Elections: let abstention become desertion

Elections: let abstention become desertion


Once again one thing is clear: the next parliament and the next government will be farer than ever from the exploited classes. Not even two out of three voters went to the polls, in some regions barely one out of two, with turnout nationally standing at 63.9 per cent, a drop of no less than nine percentage points from the previous election. At the time of writing [Monday 26 Sept. In the morning], the vote count has not yet been completed, but the data, already stable, assign the victory to the right-wing coalition. In fact, it seems that despite the drop in voters turnout, the right-wing has maintained the consensus obtained in the previous elections [2018], with just over 12 million votes. If this should lead, as all the official newspapers announce, to a government led by the fascist right, then the military caste, war production and in particular aerospace, Confindustria [Italian industrial employers federation] and the Catholic Church will have the prime standard-bearer of their privileges in government.

But beware, the political agenda of misery and war that we will have to oppose in the coming months was already the one of the government led by Draghi. That agenda would have been assumed by any government, in the name of “national interest”. The official medias and parties have been calling in chorus for a strong government, but since it will not be strong in consensus anyway, we have to imagine that the next government will be strong with the stick.
They will probably try to govern the social conflict with paternalistic handouts, with national unity propaganda, and with the help of the palace opposition through the PD [Democratic Party], the institutional left, and the CGIL [main union, close to PD]. It is important to give a different ground to the struggles, strengthening grassroots structures and forms of social opposition.

Before passing the baton to the next government, Draghi still has some important tasks on its hands: the presentation of the DEF Update Note [one of the main financial measures of the year] and the continuation of negotiations to define the European cap on gas prices. The basic policy guidelines on defence, energy and labour are transversal, as the choices of the various governments of national unity that have followed one another in recent years have shown. The last of these, which united the Lega, FI, M5S, PD, LEU – with repeated attempts to include FdI as well – made it clear to everyone that appeals to vote ‘against fascism’ are empty words for the electoral campaign. This is also why the number of abstainers, 14.8 million, far exceeds the number of votes obtained by any coalition. But abstentionism is not disorientation caused by the turnabout of this or that party. The crisis of consensus mechanisms, even clientelistic ones, together with the general worsening of the living and working conditions of a large part of the population, and the disappearance of any margin of mediation of social conflict, have caused distrust towards political institutions. That distrust exploded in the last 15 years. Since the 2008 elections, the great aim of the parties in election time has been to gather support from the ever-widening ranks of abstentionists. But if those who govern and those who aspire to govern read abstention as a reservoir of votes, as a reservoir of consensus to be contended for, as a passive mass, those who want to radically transform society in a revolutionary sense cannot but recognise in it an element of change. It is not certain that this drive for change cannot sooner or later be reabsorbed into the forms of compatibility of the political system. But non-voting is always a choice, regardless of the reasons behind it. It is an active dimension, the refusal dimension, which already marks the distance from the government, but which can also be the basis for further forms of refusal and opposition.

The images coming out of Russia, with young people fleeing to avoid forced conscription and with protests in the cities against partial mobilisation being harshly repressed, show us that it is possible to reject government-imposed massacre, that even under the severe repressive threat of an authoritarian regime it is possible to choose, reject and act. The force of these examples of anti-war struggle is formidable. They are examples that call us to commit ourselves personally, to organise and give substance to our rejection of war and the war economy.

