پێش ئەوەی لەسەر ناوەڕۆكی پەیامی ئەو دەربڕینە پرسیار ئاراستەی نووسەرانی بكەم، حەزدەكەم بەگشتی لە دروشمدەرەكانی چەپ بەگشتی بپرسم؛ ئایا كەسانی [نەك خەڵكی] كرێكار و زەحمەتكێش، لاو و ژن و ئازادیخواز نین یا بە جۆرێكی دیكە، لاوان و ژنان و ئازادیخوازان، كەسانی كرێكار و زەحمەتكێش نین و تیایاندا نییە؟ ئەدی ئەو جیاكردنەوە و ڕیزكردنە بۆ چییە و چی دەگەیێنێت ؟
ئەی ئەو “كرێكار و زەحمەتكێش و لاو و ژن و ئازادیخوازان”ەی، كە لە ھەشت ساڵی ڕابوردوودا دژی دەسەڵاتی بنەماڵەیی تاڵەبانی و (ینكـ) و دژی ئۆپۆزسیۆن و ڕامیاریی و پارتەكانی ئەنگۆ بوون، چی؟ ناڕەزایەتییەكانیانن بۆ ئێوە چی دەگەیێنن؟ ئەگەر ڕەوان، ئەی لە كوێی پاگەندەی ئێوەی سەردەمی گاڵتەجاریی ھەڵبژاردن و سووكایەتی پۆستی سەرۆكایەتیدا، دەوەستن ؟
Em rojane heray û garegarî opozsyon leser xokandîdkirdnewey (mes’ud barzanî), weha take xoşbawerr û nahuşyarekanî komellgey be xoyewe xerîkkirduwe; pirse serekîyekan, ke retkirdnewey serokayetî û baykotî dengdan [hellbjardinî xrape le xraptir], lebîrkrawn. Xallî nêwkoyî hemû partekan û ramyaran û destebjêran lew hera û jawe jawe ramyarîyey mîdyakanda, narrazîynebûnî hemuwan (part û grupe desellatixwazekane)e leser bûnî kesêk le serûy komellge û takekanewe benawî serok û nadjibûnî hemuwane be sîstemî xrap le xraptir, ke be watayekî dîke dekate; kodengî hemuwan leser pêwîstibûnî şwaneyek bo mîgelî xoşbawerr û milkeç û rewayetîdan be sîstem û serwerîy kemayetî beser zorîneda.
Ta êre asayye, leberewey ke partekan û ramyaran û destebjêran bexoyan heman xewn debînin û xwazyarî labirdnî şwaneyek û cêgirtneweyn be kesêkî xoyan ya kesêkî dîkey dost û hawbereyan, herwaş hemû hewllêkyan bedestihênanî ple û payey zyatre bo part û serokekanî xoyan le serwerîy çînayetîda, ewey asayî nîye, cuynewey bnêştî demî ewaney sereweye benawî soşyalîzm û xellkî stemdîdewe!
Wek zorêkman dezanîn û agadarîn, komunîzmî krêkarî (k.k) wek hêllêkî ramyarîy desellatixwaz lenêw bzûtnewey soşyalîstî kurdistanda le raperrînda pêdenête meydanî çalakî aşkrawe û be druşimgelîy tundî desellatixwazanewe xoy be komellge denasênêt, ke be “azadî, yeksanî, hkumetî krêkarî” destipêdekat û dwatir deykene dewlletî soşyalîstî û dwatir komarî şurayî û înca hkumetî skîwlar û emrroş wek debînîn, part û qsekeranî em rewte xwazyarî serokî başn!
Herçende le mawey sallanî raburdûda şan be şanî heray nasîwnalîstekan û qsekeranî nîolîbrall û lîstî post celalîyekan (newşîrwanîyekan), çendîn car wtar û hellwêstigîrîy rwalletîyane û bazargerimkeraneyan leser pawangerîy serokî kurdistan nîşandawe, bellam hîç kat wek êsta û wek ew rageyandney rojî 11î cunî 2013 (barzanî boy nye xoy kandîdkatewe bo serokî herêm û nabê lelayen xellkî kurdistanewe rêgay pêbdirê! Http://www.hawpshti.com/ku/news/4398.html), destî xoyan nexistuweyerrû, leberewe, min lem serincdane rexneyyeda tenya leser dwa helluyêst, ke hellwêstî partekeye, dewestim û hewilldedem le rwangey soşyalîzmî azadîxwazewe, xwêndnewe bo helluyistekanî ew rewte bkem.
Taktîkî em rojaney rewtî komunîstî krêkarîy [krêkarîy nek krêkarî] le kurdistanda, be pêçewaney ew rojaney ke lejêr karayî raperrîn û şorrşigêrrîy cemawerda druşmî brîqedarî berizdekirdewe, wek hemû rewte ramyar û desellatixwazekanî dîkey komellgey çînayetî, qerebalxî le xo kokirdneweye be her nirxêk buwe, amancyetî. Be boçûnî min, ew taktîke sruştîtrîn û asayîtrîn û ketwarîytrîn rastî piştperdey pagendey hemû part û rewte desellatixwazekane, eme asayye, bellam bemercêk ke benawî xellkî jêrdeste û soşyalîstixwazewe nebêt !
Partî komunîstî krêkarîy kurdistan (pikkk) wek qsekerî zall û dyarî rewtî (k.k.) le herêmî kurdistanda, beyannamey hellwêstwergirtnekey bem destewajeyey xwarewe destipêdekat :
” barzanî boy nye xoy kandîdkatewe bo serokî herêm û nabê lelayen xellkî kurdistanewe rêgay pêbdirê”
Eger le layenî rêzmanîy û darriştnî em destewajeyey serewe xoman labdeyn, herçende debû awa bnûsrêt ( barzanî boy nîye, xoy bo postî serokayetî herêm kandîdbkatewe û lelayen xellkî kurdistanewe, nabêt rêgey pêbdirêt ! ), Ewa hêştake le henawî xoyda fermanêkî naketwarîy û paradoksêkî aşkray hellgirtuwe. Katêk kesêk bllêt ” barzanî boy nye xoy kandîdkatewe bo serokî herêm “, kewate le lutgey birryardanewe qsedekat û belayenîkemewe desellatî yasayî reayetîpêdan ya pênedanî heye, weha birryar û derbrrînêt, hî lêjney ballay dadwerîy û çawdêranî yasayye! Paşan em nîwedêrrey sereta letek nîwedêrekey kotayî, ke tewawgerî eme ” nabê lelayen xellkî kurdistanewe rêgay pêbdirê! ” Nakoke, çunke nîwedêrrî tewawger, le pêgey jêrdestîy û dawixwazîyeweye, nek hawtrazî ferman û çekuşhellbrrînî yasayî lêjney ballay dadî wllatêk!
Herweha bêcge lew serincaney serewe, beyangerî boçûn û birrwabûnî partî nawbrawe be rewayetî postî serokayetî, ke le rwangey azadîxwazîy û tenanet lîbrrallîy xorawawe, bêcge le şwaneyî takekesêk bo komellgey wek mêgelrragîraw, hîçî dîke nîye! Pirsyareke eweye, eger le lîbrallêkî ewrupî bpirsît; kêt pêbaşe bo postî serokayetî wllateket? Ewa destbecê wadezanêt kamêray şaraweye û galltedekeyt ya debengêkî û le xêwetî xêlekanewe hatûyt! Axo bêcge le helpersitî û hellpey desellat û ekterbûnêkî nezanane le mlimlanêy nêwan desellatdaranî prro-lîstî seruz û desellatdaranî prro-lîstî zerd, çîdîke handerî weha helluyistgîrîyekî xêllekîyane bêt ?
Eger her kesêk serewawêk le xohuşyarîy û ezmûn û ketwarbînî lemerr komellgey çînayetî û komellgey herêmî kurdistan hebêt, ewa ewe derkdekat, ke serok û serokayetî dyardey serdemî xêllayetî û pêkhatey xêlle, îdî ew seroke ekadêmîstêk bêt ya rîşsipî yekêk le xêllekanî hozî caf ya xêllekanî deştî hewlêr û barzan! Çunke serok lutkey desellate le pêkhatey quçkeyyaney xêllda, le hîç serdemêkda gorrînî em serok bew serok ya dyarîykirdin û pabendkirdnî ew poste û bestnewey mîkanîzmekanî hellbjardinî be bnema quçkeyyekanî sîstemî parlemanîyewe hîçî le krrok û xwastî xêllekîyaney bûnî serok negorrîwe! Eger mes’ud barzanî serokî pêkhatey xêllekîy sîstemî ramyarîy herêmî kurdistan û part û parlemanekey bêt ya newşîrwan û diktor kemal seyd qadir û diktor kemal mîrawdelî û serkoy partî komunîstî krêkarîy kurdistan (pikkk), aya hîç le krrokî nahawçerxane û şwaneyyaney serokayetî degۊrrêt? Eger na, boçî (pikkk) lebrî berizkirdnewey druşmî “na bo serokayetî” druşmî helperistaney “nabêt rêge be mes’ud barzanî bidrêt, xoy hellbijêrêtewe”î berizkirduwetewe? Aya helluyiste peywendî be rêkewtin û aşbûnewey (pikkk) û (înk) heye ?
Min wek xwênerêk û aşnay druşme brîqedare rwallet agrawîyekanî rewtî komunîzmî krêkarîy (k.k), em pirsyare demhênête qse, eger ew rewte, wek le pagende ramyarîyekanîda bangeşedekat; xwazyarî komellgey soşyalîstî û naçînayetîye, edî çî le mamexemeyî bo prrosey parastînî serwerî çînayetî, bewatayekî dî, çî le kirdnewey dîwarî daxrawî berdem rewtî hellbjardnekanî dahatûy kurdistan dawe, qutarkirdnî desellatî borcwazî kurd, erkî lîstekey (newşîrwan mustefa)ye ya erkî ” partî pêşrrew” ? Eger na, çi amanc û handerêkî gumanawî le pişt ew heraye xoy şarduwetewe ?
” hewllekanî partîû desellatekeyû pêdagiryan bo dananewey mes’ud barzanî leser kursî serokayetî, cge lewey ke sruştî syasetî pawanixwazîû ragirtnî sîstemî desellatdarêtî îstay kurdistan ledestî bnemaley barzanîda, aşkradekat “
Katêk xwêner em destewajane dexwênêtewe, peyamêkî şerimnokaney ramyarîy hoşman xtûkededat, ke deyewêt pêmanbllêt ramyarîy û sîsteme ramyarîyekan û partekanî dîke, çepawillgerî desellat û samanî komellge û pawangerî azadî û serbexoyî tak nîn! Min wek xwênerêkî bederbest û serincder, lew derbrrîney sereweda, natwanim retkirdnewey pêkhatey bnemalleyî desellat û beêweberayetî komellge behend werbigrim, çunke retnekirdnewey serokayetî, ddanpêdananî narrastewxoye be pêkhatey bnemalleyî berrêweberayetî komellge. Wek pende kurdîyeke debêjêt ” goştxor nîn û goştawxorn”, axir eger kesêk ya grupêk djî pêkhênanî berrêweberayetî komellge leser bnemay bnemalleyî bêt, bixwazêt û nexwazêt, debêt djî bûnî postî serokayetî bêt û retkirdnewey serok leser astî komellge, elf û bêy xebatî bêt.
Herweha nakrêt djî bnemallegerîy bo layek bît û çawpoşî le bnemalleçyetî layekî dîke bît. Ewî agadarî mêjûy şax û şarî herdû partî serekî nasîwnalîzmî kurdibêt, ewe dezanêt, ke ew partane leser sêkuçkey pêkhatey xêllekî – bnemalleyî – xizmetkarîy bo dagîrkeran pêkhatûn û xoyanrragirtuwe. (Înk) leber xatrî “bra be’sîyekanî surî”yeyan le 1976da destyandayewe çek û (pidk’)îş wek dardestî şa û dwatir xumeynî, dayanewe şax û bûne hoy byanî wêrankirdnî zyatir le 3000 gundî sersinûrî û enfalkirdnî sedan hezar cutyar û kîmyabarankirdnî hellebce û nawçekanî dîkeyan dayedest rjêmî be’s. Ew dû parte le mawey temenyanda, tenya xêllayetîyan zîndûnekirduwetewe, bellku kultûrî xofroşî û berleşkirî dagîrkeryan le kurdistana kirde baw û bûne hoy drustkirdnî dujimnayetî qullî komellayetî lenêwan gund û şar û herêmekanda û lew rêgeyewe, gewretrîn xizmetyan be nexşe ramyarîy û abûrîyekanî rjêmî be’si û komarî îslamî îran û turkye û surye kird û ta êstakeş, takî kurd bacî ew ramyarîyane dedat. Hellbete ew hemuwe le xorra û le nezanîyewe nebû, bellku rêxoşkerîy bû bo çepawll û pawangerîy û djecemawerîyek, ke emrro hemû hêzîkî ramyarîy bepêy seng û sûkî hêz û bûnî komellayetî, beşêke lew çepawll û pawangerîye!
Kewate, eger partî birrway be pluralîzmî ramyarîy hebuwaye, henûke ” partî pêşrrewî krêkaran” gleyî le partî nedebû, herwa ke gleyî le yekêtî nemawe! Griftî takî çewsawey azadîxwaz le komellgey çînayetîyda, le takpartîybûnî sîstemî fermanrrewayîyewe destipênakat û le bûnî frepartîyda kotayînayêt. Bellku grifteke le xudî (bûnî) part û komelle û destebjêre ramyar û desellatixwazekanedaye, ke bêcge le hêzî mşexorî bêberhem, hîçî dîke nîn û hîçîş be komellge û jyanî tak pêşkeş naken wberhemnahênin!
Kurdwatenî eme şêwenî herîsekeye! Başe, leser bnemay ew sîsteme ramyarîyey, ke xudî (pikkk) deykate ellternatîvî desellatî bnemalleyî (pidk), eger le sbeynêda, be qezawqeder helêkî awa bo (pikkk) hellbkewêt, ke hêzî serekî ya hêzêkî wek (pidk) bêt, aya razî debêt neyarekanî le nawçey jêr desellatîda druşmî “bruxê pikkk” berizbkenewe ya hewllî lawazkirdnî bden?
Min bo xom, gumanim heye, ke perrcûy awa rûbdat, çunke mêjûy çend sed salley partayetî ewey nîşandawe, ke partayetî wate amraz û torrî rawkirdnî take narrazîyekan be dêwcame û druşmî brîqedar û bernamey razawey nawerrok xallî. Îdî ew part le her qumaşêk û hellgirî her maskêk bêt; neteweyî, ayînî, çep, nîştmanî ya dêmokrasî û skîwlar!
” Partîû mes’ud barzanî nexşemendane karyan kirduwe bo peredanû dasepandinî keşuheway konepersitî beser komellgay kurdistanda, yasay frejnyan pesendkirduwew hewllyan da yasay parastinî pîrozye ayînyekan têperênin, … . Lemawey serokayetî barzanîda xopîşandanî cemawerî bo nanû azadîû kerametî însanî xelltanî xwên kra. Dahatî kurdistanû newt lelayen desellatdaranî bnemalley barzanyewe betallan debrê. Xêzanî barzanî le gewretrîn dewllemendekanî cîhannû sedan hezar lawî kurdistanîş bedest bêkaryewe gîrodebûnû hezaran xêzanîş lexwar hêll hejaryewe jyan deguzerênin.. Lejêrsayey desellatdarêtî barzanîda hezaran jin tîrorkrawn, dezgay casusî wulatan le kurdistanda teratên deken, supay wullatanî nawçeke bombaranî hawllatyanî medenî kurdistan deken, nanbrrîn, rfandin, tîror ledjî runakbîr, rojnamenûs, mamostay zanko, hunermend, goranî bêj, syasî, çep û komonîst… Berrîwe deçît.”
Çi rêkewtinêkî ramyarîy le pişt em yekdîwbînîn û yeklayenî lêkdaneweyewe westawe? Ewey ke partî û serokekey lew kar û birryaraneda pişkî şîryan berdekewêt, guman hellnagrêt, bellam aya pesendkeranî ew birryarane her be tenya endamanî (pidk) bûn, ey (înk)yekan çî û çî karebûn ?
Eger paşrrewanî (newşîrwan mustefa)î post-celalî weha peregrafêkyan dabrriştaye, hîç cêgey lome nedebûn, çunke ne pagendey komunîstibûn deken û ne kesîşyan benawî erkî komunîstewe bekuştdawe ! Min tênagem û nazanim, endaman û layengranî (pikkk) çon awa bêdeng le pişt rageyandin û hellwêstî “banêk û dû hewa”î partekeyan û raberekanyan dewestin û hîç pirsyar û sernicêkyan lela drustnabêt?
Axo padaştî weha rêkewtinêkî ramyarîy çend bêt, ke away le nûseranî ew dêrrane kirduwe, wek kerte partekanî (hiş’ û hisk û zehmetkêşan û îslamîyekan)î serdemî şerrî nêwxo, tenya konepersitî û tîror û serkut û sîxurrîy û nanbrrîn û tallanî layenêk bbînin, wek ewey layenekey dîkey rêkewtinî sitratîcî nwêneranî borcwazî kurd leser merîx fermanrrewabûbêt? Ya qsekeranî (hikkk) reşebay rageyandinî post-celalîyekan [newşîrwanîyekan] rapêçîkridûn?
Berrastî bedbextîye, katêk mrov bbête koyley heze desellatixwazîyekanî, çunke tûşî hemû sazş û rêkewtinêkî ramyarîy dekat. Layengranî rewtî (k.k) katêk ke (înk) şarbederî kirdin, herwek êsta leberamber serkutgerîyekanî (pidk)da çawpoşyandekrid, her eweş bû, ke perwendey tîrorî hawrrêyan (nezîr ‘umer û şapûr û qabîl)î ta rêkewtneweyan letek (înk)da pêdaxistin û em rojane, paş 15 sall hawrrêyanî tîrorkrawyan bîrkewtuwetewe!
