقراطية المباشرة على اكتشاف الجماهير لها و فقدانها الإيمان بسلطة الطبقات السائدة , رغم أن مستوى إنتاجي مرتفع و وفرة حقيقية ستساعد من دون شك في دعم هذه الديمقراطية المباشرة و جعلها دائمة بأن توفر الشروط اللازمة لإنهاء الانقسام بين العمل اليدوي و الفكري الذي طالما بقي سيمنح بعض النخب امتيازات ما قد تصبح دائمة مع الوقت مما قد يعني ظهور أشكال استغلال و قمع و استلاب سلطوية جديدة لكن ارتفاع الإنتاجية ليس في حد ذاته هو الدافع إلى قيام أشكال أكثر ديمقراطية خاصة بالنسبة للمضطهدين و المهمشين .. هناك اليوم أيضا نفس الخيار أمام الجماهير , أمام المضطهدين و جزئيا أمام اليسار أيضا : إما السعي لخلق قيادة تستولي على السلطة كطبقة حاكمة جديدة و إن كان هذا “باسم الجماهير” ( هذا ما يفعله الإخوان هذه المرة و إن كان مع غيرة واضحة من القيادات الليبرالية و اليسارية السلطوية ) أو سعي الجماهير لأن تحكم نفسها بنفسها من خلال ديمقراطية مباشرة و من خلال مؤسسات أفقية قاعدية مجالسية كومونية مع القضاء النهائي على انقسام البشر إلى سادة و عبيد , حاكمين و محكومين , مضطهدين و من يضطهدهم .

‫مازن كم الماز | Facebook‬

اندیشمندان آنارشیسم ( پيير ژوزف پرودن )

نویسنده :ادوارد کاستلون

منبع : لوموند دیپلماتیک 

دويست سال پس از تولد پيير ژوزف پرودن، در ١٥ ژانويه ٢٠٠٩، در باره اوچه مي دانيم ؟ جمله اي معروف «مالکيت دزدي است !»، همين و بس. کسي را که شارل اوگوستين سنت بو، بزرگترين نويسنده عصر خويش مي دانست و ژرژ سورل برجسته ترين فيلسوف قرن نوزدهم مي گماشت، درپستوي کتابخانه هاي آزاديخواهان و فرهيختگاني چند پناه جسته است. بر خلاف ديگر متفکرين و نويسندگان هم عصرش ـ کارل مارکس، اگوست کنت، ژول ميشله و ويکتورهوگو يا آلکسي دو توکويل ـ موسسات انتشاراتي بزرگ اعتنايي به او ندارند.

ليکن سالگرد صد سالگي وي در سال ١٩٠٩، در فراموشي سپري نشد. رئيس جمهور وقت، ارمان فلير، به شهر بوزانسون، زادگاه وي سفر کرد تا از مجسمه برنزي به يادبود «پدر آنارشيسم» پرده برداري کند. در آن زمان، جامعه شناسان هوادار دورخيم (١)، حقوقدانان و وکلاي جمهوري خواه طرفدار لائيسيته، نظريه پردازان سنديکاليسم انقلابي و حتي سلطنت طلبان مخالف مجلس به پرودن توجه داشتند.

اما موج سنديکايي ـ آنارشيستي آن سال ها به سرعت مسير عوض کرد. روشنفکران و کارگران که قبل از جنگ اول جهاني پرودن را قبول داشتند، پس از انقلاب اکتبر سعي کردند وي را مظهر ضديت با مارکس جلوه دهند. صلح طلبان که هوادار تشکيل جامعه جهاني بودند، نظرات فدراليست او را مطرح کردند و طرفداران ويشي برخي جنبه هاي صنف گرايانه تفکر او را برگزيدند تا به رژيم خود مشروعيت بخشند. اين امر به نجات مجسمه پرودن ياري نرساند و در دوران اشغال فرانسه توسط نازي ها مجسمه اش را آب کردند، اما در عين حال اعتبار اين متفکر نزد افراد مترقي نيز تا مدت ها خدشه دار ماند.

چرا که دوران پس از جنگ در فرانسه همراه با سلطه روشنفکران مارکسيست چپ بود و همه ديگر تفکرات قرن نوزدهم، هر چند غني، به عقب رانده شد. از جمله نظرات پرودن، که راهي مياني بين مالکيت خصوصي (در تملک گرفتن انحصاري دارايي ها به صورت فردي) و کمونيسم (در تملک گرفتن و پخش دارايي هاي افراد به صورت مساوي توسط دولت) پيدا کند.