To tackle the general mistrust in institutions, parties and government, an authoritarian turn has been prepared for some time now. The organs of representative democracy itself are also radically revising institutional forms, seeking stability solutions for political power in the face of distrust in institutions and increasing abstention. In the name of governability, efficiency, stability and the safeguarding of the “national interest”, dirigiste solutions are being pushed forward, also under pressure from increasingly globally influential autocratic models. The developments of the war in Europe have only accelerated these processes. On all sides, propaganda, in a general climate of uncertainty and impending disaster, creates the need for the leader and the “strong government”. But there are those who do not respond to the call to the ballot box, despite the fact that the election campaign has been more than ever focused on the personalities of political leaders, despite the great fears we experience in these years because of the blind alley into which the State and Capital are leading us, from war to pandemic, from misery to climate catastrophe. There is a part of society that does not participate in the election, that has chosen rejection. For the next government it will be a problem in any case. It is up to us and all the forces moving on the terrain of struggles from below to ensure that this rejection of the election is not reabsorbed by some new party or government leader, that it is not conscripted into any army, but that it is transformed into a rejection of war and exploitation, into mass desertion from the slaughter into which the next government will want to throw us.

وەرگێڕانی ماشینی بابەتەکە

هەڵبژاردنەکان: با خۆبەدوورگرتن بێتە جێگری وازهێنان

جارێکی تر شتێک ڕوونە: پەرلەمانی داهاتوو و حکومەتی داهاتوو لە هەموو کاتێک زیاتر لە چینە ئیستغلالکراوەکان دوور دەبن. لە هەر سێ دەنگدەرێک تەنانەت دوو کەس نەچوونە سەر سندوقەکانی دەنگدان، لە هەندێک ناوچەدا بەزەحمەت یەک لە دوو دەنگ، رێژەی بەشداریکردن لە ئاستی نیشتمانیدا بە رێژەی ٦٣.٩% وەستابوو، کە لە هەڵبژاردنەکانی پێشوودا لە ٩ خاڵ کەمتر نەبوو. لە کاتی نووسینی ئەم هەواڵەدا [دووشەممە ٢٦ی ئەیلولی بەیانی]، هێشتا ژمارەی دەنگەکان تەواو نەبووە، بەڵام داتاکان کە پێشتر جێگیرن، سەرکەوتنەکە بۆ هاوپەیمانی ڕاستڕەوەکان دیاری دەکەن. لە ڕاستیدا، پێدەچێت سەرەڕای دابەزینی رێژەی بەشداریکردن لە دەنگدەران، راستڕەوەکان ئەو کۆدەنگییەیان پاراستووە کە لە هەڵبژاردنەکانی پێشوودا بەدەست هاتووە [2018]، بە کەمێک زیاتر لە 12 ملیۆن دەنگ. ئەگەر ئەمە دەبێت ببێتە هۆی، وەک هەموو ڕۆژنامە فەرمییەکان ڕایدەگەیەنن، بۆ حکومەتێک بە سەرۆکایەتی مافی فاشیست، ئەوا کاستی سەربازی، بەرهەمهێنانی جەنگ و بەتایبەتی فڕۆکەوانی، کۆنفیندستریا [فیدراسیۆنی خاوەنکارە پیشەسازییەکانی ئیتاڵیا] و کەنیسەی کاسۆلیکی ستانداردی سەرەکییان دەبێت- هەڵگری ئیمتیازاتی خۆیان لە حکومەتدا.

بەڵام ئاگاداربە، ئەجێندای سیاسی نەهامەتی و شەڕ کە لە چەند مانگی داهاتوودا دەبێت دژایەتی بکەین، پێشتر ئەو کارنامەیە بوو کە درای بە سەرۆکایەتی حکومی بەڕێوەی دەبرد. ئەو ئەجێندایە لەلایەن هەر حكومەتێكەوە، بەناوی “بەرژەوەندی نەتەوەییەوە” گریمانە دەكرا. میدیا و حیزبە فەرمییەکان بۆ حکومەتێکی بەهێز بانگیان کردووە، بەڵام بەو پێیەی بەهەر حاڵ لە کۆدەنگیدا بەهێز نابێت، دەبێت بیخەینە بەرچاومان کە حکومەتی داهاتوو بە دارەکەوە بەهێز دەبێت.
پێدەچێت هەوڵ بدەن ململانێی کۆمەڵایەتی بە پەرتووکەکانی باوکایەتی، بە پڕوپاگەندەی یەکێتی نەتەوەیی، و بە یارمەتی ئۆپۆزسیۆنی کۆشک لە ڕێگەی PD [حزبی دیموکرات]، چەپی دامەزراوەیی و CGIL [یەکێتی سەرەکی، نزیک لە PD] بەڕێوەببەن. گرنگە زەمینەیەکی جیاواز بدرێت بە خەباتەکان، بەهێزکردنی پێکهاتە بنەڕەتییەکان و فۆرمەکانی ئۆپۆزسیۆنی کۆمەڵایەتی.