” eger ewe karnamey barzanî bêt, aya şayistey eweye ke carêkî dîke bbêtewe be serokî herêmû ballatrîn postî syasîû îdarî kurdistanî bidrêtedest”
Be boçûnî min hîç kes şayistey serokayetî hîç kesî dîke nîye, çunke kesî azadîxwaz, pêwîstî be serok (şwane) nîye! Aya le rwangey “partî pêşrrew”ewe kesî dîke heye, ke şayistey ewebêt komellgey bo bkate mêgel û çarenûsî bdate dest şwaneyî ew?
Em dêrrane, ew dîw dêwcamekey soşyalîzmî (hikkk) dexenerrû, ke hîç griftêkî le bûnî şwane ramyarîy û balla û payînî rêkxistin û berrêweberayetî quçkeyî komellge nîye, tenya griftî demuçawî em û ew û tenya xemî pabendibûnî şwane ramyarîyekane bo yasa borcwazîyekan!
” aya yekêk le xwastekanî xellkî kurdistan beheman şêwey cemawerî raperîwî nawçeke ledjî desellatî serkutgerî borijwayî, kotayîhatin be desellatî bnemalleyîû gwastnewey desellat nebû lebawkewe bonewekanî!? “
Griftî ” raberanî partî pêşrrew” her ewe nîye, ke sereta û kotayî destewajekanyan letek yekdîda nakok dewestewe, bellku destepaçeyye le xallbendî û cyakirdnewey corî ristekan û şwên û be dway yekdahatnî nîşanekanî kotayî risteye û darriştin û çonyetî lêkdanewey nîwerristekanîşe. Birrwanakem zman hebêt, ke le kotayî ristekanîda nîşaney sernicrrakêşan û hewalldan le pêş nîşaney pirsyarewe dabnirêt, hîwadarm eger xwêner zmanêk şikdeben, wek zanyarîyekî rêzmanî letek minda beşî bken, zor supasguzardebim!
Bellê, mnîş dellêm, belayenî kemewe yekêk le awatekanî xellkî raperrêwî kurdistan ewebû, ke kotayî be hemû yasa û ramyarîyekanî serdemî fermanrrewayî rjêmî be’si bêt, bellam ta katêk ke takekanî komellge mil be şwaneyî em û ew bden û komunîstekanî lecyatî retkirdnewey serokayetî, gleyî le çonyetî serokayetî bken û xwazyarî şwaney başn bo komellge, aya îdî awatêkî awa nabête xewnêkî zor dûr?!
” aya ewe bes nye boewey barzanî boy nebêt ke carêkî dîke xoy bo postî serokî herêm kandîd bkatewe!? “
Min dellêm nexêr, eger êwe le besbûnî kellegayyewe qsedeken û berengarbibbnewe, çunke wek pêştir wtim, eger “pêşrrewî” komellge êwebin û êweş bew core, lebrî retkirdnewey serokayetî, ke koneperistanetrîn dyarde û paşmawey komellgey xîllekîye, xerîkî wirdegrîybin ! Başe eger mes’ud barzanî ew wirdegîrîyaney êwe negîrtayetewe, kewate bepêy ew pêwerey pêwe mafî ewey debû, hemû temenî seroktan bêt ?
Hellbete grift ya serçawey weha wirdegîrî û xulaneweyek le bazney gleyî û gazendey katî û rwalletîyda, le hizrî çep begşitî û rewtî (k.k)da, zor lewe qulltir û rîşeyître, bo nmûne çep, bêkarî û hejarî û bêserpenayî û ceng dekate bellge û byanûy serekî retkirdnewey sîstemî nadadweraney sermayedarî, nek bûnî serwerîy çînayetî, ke hemû ew byanuwaney serewe, dyarde û derdraw û berhemî ewn! Weha encamgîrîyek behoy nebûnî derk û ezmûnî destebjêrî ew rewtanewe nîye, herçende pabendibûn û şwênkewtûîy beşî paşrrew û xwarewey (endamanî) partekanî ew rewtane le kemderkî û gîrodebûnyandaye, bellku bo ewe degerrêtewe, ke weha boçûn û ellternatîvêkyan heye, eger yeksanî abûrîy hebêt, eger part û grupekey ewan serwerbêt, îdî kotayî be serkut û nayeksanî û nadadwerîy dêt! Eme ew zelkaweye, ke be drêjayî mêjû û betaybet çend sedey raburdûda takî narrazî têdekewêt û îdî derçûnî le xoşbawerrîy be serwerîy serokî baş û mîrayetî baş û partî baş û raberî baş û …tid boy asan nîye û berdewam lem partewe bo e part, le dengdan bem lîst bo dengdan bew lîst, paşrrewî em kes bo paşrrewî ew kes bazdedat û destemo û doşdamaw û mitmanebexonebû, le çawerrwanîy firyadrresda demênêtewe. Eme ew zelkaweye, ke behoy ramyarîy û sîstemî ramyarîy û partayetî, sall be sall û mang be mang û roj be roj , le hoşî takî xoşbawerrda xestirdekrêtewe.
” lelayekî dîkewe barzanî dû dewrey serokayetî tewaw kirdwew bepêy yasakanî xoşyan boy nye bo carî sêhem xoy kandîd bkatewe. ……. Mes’ud barzanî be hîç corêk boy nye xoy kandîdkatewew nabê rêgay xokandîd kirdnewey pêbdirê. Tenanet bepêwaney xudî yasa û rêsa û desturêkewe kepartî yek layene beser xellkî kurdistanda berrîwey debat ew mafey le barzanî sendotewew nabê rîgay gerranewey bo nêw bazney serokayetî, behîç pasawêk pî bidrê. “
Îdî bo mnî xwêner, derbrrînî milkeçane û pabendaney em soşyalîstixwazaney “axirzeman”, hîç bwar bo guman le çînekirdnî em grupe le boşayye yasayyekanî serwerîy çînayetîyda nahêllêtewe. Ey eger yasa çînayetîyekey herêmî kurdistan awa buwaye, ke serokayetî heryêm mawey xulekey dyarîkrawnebuwaye, nûseranî em beyanname, çi peyamêkyan bo komellge debû?
Başe eger xudî yasayyek, ke partî yek layene le herêmî kurdistinda deysepênêt, ew mafey le mes’ud barzanî sendibêtewe, ke le dû xul zyatir xoy kandîd bkatewe, edî çon detwanîn birrwa be paradoksî nêwan dêrrekanî em beyannameye bkeyn, ke lelayekî dîkewe delêt ” hewllekanî partîû desellatekeyû pêdagiryan bo dananewey mes’ud barzanî leser kursî serokayetî, cge lewey ke sruştî syasetî pawanixwazîû ragirtnî sîstemî desellatdarêtî îstay kurdistan ledestî bnemaley barzanîda, aşkradekat, hawkat taktîkêke bo parastinû drêjedan be syasetû sitratîjêk ke partîhu serokekey lemawey 8 sallî serokayetyekeyda beser kurdistanda sepandûyanew berrêweyan birduwe ?!”
Ewey le sallî 1961we le herêmî kurdistanda jyabêt, ewe dezanêt, ke hîç kat (pidk) û endam û layengrekanî xawenî boçûn û bîrkirdnewey cyawaz û nakok be boçûn û bîrkirdnewey raberan û serkirdayetîyan nebûn, çunke endamanyan le bnî bnewe ta degate komîtey nawendî ew parte, koyleyekî dillsozî serkradyetî û bnemalle û raberî ew parten. Îdî le weha ketwarêkda awezî kesêk, ke locîk bnemay bîrkirdnewey bêt, bwarî rîzkirdnî weha pûçgutin û pûçrrîzkirdnêkî pênadat, ke birrwa be xoy bhênêt, ke daneranî yasa û destûrekanî nêw (pidk) û mîrayetîyekey, kesanî derewey bnemalle bin û katêk ke ewe barî ketwarîy ştekan bêt, îdî çon serkirdayetî partî ke endamanî bnemallen, djî berjewendî û xwast û serwerîy xoyan yasa û destûr denûsnewe û beser xellkî jêrdestî xoyanda deysepênin?!
Aya eme paradoksî nalocîkî bîrkirdnewe û bûne beşêk le berey hellay rewayetîdan be postî serokayetî, be berizkirdnewey daxwazîy papendibûn be yasay serokayetî û hellbjardinî serokêkî dîke nîyye? Eger na, çî buwete aferênerî ew paradoksey ke meger xudî nûseranî beyannameke serî lê derbken!
Pêş ewey leser nawerrokî peyamî ew derbrrîne pirsyar arastey nûseranî bkem, hezdekem begşitî le druşimderekanî çep begşitî biprism; aya kesanî [nek xellkî] krêkar û zehmetkêş, law û jin û azadîxwaz nîn ya be corêkî dîke, lawan û jnan û azadîxwazan, kesanî krêkar û zehmetkêş nîn û tyayanda nîye? Edî ew cyakirdnewe û rîzkirdne bo çîye û çî degeyênêt ?
Ey ew “krêkar û zehmetkêş û law û jin û azadîxwazan”ey, ke le heşt sallî raburdûda djî desellatî bnemalleyî tallebanî û (înk) û djî opozsyon û ramyarîy û partekanî engo bûn, çî? Narrezayetîyekanyanin bo êwe çî degeyênin? Eger rewan, ey le kwêy pagendey êwey serdemî galltecarîy hellbjardin û sûkayetî postî serokayetîda, dewestin ?
Başe lew barewe, cyawazîy opozsyonî parlemanî û “partî pêşrrew” le çîdaye, le katêkda ke her dû latan leser rewayetî bûn û manewey postî serokayetî kokin, le katêkda ke pêdagrî leser parastinî yasay serwerîy borcwazî deken, le katêkda her dû latan xoşbawerrîy be percûy serwerî baş û gorrînî em serok bew serok, pexişdekenewe ?
” xellkî azadîxwazî kurdistan be xebatî huşyaranew yekgirtûy xoyanû bekobûnewe ledewrî şî’arî “mes’ud barzanî, boy nye xoy kandîdkatewe” û “na bo desellatî bnemalle” detwanin hengawêkî gewre be aqarî pêkhênanî alugorrêkî rîşeyî lesîstemî desellatî borijwazî kurdu hizbekanîda hellbênnewe. Hizbî komonîstî krêkarîy kurdistan, lerrîzî pêşewey em xebateda radewestê “
Pêş hemû şit, gewreyî û rîşeyîbûnî ew hengawe le çîdaye, ke amancî gorrînî em şwaney ramyar bew şwaney ramyar bêt û xoşbawerrîy be hellkewtin û ledaykbûnî serokî baş le lay takî nahuşyar û xoşbawerr drustibkat?! Ey meger birryarnebû rewtî (k.k.) û (pikkk) sîstem û desellatî borcwazî kurd lenêwberêt û partekanî puçellbkatewe? Îdî çi pêwîst be bangewazkirdin bo rîform ” pêkhênanî alugorrêkî rîşeyî lesîstemî desellatî borijwazî kurdu hizbekanîda ” dekat?! Le katêkda ke birryar bêt sîstem û desellatî borcwazî kurd wate serwerîy çînayetî wêrray ew ” alugorrêkî rîşeyî”yey ke (pikkk) mijdey dedat, her serwer bmênnewe, îdî rîşeyîbûnî ew allugorre leçîdaye û “partî pêşrrew” çi çawerrwanîyekî lew allugorrane heye? Aya bêcge le rîformî ew sîstem û desellat û partane be mebestî drêjkirdnewey xoşbawerrîy takî narrazî, be amancî parastinî sîstemî serwerîy çînayetî, ke hez û awatî raberrabî “partî pêşrrew”îşe wek (pidk) û raberekanî, çî dîke degeyênêt, ke “partî pêşrrew” awa mijdey beser ” xellkî krrîkaru zehmetkêşî kurdistan, lawanû jnanû azadîxwazan,”da debexşêtewe ?
Xwênerî hêja, min wek xwênerêkî besernic û rexnegir, awa le amancî raberanî ” partî pêşrrew” têdegem, ke beteman le awî lxin û lêllda rawe endam bken. Ewan dexwazn be çawpoşî le serkut û nayeksanî û nadadwerîy hawpeymanêkî sitrartîcî (pidk) le nwênerayetî borcwazî kurdda, soz û djayetî nahoşyaraney takî frîwixwardî layek beramber layekî dîke, bqozêtewe û sermayeguzarîy ramyarîy leser bken. Be boçûnî min û nasînî min, dekrêt eme hem be ezmûngîrîy le ramyarîye çepellekanî lîstî newşîrwanîyekan û hem be rêkewtinî sitratîjî letek ballekey dîkey desellat, lêkbidrêtewe !
Ewey wellam û pasawî qsekeran û raberanî “partî pêşrrew” bo em pirsyar û serincane, çîye, hîc lewe nagorrêt, ke hellwêstigîrîyekî şerimnokaney desellatixwazîye û twanay brrînî snûrekanî awezî serwerîy û pasawekanî rewayetî sîstemî çînayetî nîye û heman xoşbawerrîy lelay takî narrazî kem huşyar drustdekat, ke no salle xawenî kompanyay wşe û qsekeranî lîstî post celalîyekan (newşîrwanî)yekan karî leser deken û sermayeguzarî leserdeken. Xo eger raberanî ” partî pêşrrew” lew birrwayedan, bem pûçgerayye, cemawerîy debnewe, be boçûnî min pêwîste xozge be serdemî nacemawerîy û terîkkewteyyan bixwazn, her çonêk bû, drişmekanyan zerq û brîqêkî lay endamanî milkeç û gwêrrayellyan drustdekrid, bellam be helldanewey em zelkawey ke êsta têykewtûn, bogenîyan le helpersitîy ramyarîyda, tenanet ew endame destemoyaneşyan ke ta êsta mawnetewe, wrrukasdekat !
Beboçûnî min, çi êsta û çi bîst û dû sall lemerber, tenya druşm û boçûnêk, ke deytwanî û detwanêt radîkall (rîşeyî) bêt, djayetî postî serokayetîy (şwaneyî ramyarîy) û beagahênanewey takî narrazî kem huşyarî kurde, lewey ke ew dîw watay bûnî serok û postî serokayetî, dekate mêgelbûnî takekanî komellge û tenya weha mêgelîyek, detwanêt şwaneyî ramyarêk, bkate pêdawîstî komellge !
Kewate wellamdanewe be weha pris û pirsyarêk, demanxate dûrrîyanî retkirdnewey rêkxistin û pêkhatey quçkeyî, ke xêll wek qonax û nmûney here seretayyetî û serok beriztrîn lotkey desellat û serwerîyetî ya mildan û parastinî paşmawey xêllayetî û rîformî mîkanîzmekanî manewe û çoneyetî xoparastinî, ke lem perwendey berdestmanda, çend sall car kirdnî xulî hellbjardnewey ew serokayetîyeye !
Nakrêt, to djî xêllayetî bît û keçî peywendî û rêkxistin û rêsakanî xêlayetî retnekeytewe. Serokayetî yekêke le taybetmendîye here dyar û taybetekanî xêllayetî, îdî çi serokî destebjêrr û serokî part bêt ya serokî parleman û serokî mîrayetî û dewllet bêt. Rîforimkirdin ya peyrrewkirdnî rêsakanî xêllayetî, bew corey ke “partî pêşrrew” le mes’ud barzanî dexwazêt, nakate allugۊrrî rîşeyî! Çunke allugorrî rêşeyî wate gorranî pêkhate û dyardeyek, wate têdaçûnî, wate dabrran le seretakey, lem perwerindeda wate nemanî postî serokayetî !
Leberewe, hellbjardinî rêgey rîform û pêdagirtin leser yasakanî serokayetî, koneperistrîn boçûn û bîrkirdneweye û bêcge le sûrranewe le bazney ragirtin û parastinî peywendî û rêkxistinî xêllekîyaney komellge, hîçî dîke berhemnahênêt, pêwîste “partî pêşrrew” xoy yeklayî bkatewe û wellam rastgoyane be daxwazî û xewnî soşyalîstaney endame xoşbawerrekanî bdatewe. Herweha katî ewe hatuwe, endamanî “partî pêşrrew”, ke be xeyallî xoyan, lew parteda xebat bo hênanedî komellgey soşyalîstî deken, le dûy wellamî em pirsyarane bin; şorrşî soşyalîstî, şorrşêkî komellayetîye ya beşdarî hellbjardinî parlemanî û pîlanî ramyarîy? Şorrşî komellayetî, retkirdnewey serwerîy çînayetîye be lenêwbirdnî xawendarêtî taybet û karîkrêgirte, ya dewlletîykirdnewey rêkxistinî abûrî û berrêweberayetî komellge û dîktekirdnî lelayen “partî pêşrrew”ewe ?
Xwênerî hêja, bo xwêndnewey beyannamekey (pikkk) lemerr pirsî serokayetî, tkaye kirte leser em lînke bken :
ھۆی یەكەم، لە ڕوانگەی ھزر و ئایدیای ئازادیخوازیی (ئەناركی)ەوە، سیستەمی ڕامیاریی بەگشتی و سیستەم و پێكھاتەی قوچكەیی (ھیرارشی) بە دیاریكراویی چ پاشایەتی و ئیسلامی و دیكتاتۆری و تاكپارتیی بێت یا دێمۆكراتی پارلەمانی (فرەپارتیی)، سیستەمی كۆیلەكردنی مرۆڤە و ھەموو ھەوڵ و تەقەلایەك لەسایەیدا، تەنیا بۆ كۆیلەڕاگرتنی ئێمەی ژێردەستە و بەرھەمھێنەرە، لەپێناو مسۆگەركردنی خاوەندارێتی تایبەت و قازانجی كەمینەیەكی سەریەدار و زەمیندار و دەستەبژێری ڕامیار!
ھەر لەبەرئەوە ھەڵبژرادن و دەنگدان لە سیستەمێكدا كە لەسەر بنەمای سەروو و خوار، سەروەر و ژێردەست، دارا و نەدار، بەرھەمھێنەر و مشەخۆر، فەرماندەر و فەرمانبەر دامەزرابێت، بێجگە لە مافی ھەڵبژاردنی چەند مشەخۆرێك وەك نوێنەر و چەوسێنەرێك وەك سەرۆك و شوانە، ھیچ بڕیاردان و مافێكی سەرەتایی بۆ ئازادانە ژیان و خۆبەڕێوەبردن نەھێشتووەتەوە. لەبەرئەوە، ئێمەی ژێردەستە لەجیاتی خۆشباوەڕیی و چاوەڕوانی ئەوەی كە دەسەڵاتخواز و چەوسێنەرێكی بەبەزەیی و بەویژدان پەیداببێت و ئازادی و مافمان بۆ بگێرێتەوە، پێویستە خۆمان بە پشتبەستن بە ویست (ئیرادە) و یەكگرتوویی ھێز و توانای خۆمان، لە شوێنی ژیان كار و خوێندن و فەرماندا، ڕێكخراوە سەربەخۆكانی خۆمان، گروپە خۆجێییەكانی خۆمان لەسەر بنەمای كۆبوونەوەی گشتی و بڕیاردانی بە كۆمەڵ و جێبەجێكردنی گشتی، ڕێكخستن و پایەكانی دێمۆكراسی ڕاستەوخۆ [كە ھەزاران ساڵ پێش ئێستا لە گوند و شار و كۆمەڵگە ئازادە بێدەوڵەتەكاندا پەیڕەوی لێكراوە و ژیانی ئازادانەی لەسەر ڕێكخراوە] پێكبھێنین و كۆمەڵگە بۆ شۆڕشی كۆمەلایەتی ھەڵخڕێنین و ھەر ئێستا دوور لە دەستتێوەردانی گروپ و كەسە ڕامیارەكان، ھەرەوەزییە ئابووریی و كۆمەڵایەتییەكانمان لە كێڵگە و كارخانە و گەرەكەكان و گوندەكاندا پێكبھێنین و كاروبار و شێوەی ژیان و بەرھەمھێنانی كۆمەڵگەكانمان سەربەخۆ لەلایەن خۆبەڕێوەبەرایەتییەكانی خۆمانەوە بەڕێوەببرێن و دەستی دەوڵەتی ئیسلامی و پارتە ڕامیارە بەرھەڵستكارەكایش لە تێكدانی ژیان و ئاساییش و دروستكردنی دوژمنایەتی نەتەوەیی و ئایینی و ڕەگەزیی و نەژادیی و خێڵەكیی، كۆتابكەین.
ھۆی دووەم، كوردستان وەك كۆمەڵگەیەكی داگیركراو لەلایەن لەشكری كۆماری ئیسلامی ئێرانەوە، بەدرێژایی تەمەنی نەگریسی كۆماری ئیسلامی ئێران، ھەر باڵ و كەسێك لە مەلاكان ھاتبنە سەر تەختی دەسەڵات، لەوانی پێش خۆیان خراپتر و توندوتیژتر سەركوتی بزاڤی ڕزگاریخوازیی كوردستان [مەبەست لە بزاڤی ڕزگاریخوازانەی خەڵكە بۆ كۆتاییھێنان بە ستەمی نەتەوەیی و داگیركاریی، نەك ھەوڵی ناسیونالیستانەی پارت و ھێزە چەكدارە دەسەڵاتخوازەكان] و بزووتنەوە جەماوەریی و كرێكارییەكانی ئەم ھەرێمەیان كردووە و كارە ناتەواوەكانی ئەوانی پێشووتریان تەواوكردووە و زیاتر و زیاتر ڕۆڵەی ئازادیخوازی خەڵكی كرێكار و زەحمەتكێشی كوردستانیان زیندانیكردووە و لەسێدارەداوە و شوێپێی خۆیان لە كوردستاندا بە چنگی خوێناوییان جێگیرتر كردووە و بەرژەوەندی بەكرێگیراوانی خۆیان پاراستووە و بە كوشتن و ڕاوەدوونان، ڕووبەڕووی ھەموو بزووتنەوەیەك و داخوازییەكمان بووەتەوە. لەبەرئەمە، ئەگەر ھۆكاری یەكەم، بۆ بەشدارینەكردن و ڕەتكردنەوەی دەنگدان، نەتوانێت بڕواپێھێنەرمان بێت، ئەوا ئەم ھۆكارە، دەتوانێت ھاندەرێك بێت بۆ بایكۆتی دەنگدان و ڕسواكردنی ڕژێمی ئیسلامی داگیركەر و بكوژی ڕۆڵەكانمان!
ھۆی سێیەم، ئەگەر لەژێر كارایی میدیای سەر بە دەوڵەتانی خۆراوا و پارتە ڕامیارە پان ئێرانییەكاندا بەو سەرەنجامە گەیشتوون، كە لێپرسراوێك، مەلایەك، بالێك لە دەسەڵات و لەنێو دەسەڵاتدا خەریكە بە قازانجی كردنەوەی كەشی سەركوتگەری كۆماری ئیسلامی ئێران، دژی ولایەتی فەقێ و ئەحمەدی نەژاد، خۆی كاندیددەكات و دەبێتە دەنگی ئێوە دژی سەركوتگەرییەكانی (حزب اللە) و ئیمامی ئیسلام، ئەوا بێسەرەنجامی خۆشباوەڕیی بە ناكۆكی نێوان باڵەكانی خودی كۆماری ئیسلامی ئێران ھەر لە سەردەمی خۆكاندیدكردنی ڕەفسنجانی دژی خامینەئی و خاتەمی دژی ڕەفسنجانی و كەروبی دژی ئەحمەدی نەژاد و كێ و كێ، نیشانیداوە و دەدات، كە ھەرای نێوان ئەو باڵانە لەپێناو دروستكردنی خۆشباوەڕیی لەنێو خەڵكی ناڕازی و ھەروەھا پاراستنی ولایەتی فەقێ و سیستەمی سەرمایەداری ئێرانە و ناكۆكی نێوان باڵە خەیاڵییەكانی كۆماری ئیسلامی ئێران ھەر لە پاش كۆتاییھاتنی جەنگی (عیراق – ئێران)ەوە تا ھەڵبژاردنەكانی پێشوو، كێشمەكێش و ناكۆكبوون لەسەر چۆنیەتی پاراستن و دابینكردنی بەرژەوەندی چینی مشەخۆری دەسەڵاتدار و سەرمایەداری ئێران بووە و ھەموو كاندیدەكان بە پێداگرتنەوە لەسەر سەروەریی كۆنەپەرستی و سەركوتگەریی ولایەتی فەقێ و پاراستنی بەرژەوەندی كۆماری ئیسلامی ئێران و سەركوتی ھەموو ناڕەزایەتییەكی ڕادیكاڵ دژ بە دەسەڵات و سیستەمی ئیسلامی، سوێند و وەفادارییان بۆ بڕیار و ڕێنوێنییەكانی خومەینی و خامینەئی چەندبارە دەكەنەوە!
یازدهمین دور انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ایران قرار است روز ٢۴ خرداد ١٣٩۲ انجام گردد. دوباره تنور انتخابات گرم شده است! شاید هنوز کسانی باشند که بر این واقعیت سرپوش بگذارند، همانان را می توان دعوت نمود تا نه فقط نگاهی به رسانه های مجاز درون ایران که بقیه آن ها که عمدتاً در دست دولت های خارجی یا اپوزیسیون ایران، با هر گرایشی از راست راست تا چپ چپ است، بیاندازند. نه تنها رادیو و تلویزیون های جمهوری اسلامی که ده ها رادیو و تلویزیون خارج از ایران، نشریات گروه ها، احزاب و سازمان های اپوزیسیون و اتاق های بحث اینترنتی اشان این روزها عمدتاً به این موضوع می پردازند. اگر گرم شدن تنور انتخابات این نیست، پس چیست؟ اما به راستی چرا سوای رسانه های مجاز، بقیه هم این روزها به این موضوع می پردازند؟ آیا علت جز این است که اینان چه لیبرال – دمکرات باشند، چه سوسیال – دمکرات و چه چپ مارکسیست در نهایت یک نقطه ی مشترک دارند و آن هم قائم به انتخابات بودن است؟ آیا به جز این است که حتا در دولت جمهوری اسلامی که رئیس جمهوری در عمل کاره ای نیست و باید سراپا گوش به فرمان ولی فقیه مطلق العنان باشد به هر حال قوه ی مجریه وسیله ی اعمال اتوریته ی دولت ست و اپوزیسیون رنگارنگ ایران پای بند به اصل استقرار یک دولت است؟ هم در جمهوری اسلامی که دولتی دیکتاتوری حکومت می کند و هم در دیگر جمهوری ها و سلطنت های مشروطه، انتخاب رئیس جمهور یا انتصاب نخست وزیر مهم تر از انتخابات پارلمانی ست و این در حالی ست که در یکی فقط یک فرد و در دیگری صدها نفر انتخاب می شوند. آیا علت جز این است که رئیس قوه ی مجریه در تمام این کشورها نماد اصلی ترین اعمال اتوریته است که دولت نام دارد؟ آیا این واقعیت نشان نمی دهد که استقلال قوا در این کشورها افسانه ای بیش نیست و این دولت است که آبشخور دیگر نهادهای این حکومت ها و از جمله پارلمان هایشان است؟
آنارشیست ها که به تدریج وارد صحنه ی سیاسی ایران می شوند، یگانه بخشی از اپوزیسیون هستند که آزادی و رهایی را با برچیدن بساط دولت و دین میسر می دانند. آنان نمی پذیرند که دولت چه نام اسلامی داشته باشد، چه دمکراتیک و لائیک و چه سوسیالیستی بتواند به آزادی انسان ها یاری رساند، چرا که دولت به عنوان اصلی ترین ابزار اعمال اتوریته در همه ی کشورهای جهان، مردم را به درجات گوناگون به بند می کشد و با نام های متنوع طبقه ی دارا را بر طبقات فرودست مسلط می نماید و آزادی و برابری را برنمی تابد. پس آنارشیست ها لزومی ندارد تا توان هر چند کوچک خود را صرف داغ نمودن تنور انتخابات نمایند.
هدف از این نوشته بررسی مسئله ی انتخابات و حق رأی همگانی به طور کلی از دید اکثر آنارشیست ها و نه همه ی آنان است. دیدگاه آنارشیستی در مورد یک موضوع هرگز نه می خواهد و نه می تواند همه ی آنان را دربرگیرد. از آن جایی که آنارشیسم و آزادی جدائی ناپذیرند، پس نباید تعجب کرد اگر آنارشیست هایی هستند که برخی اوقات شرکت در انتخابات را نفی نمی کنند. آنارشیسم هرگز فراگیر نبوده است و هرگز هم نمی خواهد باشد. همان گونه که آزادی و آنارشیسم را نمی توان از هم جدا کرد به همان ترتیب تکثر و تعدد نظرات نیز همزاد آنارشیسم است. شاید در یک جمع آنارشیستی پنج نفره پنج نظر متفاوت در باره ی انتخابات باشد. آنان با طیب خاطر این تکثر نظر را می پذیرند.
پیش از پرداختن به موضع عمومی اکثر آنارشیست ها در مورد انتخابات، به جاست تا تفاوت دو واژه در این رابطه برجسته گردد. تحریم یا بایکوت انتخابات دارای یک بار سیاسی ست و با امتناع یا خودداری از رأی دادن تفاوت دارد. علت این است که اگر کسی یا گروهی انتخاباتی را تحریم می کند بیش تر به این خاطر است که اصل انتخابات و اصل حق رأی همگانی را می پذیرد، اما یک انتخابات خاص را به دلایل گوناگون و از جمله ضددمکراتیک یا غیردمکراتیک بودن آن نمی پذیرد و آن را تحریم یا بایکوت می کند. برای مثال اکنون بیش تر افراد و گروه های سیاسی اپوزیسیون، صرف نظر از گرایشی که دارند، انتخابات دور یازدهم ریاست جمهوری اسلامی ایران را تحریم می کنند و برخی از آن ها حتا از “تحریم فعال” انتخابات سخن می گویند. در حالی که اکثر آنارشیست ها انتخابات را در چهارچوب های دمکراتیک یا ضددمکراتیک نظم کنونی که در تمام کشورهای سرمایه داری جهان انجام می شوند، یعنی چه در جمهوری اسلامی ایران یا مثلاً جمهوری ایتالیا و غیره از بیخ و بن برنمی تابند و خود را ملزم به شرکت در آن ها نمی بینند و در واقع از رأی دادن امتناع و خودداری می نمایند و مردم را به “خودداری از رأی دادن” دعوت می کنند، چرا که اصلاً این نوع از انتخابات را قبول ندارند. اما همان گونه که طرفداران انتخابات، از لیبرال – دمکرات ها گرفته تا سوسیال – دمکرات ها و گرایش های کمونیستی مستبد (مارکسیست – لنینیست، تروتسکیست و مائویست) از تحریم فعال سخن می گویند، بیش تر آنارشیست ها به عنوان طرفداران آزادی ها، بدون هیچ قید و بندی و برابری اقتصادی در تمام جوانب آن، گفتمان خودداری فعال شرکت در انتخابات را مطرح می نمایند.
برخی از نیروهای اپوزیسیون ایران این روزها همچنین از تحریم فعال انتخابات سخن می گویند بدون آن که برداشت روشنی از تحریم فعال ارائه دهند. این نیروها که دارای نفوذی در مردم نیستند شب و روز اعلامیه تحریم فعال صادر می نمایند و می گویند که حالا دیگر وقت تحریم فعال است. اما آیا حتا هواداران آنان، هر تعداد که می خواهند باشند یا هر تعداد که آنان تصور می کنند که هستند، توان آن را دارند که در وضعیت فعلی ایران انتخابات را تحریم فعال نمایند یعنی برای مثال به خیابان ها بیایند و علیه انتخابات ضددمکراتیک اسلامی تظاهرات و شورش نمایند؟ آیا اساساً درست و اصولی ست که این نیروها که در خارج کشور هستند برای مردمی که زیر تیغ اسلامی قرار دارند دستورالعمل مبارزاتی صادر نمایند؟ مردم ایران اگر امروز به نسخه های مبارزاتی از پیش تدوین شده تن بدهند و مبارزه ی خودجوش و خودگردان را فراموش نمایند، فردا نیز باید خودگردانی و خود مدیریتی را به پای تشکیل یک دولت با هر نام و عنوانی قربانی کنند و بر تداوم قید و بندهای امروز با نامی دیگر مهر تأیید بکوبند.
خودداری انقلابی آنارشیست ها از شرکت در انتخابات از آن جایی می آید که آنان در اساس مخالف هر نوعی از دولت هستند، دولت به عنوان نهاد اعمال اتوریته که امروز در تمام کشورها، از ایران و عراق گرفته تا آمریکا و فرانسه یا کوبا و چین نماینده ی یک طبقه است که آن هم طبقه ی سرمایه داری ست.
برای باز کردن بیش تر بحث باید ضدانتخابات بودن آنارشیست ها را به سه انتقاد اساسی آنان به رأی گیری همگانی معطوف نمود که عبارتند از: دولت، پارلمانتاریسم و دمکراسی بورژوایی.
لیبرال – دمکرات ها می گویند که دولت را جامعه ی مدنی پدید آورده است. آنان مدعی اند که دولت یک نهاد بی طرف و خنثاست. لیبرال – دمکرات ها می افزایند که مأموریت دولت دفاع از منافع عمومی ست. اما در عمل هدف آنان چیزی نیست به جز مدیریت و تعدیل کشمکش های طبقاتی که جامعه ی سرمایه داری ذاتاً به علت ماهیت ناعادلانه ی اصول خود به وجود می آورد. از همین جاست که ادعای بی طرفی دولت بی مورد است و لذا دولت لیبرال – دمکرات فوراً “منافع عمومی” را که شترگاوپلنگی بیش نیست عملاً از یاد می برد و فقط از منافع یک طبقه، طبقه ی دارا یا سرمایه دار به دفاع برمی خیزد. لیبرال – دمکرات ها و به طور عمومی تر سوسیال – دمکرات ها در حالی که آمده اند تا کشمکش ها را تعدیل نمایند، در عمل آن ها را تشدید می کنند. آنان چاره ای جز این ندارند، چرا که نمی توان در آن واحد هم از مالکیت خصوصی وسایل تولید دفاع کرد و هم خواست کشمکش ها را تعدیل نمود. در این جاست که دولت تبدیل به وسیله ای برای اعمال سلطه ی طبقاتی می شود که نام به ظاهر زیبای “دفاع از منافع عمومی” یا گاهی اوقات منافع ملی را می گیرد.
ما در دورانی از توسعه سرمایه داری زندگی می کنیم که دولت ها از نظر اقتصادی دارای آن استقلال و اقتدار ملی ادعایی گذشته هم نیستند و جهانی شدن بیش از پیش سرمایه داری به آن جایی فرا روییده است که احمدی نژاد، این نماینده ی یک دولت دینی را مطیع نهادهای بین المللی سرمایه داری همچون صندوق بین المللی پول و بانک جهانی می کند و او را وادار به “هدفمندی یارانه ها” می نماید تا وضعیت معیشتی عموم زحمتکشان را دشوارتر کند، همان طور که نخست وزیر یونان را که آنتونیس ساماراس نام دارد وامی دارد که هر روز اقدامی علیه مردم آن کشور انجام دهد. هنگامی که “جمهوری خلق چین” به عضویت سازمان تجارت جهانی پذیرفته می شود، دولت حاکم، دولت حزب کمونیست، چاره ای به جز این ندارد که از منافع سرمایه داران به دفاع برخیزد. حالا فرقی هم نمی کند که این دفاع با پرچم های سرخ منقوش به داس و چکش و عکس های همه جا آویزان مائوتسه دون انجام بگیرد یا نه!
اگر بتوان این تعریف مجمل را از دولت به عنوان نهاد اعمال اتوریته ی سیاسی به نمایندگی از طبقه ی سرمایه دار پذیرفت آن گاه می توان پذیرفت که نهادهایی مانند پارلمان، شوراهای شهر و غیره نیز به عنوان زیرمجموعه ای از این اتوریته ی دولتی هستند و همه ی آن ها در خدمت طبقه ی مسلط قرار دارند. لیبرال – دمکرات ها و سوسیال – دمکرات ها راهبردی به جز ادامه ی وضعیت موجود و ادامه ی حیات اتوریته و سلطه ندارند و طبیعی ست که در هر حال و صورتی به جز انتخابات راهکار دیگری ندارند. آنان چه در ایران باشد و چه در هر جای دیگر، اگر نتوانند با احزاب و تشکلات خود در انتخابات شرکت کنند بالاخره فردی را از میان افراد مجاز پیدا می کنند و برای او فراخوان به رأی و شرکت در انتخابات می دهند. برای همین بود که در انتخابات دور یازدهم هنوز با پیش انتصابات شورای نگهبان تعیین تکلیف نشده بود که برخی می خواستند به امامزاده ی بی معجزه ای همچون علی اکبر هاشمی رفسنجانی دخیل ببندند. آن دیگرانی هم که دیگر بسیار رادیکال شده اند، هدف خود را تلاش برای آماده سازی برگزاری انتخابات دمکراتیک قرار می دهند و بالاترین مطالبه اشان جز این نیست. حال این بماند که توضیح نمی دهند چگونه می توان جمهوری اسلامی را سر عقل آورد تا به انتخابات دمکراتیک که آنان در نظر دارند تن دهد؟
در سوی دیگر احزاب و سازمان های کمونیستی مستبد قرار دارند که بیش از صد سال است که به بهانه ی تضعیف سرمایه داری یا حتا سرنگونی آن در انتخابات گوناگون ریاست جمهوری، پارلمانی و غیره شرکت کرده اند. اما تجربه نشان داد که نه فقط نتوانستند گام های کوچکی در راهی که مدعی اش بودند در پارلمان ها و نهادهای سیاسی سرمایه داری برای رهایی و برابری اجتماعی عموم استثمارشوندگان بردارند بلکه برعکس به ویژگی صوری دمکراتیک دولت های حاکم بورژوایی کمک کردند و آبی شدن در آسیاب تقویت همین نهادها. انتخابات گرایی کمونیست های مستبد، مبارزه جویی کارگری را پس از یک قرن نه فقط تقویت نکرد که آن را به شدت تضعیف نمود. عروج دیروز و افول امروز این احزاب که مضرانه در جنبش کارگری نفوذ داشتند، موجب شده است که سرمایه داران بیش از گذشته به تعرض علیه کارگران بپردازند و دستاوردهای آنان را یکی پس از دیگری بازپس بگیرند. باید افزود که منافع احزاب کمونیست همیشه با منافع طبقه ی کارگر که آنان ادعای دفاعش را دارند همخوان نیست، اما همیشه همین احزاب منافع حزبی و گروهی خود را بر منافع کارگران ترجیح می دهند. آن ها منافع کارگران و امر رهایی انسان ها را بارها برای به دست آوردن چند صندلی در فلان مجلس یا بهمان شورای شهر قربانی نمودند و مانند بقیه گرایش های سیاسی قائم به انتخابات، فقط “پارلمانتاریست” شدند. بی علت نیست که امروز شاهدیم در کشوری مانند یونان که مبارزات طبقاتی بسیار شدید و حاد هستند، حزب کمونیست آن در نهایت ۵ / ۸ % آراء را به خود اختصاص می دهد و بر اساس اصل مشترک لیبرال – دمکراتیک و مارکسیست – لنینیست، یعنی دست بالا داشتن اکثریت بر اقلیت، این حزب تأثیری در صحنه ی سیاسی این کشور ندارد. نه کارگران و نه دیگر زحمتکشان به احزاب کمونیست اعتماد نمی کنند. مگر نه این است که در کشورهای سابق بلوک شرق نه از آزادی خبری بود و نه از عدالت اجتماعی. این مثالی ست برای امروز، اما دیروز هم همین گونه بوده است. ژول گد را “نخستین مارکسیست فرانسوی” می نامند. او در سال ١۸۸٠ حزب کارگر فرانسه را بنیان گذاری نمود اما در سال ١٩١۴ وارد “اتحاد مقدس” شد و در کنار واپسگراترین نمایندگان بورژوازی فرانسه به زندگی سیاسی خود پایان داد. مالاتستا، نظریه پرداز برجسته ی جنبش آنارشیستی ایتالیا در پایان سده ی نوزدهم می گفت:”مبارزه ی انتخاباتی، آنانی را که به آن دل بسته اند فقط به پارلمانتاریست بدل می کند.” کافی ست با نگاهی به تاریخچه ی احزاب کمونیست اروپای غربی از آن دوران تاکنون به درستی این نظر رسید. کمونیست های مستبد امروز هم از شرکت در انتخابات در چارچوب نظم موجود سرمایه داری دفاع می کنند و می گویند که با توجه به ضعف کمونیست ها چاره ای به جز این نیست. در واقع آنان نسبت به نظر گذشته اشان که شرکت در انتخابات را برای تضعیف سرمایه داری تعریف می کردند دچار نقض غرض شده اند. البته همین کمونیست ها برای ایران نیز نسخه های فراوانی می پیچند و انتخابات را برای این تحریم می کنند که ضددمکراتیک است و نه به این خاطر که از توهم کارآیی حق رأی همگانی به در آمده اند یا حتا بخواهند قدمی در این راه بردارند. آنان می گویند که جامعه ایران به ویژه از نظر سیاسی عقب مانده است و باید مراحل گوناگون و چند گانه ای را طی کند. اما این مراحل هر چه باشند استقرار دولت در تارک آن قرار دارد، مرحله ای که چه در ایران باشد و چه در هر جای دیگری، سر از سلطه گری یک طبقه و آن هم طبقه ی سرمایه دار درخواهد آورد. کمونیست های مستبد در این زمینه نیازمند نگاه و بررسی جدی به تاریخ هشتاد ساله ی اخیر خود هستند، چرا که امروز ماهیت دولت سوسیالیستی، خلقی یا کارگری احزاب کمونیست در شوروی سابق، چین، کره شمالی، کوبا یا ویتنام بر همگان آشکار شده است، سوسیالیست و کارگری در نظر، مستبد و سرمایه داری در عمل.
دمکراسی نمایندگی بر روی اصل شهروندی قرار گرفته است و ادعا می کند که دمکراسی همان است که ریشه ی این واژه در برمی گیرد: حکومت مردم بر مردم. اما شهروندی که می خواهد در دمکراسی شرکت نماید باید به “شهر” که همان “دولت – ملت” است پایبند باشد، اما این تعلق و پیوند نیز صوری و تقلبی ست چرا که شهروندی که می خواهد در دمکراسی شرکت جوید از لحاظ اقتصادی و فرهنگی باید در یک زمین سیاسی بازی کند که اساسش بر این اصل استوار است: یک فرد برابر است با یک رأی. از این بگذریم که همین اصل هم پس از سال های طولانی پذیرفته شد. چرا که شهروندی دارای چنین حقی بود که دارا باشد، زن نباشد، سفید باشد و امروز هم چه در ایران چه در فرانسه گفته می شود که باید ایرانی باشد و نه افغان، فرانسوی باشد و نه ایرانی! پس آن چه امروز دمکراسی نمایندگی نامیده می شود فرآیندی ست تاریخی و سیاسی و یک شبه پدید نیامده است. این فرآیند سیاسی و تاریخی در پیوند با یک توازن قوا در چارچوب تحولات نظم سرمایه داری به وجود آمد. آنارشیست ها بر این باورند که یک دمکراسی واقعی نمی تواند با وجود یک جامعه ی طبقاتی با تمام عقب ماندگی های ذاتی آن وجود داشته باشد. تا طبقات هستند، تا تبعیض جنسیتی هست، تا ملی گرایی به حیات خود ادامه می دهد، تا دین در حیات اجتماعی انسان ها دخالت می کند، سخن از دمکراسی سخنان پوچی بیش نیست.
آنارشیست ها خواهان جامعه ای هستند که در آن افراد آزاد باشند، اقلیت افراد همان حقی را داشته باشد که اکثریت افراد، هیچ نظری به خاطر ابراز وجود سرکوب نگردد، طبقات از بین رفته باشند و دولت ها و مرزها برچیده شده باشند. باکونین می گفت:”هر نظریه ی جدی برای دولت اساساً روی اتوریته پی ریزی شده است. به این معنا که یک اتوریته می گوید که توده ها قادر نیستند بر خود حکومت نمایند و همواره باید زیر یوغ یک عقل و یک رهبری باشند که به هر حال در بالای سر آنان قرار دارد.” آیا حتا یک دولت می توان نام برد که چنین نکند و نکرده باشد؟ حال این دولت هر نامی که می خواهد داشته باشد برای مثال: جمهوری فرانسه، جمهوری اسلامی ایران، سلطنت مشروطه انگلستان یا اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی؟ پس سخن گفتن از یک دولت خوش طینت و خلقی و انقلابی و غیره نیز جز دروغ هیچ نیست چرا که هر دولتی بر اساس تعریف، نهاد اعمال اتوریته و سلطه است و هیچ اتوریته ای از یک طبقه که در دوران ما طبقه ی سرمایه دار است، جدا نیست. البته این بدان معنا نیست که تمام دولت ها مشابه اند. مسلماً دولت اسلامی در ایران به مراتب تحمل ناپذیرتر از یک دولت مانند کوباست، چنان که دولت کوبا از دولت سوئد تحمل ناپذیرتر است.
جامعه ی مطلوب آنارشیستی جامعه ای نیست که یک شبه ایجاد گردد و برای پیدایش آن جامعه ی بشری نیازمند یک دوره ی طولانی از گسست های پی درپی است. صدالبته یک انقلاب اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی در آن واحد می تواند این گسست ها را تسریع کند. به همین دلیل اکثر آنارشیست ها از طرفداران پروپا قرص چنین انقلاباتی هستند. وظیفه ی آنارشیست ها این نیست که مردم را برای دولت های بهتر و بهتر به انتخابات دعوت کنند، چرا که بهترین دولت آن است که از بین رفته باشد. وظیفه ی آنارشیست ها تبلیغ و ترویج این گسست هاست که می تواند در تمرد مداوم از دولت ها، سرپیچی از قوانین، تضعیف هر نوعی از اتوریته از درون خانه گرفته تا تمام صحنه های سیاسی و اجتماعی و قطعاً دینی، مبارزه علیه هر نوعی از زندان، نفی سلسله مراتب در جامعه و احزاب و نهادهای مذهبی، نفی اتوریته ی پلیسی و مبارزه با نظامی گری وغیره تبلور پیدا کند. هیچ عرصه ای از فعالیت های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی خارج از فعالیت های آنارشیستی نیست به همین دلیل همین امروز و نه در فردای ایجاد یک جامعه ی آنارشیستی عمل مستقیم دارای اهمیت فراوانی ست که آنارشیست ها تبلیغ می کنند.
برابری سیاسی به هیچ عنوان با یک شهروند برابر با یک رأی به کف نمی آید، برابری سیاسی یک شرط دارد و آن هم به دست آوردن برابری اقتصادی ست. پس یک فرد یا گروهی از افراد باید این حق را داشته باشند که خود باشند و نه این که رأی خود را به کسی بدهند که معلوم نیست با آن چه می کند. هیچ کس نمی تواند معرف افراد در پارلمان ها، کمیته های مرکزی احزاب و نهادهایی از این قبیل باشد. آنارشیست ها اتحاد موردی یا مشخص افراد را به صورت شفاهی یا کتبی، در چارچوب انجمن ها، کمون ها و فدراسیونی از آن ها در برابر دمکراسی های پارلمانی و غیره قرار می دهند. نمایندگان افراد باید در هر لحظه قابل عزل باشند و آنان باید بتوانند مدام نمایندگان خود را کنترل نمایند و آنان را مورد پرسش و بازخواست قرار دهند. پرولتاریا نمی تواند آزاد گردد مگر این که اراده کند که آزادی را با آگاهی به وجود اجتماعی خود به عنوان یک طبقه به کف آورد. هیچ صندوق رأی گیری نه در گذشته و نه در حال و نه در آینده به جامعه ی طبقاتی پایان نمی دهد، جامعه ای که دولت در رأس آن قرار گرفته است.
کسانی هستند که به نقش مخرب دولت در جلوگیری از آزادی انسان ها اذعان می کنند، اما می گویند که شرکت در انتخابات می تواند از نظر تاکتیکی به این آزادی یاری رساند. اما در ایران چگونه می شود با رأی دادن به اشخاصی که از فیلترهای گوناگون و از جمله فیلتر نهایی شورای نگهبان می گذرد ذره ای به امر آزادی انسان ها یاری رساند؟ همین پرسش را می توان در کشورهای اروپای غربی با توجه به نقش سوسیال – دمکرات ها در دولت ها مطرح نمود. تاریخ یک صد و پنجاه سال گذشته نشان می دهد که سوسیال – دمکرات ها که گاهی با مارکسیست ها دولت مشترک تشکیل داده اند همواره از دولت سرمایه داری و تمام بی عدالتی های همزاد با آن به دفاع برخاسته و جز این نکرده و نمی توانند بکنند. تازه هر گاه یک دولت سوسیال – دمکرات تشکیل می گردد، تا جایی که امکان داشته است از حرکت های اجتماعی با استفاده از تمام ابزار دولتی و غیردولتی، از جمله اتحادیه های کارگری زیر نفوذش بهره برده است. دولت سوسیال – دمکرات دولتی ست برضد خودگردانی و خودمدیریتی کارگری و توده ای. حتا یک مثال بر خلاف این واقعیت نمی توان آورد. امروز سوسیال – دمکراسی کار را به آن جایی رسانده که نمایندگان در قدرتش مانند بقیه ی نمایندگان طبقه ی سرمایه دار دستاوردهای عظیم مبارزاتی زحمتکشان را یکی پس از دیگری بازپس می گیرد. کافی ست به کارنامه ی زاپاترو در اسپانیا، بلر در انگلستان و همین امروز اولاند در فرانسه نگاه کرد. دیگر نمی توان نه در ایران تحت سیطره ی یک دیکتاتوری دینی سرمایه داری و نه در فرانسه ی اداره شده توسط یک سوسیال – دمکراسی دمکراتیک، مردم را به انتخاب بین بد و بدتر دعوت نمود، چرا که دیگر بدی باقی نمانده است.
انترناسیونال کمونیست موعظه می کرد که برآمد دولت های فاشیستی نشان از ضعف طبقات مسلط است. امروز هم برخی از چپ های مارکسیست ایران می گویند که رد صلاحیت افرادی مانند علی اکبر هاشمی رفسنجانی نشانه ی شکست حاکمیت اسلامی ست که از نوع فاشیستی ست. اگر رد صلاحیت هاشمی رفسنجانی نشانه ی شکست حاکمیت است که در بحران به سر می برد، رد صلاحیت همین چپ های مارکسیست بیش از سی و چند سال پیش نشانه ی چه بود؟ بیش از سه دهه است که جمهوری اسلامی تغییری در سیاست های انتخاباتی خود نداده است و در تمام این مدت تحلیل چپ مارکسیست ایران هم تغییر نکرده است و سقوط عنقریب رژیم جمهوری اسلامی را با توجه به “شکست سیاست هایش” مژده می دهد. بپذیریم که جمهوری اسلامی توانسته است با همان تغییرناپذیری مقرراتش با زور و کشتار به حکومت ننگین خود ادامه دهد، با بی پایگی تحلیل های سیاسی اپوزیسیون ایران و از جمله چپ مارکسیست آن چه کنیم؟
لوئیجی فابری، آنارشیست ایتالیایی در اوایل سده ی بیستم میلادی می گفت که فاشیسم در ایتالیا منبعث از شکست جنبش اشغال کارخانه ها در سال ١۹٢٠ بود و فاشیسم عروج کرد تا بتواند سدی در برابر انقلاب ایجاد کرد. دیکتاتوری فاشیستی نتیجه ی ضعف طبقات دارای مسلط نبود، نتیجه ی شکست بورژوازی در مهار انقلاب کارگری بود، چرا که این طبقه ماسک دمکراتیک خود را بر زمین انداخت تا بتواند با زور و ارعاب جلوی آزادی انسان ها و طبقه ی کارگری را که می خواست خودگردان باشد سد نماید. البته می توان برای یک بار و دوبار و چند بار هم که شده با رأی دادن به “بد” جلوی “بدتر” را گرفت، اما تجربه نشان داده است که این یک انتخاب سیاسی راهبردی نمی تواند باشد. برخی از آنارشیست های فرانسه برای جلوگیری از به قدرت رسیدن ژان – ماری لوپن در سال ۲٠٠٢ سیاست شرکت نکردن در انتخابات را موقتاً کنار گذاشتند و به ژاک شیراک رأی دادند و اتفاقاً شرکت بیش ترین واجدان حق رأی در دور دوم انتخابات موجب شکست لوپن نئوفاشیست شد، اما ده سال بعد نه فقط خطر نژادپرستی و نئوفاشیسم کم نشده که با بحران عمیق نظام سرمایه داری بیش تر و خطرناک تر هم شده است. درست است که اگر لوپن به قدرت می رسید وضعیت سیاسی می توانست بدتر از به قدرت رسیدن شیراک باشد، اما چنین استدلالی نتوانست سدی در برابر پیشروی نئوفاشیسمی بشود که از ذات نظم سرمایه داری می آید. پس اگر کسانی هستند که می خواهند علیه فاشیسم و خطرات آن مبارزه کنند نباید منتظر انتخابات چهار سال و هشت سال و دوازده سال بعد باشند، باید همین امروز علیه نظم طبقاتی و دولتی که آن را نمایندگی می کند به مبارزه برخیزند.
ما اکنون در برابر دولت هایی قرار داریم که چه در ایران باشد و چه در چین یا فرانسه وارد دوران جدیدی از توسعه ی سرمایه داری شده اند، دوران رقابت های بسیار شدید که می خواهد کوچک ترین محدودیت ها را برای تبادل محصولات ماده ای و غیرماده ای از میان بردارد و کالایی نمودن هر چه را که موجود است به حداکثر خود برساند. دیگر دولت – ملت ها جای خود را به نهادهای بین المللی از قبیل کمیسیون اروپا، بانک جهانی، صندوق بین المللی پول، سازمان تجارت جهانی یا سازمان همکاری و توسعه اقتصادی داده اند. این نهادها نه فقط در همان چارچوب های سرمایه داری انتخابی نیستند، بلکه خود دستوراتی به “منتخبان” می دهند، حالا فرقی نمی کند که این منتخبان احمدی نژاد باشند و تقلبی برگزدیده شده باشند یا اوباما و مرکل که با صرف هزینه های هنگفت رئیس جمهور شده اند. نوآم چامسکی، نظریه پرداز آنارشیست آمریکایی در این زمینه می گوید:”ما در برابر تمرکزهای عظیم قدرت خصوصی هستیم که هیچ حسابی به مردم پس نمی دهند.” او می افزاید:”تنها یک راه مانده است تا از حقوق پایمال شده دفاع کرد و حتا حقوق تازه ای کسب کرد و آن هم حفظ یگانه شکل قدرت غیرمشروعی ست که به افکار عمومی حساس است و هنوز از آن متأثر است و آن هم دولت است.” هر چند نگارنده ی این سطور و مترجم متنی که در پی از میخائیل باکونین می آید به هیچ وجه با چامسکی در زمینه ی دولت موافق نیست، اما برای نشان دادن تکثر نظرات آنارشیست ها و تلاش برای کامل کردن هر چه بیش تر اما نه تمامی نظرات آنان در مورد انتخابات و دولت، این نظر نیز در پایان اضافه شد. اساساً در هر نقطه ی جهان آزادی واقعی به این معنا نیست که مردم آزادی برگزیدن سروران و رؤسا را داشته باشند، آزادی واقعی آن است که اصلاً سرور و رئیسی و طبعاً دولتی وجود نداشته باشد. آزادی واقعی آن است که با خودداری از رأی دادن به انتخاب بین بد و بدتر پایان داد. آزادی واقعی آن است که با رأی ندادن آب به آسیاب مافیای دولتی نریخت.
تمام موضوعاتی که در بالا مطرح شدند به یک سو و برخورد با یک تبلیغ غلط علیه آنارشیست ها هم به یک سو. این تبلیغ غلط که سهواً یا عمداً صورت می گیرد بر این اساس قرار دارد که آنارشیست ها با حق رأی مخالف اند. این موضوع واقعیت ندارد. در میان گرایش های سیاسی اگر یکی وجود داشته باشد که بی اندازه به حق رأی احترام می گذارد، آن گرایش آنارشیستی ست. آنارشیست ها چنان به حق رأی احترام می گذارند که دفاع از آن را در مبارزاتشان یک لحظه فراموش نمی کنند. تفاوت در این است که آنارشیست ها مخالف آن آرائی هستند که یک گروه کوچک از افراد را به پارلمان ها یا کمیته های مرکزی احزاب می فرستند و به آنان اجازه می دهند که بر ده ها میلیون ها نفر دیگر حکمرانی کنند و به جای آنان تصمیم بگیرند. آنارشیست ها خواهان حق رأی در همه ی عرصه های زندگی، از محل کار گرفته تا محلات و از مدارس گرفته تا کوچک ترین محافل خصوصی هستند. آنارشیست ها می خواهند که حق رأی برای اداره ی وسایل تولید، امکانات مالی و تمام عرصه های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی به رسمیت شناخته شود. این حق رأی باید کامل و تساوی خواهانه باشد. آنارشیست ها می گویند زمانی حق رأی به ستم و سرکوب نمی گراید که حکمش دقیق باشد و رأی دهندگان بتوانند افزون بر حق رأی، حق کنترل دائمی نمایندگان را داشته باشند و بتوانند آنان را در هر لحظه عزل نمایند. چند صد نماینده که در پارلمان ها و احزاب سیاسی سنتی با سلسله مراتب عمودی جاخوش می کنند صلاحیت تصمیم گیری برای همه موضوعات متنوع زندگی را ندارند. در ثانی در جهان امروز مسائل عرصه های گوناگون سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی چنان فراوان و پیچیده هستند که بدون تکثر نظرات و پذیرفتن تکثرگرایی یافتن پاسخ و راه حل آن ها ناممکن است. یک پارلمان و یک حزب لیبرال – دمکرات، سوسیال – دمکرات یا مارکسیستی هیچگاه در عمل به این تکثرگرایی اهمیت نمی دهد. هنگامی که در انتخابات گوناگون سی، چهل، پنجاه درصد یا بیش تر واجدان حق رأی شرکت نمی کنند، حزب و گروهی که با چند ده درصد رأی به صدر می رسد هرگز نمی تواند نماینده ی افرادی باشد که در آن جامعه زندگی می کنند. به همین علت است که آنارشیست ها با خودداری از رأی دادن حاضر نیستند برای رژیم های حاکم در ایران و دیگر نقاط جهان مشروعیت ایجاد کنند. اما آیا رأی ندادن به تنهایی کافی ست؟ بدیهی است که پاسخ به این پرسش منفی ست. امتناع از رأی دادن باید با عمل مستقیم همراه باشد، عمل مستقیم برای رسیدن به یک جامعه ی آنارشیستی بدون خدا و رهبر. واقعیات موجود نشان می دهند که هنوز راهی دراز برای ایجاد چنین جامعه ای در پیش است، اما چه باک این راه طی خواهد شد!
Herweku pêştir le (section B.1) têbînîkra, enarkîstekan dij be hemû formêkî desellatin, bedrêjayî mêjûu wze û twana û katî xoyan betaybetî djî dû form bekarbirduwe, ke yekêkyan sermayedarîye û ewey dîkeşyan dewllete. Em dû formeş beyekewe grêdrawn û beasanî leyekdî cyanakrênewe.
“dewllet …. Û sermayedarî rastî û aydyayekin, ke natwanîn leyekdî cudayan bkeynewe. Em dezgane le rêrrewî mêjûuda berewpêşeweçûn û komekyan beyekdî kirdwe û deken û yektir behêzdeken. Emane beyekewe grêdrawn… Nek be rêkewt û bebê ho, bellku be peywendî nêwanyan û hokar û karayî dananeweyan leser yektirî, emeş beyekewe peywestîkridûn” kropotkîn [Kropotkin, Evolution and Environment, p. 94]
Lem beşeda, be zincîre û be dway yektirda, bas lewe dekeyn, boçî enarkîstekan dij î dewlletin, her bo emeş bepêy pêwîstî, twêjînewe û lêkdanewe leser peywendî dewllet be sermayedarîyewe dekeyn.
Ey kewate dewllet çîye? Herweku malatêsta Malatesta dellêt enarkîstekan ” wajey (dewllet)yan be watay koy tewawî dezga ramyarîy û yasayî û dadgayî û serbazîy û dezga darayîyekan, bekarbirduwe û hêştakeş bekardeben, ke le nêwendî em dezgayanewe, dewllet bo berrêwebirdnî karubarekanî, kontrollî hellsukewtî kesayetî û takekanî komellî, pêdekat. Berpirsyarbûn le parastinyan, le xellkeke desêndirêtewe û dedrêt be xellkêkî tir, ke bepêy plew payekanyan ya le rêgay nwênerayetîkirdnewe, birrwayanpêdekrêt û berjewendîyan le desellatda heye û ew desellateyan debêt, ke yasakan bo hemû kesêk û bo hemû ştêk, herweha bo milkeçpêkirdnî takekanî komell, bo çawdêrîkirdinyan ya çawtêbrrînyan, dabnên, ger pêwîstîşîkrid, be komell bekarbirdnî zorîş beramberyan degîrdirêteber. ” [Anarchy, p. 17]
Malatêsta leser qsekanî berdewam debêt û dellêt:
” lay ême hkumet, yaxud dewllet le fermanrrewayan û fermanrrewayîkrawan, drustdebêt …. Ewanen ke desellatî (pawerî) drustkirdnî yasakanyan heye, bo ewey çawdêrî û kontrollî peywendîye nawxoyyekanî nêwan mrovekanyan pêbken, taku dillnyabin ew yasayane berrêdekrên …. Dîsanewe ewey ke le astêkî kem ya zorda desellatyan heye, ew desellateyan le bwarî komellayetî û le hêzî cesteyî û mêşk û hoş û desellatî abûrîyanda beser hemû komonêtîyekeda, bekardeben, taku bo cêbecêkirdnî arezuwekanî ewan, fermanrrewayan, hemû kesêk milkeç bken. Beboçûnî ême em desellateş le sereta destûrîyekanî hkumetî desellatdarda, bercestedebêt ” [Op. CIt., p. 19]
Kroptikîn)îş kem ta zor heman lêkdanewey bo dewllet û hkumet kirduwe, miştumrrî ewe dekat, ke dewllet ” her betenya desellatêk nîye berraserî komellgewe, bellku çirrbûneweyekî hemelayeneye û herwek çirrbûnewey zorîney karubarekanî jyanî komellge le destî hendêkda …. Mîkanîzmêkî tewawî yasadanan û cêbecêkirdne (karî polîsîy) le sîstemêkda, taku hendêk çîn le pawangerîy (domîneyt) ewanî tirda milkeçbkat” [The State: Its Historic Role, p. 10 ]
Lay (bakonîn)îş hemû dewlletekan ” le nawerrokda maşênêkin, ke fermanrrewayî cemawereke le serewe, behoy…. Kemayetîyekî berterîdar (îmtyazdar)ewe, deken, bew byanuwey ke gwaye sûd û berjewendî rastîney kesekan , le xudî kesekan xoyan baştir dezanin” [The Political Philosophy of Bakunin, p. 211] leheman basda Murray Bookchin denûsêt” belanîkemewe dewllet sîstemêkî şarezayaneye (Professional) le ramallîn û naçarkirdnî komell û komellge, ke le rastîda sîstemî berrêwebirdnî komellayetîyane nîye, gerçî ta êstaş sawîlkane lelayen zorîney xellk û bîrdoze ramyarekanewe, awa deçwênrêt û denasrêt. Lêreşda dekrêt wajey şareza (provêşnall) weku wajey naçarkirdin “Coercion ” leberçaw bgîrdirêt ….. Katêk ke naçarkirdin “Coercion” le qallbî dezgayî dedrêt û deaxnirête qallbî şarezayî (profêşnellêtî)yewe û dezgayî dekrêt û debête prrogramêk (menhecêk) û formêkî rêkxer le kontrollkirdnî komellayetîyda… Ew kate ew wataye degeyenêt, katêk kesekan le jyanî rojaneyan hellkenran û le komonêtyekeyan dabrran û çawerrwanî eweyan lênekrêt, ke bexoyan karubarî xoyan rêkbxen, bellku be yarmetî kontrollkirdinyan be tundûtîjî, ew karane encambden … Ewa detwanîn betewawî qse leser dewllet bkeyn” [Remaking Society, p. 66] .
Herweku Bukçîn (Bookchin) amajey pêkrid, enarkîstekan ew aydyaye retdekenewe, ke dewllet weku komellge ya her grupêk le mrovekan bêt, yaxûd katêk ke mrovekan be komell beyekewe jyawn ya beyekewe jyanyan rêkxistuwe, ewey geyandibêt, ke ewe dewllet bêt. Weku kropotkîn têbînîkirduwe û hoyekeşî lêkdawetewe, çewaşebûneke lewêdaye ” enarkîstekan begşitî wamamelleyan letekda krawe û tawanbarkrawn, ke deyanewêt ‘komellge brruxênin’ û layingrî gerranewen bo ‘ berdewamîdan be cengî her yek djî hemuwan’ ” em hellwêste ew rastîye nabînêt, ke hezaran sall pêş ewey nawî dewllet bbîstirêt, mrov le komellgeda jyawe û le serencamda dewllet yekêk buwe lew formaney ke komellge le rêrrewî mêjûuda nasîwnî” [Op. CIt., p. 10]
Leberewe, her awa bew sadeye, dewllet fîdrasyonêk le takekanî komellge ya le xellkeke, nîye, bellku her wek malatêsta cextî leser kirdotewe, nabêt dewllet bewe biçwênrêt, ke ” herewezîyekî mrovaneye û têyda mrovekan le nawçeyekî taybetda beyekewe kobûnetewe û ştêkyan pêkhênawe, ke yekeyekî komellayetîy pêydellên. Kobûneweyan û jyanyan lew yeke komellayetîyeda ewe nageyenêt, ke bekomelljyanyan, jyanêkî herewezîyaneye ” herwa bew asanîye natwanrêt, ewe bekarbibrêt ke ” nawêkî dîke ya watayekî dîke bêt bo komellge” [Op. CIt., p. 17]. Dewllet forrmêkî taybetîye bo rêkixrawî komellayetîy leser bnaxey dyarîkrawî çend taybetmendîyekî tewaw, ême miştumrrî ewe dekeyn, ke ” wajey dewllet…. Debêt bo ew komellgane dabnirêt ya bekarbibrêt ke sîstemêkî quçkeyî (heremî/ hîraşî) û nawendgerayyan, heye . [PEter Kropotkin, Ethicis, p. 317f]bem çeşne, dewllet ” dezgayekî mêjûuîy raguzer (întîqalî)e, formêkî katîy komellgeye, herweha formêke ke egerî ‘ tewawî lenawbirdin û le rîşederhênanî’ heye, her weku çon dewllet komellge nîye” [Bakunin, Michael Bakunin: Selected Writings, p. 151]
Bekurtîyekey dewllet rêgayekî dyarîkrawe, ke karubarekanî mrovî le şwênêkda têda rêkixrawe, rêgayeke lelayen çend dezgayekewe dyarîkrawe, ke her yekeyan be rollî xoy çend karaketerêkî heye. Be herhall emeş watay ewe nîye, ke dewllet lew rojewey aferênrawe taku êsta, rîzêkî tenyay gewrey le berd û blok û bûnêkî serbexoy hebêt û heman forrmî hebêt. Dewlletekan le zor ruwewe le yekdî cyawazn, betaybetî le radey arezûyanewe bo desellat, ya desellatdarêtîyanda, le qeware û hêzî bîrokrasîyanda, heweha le çonêtî xorrêkxistinyanda. Cyawazî le şêwey paşayetî û olîgarkî/olîgarşî (Oligarchiy) û tîokrasî [fermanrrewayî ayîn theocraciy] û dîktatoryetî part û herweha ( zor yan kem) dewlletî dîmokratî heye. Dewlletî konî kemtir bîrokrasî û dewlletî hawçerxî zor bîrukrat hen.
Leweş zyatir enarkîstekan miştumirr leser ewe deken ” ke rjêmî ramyarî … Hemîşe rengdanewey rjêmî abûrîye, ke le cergey komellgekeda, bûnî heye”. Emeş wate ewey ke dewlleteke herçonêk bgorrdirêt, “bellam le bexowegirtnî şêwey sîsteme abûrîyekeyda berdewam debêt, ke hemîşe hêmayeke û le heman katîşda çeqî hêzêke”. Pêwîstnakat butrêt, ke hemîşe wekuyekin û hendêk car “rjême ramyarîyekey wllatêk, xoy le paşkoy ew gorrankarîye abûrîyeda ke ruydawe, debînêtewe, her leberemeş lenakaw deçête qujbinêkewe û bergêkî modêlaney wa depoşêt, ke letek ew rjême abûrîyey, ke drustibûwe, bêtewe” [Kropotkin, Words of a Rebel, p. 118]
Lekatekanî dîkeyişda, dewllet detwanêt bo parêzgarîkirdin le sîsteme abûrîyeke, rwalletî xoy bgorrêt, emeş rengdaneweyetî. Her bem hoyeşewe debînîn le beramber bzutnewe û hellçûnî cemaweryaneda, dîmokrasî degorrêt be dîktatorî. Dyartirîn nmûneş: nmûney pînoşêt (Pinochet)e le çîlî, franko (Franco) le îspanya, mosolonî (Mussolini) le îtalya, hîtler (Hitler) le ellmanya, hemû emane piştrrastkerewey serincekey (bakonîn)n, ke dellêt ” hîç hkumetêk baştir le komarîyekan xizmetî berjewnidî abûrî burcwazîyekan, naken” …çînî burcwazî ” le têkişkanî ” hellçûn û xroşanekanî prrolîtaryada” ger pêwîstibkat, ” dîktatorî serbazî (military)î pêbaştre “. [BAkunin on Anarchism, p. 417]
Beherhall, dewllet herçonêk forrmekanî bgorrêt, hêştake her çend karakterêkî aşkray xoy heye, bew dezga û berrêweberayetîye komellayetîyyeyda ke heyetî, weku dewlletêk denasrêtewe. Bem şêweye detwanîn bllêyn, ke lay enarkîstekan dewllet be sê şit dyarîkrawe :
1- ” monopolî tundûtîjî” le nawçeyekî dyarîkrawda.
2- em tundûtîjîye sruştêkî dezgayaney profîşnallî heye, letek :
3- sruştî quçkeyyane û nawendgerayî desellat û çirrbûnewey desellat û destipêşxerî le destî kemayetîyekda.
Dwaxallî ew sê xalley serewe, ke (nawendgerayî û sruştî quçkeyane)ye here gringekeyane, çunke çirrbûnewey nawendgerayî, le destî kemayetîyekda, dabeşbûnî komellge beser fermanrrewayan û fermanrrewayîkrawanda msogerdekat (emeş pêdawîstî xulqandinî lêjneyekî profêşnall dênêtegorrê, taku ew dabeşkirdne bsepênêt) . A lêreda miştumrî bakonîn debînîn, ke dellêt ” letek dewlletda debêt hemû rêkixrawekanî jyanî komellayetî le serewe ta xwarewe be yasa û bepêy birryarekanî hkumet brron” [The Political Philosophy of Bakunin, p. 242] bewatayekî tir ” kesekan bexoyan fermanrrewayî xoyan naken” [Kropotkin, Op. CIt., p. 120].
Em layene, bo hemûyan destdedat, le dewlletda, hemû danîştwanî nawçekeyek bo dewllet mil keçdeken, xoyan bew takane despêrn, ke dezga berrêweberayetîyekanî desellat, drustdeken û ew nawçeye berrêwedeben. Bo sepandinî arezû û wîstî em kemayetîye, debêt hêzêkî qorixkrawyan le nawçekeda hebêt. Herweku çon endamekanî dewllet be komell birryare ramyarîyekanyan, ke desellatî pêdrustdeken, kontrollkirdûn, her awaş lîjneyekî xawen berterîyinin behoy pêge û pleyanewe le sercemî xellkeke, cyabûnetewe, bewatayekî dîke wate le berrêkirdnî arezû û wîstyanda, natwanin mitmane be xellkeke bken. Emeş lîjneyekî profîşnallaney pêwîste, ke birryarekanyan desepênêt, ca her corêk le hêzî polîs, ya hêzêkî serbazî bêt lebrî xellkanî çekdar.
Bem şêweye dabeşbûnî komellge be fermanrrewayan û fermanpêkrawanewe klîlêke le çonêtî drustkirdnî ya pêkhênanî dewllet. Bebê dabeşbûnêkî awa, pêwîstman be berrêweberayetîyekî awa tundûtîj ya şerrengêz, nabêt, dekrêt her wa beasanî komellêkî yeksanman bbêt, dûr le desellat û rêkxistinî quçkeyî, (herwek le zorêk le xêlle seretayye bêdewlletekanda hebuwe û le komellgey enarkî dahatûşda bûnî debêt). Debêt cext leser eweş bikrêtewe, ke em dabeşbûne heta le dewlletêkî dîmokrasîşda, heye çunke ” lenaw dewlletda hemîşe pêkhatey quçkeyî û barî cyawazî le nêwan fermanrrewayan û fermanpêkrawinda, heye. Heta ger dîmokrasîş bêt, xo ewaney ke emrro fermanrrewayîdeken, beyanî naîken, eme cge lewey ke hêşta her cyawazîyeke le barekanda heye. Le sîstemêkî dîmokrasîşda, tenya kemîneyek helî fermanrrewayyan, heye, emaneş qet nagorrdirên û ser be twêjallî destebjêr (nixbe/êlît)n” [Harold Barclay, The State, pp. 23-4]
A emeye “krrokî mîrayetî (hkumet)” ke ” lem cûdaxwazîyeda berjewendîye taybetîyekanî xoy teşenepêdedat û letek ew dezgayaney bûnyan heye, ke lepênawî xoy û hêrrişkirdne ser xellk, hatûnete gorrê (bûn), taku be her şêweyek pêwîstibkat, fêryanbkat çon parêzgarîy le hêştnewe û asayîşî kursîyekey xoy bken Voltairine de Cleyre, The Voltairine de Cleyre Reader, p. 27 and p. 26] a bem core ” ewendey serkutgerî bo prinsîpill û desellatî ramyarîy degerrêtewe, ewende zor bo şêwey dewllet û desellat nagerrêtewe”. [BAkunin, Op. CIt., p. 211]
Ewey ke dewllet nwênerayetî desellat û çirrbûneweyetî le destî kemîneyekda, aşkraye ke leser bnemay pêkhatey quçkeyî ronrawe. Nwênerayetîkirdnî desellat serencamî hellbjardinî kesanêke, dûreperêzdebin lew kesaney ke hellyanbjardûn û dwatrîş le derewey kontrollî ewan debin. Birrwane beşî (B.2.4). Zyatir lemeş, ewaney ke hellbijêrdrawn desellatyan sebaret be jmareyekî zor kêşe û pris, dedrêtî û pêyandewtirêt, ke birryaryan leserbden, bem pêyeş her zû bîrokrasî lenawyanda geşedekat, taku komek be geyiştin be birryarekan, bikrêt û serencamîş sepandinî ew birryaraney ke pêyannegeyiştûn. Be her barêkda, be hoy berdewambûnî em bîrokrasîye û kontrollkirdnî zanyarîyekan lelayen ewewe, her bezûîy desellatêkî awa peydadekat, ke le desellatî ewaney ke be fermî hellbijêrrawn, zyatre. Her leberemeş ” dezgaî allozî ballay dewllet…, berew pêkhênanî çînêk derrwat, ke bedyarîkrawî berrêwebirdnî dewllet, leberçawbigrin, letek bekarhênanî ew ezmûney ke heyetî, bo hellxellatandinî baqîyekey dîkey xellk le pênawî berjewendîyekanî xoyda, ” [Kropotkin, Selected Writings on Anarchism and Revolution, p. 61]. Emeş ewe degeyenêt, ewaney xizmetî xellkî deken û (weku pêyandewtirêt xizmetkaryanin), be berawrid bewaney ke xizmetdekrên, desellatî zor zyatiryan heye. Her weku çon ramyarêk, be berawrid bewaney hellyanbjarduwe, desellatî zor zyatrî heye. Hemû şêwekanî dewllet, weku rêkixrawêkî qûçkeyî ( heremî /hîraşî) be bêçenduçûn debne hewzêkî bîrokrasyane, em bîrokrasîyeş lew sitraktûreda, her bezûy debête xallêkî peywendî kirdeyî bo dewllet, bebêewey fermanrrewayanî fermî leberçawbigîrdirên.
Em perawêzxistne û bêdesellatkirdney kesekan (wate behêzkirdnî bîrokrasî) hokarêkî serekîye bo ewey ke enarkîstekan dûjimnayetî dewllet deken. Em core pêkhênane cext leser ewe dekenewe ke takekan bêdesellat û bêhêzbin, milkeçî bîrokrasî bin. Rollî desellatdarêtî, mrov bo astî jmareyek, ştêk, matîryallêk, dadebezênêt, ke lew bareda tak yeksan nîye be kesêk, ke hîwa û xewn û bîru hoş û hestî hebêt. Weku çon pîyyer cozîf brodon betundî pêydagrîy leser dekat:
” bo ewey … Lelayen çend drustikrawêkewe , ewaney ne rastin û ne awezedar û ne xawenmorall û ne başn, ne hîç başîyekyan têdaye taku ewe bken … fermanrrewayt beserda bikrêt, debêt çawdêrî bikrêyt, bpişkênrêyt, sîxurrît beserewe bikrêt, arraste bikrêyt, peyrrewî yasa bkeyt, bbîte jmareyek , tomar bikrêyt, percût bo bikrêt, bawerrt pêbhênrêt, kontroll bikrêyt, nrixt leser dabnirêt, çawdêrî bikrêyt, fermant beserda bikrêt …. Bo ewey fermanrrewayît beserda bikrêt, dekrêt le hemû çalakî û karêktda, le hemû krrîn û froştinêkda têbînî bikrêyt, nawnûs bikrêyt, bact beserda bsepênrêt, bpirwênrêyt, bpêwrêyt, weku jmareyek bijmêrdirêyt, hellbsengênrêyt, mollett pêbdirêt, desellatt beserda bikrêt, agedar bikrêytewe, lekirdnî ştekanda bwart pênedrêt, sazbikrêyt, rastibkrêytewe, be byanuy ewey bo gişt be kellk û besûd bît, szabdirêyt. Herweha benawî berjewendî giştîyewe bo ewey beşdarîbkeyt dexrêyte şwênêkewe, rabhênrêyt, be bêgar( suxre) bgîrdirêyt, bekarbihênrêyt, qorx bikrêyt, bezor ya be herreşe desgîr bikrêyt, bguşênrêyt, çewaşe bikrêyt, brrutêndirêytewe, dwatrîş le kemtirîn berengarbuweneda, le yekem gleyîkirdinda, debêt serkutbikrêyt, szabdirêyt, bbuxzênrêyt, riswabkirêyt, herasanbikrêyt , dwatbkewn û bdozrêytewe, bexrapî mamellet letekda bikrêt, lêtbidrêt, bêçekbikrêyt, henaset lêbbirrrêt, bendibkrêyt, qse û kirdewet bêhend werbigîrêt, serzeniştibkrêyt, teqet lêbkirêt, dîportibkrêyt, bikrêyte qurbanî, bifroşrrêyt, xyanett lêbkirêt, serbarî hemû ewane pêtrrabbiwêrrêt, galltet pêbkirêt, riqt lêhellbigîrêt, kesayetît lêzewtibkrêt be saxteçî nawbibrêyt. Emeye mîrayetî (hkumet), emeye dawerêtyekey, emeye morallekey” . [General Idea of The Revolution, p. 294]
Eme sruştî dewllete letek her yekêk lew hewllaneda, gring nîye çi ehrîmenêke, bellam katêk ke berjewendî dewllet û kemayetîyekey deparêzrêt, başdebêt, weku bakonîn dellêt:
” dewllet … Aşkratrîn ştêke, dzêwtirîn dezgayeke, ke betewawî retkerewey mrovayetîye. Hawpiştî nêwanî hemû mrovekan* [pyawan û jnan] leser goy zemîn têkdeşkênê û lenêwîdebat, bemebestî wirduxaşkirdin û serkut û koylekirdnî ewanî dîke [zorîne], hendêkyan le komelleyekda rêkdexat …
Em retkerewe aşkrayey mrovayetî, ke nawerrokî dewllet pêkdehênêt, le rwangey dewlletewe erkî balla û gewretrîn çakekarî ewe, leser ew bnemaye azardan û stem û çewsandnewe û çepawll û tallanî û tîrorî mrovekan [jnan û pyawan] dekat, ke le barî asayîda emane tawanin. Lelayekî dîkewe le jyanî rojaneda, le rwangey nîştmanperwerîyewe, katêk ke emane be şkodarîy dewllet, tewawdebin, bo parêzgarîkirdnî ya berdewamîdan be desellat, hemû emane degorrdirên be ferman û nîşandanî çake û em ferman û çakkarîyane debne erkî serşanî hemû hawullatîyekî nîştmanperwer, çawerrwanî ewe le hemû kesêk dekrêt, ke her kat berjewendî dewllet ewe bixwazêt, ewa nek tenya djî kesanî byanî, bellku djî hawimrovanî (hawullatyanî)** xoşî encamyanbdat.
Eme ewe ravedekat, ke boçî le serhelldanî dewlletewe, dinyay ramyarîy herwabuwe û berdewamîş herwa qonaxêkî komellayetî û mrovayetî buwe bo lexiştebirdin û çetegerîy bêsnûr ….. Eweş roşindekatewe, ke boçî sercemî mêjûuy dewlletanî kon û hawçerx tenya zincîreyek begjaçunewe û tawan buwe, boçî paşaw şalyarekan le rabûdû le êstada lehemû serdemekanda û lehemû wllatêkda – pyawanî dewllet, dîblomasekan, bîrokratekan, şerrkerekan — eger le rwangey morrallî asayî û dadperwerîy mroyyewe dadgayî bikrên, sedan û hezaran car şayanî szawarbûn (mehkumbûn) be karî sext, yaxud le sêdaredanin. Lêreda hîç toqandinêk, hîç dillrreqîyek, hîç sûkayetîyek be pîrozîyekan, ya gewahîdanî dro, hîç frîwdanêk, hîç hellsukewtêkî neşyaw, hîç destibrrînêk, hîç tallankirdnêkî rûqaymane, hîç xyanetêkî bêşermane, hîç yek lemane rojane, eger benaw û lelayen nwêneran û pyawanî dewlletewe, nebûbêt, rûyannedawe. Emaney ke krawn, lejêr hîç nawêkî dîkeda nekrawn, bellku tenya lejêr naw û pasawî wşe razênrawekan û dillxoşkerekan, bellam hawkat zor trisnakekanda, encamdrawn.” ‘for reasons of state.'” [Bakunin on Anarchism, pp. 133-4]
bo pasawdanî cengekan, kemkirdnewey serbestîye svîlîyekan (medenîyekan) û azadîyekanî mrov, (ger hemûşyan lenawnebat) hkumetekan be berdewamî dro bo kesekan, ew kesaney ke bangeşey nwênerayetîyan deken, deken, berdewamin le berrêwebirdnî ew ramyaryaney ke xizmetî kemîneyek le zorbe dekat, lepall encamdanî tawanî dîkeşda. Ger em ramyaryaneş lelayen xellkewe bederbrrînî narrezayî berperç bidrênewe, dewllet bedillxoşîyewe ew hêzey ke le destîdabêt û ewey pêwîst bkat, bekarî dehênêt, taku narrezayîkeran bgerrênêtewe şwênekanî xoyan (morkirdnî em serkutkirdneş benêwî yasa û fermanewe debêt). Em serkutkirdneş le şêwey bekarhênay tîmî bkuj, bedestûrîkirdin, ya yasayîkirdnî eşkencedan, szadanî bekomell, bendkirdnî hemîşeyî, letek toqandinî dîkeda le şîwey xrap xrapda, be encamdegeyenrêt.
Katêk ke dewllet lebarî asayîda, katêkî zor le bexrapfêrkirdin û xrapîperwerdekirdnî kesekanda bekardehênêt….kemtir cêgey ser sûrrmane, emeş tenya le rêgay xudî dewllet xoyewe, (le katêkda ke naşarêtewe) encamîdedat, detwanrêt ewane bzanrêt. Mêjûy dewllet ştêk nîye, cge le hewilldanî rahênanî kesekan û çawdêrî nezm û yasa û fermanekanî, bo kontrollkirdinyan û kirdinyan be kesanêkî standart ( le qallbidraw) taku kesekan bexoyan, ewane beser xoyanda bçespênin û xoyanî pêwegrêbdenewe.
Em hellsukewtey dewllet lay enarkîstekan cêgay sersûrrman nîye, çunke ewan dewllet weku hebûnî maşênêkî zebelah, letek kontrollkirdnî hêzêkî bkujî cêgrewe bo ew pêkhate quçkeyyeke, ke karaketerêkî zor xrap û serubendî desellatekeyetî, ke le (dwabeş)da basî lêwekrawe, debînin . Bakonîn miştumirr leser ” her tîorêkî rastewxoyî ya xocêyî (lokallî) le dewlletda” dekat û dellêt” le bnerretda leser bnemay serwerî damezrawe, emeş bîrokeyekî xudawendîy [lahutî], mîtafîzkî û ramyarîyaneye, ke pêywaye cemawer twanay nîye fermanrrewayî xoy bkat, hemîşe debêt milkeçî berjewendîyekanî ‘eqilldaran bêt û ewan dadwerîy beserda bsepênin, emeş bebekarhênanî rêgayek ya hendêk lew rêgayaney serewe, debêt ” [Bakunin on Anarchism, p. 142]
Weha sîstemêkî desellatdarêtî, be asayî û sruştî natwanêt bbête sîstemêkî nawendgera û hîraşî û bîrokrasî. Her leberemeş bepêy nawendgerîye quçkeyyekey, sruşte bîrokrasîyekey, dewllet debête bargranî beser komellgewe, rêgre le geşekirdin û pêşkewtin, lew bareşda kontrollkirdnî hemû ştêkîş esteme. Her weku bakonîn dellêt:
” ewey ke pêydellên berjewendî giştî komellge û gwaye lelayen dewlletewe nwênerayetî dekrêt…. Le rastîda …. Begşitî û be berdewamî retkerewey berjewendîye pozetîfekanî nawçekan, şarewanîyekan, komelle herewezîyekanî xellkîye. Herweha berjewendî jmareyekî zor le takekan, ke milkeçî dewlletin ….. [Bewey ke] baştirîn hîwa û xewnekan, hemû hêze zîndû û karakanî wllat, krawnete qurbanî û le gorrinrawn.” [The Political Philosophy of Bakunin, p. 207]
Djayetîkirdnî enarkîstekan bo dewllet her leberewey ke formêkî quçkeyî heye, lêreda kotayî nayêt, bellku enarkîstekan leber hoyekî dîkey gringitrîş dewllet retdekenewe. Ewîş rollî dewllete le parêzgarîkirdin û parastinî ew çîney ke le komellgeda dij be ewanî tir( bo nmûne çînî krêkaran), abûrî bedesteweye. Emeş ewe degeyenêt ke lejêr em sîstemey êstada, sermayedarekan ” deyanewêt dewllet , bo parêzgarîkirdin le sîstemî sermayedarî, şêwaze rawurrutîyekanyan yasayî bkat.” [Berkman, What is Anarchism? P. 16] . Herweku le (beşî B.2.1) qsey leser dekeyn, dewllet bergirîkere le xawendarêtî taybetî. Bo lêdwan leser ewey ke enarkîstekan mebestyan lewe çîye û çon le xawendarêtîyekanî takî cyadekenewe , ewa seyrî (beşî B.3) bke.
Emeş ewe degeyenêt le dewllete sermayedarîyekanda, mîkanîzmî pawankirdnî (heymenekirdnî) dewllet lelayen grupêk le destebjêreweye û her bo ewanîşe ( serencamîş kompanîye gewrekan berew ewe derron, ke bibne beşêk le beşe berînekanî dewllet). Le rastîda herweku le (beşî F.8) zor be qûllî giftûgoy leser dekeyn ” rastewxo û narrasistewxo, dewllet serekîtrîn paye û aferênerî sermayedarî û desellatekey beser xellkîda buwe û hêştakeş herwaye. [Kropotkin, Evolution and Environment, p. 97]. Beşî B.2.3 ewe nîşandeda, ke le dêmokrasîy nwênerayetîyda, em pawankirdne, çon bedestdehênrêt .
Sererray eweş eme bew wataye nîye, ke enarkîstekan awa bîrbkenewe, ke dewllet deqawdeq amrazêkî abûrîy çînî fermanrrewaye. Weku Malatesta miştumrrî leser dekat û dellêt le katêkda ” çînêkî taybet (mîrayetî/hkumet), lepênaw desteberkirdnî amraze pêwîstekanî serkutkirdin û yasayîkirdin û parastinî çînî darakan, le beramber daxwazîyekanî krêkaran … Le heman katda hêzekanî berdestî weku amrazêk bo afrandinî berterî bo xoyî bekardehênêt, eger bîştwanêt herwa jêrrrikêfxistinî çînî darakanîş. [ERrico Malatesta: His Life and Ideas, p. 183] . Bew core dewllet berjewendî taybetî xoyşî heye, cyawaze û hendêk car djî fermanrreayî destebjêrî abûrîye. Emeş bew watayeye, ke debêt herdûkyan; çi dewllet û çi sermayedarî hellbweşênrênewe. Dewllet weku dezgayekî nasraw, serkutker, çewsêner weku çînêk. Em şêwazaney dewllet le section B.2.6 miştumirryan leserdekrêt.
Dakokîkarî le sermayedarî wek beşêk le erkekanî, ke dewllet têyda beşdare tenya pawankirdnî ramyarîy nîye, bellku le pawankirdnî abûrîyişda beşdardebêt. Em pawankirdne boy heye şêwey cyawaz lexoy bigrêt, her le parastinî asayî mafî xawendarêtî sermayedarî le şwênekanî karda û ta degate behrekêşîy rastewxoy kar, degrêtewe . Le katêkda ke le barî asayîda rollî dewllet bo meyserkirdnî pawangerîy abûrîyye, herwa boy heye hewllî kemkirdnewey sruştî djekomellayetîyaney bazarî sermayedarî û şêwazbendî xrapekarîyekanî bdat. Em layeney dewllet le beşî B.2.2. Basdekîn.
Pêwîst bewe nakat, ke bllêên ew taybetmendîyaney ke nîşaney dewlletin, behoy rêkewtewe perenasênin. Her weku le beşî section H.3.7 lebareyewe dwawîn, enarkîstekan rwangeyekî kraweyan bo dewllet heye. Emeş bew watayeye ke dewllet lepênaw asankirdnî rollgîran û becêgeyandinî erkekanîda, sruştêkî quçkeyî heye. Her wek le ( beşî B.2.4) û (beşî B.2.5)da xraweterrû, xwazrawî nawendgerayî le dewlletda bo eweye, ke rollî serwerêtî destebjêr bparêzrêt, ke emeş çalakane û be huşyarîyewe aferênrawe, taku eme encambdat. Emeş ewe nîşandedat ke dewllet bepêy sruştî le serewe taku xwarewey dezgakanî, hêz le destî çend kesêkda nawendîydekatewe, serencamekeş, dewllet ” letek rêsake (sunetkey), pêkhate quçkeyyekey û herweha tarradeyekîş bertengîye neteweyyekey … Natwanrêt wek amrazêk bêt bo rizgarî bekarbibrêt”. [Kropotkon, Evolution and Environment, p. 78] her leberemeye, ke enarkîstekan amancdarane deyanewêt şêwazêkî nwê bo rêkxistinî komellayetî û jyan, bafrênin, şêwazêkî nanawendgerayane (nasêntrallane), leser bnemay birryardan le xwarewe bo serewe û lenêwbirdnî pêkhate û plebendî quçkeyî.
Le kotayîda debêt amaje bewe bdeyn, ke le katêkda ke enarkîstekan cext leser ew ştane dekenewe, ke dewlletekan tyayanda hawbeşn û xallî nawkoyyanin, eweş dezanin, ke hendêk form le dewllet, lewanî dîkeyan baştrin. Bo nmûne, dîmokratîyekan pêdeçin le dîktatorekan ya paşayyekan, kemtir serkutker bin. Eme helle derdeçêt, eger serencamêkî weku ewe werbigîrdirêt ke ” le rexne girtinda le mîrayetîyekî (hkumetêkî) dîmokratî ewe nîşanbdat, ke ême xoşîman le mîrayetîyekî paşayî dêt. Ême birrway tewawman bewe heye, ke mîrayetîyekî komarîy here natewaw hezar car le baştirîn mîrayetî roşnibîraney paşayî baştre”. [Bakunin, Bakunin on Anarchism, p. 144] sereray eweş, eme sruştî yaxud rollî dewllet nagorrêt. Lerrastîda, ew azadîyaney ke hemanin, peywendyan be başîy hellwêstî dewlletewe nîye, bellku serencamî berhellsitî û begijdaçûnewey xellkîn djî dewllet û bekarbirdnî serbexoyî xudî xellkîye. Eger bwarî pêbdirêt, dewllet bezûîy azadîyekan û mafekan retdekatewew degorêtewe be yasa mirduwekanî pêdagrî, şitgelêk ke be çapkrawî zor cwan derdekewn, bellam le ketwarî jyanda, hergîz kirdeyî nakrênewe
Bem core le drêjey em beşeda miştumir leser dewllet, roll û karayyekanî leser azadî komellge û ewey ke kê le bûnî sûdmend debêt, dekrêt. Bo xwêndnewey zyatir leser em babete, xwênewey wtarêkî klasîkî kropotkîn , The State: It’s Historic Role ,Kropotkin, dewllet û rolle mêjûuyyekey, besûd debêt. Herweha xwêndnewey (dewllet, serincdanêkî nwê le pêşînekanî dewllet, çonyetî gorranî le mawey hezaran sallda û srustî dewlletî nwê, nûsînî harulld barkilî Harold Barclay’s The State, sûdbexiş debêt.
بەداخەوە كات و گرفتاری ڕۆژگار بوارنادات، ئەگیا لێرەدا قسەیەكیشم لە وێرانی زمانی نووسەر دەكرد، تكادەكەم، بۆ خاتری ئەھریمەن، ئەم ڕستەیەت “ ئهوههوڵانهی تا ئێستا بوون له کوردستان بۆ ئازادی و ڕزگاریژنان،” لە كام زمانی نا(ھیند و ئەوروپیەوە) وەرگێڕاوە، كامە ژنی بەدبەخت، كە بەو شێوە قسان دەكات؟
دەكرێت بزانین فێمینیزم چییە و لە كامە پێناسەدا جێگەی دەبێتەوە و دەربڕی خەون و ئاواتی كامە توێژ لە ژنانی كۆمەڵە و ئەو سەربەخۆبوون و ئازادییەی كە پاگەندەی دەكات، لە كوێدا سنوورەكانی دەستپێدەكەن و لە كوێدا كۆتاییاندێت، چ بەستەرگەلێك بە بزووتنەوە كۆمەڵایەتییەكانی كۆمەڵگەوە دەیبەستنەوە و داخوازییە ھاوبەش و ناكۆكەكانی لەتەك بزووتنەوە كۆمەڵایەتییەكانی دیكەدا، كە ژنان وەك بوونەوەرێكی كۆمەڵایەتی تیایاندا ھاوشانی پیاوان، توێژێكیان تێدا پێكدەھێنن، چین؟
ئایا ئەم (پان-فێمینیزم)ە ڕەوتێكی تازەیە و نووسەر داھێنەریەتی یا دێوجامەیەكی دیكەیە لە جۆری دێوجامەكانی دیكەی وەك “ھاونەتەوە” و “ھاونیشتمانی” و “ھاووڵاتی” و “ھاوشاری” ؟
ئەوەی كە یەكسانی ژمارەی ژنە-پارلەمانتاران و ڕێژەی داڕێژەرانی پەیڕەوپرۆگرامێك، بە مەرجی بوونی یەكسانی بزانرێت، یەكێكە لە سەرەكیترین و گەورەترین گرفتەكانی تێگەیشتنی فێمینیزمی دەسەڵاتخواز بۆ ئازادی و ڕزگاری و سەربەخۆیی تاك. ئەگەر بەو پێوەرەبێت، ئەوا ھەموو پارتەكان لە خزمەتی كرێكاران و ھەموو سەندیكا زەردەكان پێشەنگی قسەكەرانی سۆشیالیزم دەبن و ھەموو ژنكوشتنەكان كاری ژنان دەبن! چونكە ئەوەندەی ژنان [دایك، خوشك، ئامۆژن، خاڵۆژن، براژن] پیاوان بۆ پیاوەتی و بۆ زاڵبوون بەسەر ھاوسەرەكانیانیدا ھانیدەدەن، ئەوەندە خودی نێرینەكانی خێزان و بنەماڵە بەو كارە ھەڵناستن، باشترین بەڵگەش ناكۆكی نێوان خەس و بووك و دش و براژنە.
ئایا ھێشتا بوونی ژمارەی زۆری كرێكاران لە پارتێكدا یا لە سەندیكایەكی زەرددا یا بوونی ھەژماری زۆری كرێكاران لە پارلەماندا وەك نوێنەر، دەكاتە ئەوەی كە پارتەكان و سەندیكا زەردەكان و پارلەمانەكان لە خزمەتی كرێكاراندان؟! ئایا ئەمە وایە؟ ئەدی چۆن دەتوانین ناسەربەخۆبوونی ڕێكخراوەكانی ژنان تەنیا بۆ ئامادەنەبوونی ژنان لە نووسینەوەی پەیڕەووپرۆگرامدا یا لە سەركردایەتی پارت و رێكخراوەكاندا ببینین؟ ئایا ژنبوونی ژنەشای بریتانی، سەرۆكشالیاریی (ئەنجێلا میركل)ی ئاڵمانیا یا بەێوەبەربوون و سەرمایەداربوونی ژنانێك، دەكاتە ئەوەی كە لە بریتانیا و ئەڵمانیا ژنان بە تەواوەتی یەكسان و ئازادن؟ ئایا لەو كۆمپانیا و كارخانانەدا كە خاوەنەكانیان ژنانی ملیاردلێر و ملیۆنێرن، ژنان یەكسان و ئازادن؟ تكادەكەم بە دواداچون بكەن، بزانن لە بریتانیا و ئاڵمانیا وەك تۆپ-دێمۆكراتی پارەلەمانی، ژنان ھەمان مووچەی یەكسان بۆ ھەمان كاری یەكسانی وردەگرن؟ بزانن لەو كۆمپانیا و كارخانانەدا كە ژنان خاوەنیانن، ژنان ھەمان ماف و مووچەی یەكسانیان ھەیە؟ ئایا لەو فێرگە و فەرمانگە و كارگێڕییانەدا كە ژنان سەرۆك و بەرێوەبەرن، ژنان لەلایەن بەڕێوەبەر و سەرۆكەكانەوە باشتر و مرۆڤدۆستانەتر ، ڕەفتاریان لەتەكدا دەكرێت؟
بە بۆچوونی من، گرفتەكە بۆ نەبوونی خوێندنەوە و لێكۆڵینەوەی مێژوویی و سەرنجنەدانی ڕەگە سەرەكییەكانی ستەم لە ژان، دەگەرێتەوە، كە وەك ھەر ستەمێكی دیكە بۆ سەروەریی سیستەمی كولتووریی و ھەبوونی سیستەمی ڕامیاریی دەگەرێتەوە، كە تەنیا سەنگەر و ڕێگەچارەی بەرەنگابوونەوەی ستەمی كولتووریی و سیستماتیكی ڕامیاریی، یەكگرتووی خەباتی كۆمەڵایەتییە، خەباتێك كە ئامانجی ھەڵوەشاندنەوەی پێكھاتە قوچكەیی و سیستەمە ڕامیارییەكانە، كە بە لەنێوبردنی زەمینە كولتووریی و كۆمەڵایەتیی و ئابوورییەكانی مەیسەردەبێت، واتە شۆڕشی كۆمەڵایەتی. بەڵام تكادەكەم، ئەم بۆچوونە لەبەردەم ئاوێنەی بالانوێنی ئاراستە ڕامیاریی و سۆشیالیزمە دەسەڵاتخوازەكاندا لێكمەدەنەوە، چونكە بە سەرەنجامێكی تەواو ئاوەژوو لە مەبەستەكەی من دەگەن.
من نامەوێت، بڵێم، دەبێت ژنان، نەتەوەكان، كەمینە و چین و توێژە ژێردستەكان، تا لەنێوچوونی كۆمەڵگەی چینایەتی؛ تا سەركەوتنی یەكجارەكی شۆڕشی كۆمەڵایەتی بوەستن و چاوەڕێی “بەڵێنی سەرخەرمان” بن. نا و نەخێر و زۆر بە پێچەوانەوە، لەبەر ڕۆشنایی ئەوەی لە تێڕوانینی مندا شۆڕش كردە و چالاكییەكی ھەر ڕۆژەی بەردەوامە و سەنگەرەكانی تەنیا خەباتی سەربەخۆی جەماوەریین، بەدەسەڵاتگەییشتنی پارت و قوتكردنەوەی دەوڵەتێك بەناوی نەتەوە و پڕۆلیتاریا و …تد بە شۆڕش نازانم و زیاتر لەوەش بە دژەشۆرشی دەزانم، كەواتە خەبات و دەستكەوت و ڕزگاری و كولتوورییكردنەوەی ئازادی و ڕزگاری و یەكسانی و دادپەروەریی كۆمەڵایەتی، ھەر ئەمڕۆ و ھەر لە شوێنی ژیان و كار و فەرمان و خوێندنی خۆماندا و بە دەستپێشخەریی خودی تاك لە خەباتێكی ڕاستەوخۆ و ڕێكخستنێكی سەربەخۆ و خۆھوشیارییەكی شۆڕشگیرانەدا، تەواو پێچەوانەی بیركردنەوە و بۆچوون و تێڕامان و ئامانجی پارتەكان و ڕامیاران و دەسەڵاتداران و دەستەبژێران و دەسەڵاتخوازانەوە، كە ھەردەم لە ھەوڵی دەستەمۆكردنەوەی تاكی ناڕازین بۆ سەروەریی و بەرتەریی خۆیان وەك ڕابەر، دەستەبژێر، ھۆشی سەرووخەڵكی، سۆپەرمرۆڤ! ئەمە ئەو ئامانجەیە، كە فێمینیستانی بۆرجوازی ھەوڵی بۆدەدەن، واتە جێگرتنەوەی پیاوانی دەسەڵاتدار، بە ژنانی دەسەڵاتدار، پیاوانی سەركوتگەر، بە ژنانی سەركوتگەر، …تد.
ئایا بەڕاستی پیاو وەك تاك لەو خێزان و ڕێكخراو و پارت و دامودەزگەیانەدا، كە فێمینیستانی دەسەڵاتخواز دەخوازن وەك بڕیاردەر و سەركوتگەر نیشانبدەن، بوونەوەرێكی سەربەخۆ و ئازادە و لەو ستەم و نایەكسانی و نادادروەییە كولتووریی و ڕامیاریی و ئابوورییانەی كە ژنانیان كۆیلە ڕاگرتووە، ڕزگاربووە؟
نوشته ای از میخائیل باکونین در خرس برن و خرس سن پترسبورگ – سال ١٨٧٠ میلادی – شهر نوشاتل سوئیس
جامعه ی مدرن به این واقعیت متقاعد شده است که هر قدرت سیاسی با هر ریشه و منشائی به سوی خودکامگی می گراید. به همین دلیل در هر کشوری که قدرت سیاسی حتا اندکی آزاد شده است، جامعه حاکمانی را که با انقلاب یا انتخابات به قدرت رسیده اند زیر کنترل شدیدی قرار می دهد. چنین جامعه ای تحکیم آزادی اش را در سازماندهی واقعی و جدی افکار و اراده های مردمی گذاشته است که روی مردانی اعمال می گردد که دارای قدرت عمومی هستند. در تمام کشورهایی که دارای یک دولت منتخب و معرف مردم هستند که سوئیس هم از جمله ی آن هاست، آزادی نمی تواند واقعی باشد مگر زمانی که این کنترل واقعی ست. برعکس اگر کنترل خیالی باشد، آزادی توده ای نیز لزوماً خیال خامی بیش نیست.
بسیار ساده است تا نشان داد که در هیچ کجای اروپا کنترل توده ای واقعی نیست. ما در این جا فقط نمونه ی سوئیس را در نظر می گیریم. چرا که اولاً به آن از همه نزدیک تر هستیم و دوماً به این دلیل که سوئیس امروز در اروپا تنها جمهوری دمکراتیک است. سوئیس کشوری ست که آرمان اقتدار توده ای را چنان عملی کرده است که نه فقط می تواند برای خودش مناسب باشد، بلکه می تواند الگوی بقیه کشورها نیز بگردد.
پیشرفته ترین ایالت های (یا کانتون های) سوئیس در سال های ١٨٣٠ آزادی را با حق رأی همگانی ضمانت نمودند. این جنبشی کاملاً مشروع بود. تا آن جایی که یک طبقه ی شهروندان ممتاز شوراهای قانون گذاری ما را منصوب می کردند، تا آن جایی که تفاوت هایی در حق رأی موجود بود، تا آن جایی که بین شهر و روستا اختلاف گذاشته می شد، تا آن جایی که بین اشراف و مردم فرق بود، قوه ی اجرائیه که شوراها انتخاب می کردند و قوانینی که می نوشتند نمی توانست وظیفه ای داشته باشد مگرتنظیم تسلط اشرافیت بر ملت. بنابراین می بایستی برای آزادی توده ها این رژیم را سرنگون می کرد و به جایش اقتدار توده ای را مستقر می نمود.
همین که حق رأی همگانی مستقر شد، تصور گردید که آزادی مردم تأمین گشته است. اما این توهمی بیش نبود. آگاهی به این توهم موجب شد که حزب رادیکال در یک ایالت سقوط کند و در چندین ایالت دیگر تضعیف گردد. رادیکال ها نخواستند آن چنان که مطبوعات به اصطلاح لیبرال می نویسند مردم را فریب بدهند، آنان خود اشتباه کردند. رادیکال ها هنگامی که به مردم قول دادند که رأی حق همگانی آزادی می آورد واقعاً به آن معتقد بودند. این نظر به رادیکال ها چنان قدرتی را داد که بتوانند توده ها را برآشوبند و دولت های اشرافی را براندازند. اکنون رادیکال ها با این تجربه و با اعمال قدرت دیگر به خود و اصول خویش نیز ایمان ندارند و به این جهت عمیقاً فاسد و ازکارافتاده شده اند.
رادیکال ها موضوع را بسیار ساده و طبیعی می انگاشتند و می گفتند همین که قوه ی مقننه و قوه ی اجرائیه مستقیماً با انتخابات همگانی شکل بگیرند، دیگر جایی نخواهد بود که آن ها را خارج از اراده ی مردم تصور نمود و این اراده است که آزادی و پیشرفت را به ارمغان خواهد آورد.
تمام دروغ نظم نمایندگی بر این پندار استوار است که یک قدرت اجرائی و یک مجلس قانون گذاری که با آرای مردم شکل می گیرد قطعاً می تواند اراده ی واقعی همان مردم را نمایندگی نماید. مردم در سوئیس و هر جای دیگری غریزاً و لزوماً خواهان دو چیز هستند: بیش ترین امکانات رفاهی زندگی و بزرگ ترین آزادی زیستن و تحرک و اقدام. مردم در واقع می خواهند که در رفاه اقتصادی زندگی کنند بی آن که هر گونه قدرتی و سازماندهی سیاسی بالای سر آنان باشد. وجود یک قدرت سیاسی در هر صورت به نفی آزادی مردم می انجامد.
غریزه ی آنانی که حکومت می کنند و همچنین آنانی که قانونگذاری می نمایند و آنانی که اعمال قدرت اجرائی می کنند کاملاً به مخالفت با غریزه ی مردم می انجامد. احساسات و مقاصد حاکمان می تواند هر چه می خواهد، باشد، اما موقعیت برتر آنان منجر به این می شود که خود را نگهبان و قیم مردم در نظر می گیرند. بین قیم و شاگرد هیچگاه برابری وجود نخواهد داشت.
حس برتری لزوماً برآمده از موقعیت فرادست قیم نسبت به فرودستی شاگرد چنان است که هر کسی را که قدرت اجرائی و قدرت قانونگذاری را اعمال می کند به فردی بالاتر از شاگرد تبدیل می نماید. هر آن کس که از قدرت سیاسی سخن می گوید الزاماً پایبند به سلطه گری ست که بر بزرگ ترین بخش جامعه اعمال می گردد. آنانی که تحت سلطه قرار دارند طبیعتاً از سلطه گران متنفرند و اینان نیز برای حفظ سلطه ی خود بر محکومان دست به ستم و سرکوب می زنند. تاریخ قدرت سیاسی از زمانی که در جهان پدید آمده است همین بوده است و بس. همین تاریخ است که نشان می دهد چرا و چگونه انسان هایی که دمکرات ترین ها و انقلابی ترین ها و سرخ ترین ها بودند همین که بر توده های مردم حاکم می شوند به محافظه کاران افراطی تبدیل می گردند تا بتوانند به حکومت خود ادامه دهند. گرایش بر این است که خیانت را توجیه نمود، اما این اشتباه است. علت اصلی این توجیه همانا تغییر چشم انداز و موقعیت هاست. هرگز فراموش نکنیم که مواضع و نیازهایی که خیانت به هدف را توجیه می کنند از نفرت و اراده ی بد افراد، قوی تر هستند.
من چنان به این موضوع واقف هستم که می توانم بگویم که اگر فردا یک دولت و یک شورای قانونگذاری یا پارلمان شکل بگیرد که فقط و فقط دارای اعضای کارگر باشد که آنان هم فقط و فقط دمکرات ترین سوسیالیست ها باشند به زودی تبدیل به اشراف قاطعی می شوند که به اصل اتوریته متوسل و سپس خود به سرکوبگر و استثمارگر تبدیل می گردند. لذا نتیجه گیری من چنین است: باید کاملاً در نظر و در عمل هر قدرت سیاسی را از میان برداشت، چرا که تا زمانی که قدرت سیاسی وجود داشته باشد ستمگر و ستم کشیده، ارباب و برده و استثمارگر و استثمارشونده هم وجود خواهند داشت. زمانی که قدرت سیاسی برچیده می شود باید آن را با سازماندهی نیروهای تولیدی و خدمات اقتصادی جایگزین نمود.
به سوئیس بازگردیم. در این جا مانند همه جا، طبقه ی حاکمان کاملاً از مردمی که بر آنان حکومت می کنند جدا و متفاوت است. در سوئیس مانند هر نقطه ی دیگری، هر چه قدر که نهادهای سیاسی تساوی گرا باشند، باز این بورژوازی ست که حکومت می کند و این مردم زحمتکش و دهقانان هستند که باید از قوانین آن اطاعت نمایند. مردم نه وقت دارند اعمال حاکمیت نمایند و نه برای این کار آموزش دیده اند. بورژوازی که هر دوی این ها را دارد نه فقط حق اعمال حاکمیت دارد بلکه در عمل امتیاز انحصاری آن را گرفته است. بنابراین برابری سیاسی در سوئیس و در دیگر نقاط نه فقط یک وهم کودکانه که یک دروغ است.
بورژوازی که با توجه به شرایط حیات اقتصادی و اجتماعی اش از مردم جداست چگونه می تواند در دولت و قوانین به تمایلات، نظرات و اراده ی مردم توجه نماید؟ هیچگونه، چنین امری ممکن نیست. تجربه ی روزمره به ما ثابت نموده است که بورژوازی در قانونگذاری و در دولت از منافع خود دفاع می کند و برای منافع مردم اقدامی انجام نمی دهد. این واقعیتی ست که قانونگذاران ما و اعضای دولت های ایالت ها را مردم مستقیم و غیرمستقیم انتخاب می کنند. این واقعیتی ست که در روز انتخابات حتا مغرورترین بورژواها مجبورند به صف شوند و در برابر مردم تعظیم کنند. بورژواها در روز انتخابات در برابر مردم کلاه از سر خود برمی دارند و چنین وانمود می کنند که اراده مردم اراده ی آنان است. اما همین که انتخابات انجام می گردد هر کدام سر کار خود برمی گردند: مردم برای یک لقمه نان جان می کنند و بورژواها هم برای حکومت دست به هر ترفند سیاسی می زنند. دیگر کسی به ملاقات دیگری نمی آید و حتا او را به جا نمی آورد. چگونه مردمی که از فشار کار له می شوند می توانند اعمال نمایندگان سیاسی خود را کنترل کنند در حالی که حتا از بسیاری از مسائلی که باید خبر پیدا کنند، مطلع هم نمی شوند؟ آیا در چنین شرایطی کنترل انتخاب کنندگان روی انتخاب شدگان خواب وخیالی بیش نیست؟ کنترل مردمی در نظم نمایندگی یگانه ضمانت آزادی آنان شمرده می شود، اگر این کنترل عملاً وجود ندارد، این آزادی هم واقعاً موجود نیست.
برای رفع چنین کمبود بزرگی بود که دمکرات رادیکال های ایالت زوریخ یک سیستم جدید سیاسی به نام “همه پرسی” یا قانونگذاری مستقیم مردمی را ابداع نمودند. اما این سیستم هم خود مُسکنی بیش نیست که توهم و دروغ جدیدی را به وجود می آورد. برای این که مردم بتوانند با آگاهی کامل و با آزادی تمام به قوانینی رأی دهند که برایشان نوشته شده است باید وقت و آموزش لازم برای مطالعه ی آن ها را داشته باشند و در مورد آن ها بحث کنند و حتا آن ها را بهبود بخشند و باید بتوانند در یک پارلمان بزرگ که در زمین های عظیم برپا می شود گردهم آیند. این هم که کم تر ممکن است. این ها همه در حالی صورت می گیرند که اتفاقاً همان قوانینی که به همه پرسی گذاشته می شوند در رابطه با سرنوشت مردم هستند. بیش تر اوقات قوانینی که به همه پرسی گذاشته می شوند دارای چنان مفادی هستند که باید برای درک آن ها با انتزاعات سیاسی و حقوقی آشنایی کامل داشت، اما از آن جایی که مردم نقشی در ایجاد این انتزاعات نداشته اند بدون این که فهمی از قوانین پیشنهادی پیدا کنند با توجه به نظرات سخنرانان محبوب خود به آن ها کورکورانه رأی می دهند. اگر هر کدام از این قوانین را جداگانه بررسی کنیم، متوجه می شویم که دارای اهمیت آن چنانی نیستند که بتوانند نظر مردم را جلب نمایند اما مجموعه ی آن ها هستند که تمام قیدهای لازم را برای به بند کشیدنشان به وجود می آورند. به همین دلیل است که این قوانین بررغم این که با همه پرسی تصویب نهایی می شوند، مردم را به خدمتگذار بورژوازی تبدیل می کنند.
ما می بینیم که نظم نمایندگی که با سیستم همه پرسی تصحیح شده است همچنان از کنترل مردم خارج است و از آن جایی که آزادی واقعی برای مردم بدون این کنترل نمی تواند وجود داشته باشد پس ما می توانیم نتیجه بگیریم که آزادی مردم و دولت مردمی در این نظم دروغی بیش نیست.
واقعیات روزمره در ایالت های سوئیس به ما این واقعیت را نشان می دهد. در کدام ایالت سوئیس مردم می توانند با اقدام واقعی و مستقیم روی قوانینی که شورای بزرگ می نویسد تأثیر بگذارند یا اقداماتی را که شورای کوچک تصمیم می گیرد، کنترل نمایند؟ آیا این واقعیت ندارد که منتخبان به مردمی که آنان را برگزیده اند مانند یک فرد نابالغ می نگرند که باید از فرمان های آنان اطاعت نمایند بدون این که حتا علت و دلیلش را بدانند؟
اکثر امور و قوانین مهم که مستقیماً با رفاه مردم و منافع مادی شهرها ارتباط دارند از بالای سر مردم رتق و فتق و تصویب می شوند. حاکمان برای حفظ منافع خود مردم را به خطر می اندازند، به بند می کشند و بی چیز می کنند. مردم هم نه عادت و نه زمان لازم را برای به دست گرفتن امور دارند و آن ها را به منتخبان خود واگذار می کنند. منتخبان طبعاً از منافع طبقاتی خود دفاع می نمایند و برای این امر هنر قانون نویسی مردم پسند را پیدا کرده اند. نظم نمایندگی دمکراتیک نظمی است که بر دروغ و تزویر دائمی استوار است. این نظم نیازمند ناآگاهی مردم است چرا که بدون آن نمی تواند موفق شود.
هر چه قدر هم که مردم ایالت های مختلف ما در سوئیس بی تفاوت و صبور باشند، دارای نظراتی هستند و می دانند که آزادی، استقلال وعدالت چیست و یک دولت ایالتی هم خوب فراگرفته است که تا چه محدوده ای به این نظرات تعرض نکند. زمانی که احساسات مردم برانگیخته می شود و می بینند که به “مقدس ترین مقدس ها” تعرض و وجدان سیاسی ملت سوئیس به سخره گرفته می شود، آن گاه همین مردم رخوت زده به پامی خیزند، قیام می کنند و وقتی که قیام می کنند، دولت و قانون اساسی و شورای بزرگ و کوچک را جاروب می کند. تمام جنبش ترقی خواه سوئیس تا سال ١۸۴۸ با یک رشته انقلاب ایالت ها شکل گرفت. این انقلاب ها و تمام احتمالاتی که برای شورش های مردمی وجود دارند و ترس سودمندی که ایجاد می کنند تنها شکل کنترل واقعی ست که هنوز در سوئیس وجود دارد. انقلاب و شورش است که می تواند جلوی جاه طلبی حاکمان ما را بگیرد.
اطلاعیه آنارشیست های ونزوئلا در باره ی مرگ هوگو چاوز
نه سوگواری، نه بزرگداشت! هنگامه ی پیکارهای خودگردان فرارسیده است!
زمانی که یک بیماری بسیار عمیق و درمان های پزشکی گسترده با تصمیمات سیاسی و یک بیمار شیفته ی قدرت گره می خورند، انتظاری بیش از آن چه پیش آمد، نمی شد داشت: یک رهبر سیاسی – نظامی می میرد و یک تغییر مهم در صحنه ی سیاسی ونزوئلا آغاز می گردد.
در یک لحظه، آن چه بزرگ ترین نیروی یک رژیم بود به عظیم ترین ناتوانی اش تبدیل می گردد: چاوز همه چیز بود و همین که ناپدید می گردد چاره ای نمی ماند مگر سوگند خوردن برای وفاداری مطلق به یاد او با اطاعت از پیشنهادهایش برای کسی که باید جایگزین شود. اما این مهم شکنندگی یک دولت را برجسته می کند، دولتی که می خواست گرایش “سوسیالیستی و مردمی” خود را با بزرگنمایی عجیب و غریب یک شخصیت، تقویت نماید. اکنون همان دولت وادار شده است که به شکلی مسخره ارواح برزخی را به نیایش بنشیند. چاوز خود معمار چنین پایانی بود. تمرکز بیش از حد قدرت حتا بیماری او را در هاله ای از ابهام پیچاند. از آن جایی که رهروان چاوز دارای اندیشه منسجمی نیستند حالا نمی دانند چگونه باید میراث “فرمانده” را تقسیم نمایند. البته فن سالاران بلندپایه (rojo – rojitos) و گروه های نظامی از هم اکنون گفت و گو را آغاز کرده اند تا بتوانند از مجازات فسادی که در آن غوطه ورند جان سالم به در برند.
مخالفان دست راستی و سوسیال – دمکرات نیز در وضعیت خوبی نیستند. چرا که آنان نیز انتخابات ریاست جمهوری ۷ اکتبر و انتخابات منطقه ای ١۶ دسامبر را باختند. علت این بود که آنان بیش از حد در توهمات غلوآمیزخود دست و پا می زدند و “پایان چاوزیسم ثروتمندان” را موعظه می کردند. آنان این انتخابات را باختند چرا که مانند چاوز کاسبکارانه به رأی دهندگان قول می دادند که بهتر از او خواهند بود. اکنون همین مخالفان گمان می کنند که مرگ چاوز معجزه خواهد کرد و آنان را که به علت اشتباهات، بی کفایتی و نادانی خود این همه سال از قدرت سیاسی دور ماندند دوباره بر تخت خواهد نشاند. این مخالفان می خواهند دوباره با عطشی بزرگ قدرت را مانند “بورژوازی بولیواری” چاوزیست به دست بگیرند.
در حالی که مخالفان گردآمده در “قطب بزرگ میهنی” و در “میز وحدت دمکراتیک” دارند محاسبات فرصت طلبانه و سخیف خود را برای رسیدن دوباره به قدرت می کنند، ما هم در مقابل وضعیت سختی هستیم که این کشور در آن است: تورم، بیکاری، کار ناامن، پول بی ارزش، عدم امنیت شخصی، بحران در خدمات برق و آب، آموزش و بهداشت، کمبود مسکن، کارهای عمرانی عقب مانده یا بد انجام شده، فریبکاری در پرداختن به نیازهای بی بضاعت ترین ها و غیره.
مسائل دو گروه مخالف نامبرده که اکنون فقط برای “صندلی ریاست جمهوری” خیز دوباره برداشته اند به هیچ وجه مسائل برشمرده در بالا نیستند، آنان این تخت و پول نفت را می خواهند. پاسخی که ما می توانیم جمعی به این دو گروه بدهیم این است که دیگر گول قول هایشان را که هرگز عملی نخواهند کرد، نخوریم، چرا که آنان بدون شرکت ما در انتخابات هیچ خواهند بود. اکنون زمان آن فرارسیده است که فرای الیگارشی های سیاسی فاسد برویم و از پایین یک دمکراسی واقعی با برابری، عدالت اجتماعی و آزادی را پی ریزی کنیم. ما باید بر خشم خود علیه وضعیتی که در آن هستیم بیافزاییم و این خشم را تبدیل به مبارزات اجتماعی خودگردان، گسترده و خودمدیریت شده تبدیل کنیم. ما باید به سیاستمداران شیفته ی قدرت بگوییم که نیازی به آنان نداریم، ما در پایین بهتر از ” سفید دستان” و “کلاه قرمزها” می توانیم متحدانه امور خود را به دست بگیریم.
Hawpiştî le kurdistan[bakûr]ewe bo raperrîn le teqsîm (Taksim)
Wellamî hawrrêyanî (Amed Gever-Dersim Hattı) be çend pirsyarêk lemerr xopîşandanekanî turkye û hellwêstigîrîy kurdan le bakûr lew barewe
Wergêrran û amadekirdnî hejên
5î cunî 2013
Wek hawpiştî letek narrezayetîye sertaserîyekan djî desellatî (AKP) ke le baxçey gezî (Gezi Park)î îstanbul teqînewe, le rojanî raburdûda le kurdistanîş [bakûr] hejmarêkî zor çalakî berpakran, lewane:
Amed (dyarbekir)
Le şarî amed (dyarbekir) rojî 3î cunî 2013 lelayen jmareyekî zor xopîşanderewe druşmîgelî ” (AKP) destibkêşewe, destikêşanewey (AKP)!” bergiwê dekewtin. Xopîşandanekan lelayen jmareyek part û rêkixrawey cemawerîyewe le şarda berpakran. Nwênerî skirtêrî (ESP) raygeyand ” ke (teqsîm) gorrawe be (meydanî tehrîr)”. Le drêjey wtardanekanda berdewam pêdagrîy leser ewe dekrayewe, ke xopîşandanekan çîtir tenya leser parastînî drextekanî baxçey gezî nîn, bellku raperrînêkî cemawerîyn djî desellatî (AKP).
Dersîm
Herweha le şarî (dersîm) rojî 3î cunî 2013 sedan kes wek hawpiştî letek raperrînî baxçey gezî, berew binkey serekî polîsî ew şare rêpêwanyankird. Xopîşanderan lelayen polîsewe be awpirjên û narincokî gazîy, pelamardran û zû pertikra.
Mardîn
Le şarî (mardîn) sendîkakan û rêkixrawe svîlîyekan (NGO)î şar, wek hawpiştî letek raperrîn le teqsîm-gezî park, xopîşandanêkyan rêkxist. Herwa le zankoy sêrt (Sêrt/Siirt) xopîşandanêkî hawpiştîkirdin rêkixra.
Czîre
Le şarî czîre (Cizîr) lawan wek hawpiştî letek raperrînî gezî, şeqamî serekî şaryan daxsit û çalakyan encamda û sengerbendîyankird. Bew core letek hêzekanî polîsda tûşî beyekdadan bûn û serencam utomebêlêkî polîs (mudere’e) sûtênra.
Hellsengandinî seretayî şalyarîy nêwxo
Le yekemîn rageyandinda şalyarî nêwxoy turkye danî beweda na, ke le xopîşandanekanda 1730 kes destigîrkrawn. Begşitî le 67 şarda 235 çalakî encamdrawn û nzîkey 20 milyon lîre (nzîkey 8 milyon yoro) zyankewtuwe û dû kujraw hen.
Kujrawekan
Bepêy zanyarîyekanî ta êstake, le xopîşandanekanî sertaserî wllatda, dû kes kujrawn. Yekem kujraw le gerrekî ‘umranye (Ümraniye)î îstanbul buwe. Lewê katêk ke xopîşanderan rêgey xêra (Motorway) yan daxistbû, otomebêlêkî gumanlêkraw bexêrayî têdeperrêt û mehmet ayvalhtaş (Mehmet Ayvalıtaş) bejêrewe dekat û debête hoy mirdnî destbecêy.
Kujrawî duwem, le şarî hatay (Hatay) buwe. Lewê ebdulllla coymert (Abdullah Cömert)î 22 salle bepêy gewahî bîneran be gulley polîs kujrawe. Deruberî sat 23.55 xulekî şew, polîs le otomebêlêkî (mudere’e)ewe, teqe le xopîşanderan dekat. Ebdulllla coymert serî be sextî brîndar debêt û paşan le xestexane gyanî ledestdedat. Qsekerî mîrî le yekemîn rageyanda ewe retdekatewe, ke ebdulllla coymert be gulley polîs kujrabêt û raydegeyênêt, ke rûdaweke lêkollînewey leser dekrêt.
پێویستە لە ژوورەوە بیت تا سەرنج بنێریت.