اين پيش قراول آنارشيسم «راه سومي»، از کجا آمده بود ؟ پدرش توليد کننده آبجو و مادرش آشپز بود. پرودن در زمينه ادبيات کلاسيک استعداد زيادي داشت اما به دليل وضع مالي خانواده ترک تحصيل کرد و در چاپخانه اي مشغول به کار شد. با تشويق برخي از بزرگان زادگاهش، فرانش کنته، پرودن توانست بورس سه ساله اي بگيرد و براي ادامه تحصيل در رشته زبان، منطق و فلسفه به آکادمي شهر بزانسن برود. در آن جا پرودن به اختلافات طبقاتي و تجربي که وي را از ديگر اعضاي انستيتو که راهنماي پژوهش هايش بودند، جدا مي کرد پي برد. در ضمن حد و مرزهاي تلاش هاي ليبرال هاي دوران پس از استقرار مجدد سلطنت ژوئيه را نيز بازشناخت، تلاش هايي که بر «ظرفيت» هاي والاي صاحبان ثروت متکي بود.

آن زمان دوران راي گيري بر اساس ماليات بود (يعني تنها افرادي که از حد معيني بيشتر ماليات پرداخت مي کردند حق راي داشتند ـ م) : آن که مال دارد به فردي که از او هم ثروتمند تر باشد راي مي دهد. در مقابل حق خدشه ناپذير مالکيت، واقعيت فقر و بي بضاعتي، اميد ليبرال ها که در همان زمان خيال داشتند نظم اجتماعي را در جامه حقوق مدني فردي مسقر سازند، کتمان مي کرد.

بعد از روز هاي ژوئن ١٨٤٨، او به يکي ازمورد حمله قرار گرفته ترين چهره ها ي دوران خود بدل شد

پرودن که معتقد بود تقسيم ثروت در جامعه مهم تر از شکل نمايندگي سياسي مردم مي باشد، راه حل رفع نابرابري هاي جامعه را در گسترش حق راي به بخش وسيعتري از مردم، که از سوي جمهوري خواهان پيشنهاد مي شد، نمي ديد. اين ارزيابي وي را به اقتصاد سياسي رهنمون ساخت.

او معتقد بود که ارزش هر شي مي بايست بر اساس «کارآيي» آن محاسبه شود، يعني به نسبت تاثيرات اجتماعي واقعي و مادي آن شي. اقتصاد دانان هم عصر وي که گردش ثروت از طريق مبادله برايشان اهميت داشت، ارزش اشيا را مستقل از نياز هاي توليدکنندگان براي ادامه کار تعريف مي کردند. ژان باپتيست سي (١٧٦٧ ـ ١٨٣٢) طرح مي کرد که «کالا ها با کالاهاي ديگر مبادله مي شوند». اين بدان معناست که فروش يک کالا با رونق گرفتن تجارت کالاهاي ديگر بالا مي رود و در وهله آخر، ارزش کالا بر اساس هزينه تامين آن ارزيابي مي شود، از اين رو به اين دليل که ارزش کالا بر اساس قرار داد ها مشخص مي شود، داراي مبناي ثابتي نمي باشد. مطابق نظر پرودن، به اين ترتيب ارزش کالا خارج از «کارايي» آن تعيين مي شود. درست است که تعادل بين توليد و مصرف مد نظر مي باشد، اما براي نيل به اين منظور، کالاي به فروش رسيده و ميزان کاري که براي توليد آن انجام گرفته مي بايست پيوسته در تعادل باشند. اما تعريف حقوقي مالکيت سد راه مبادله برابرانه است چراکه ثروت در دست مشتي مالک، بهره خوار و سرمايه دار انباشت شده است. لازم است که از قانون راه کارهاي ژان پابتيست سي قرائتي انقلابي تر صورت پذيرد ( قانوني مبتني بر اين اصل که عرضه آفريننده تقاضاست).

جالب است که اين نظرات، اقتصاد دانان معاصر پرودن مثل آدلف بلانکي، برادر لويي اوگوست انقلابي را به خود جذب کرد. به نظر مي رسيد مشخصه نا متداول اين نظريات بتواند بين تفکرات انتقادي سوسياليست ها (که پرودن نوشته هاي پيچيده و نومسيحي آن ها را که به نظر او احساسات آبکي و خيرانه اي مثل برادري را مطرح مي کردند، مورد انتقاد قرار مي داد) و نظرات اقتصاد دانان ، حقوق دانان و فيلسوفان هوادار نظم موجود، پلي برقرار کند.

در اين چارچوب، مارکس، نظريه ارزش اضافه پرودن که در «مالکيت چيست ؟» (١٨٤٠) طرح شده بود را مورد تمجيد قرار داد : «گفته مي شود که سرمايه داري ، دستمزد روزانه کارگران را پرداخته است ؛ براي اينکه دقيق تر گفته باشيم، سرمايه داري به تعداد کارگران اجرت روزانه پرداخته است. معناي اين دوجمله دقيقا مترادف نيست، چرا که سرمايه داري مزد نيروي عظيم ناشي از اتحاد و هماهنگي کارگران، آنچه از همگرايي و همزماني تلاششان توليد شده است را نپرداخته است. دويست سرباز هنگ پياده در عرض چند ساعت ستون ابليسک لوکسر را بر پايه اش استوار کردند(اين ستون در ميدان کنکورد پاريس نسب شده ـ م.). آيا يک نفر به تنهايي در عرض دويست روز از پس اين کار بر مي آمد ؟ اما بنا به محاسبات سرمايه دراي، مجموع حقوق آن دويست نفر معادل دويست روز دستمزد يک نفر است. کاشتن بذر در زميني باير، ساختن يک خانه، به راه انداختن يک کارگاه، همه اين ها مثل ستون ابليسک مي بايد برپا شود. کوهي که بايد جابه جا کرد. کوچکترين ثروتي که بوجود مي آيد، محقر ترين کارگاه ها و به راه اندازي خرده پاترين صنايع مستلزم هم نوايي استعداد هاي مختلف است که از توان يک فرد تنها خارج مي باشد».

بدون شک مارکس نيز با انتقادات پرودن به آنچه در نوشته هاي سال ١٨٤٤ اش «کمونيسم سطحي» مي ناميد موافق بود. گسست بين اين دو نفر که در پاريس با يکديگر معاشرت داشتند در سال ١٨٤٦ پيش آمد. مارکس نيش قلم خود را متوجه نويسنده اي کرد که همانطور که در نامه گسست خطاب به او نوشت در نظر داشت مالکيت را آرام آرام روي «شعله کم» از بين برد. او خواست پرودن مبني بر آشتي پرولتاريا با طبقه متوسط براي بر اندازي سرمايه داري را به مثابه تمايلي «خرده بورژوايي مي دانست که دائما بين سرمايه و کار در نوسان است، بين اقتصاد سياسي و کمونيسم».

به دنبال انقلاب ١٨٤٨ و استقرار جمهوري دوم، پرودن به عنوان نماينده مجلس انتخاب شد و در کميسيون مالي آن شرکت کرد. او در اين کميسيون تقاضاي تاسيس بانک ملي با سيستم مالي متمرکز را کرد ؛ پيشنهاد کرد که پشتوانه پول، توليد و تنها داراي ارزشي اسمي باشد (در آن زمان پشتوان پول طلا بود). او همچنين کاهش نرخ بهره و تعرفه مدت دار، اجاره و کرايه زمين را نيز تقاضا کرد. بعد از آن روز هاي ماه ژوئن (٢) همين پيشنهادات باعث شد که او مورد استهزاء و بيش از همه مردان سياسي آن دوران مورد حمله روزنامه هاي بورژوازي قرار گيرد.

برنامه هاي اصلاحي پرودن با شکست مواجه شد، او به تعمق درباره دشواري هاي نمايندگي سياسي نشست. به نظر او تجربه جمهوري دوم اليگارشي منتخبيني را بوجود آورد که نمايندگان در راس آن نقش نماينده واقعي را ندارند و ابراز نظر شهروندان در مورد قوانين تنها به صورت غير مستقيم آن هم در هنگام انتخابات قانونگذاري انجام مي شود.

از اين رو در اکثر موارد مردم در مقابل نمايندگانشان ناتوان اند و تنها با عدم انتخاب مجدد آن ها مي توانند نارضايتي خود را ابراز کنند. در عمل گسست بين انتخاب کننده و منتخب خيلي زود صورت مي گيرد. پرودن مي گويد: « بايد در اين محيط بسته که نامش مجلس ملي است زندگي کرد تا بتوان درک نمود که چگونه افرادي که اکثرا کاملا از وضعيت کشور ناآگاهند، آن را نمايندگي مي کنند». (اعترافات يک انقلابي ١٨٤٩).

پرولتاريا بايد انجمن هايي مبتني بر اصل تعاوني را ايجاد کند

تحليل او از يک مشاهده ساده فراتر مي رفت : او معتقد بود که قانون اساسي سال ١٨٤٨ قدرت اجرايي زيادي به رئيس جمهور داده و تحول به سوي يک ديکتاتوري اجتناب ناپذير گشته است. او به دليل بيان اين امر که مجلس تضعيف شده و به خاطر افشاي رفتار هاي لويي ناپلئون بناپارت (٣) زنداني شد. برخورد چاکرمآبانه بورژوازي در مقابل کودتاي ٢ دسامبر١٨٥١ و محبوبيت رژيم امپراتوري در بين اقشار مردمي وي را بسيار مايوس کرد. او با تلخي از کنج زندان ، استقرار امپراطوري دوم را نظاره مي کرد (در همين شماره به گوشه اي از نوشته هاي چاپ نشده وي در اين دوران توجه کنيد).

پس از رهايي از زندان در سال ١٨٥٢ بر عليه انباشت ثروت در دست مشتي سرمايه دار ـ که به دنبال واگذار کردن راه آهن و دسايس سوداگران بورسي رشد کرده بودند ـ قد علم کرد. در سال ١٨٥٨ مجبور به جلاي وطن شد و به بلژيک پناه برد تا پس از چاپ کتاب ضد روحانيتش «عدالت در انقلاب و در کليسا» مجددا زنداني نشود. در پايان زندگي اش به پاريس بازگشت و از هر زمان بيشتر نسبت به «دموکراتيک بودن» انتخابات عمومي بدبين بود.

در آخرين نوشته هاي قبل از مرگش، روز ١٩ ژانويه ١٨٦٥، حتي بيهوده بودن وجود کانديداهاي کارگري را به ميان کشيد. پرولتاريا بايد خود را از نهاد هاي «بورژوازي» رها کرده انجمن هايي بر مبناي اصل تعاوني ايجاد کند و روابط دوجانبه را نهادين سازد. خلاصه کلام، بايد «دموکراسي کارگري» برپاسازد.

اگر برخي جنبه هاي نظرات پرودن را کنار نهيم (زن ستيز، مرد سالار و تا حدي ضد يهود) مشخصاتي که متاسفانه نزد سوسياليست هاي قرن نوزدهم ديده مي شد، بقيه افکار وي هنوز مطرح است. بويژه آنچه به بدبيني نسبت به عملکرد سيستم دموکراتيک در کشور هاي پيشرفته سرمايه داري بر مي گردد. چرا که هنوز هم اين اطمينان وجود ندارد که منافع طبقات مردمي و کارگران، امروز بهتر از زمان پرودن توسط احزاب سياسي «نمايندگي» شود.

در مجموعه تلاش هاي کنوني براي «مدرنيزه» کردن سوسياليسم، جايي نيز براي ايدئولوژي اي که گسست طبقاتي مسالمت آميزرا مطرح مي کرد وجود دارد که سازماندهي جامعه را بر اساس تقسيم کاري مبتني بر تعاوني مطرح و اختلاف کمتري بين درآمد ها را طلب مي کرد؛ عدالت خواه بود ضمن اينکه اقتصاد را نيز مد نظر داشت، نمايندگي بر اساس موقعيت اجتماعي ـ حرفه اي را بر انتخابات عمومي ترجيح مي داد، چرا که اين نوع انتخاب به زعم او مي توانست هر لحظه به سوي سزاريسم منحرف شود ؛ به سوداگران و سرمايه داران بزرگ اعلام جنگ مي کرد، هوادار فدراليسم غير متمرکز و نه مبادله آزاد بود ؟ و يا پرودن بيشتر به درد افراد حاشيه اي و خارج رسانه ها مي خورد که محيط هاي کاملا بسته آزادگراي (ليبرتر) خود را بر صفحه تلويزيون تر جيح مي دهند ؟

بدون آنکه در انتظار واهي سفر رئيس جمهور روز ١٥ ژانويه به بزانسون براي بزرگداشت دويست سالگي تولد پرودن باشيم، دست کم مي توان اميد داشت که اين متفکر و مبارز گوشه اي از شهرت صد سال پيش خود را باز يابد.

١ – اميل دورخيم (١٨٥٨ ـ ١٩١٧) با توسعه علم بررسي داده هاي اجتماعي، رشته نويني را بنيان نهاد : جامعه شناسي.

٢ – مجلس ملي که بعد از انتخابات ٢٣ آوريل ١٨٤٨ در دست اکثريت محافظه کاربود، کارگاه هاي ملي را بست ـ نهادي که براي بيکاران پاريس شغل آفريني مي کرد ـ اين تصميم شورش خشونت باري را در پايتخت بر انگيخت. بين ٢٢ و ٢٦ ژوئن ١٨٤٨ بيش از ٤ هزار شورشي کشته شدند و همين تعداد به الجزاير تبعيد گرديدند.

٣- که فاتحانه در دسامبر ١٨٤٨ به رياست جمهوري انتخاب شده بود.

http://anarchyanalysis.blogspot.com/