پێش ئەوەی باتۆنەکە بگوازێتەوە بۆ حکومەتی داهاتوو، دراغی هێشتا هەندێک ئەرکی گرنگی لەسەر دەستی خۆی هەیە: پێشکەشکردنی تێبینی نوێکردنەوەی DEF [یەکێک لە ڕێوشوێنە داراییە سەرەکییەکانی ساڵ] و بەردەوامبوونی دانوستاندنەکان بۆ پێناسەکردنی کاپی ئەوروپی لەسەر نرخی غاز . ڕێنماییە بنەڕەتییەکانی سیاسەت سەبارەت بە بەرگری و وزە و کار، وەک هەڵبژاردنی حکومەتە جیاوازەکانی یەکێتی نەتەوەیی کە لە ساڵانی ڕابردوودا بەدوای یەکتردا هاتووە، دەریانخستووە. دواهەمینیان کە لێگا، FI، M5S، PD، LEU – لەگەڵ هەوڵە دووبارەبووەکان بۆ خستنەڕووی FDI بە هەمان شێوە – بۆ هەمووان ڕوون کردەوە کە بانگەواز دەکەن بۆ دەنگدان بە ‘دژی فاشیزم’ وشەی بەتاڵن بۆ هەڵمەتی هەڵبژاردنەکان. هەروەها هەر لەبەر ئەمەشە کە ژمارەی ئەو دەنگەی کە 14.8 ملیۆن کەسە، زۆر زیاترە لەو دەنگانەی کە هەر هاوپەیمانییەک بەدەستی هێناوە. بەڵام خۆبەزلزانین، سەرلێشێواوی نییە کە بەهۆی وەرچەرخانی ئەم یان ئەو حیزبەوە دروست دەبێت. قەیرانی میکانیزمەکانی کۆدەنگی، تەنانەت ئەوانەی موکلیفی، لەگەڵ خراپبوونی گشتی بارودۆخی زیندوو و کارکردنی بەشێکی زۆری دانیشتووان، و نەمانی هەر پەراوێزێکی نێوەندگیری ململانێی کۆمەڵایەتی، بێمتمانەیی بەرامبەر بە دامەزراوە سیاسییەکان بووە. ئەو بێمتمانەیە لە ١٥ ساڵی ڕابردوودا تەقیەوە. لە دوای هەڵبژاردنەکانی ساڵی ٢٠٠٨ەوە، ئامانجی گەورەی حزبەکان لە کاتی هەڵبژاردنەکاندا بریتی بووە لە کۆکردنەوەی پشتیوانی لە ڕیزەکانی بێبەشکردنی هەمیشەیی کە هەمیشە فاینەری هەیە. بەڵام ئەگەر ئەوانەی حوکمڕانی حوکمڕان دەکەن و ئەوانەی ئاواتەخوازن حوکمڕانی بخوێننەوە وەک خەزنێکی دەنگەکان، وەک خەزنێکی کۆدەنگی کە بۆیان هەیە، وەک جەماوەرێکی پاسیڤ کە دەیانەوێت کۆمەڵگا بە مانایەکی شۆڕشگێڕانە بگۆڕن، ناتوانن دانیان پێدا نەنێن، بەڵام نازانن دانیان پێدا بنێن. توخمێکی گۆڕانکاری. دڵنیا نییە کە ئەم پاڵنەرە بۆ گۆڕانکارییەکان ناتوانرێت درەنگ یان درەنگ لە فۆرمەکانی گونجانی سیستەمی سیاسیدا هەڵبمژرێت. بەڵام بێ دەنگدان هەمیشە هەڵبژاردنێکە، بەبێ گوێدانە هۆکارەکانی پشتی. ڕەهەندێکی چالاکە، ڕەهەندی رەتکردنەوە، کە لە ئێستاوە مەودای حکومەت دیاری دەکات، بەڵام دەتوانێت بنەمایەک بێت بۆ فۆرمەکانی زیاتری رەتکردنەوە و دژایەتی.

ئەو وێنانەی کە لە ڕووسیا دێنە دەرەوە، گەنجان هەڵدێن بۆ ئەوەی لە پۆستی زۆرەملێ و ناڕەزایەتییەکان لە شارەکان دژی کۆکردنەوەی بەشەکی سەرکوت بکرێن، نیشانمان دەدەن کە دەکرێت کۆمەڵکوژیی سەپێنراو لەلایەن حکومەتەوە ڕەت بکرێتەوە، کە تەنانەت لە ژێر هەڕەشەی سەرکوتکەری توندیشدا رژێمی تاکڕەوانە دەتوانرێت هەڵبژێردرێت و رەت بکرێتەوە و کاربکات. هێزی ئەم نموونانەی خەباتی دژە جەنگ زۆر ترسناکە. ئەوان نموونەن کە بانگمان دەکەن بۆ ئەوەی خۆمان بە شێوەیەکی شەخسی پابەند بکەین، بۆ ڕێکخستن و پێدانی ماددە بە ڕەتکردنەوەی شەڕ و ئابووری جەنگمان.

بۆ ڕووبەڕووبوونەوەی بێمتمانەیی گشتی بە دامەزراوە و حیزب و حکومەت، ماوەیەکە وەرچەرخانێکی تاکڕەو ئامادەکراوە. هەروەها ئۆرگانەکانی دیموکراسی نوێنەرایەتی خۆیان بە شێوەیەکی ڕیشەیی پێداچوونەوە بە فۆرمەکانی دامەزراوەییدا دەکەن، بەدوای چارەسەری سەقامگیریدا دەگەڕێن بۆ دەسەڵاتی سیاسی لە بەرامبەر بێمتمانەیی بە دامەزراوەکان و زیادکردنی خۆبەدوورگرتن. بە ناوی حوکمڕانی، کارایی، سەقامگیری و پاراستنی “بەرژەوەندی نیشتمانی”، چارەسەرەکانی دیریگێستێ پاڵیان پێدەنرێت بۆ پێشەوە، هەروەها لە ژێر فشاری مۆدێلە خۆسەپێنییەکانی کاریگەری جیهانیدا. پێشهاتەکانی شەڕ لە ئەوروپا تەنیا ئەم پرۆسانەیان خێراتر کردووە. لە هەموو لایەکەوە، پڕوپاگەندە، لە کەشوهەوای گشتی نادڵنیایی و کارەساتی نزیکدا، پێویستی بە سەرکردە و “حکومەتی بەهێز” دروست دەکات. بەڵام کەسانێک هەن کە وەڵامی بانگەوازی سندوقی دەنگدان نادەنەوە، سەرەڕای ئەوەی کە هەڵمەتی هەڵبژاردنەکان زیاتر لە جاران سەرنجی لەسەر کەسایەتی سەرکردە سیاسییەکان بووە، سەرەڕای ئەو ترسە گەورانەی کە لەم ساڵانەدا ئەزموونیان دەکەین بەهۆی ئەو کوێرە کوێرەوەیە کە دەوڵەت و پایتەخت ئێمەی تێدەپەڕێنێت، لە شەڕەوە تا پەتا، لە نەهامەتیەوە تا کارەساتی کەشوهەوا. بەشێک لە کۆمەڵگا هەیە کە بەشداری لە هەڵبژاردنەکەدا ناکات، کە ڕەتکردنەوەیان هەڵبژاردووە. بۆ حکومەتی داهاتوو لە هەر حاڵەتێکدا کێشەیەک دەبێت. ئەوە پەیوەستە بە ئێمە و هەموو ئەو هێزانەی کە لەسەر زەوی خەباتەکان لە خوارەوە دەجووڵێن بۆ ئەوەی دڵنیا بین لەوەی کە ئەم رەتکردنەوەی هەڵبژاردنە لەلایەن هەندێک حزبی نوێ یان سەرۆکی حکومەتەوە هەڵناگیرێەوە، کە نەخراوەتە ناو هیچ سوپایەکەوە، بەڵکو گۆڕانکاری بەسەردا هاتووە. لە ڕەتکردنەوەی شەڕ و ئیستغلالکردن، لە وازهێنانی جەماوەری لە سەربڕین کە حکومەتی داهاتوو دەیەوێت فڕێمان بدات.


لینکی سایتی (مرۆڤایەتی نوێ) لەتەک وەرگێڕی ماشینی


نووسەر: هه‌ژێن

هه‌رچه‌نده‌ من به‌ ویستی خۆم له‌دایك نه‌بووم، به‌ڵام ده‌موێت به‌ ویستی خۆم بژیم و به‌خۆم بیربکه‌مه‌وه‌، به‌خۆم بڕیار بده‌م و به‌ خۆم جێبه‌جێ بکه‌م. هه‌ر له‌ مناڵیمه‌وه‌ تا ئێستا نه‌فره‌تم له‌ زۆره‌ملی و چه‌پاندن هه‌بووه‌، هاوکات خه‌ونم به‌ دونیایه‌که‌وه‌ بینیوه‌، که‌ تێیدا له ‌بری فه‌رمانده‌ری و فه‌رمانبه‌ری؛ هاوه‌ڵێتی، له ‌بری ڕك و کینه‌؛ خۆشه‌ویستی، له‌ بری جه‌نگ و کوشتار؛ ئاره‌زوومه‌ندی ئاشتی و ئاوه‌دانی بووم و هه‌میشه‌ خه‌ونم به‌ ژیانێکی ئازاد له‌ باوه‌شی سروشتدا، له‌ جه‌نگه‌ڵه‌ چڕ و دوورده‌سته‌کان بینیوه‌. لای من جیاوازی باوکی زۆردار و مامۆستای داروه‌شێن و ئه‌شکه‌نجه‌ده‌ری زینادنه‌کان نییه‌ لای من جیاوازی سه‌رکرده‌ و شوان نییه‌، لای من جیاوازی پارته‌ راست و چه‌په‌کان نییه‌، هه‌رچه‌ندی ناو و ڕه‌نگ و پاگنده‌کانیان له‌ ڕوخساردا جیاواز بن herçende min be wîstî xom ledayk nebûm, bellam demwêt be wîstî xom bjîm û bexom bîrbkemewe, bexom birryar bdem û be xom cêbecê bkem. her le mnallîmewe ta êsta nefretim le zoremlî û çepandin hebuwe, hawkat xewnim be dunyayekewe bînîwe, ke têyda le brî fermanderî û fermanberî; hawellêtî, le brî rik û kîne; xoşewîstî, le brî ceng û kuştar; arezûmendî aştî û awedanî bûm û hemîşe xewnim be jyanêkî azad le baweşî sruştda, le cengelle çirr û dûrdestekan bînîwe. lay min cyawazî bawkî zordar û mamostay darweşên û eşkencederî zînadnekan nîye lay min cyawazî serkirde û şwan nîye, lay min cyawazî parte rast û çepekan nîye, herçendî naw û reng û pagindekanyan le ruxsarda cyawaz bin

%d هاوشێوەی ئەم بلۆگەرانە: