بەرژەوەندی خەڵکی بێدەسەڵاتی سکۆتلەندە لەنێوان جیابوونەوە و مانەوەدا

بەرژەوەندی خەڵکی بێدەسەڵاتی سکۆتلەندە لەنێوان جیابوونەوە و مانەوەدا

زاهیر باهیر_ لەندەن

17/09/2014

بەیانی،ڕۆژی 18/09/2014 ڕۆژی ده‌نگدانی سه‌ربه‌خۆیی یاخود جیابوونه‌وه‌ی سکۆتله‌نده‌یه‌ کە 307 ساڵە بە بریتانیاوە لکێندراوە. هه‌ر له‌ سه‌ره‌تای پێشنیارکردنی پرسی جیابوونه‌وه‌وه‌ دوو که‌مپ دروستبوون. که‌مپی یه‌که‌م که‌مپی “بەڵێ” بۆ جیابوونه‌وه‌ کە لە لایەن ئەلێکس سەلمەن، سەرۆکی پارتی نەتەوەیی سکۆتلەند و وەزیری یەکەمی پەڕلەمانی ئەوێوە ، سەرپەرشتی دەکرێت و بەڕیوەدەبرێت. که‌مپی دوووهه‌م که‌مپی ‘نا’ بۆ جیابوونه‌وه‌ یاخود ” ژیان به‌یه‌که‌وه،‌ باشتره‌” کە میدیا و سیاسیەکان و هەر 3 پارتە سەرەکییەکەی بریتانیا، بەڕیوەیدەبەن .

له‌سه‌ره‌تای که‌مپه‌ینه‌که‌دا ، که‌مپی ‘نا’ بۆ جیابونه‌وه‌ زۆر له‌سه‌ردا بوو ، به‌ڵام به‌ نزیکبوونه‌وه‌ی ڕۆژی ده‌نگدان، که‌لێنی نیوانی ده‌نگی ئه‌م دووو که‌مپه‌ له‌ که‌مبوونه‌وه‌دایە، به‌ ڕاده‌یه‌ك که‌ ئێستا هه‌ندێك له‌ ئامارگیرییەکانی خەمڵاندنی دەنگ که‌ ئه‌و کاره‌ ئه‌نجامده‌ده‌ن ، که‌مپی ‘به‌ڵێ’ بۆ جیا یابوونه‌وه‌ تەنها به‌ 2 یا 3 دەنگ‌ لەدوای ده‌ نگده‌رانی که‌مپی ‘نا’ بۆ جیابوونه‌وه‌ندایه‌.

هه‌ڵبه‌ته‌ جێگای سه‌رسوڕمان نییه‌ که‌ که‌مپی ‘بەڵێ ‘ بۆ جیابوونه‌وه‌، ده‌نگه‌کانیان پێش ده‌نگی که‌مپی ‘نا’ یە، هەتا ئەگەر ئەم کەمپە بیشیباته‌وه، هەر جێگای سەرسوڕمان نییە‌ ، چونکه‌ له‌ هه‌قه‌تدا ‌ هه‌موو هێزه‌ تاریکه‌کانی وه‌کو : میدیا و بانقه‌کان و سندوقی دراوی نێودەوڵەتی و کۆمپانییه‌ گه‌وره‌کان و ده‌سگه‌ سیخوڕییه‌کان و هه‌ره‌ ده‌وڵه‌مه‌نده‌کان و هەر 3 پارتە سەرەکیەکەی بریتانیا و   هەندێك لە لە گۆرانیبێژو ئەکتەرە بەناوبانگەکانیش ، هەندێك لە وڵاتانیش، دژی دەنگدان بۆ جیابوونەوەی سکۆتلەند، یەکیانگرتووە. لەسکۆتلەند 31 ڕۆژنامە هەیە کە تاکە ڕۆژنامەیەکیان نەك هەر پشتگیری جایبوونەوەی سکۆتلەند ناکەن ، بەڵکو هەندێکیشیان ، ئەلێکس سەلمەن بە ڕۆبێرت مۆگابی سەرۆکی زیمبابۆی ، دەچوێنن ، هەندێکی دیکەشیان خودی پرۆژەکە بە پرۆژەی هیتلەری ناودەبەن.   دیسانەوە قسەی شاژنی بریتانیش کە لەم ڕۆژانەدا وتی ” سکۆتیییەکان دەبێت زۆر بە ئاگاییەوە بڕیارەکانیان بدەن” کە ئەمەش لەلایەن سیاسییەکانەوە بۆ پشتگیریکردن لە کەمپەکەیان لە قەڵەمدرا، سەنگی خۆی هەیە. هەر هەموو ئەمانە له‌گه‌ڵ که‌مپی ‘ نا’ بۆ جیابوونه‌وه‌ن و ته‌واوی توانای خۆیان له‌ مانه‌وه‌ی سکۆتله‌ند له‌ چوارچێوه‌ی بریتانیادا، بە چەشنێك لە چەشنەکان بەکار دەهێنن . بۆ نموونە بانقەکان و هەندێك لە کۆمپانیاکان هەڕەشەی گواستنەوەی بنکە سەرەکییەکانیان بۆ لەندەن دەکەن .

هەڕەشەکان لەسەر کەمەپەینی ‘بەڵێ’ :

  • 5 بانقی سەرەکی کە لە سکۆتلەندن و لە نێوانیاندا 74 بۆ 76 هەزار کرێکار و کارمەند کاریان بۆ دەکەن، لەتەك هەندێك بەشی دارایی دیکە لەوێ، کە ئەمانیش نزیکەی 10 هەزار کەسی دیکە کاریان بۆ دەکەن، هەر لە ئستاوە بڕیاری گواستنەوەی بار و بنکەیان لە سکۆتلەند داوە گەر دانیشتوانەکەی دەنگ بە جیابوونەوەیان لە بریتانیا، بدەن . بە گوێرەی ڕاپۆرتی بەشی بەگەڕخستنی دارایی سکۆتلەند داهاتی ئەم کەرتانەی ساڵانە بە 7 بۆ 9 ملیار پاوەند خەمڵاندووە. هاوکاتیش هەندێك لە کۆمپانیا گەورەکان، ئەوانیش کە نزیکەی 20 هەزار کەس کاریان بۆ دەکەن، قسە لەسەر بەجێههێڵانی سکۆتلەند، دەکەن.
  • دەستکراوە بە کردنی توێژینەوە لە بوارە جیا جیاکاندا بەتایبەت خانووبەرە و کاروباری ئابووری کە زیاتر ئەنجامێك دەدەنەدەست کە لە بەرژەوەندی کەمپی ‘نا’ بێت . بۆ نموونە لە سەر خانووبەرە توێژینەوەیەك لەم ڕۆژانەدا ئەوە نیشاندەدا کە نرخی فرۆشتنی خانو و شوێنی نیشتەنی بە ڕێژەی لە %17.5 ، دێتە خوارەوە .
  • توێژینەوەی دیکە کە لەسەر داهاتی نەوتی دەریای باکور کە پێشتر لە لایەن کەمپی ‘بەڵێ’ وە کراوە ، ئەوەیان سەلماند کە ژمارەی بەرمیلی نەوتی یەدەکی دەریای باکور 24 ملیار بەرمیلەو بە پارەش دەکاتە 1.5 تریلۆن پاوەند، ئەمەش بۆ ماوەی 40 ساڵ بەردەوامدەبێت. بەڵام توێژینەوەیەکی ئەم ڕۆژانە کە لە لایەن کەمپی ‘نا’ وە پشتڕاستکراوەتەوە ئەوە نیشاندەدات کە ژمارەی بەرمیلی نەوتی یەدەکی تەنها 15 بۆ 16 ملیار بەرمیلە و کە ئەم داهاتی نەوتەش لە دەریای باکور لە نێوانی ساڵانی 2025 بۆ 2030 کۆتایی دێت. لە توێژینەوەیەکی دیکەدا کە سەبارەت بە کارایی وزە لەسەر دانیشتوانی سکۆتلەند کراوە ، ئەوە دەخاتە بەردەست کە لە حاڵەتی جیابوونەوەو سەربەخۆیی سکۆتلەنددا هەر ماڵێك لەوێ ساڵانە بە بڕی 189 پاوەند زیاتر لەوەی کە لە ئێستادا دەیدەن، لەسەریان دەکەوێت.
  • داهاتی ساڵانەی سکۆتلەند بە تەنها ، 12 جار کەمترە لە داهاتی بانقەکانی . ئەمەش یانی گەر مانەوە و بەردەوامی بانقەکان بکەوێتە مەترسییەوە ، حکومەتی ئایندەی سکۆتلەند بە فریای ڕزگاربوونیان لە قەیرانەکانیان ، ناکەوێت و       مایەپووچدەبن.
  • وەزیری دارای بریتانیا ” چانسڵەر” لەم ڕۆژانەدا هەڕەشەی ئەوەی دەکرد گەر       بانقەکانی سکۆتلەند بکەونە بەردەم مەترسی قەیرانی ئابوورییەوە ، ئەمان بەدەمیانەوە ناچن .
  • هەڕەشەی ئەوەیان لێدەکرێت کە حکومەتی ئاییندە ناتوانێت دراوی پاوەندی ئیستەرلینی بەکار بهێنێت. بە گوێرەی قسەی سەرۆکی بانقی ئینگلەند، مارك کارنی ، کە لە ڕۆژی 10/09/14 دا وتی ” بۆ ئەوەی کە حکومەتی ئایندەی سکۆتلەند بتوانێت دراوی پاوەند بەکار بهێنێت دەبێت لانی کەم لە %25 ی پارەی داهاتی ساڵانەی لە بانقی مەرکەزی ئینگلەنددا دابنێت، ڕەنگە زیاتریشی بوێت”.
  • بە جیابونەوەیان لە بریتانیا، پێیانڕادەگەیەنن لە ئاژاوەیەکی ئابوری گەورەدا دەژین، هەتا بڕێکیش لە ئابووریناسە لیبراڵەکان دەڵێن لانی کەم سکۆتلەند 6 بۆ 7 ساڵی دەوێت ، تاکو سەقامگیر ببێت.
  • لە حاڵەتی جیابوونەوەیاندا، هەڕەشەی ئەوەیان لێدەکرێت کە دەبێت نیوەی نوقسانی بوجەی بریتانیا بدەن.
  • لە هەندێك توێژینەوەی دیکەدا دەیانەوێت ئەوە بسەلمێنن کە داهاتی سکۆتلەند زۆر کەمترە لە بڕی سەرفیاتی ، کە ئەمەش موچەی باش بۆ خانەنشیینان دابین ناکات یا بڕی پارەی خانەنشینییەکەیان ، زۆر کەمتر دەبێت لە هاوەڵەکانیان لە بریتانیادا. دیسانەوە دەڵێن ژمارەی ” پیرەکانیان” زۆرە و زیاترە لە پیرانی بەشەکانی دیکەی بریتانیا گەر بە ڕێژەی ژمارەی دانیشتوان، ئەم پێوانەیە بکرێت. ئەمەش یانی سەرفکردنی پارەی زیاتر لە خەستەخانەکان و چارەسەری نەخۆشییان و دابینکردنی ژیانی تەمەنی پیرییان.
  • کۆمیشنی ئەورپا لەم ماوەی پێشوودا، قسەی لەسەر ئەوە دەکرد کە سکۆتلەند ئۆتۆماتیکی مافی چوونەناو یەکێتی ئەوروپای نییە.

ڕاستییەکان:

  • له‌ لایه‌ن په‌ڕله‌مانی بریتانییه‌وه‌ ( وێستمنسته‌ر) وه‌ چه‌ند به‌ڵێنێك بە هاووڵاتیانی سکۆتلەند دراوه‌ و چه‌ند ته‌ماحێكیان خراوه‌ته‌ به‌رده‌م، گەر لەوێ دەنگ بە کەمپی ‘نا’ بدەن یا دەنگی تەواو بۆ جیابوونەوە بەدەستنەهێنن ئەمان دەسەڵاتی زیاتریان پێدەبەخشن.
  • لە هەقەتدا سامان و داهاتی خودی سکۆتلەند خۆی کافییە بەوەی کە خۆیان پێی بژین. بە گوێرەی هەندێک لە تۆێژینەوەکان لە ئێستادا بەشێك لە داهاتی ئەمان بۆ بوجەی بریتانیا، دەڕوات. هەر بە تەنها لە بواری خواردن و خواردنەوەدا 330 هەزار کەس کاردەکەن و 9.2 ملیار پاوەندیش پەیدادەکەن کە لەمە 3.2 ملیار پاوەندی داهاتی ماسی و خواردنی دیکەی دەریاییە، ئەمە جگە لەوەی کە بڕیارە لە 5 ساڵی ئایندەدا ڕێژەی کارگەران لەم بوارەدا بە بڕی 10 هەزار کەسی دیکە، زیادببێت .
  • بە بەراورد بە دانیشتوانی ئینگلەند بە بڕی ڕێژەی سەدی ،بڕی ئەو پارەیەی کە بۆ بیمەکان لە سکۆتلەند بەکاردەهێنرێت زیاترە لە بری ئەو پارەیەی کە کە بۆ هەمان مەبەست لە ئینگلەند ،سەرفدەکرێت.
  • لە سکۆتلەند، دانیشتوانەکەی لە ڕوی ژیانەوە لە 4 بواردا ژیانیان باشترە لە دانیشتوانی ئینگلەند. یەکەم ، خوێندنی باڵاو دانشگا لە سکۆتلەند بۆ قوتابییانی خۆڕاییە. دووهەم، پارەی دەرمان بۆ کەسانی کارداریش هەر بە خۆڕاییە. سێهەم ، مەڵبەند و سێنتەرەکانی چاوەێریکردنی پیرەکان و مانەوەیان، بە خۆڕاییە. ئەمە لە کاتێکدا کە ئەم سێ شتەی سەرەوە لە ئینگلەنددا بە پارەیە. چوارەم، کرێی هاتووچۆ لە سکۆتلەند گەلێک هەرزانترە تاکو بەشەکانی دیکەی بریتانیا.
  • ئەلێکس سەلمەن سەرۆکی پارتی نەتەوەیی سکۆتلەند و وەزیری یەکەمی باڵای پەڕلەمانی سکۆتلەند ، پێداگری لەسەرە ئەوە دەکات کە : یەکەم باجی سەر کۆمپانیاکان بە 3 پلە کەمتر دەکاتەوە لەوەی کە ئێستا لە بریتانیادا هەیە ، دووەهەم دەیەوێت سکۆتلەندی داهاتو ببێتە ئەندام لە یەکێتی ئەوروپادا. سێهەم دەیەوێت کە لە حاڵەتی دەولەتی سەربەخۆشدا ئەمان هەر پاوەند دراوییان بێت، ئەمەش تاڕادەیەك یانی مانەوەی سکۆتلەند و پاشکۆبوونی بە ئابووری بریتانیاوە لە دانانی ڕێژەی سوو و ڕێژەی باج و بەستنەوەی بەو قەیرانە ئابوورییەی کە بریتانیای تێیدەکەوێت. چوارەم، هەر وکو ئێستا وەلاو ئیتاعەیان بۆ شاژن و شای بریتانی دەمێنێتەوە. پێنجەم ، دەیەوێت ببێتە ئەندامی پەیمانی ناتۆ.  شەشەم، پارتی نەتەوەیی سکۆتلەند تا ئێستاش دژی بەرزکردنەوەی باجە بۆ ڕێژەی لە %50 لەسەر دەوڵەمەندانی خاوەن داهاتی 150 هەزار پاوند و سەرووتر لە ساڵێکدا.
  • هاتنەخوارەوەی بەهای پاوەند کە دراوی بریتانییە. لە ڕاستیدا لە ئێستادا نرخی پاوەند وەکو جاران نییە بە تایبەت ئەمە لە کاتێکدا کە کەلێنی نێوانی دەنگەکان لە نێوانی هەردوو کەمپەکەدا، کەمتر دەبێتەوە.
  • گەر سکۆتلەند جیابوونەوە بەدەست بهێنێت ئەوە ژمارەی پەڕلەمانتارەکانی پارتی کرێکارانی بریتانی (لەیبەر بە بڕی 41 پەڕلەمانتار لە پەڕلەمانی بریتانی ، وێستمنستەر، دادەبەزێت ، کە ئەمەش کارایی خۆی       لەسەر ئەو سیاسەتانەی کە پارتی کرێکاران لە پەڕلەمانی بریتانیدا پشتگیرییان لێدەکات یا ڕەتیاندەکاتەوە، دادەنێت. پارتی تۆری، موحافیزین، لە دەنگدانەکەی ساڵی 2010 دا کەمتر لە %17 ی دەنگیان هێنابوو ، ئەمەش یانی ئەوەی کە پارتی تۆری لە ژیانیدا ناتوانێت ببێتە فەرماڕەوا لە حکومەتی ئایندەی سکۆتلەنددا. هاوکاتیش پارتی کرێکاران کە لە هەمان دەنگداندا لە %42 ی دەنگیان هێنابوو ، ئەمان لە دەنگدانی گشتی ساڵی ئایندەدا زۆربەی دەنگەکانیان لە دەستدەدەن، دەبنە کەمینە، هەر ئەمەشە کەئەمان لەگەڵ پارتە سیاسییەکانی دیکەدا شینی مانەوەی سکۆتلەند لە چوارچێوەی بریتانیادا، دەکەن..
  • لە حاڵەتی جیابوونەوەی سکۆتلەند یا مانەوەیدا لە چوارچێوەی بریتانیادا هێشتا کرێکاران و       کارگەران و زۆربەی دانیشتوانەکەی خاڵی کۆمۆن، هاوبەشیان لەگەڵ هاوکار و هاوپیشە و هاوبژێوییەکانی دیکەی بەشەکانی تری بریتانیادا، زیاتر هەیە تاکو دەوڵەمەندەکان و بزنسمانەکان و ئۆرۆستۆکراتەکانی ناو خودی شوێنەکانی خۆیان.

ئەگەر و سەرەنجامەکان لەنێوان ‘ هەڕەشە’ و ‘ ڕاستییەکان ‘

ئه‌وه‌ی ئاشکرایه‌ ‌ هه‌موو پرۆسه‌یه‌ك لایه‌نی باش و خراپی خۆی هه‌یه‌ . جیابوونه‌وی سکۆتله‌ندیش بۆ خۆی لایه‌نی باش و خراپی خۆی هه‌یه‌ ، واته‌ له‌ هه‌ندێك ڕووه‌وه‌ جیابوونه‌وه‌ی باشتره‌ و له‌ هه‌ندێك ڕوی دیکه‌وه‌ ، مانه‌وه‌ی له‌گه‌ڵ بریتانیادا باشتره‌. بەڵام بەڕای من جیابوونەوەی سکۆتلەند لە بریتانیا به گوێرەی ئەم فاکتەرانەی خواەوە باشترە:

    • بۆ لاوازکردنی پارتە سیاسییەکان و ناوەندگەرایی دەوڵەت ” مەرکەزیەت”. لە هەموو حاڵەتێکدا هەبوونی ئیختیار بۆ خەڵکی کارێکی باشە و ئۆتۆنۆمی باشترە لە نێوەندگەرایی. لە کێشەکانی دانیشتوانی سکۆتلەنددا، خەڵکانی ئەوێ دەبێت خۆیان خاوەنی بڕیارەکانی خۆیان بن تاکو کەسان و لایەنی دەرەوەی خۆیان.
    • مانەوەی سکۆتلەند لە چوارچوەی بریتانیادا دەبێتە هۆی لە دەستدانی ئەو 4 خاڵە گرنگەی کە لە سەرەوە هێمام پێکردن سەبارەت بە ژیان لە سکۆتلەند بە بەراورد بە بەشەکانی دیکەی بریتانیا. هەر ماوەیەک لەمەوپێش بوو کە لە وێستمنستەر گەلێک لە پەڕلەمانتارەکان و هەروەها بزنسمانەکانیش، شالاو و فشاریان بۆ سەر پەڕلەمانی سکۆتلەند سەبارەت بەو 4 خاڵەی کە لە سەرەوە دەستنیشانم کردن،دەبرد.
    • هەر لە ئێستاوە حکومەتی ناوەندی بریتانی بڕیانی گێڕانەوی 25 ملیار پاوەند پارەی بۆ خەزێنەی دەوڵەت، لە ساڵی دارایی نوێدا، داوە، کە ئەمەش تەنها دەبێت بە بڕین و کەمکردنەوەی زیاتری بیمەکان و دەرکردنی کرێکاران و داخستنی بەشەکانی دیکەی خزمەتگوزارییەکان یا کەمکردنەوەیان، کە بێ گومان سکۆتلەندەش پشکی خۆی بەردەکەوێت.
    • بریتانیا و حکومەتی بریتانی شتێکی پێنەماوە و پێنییە کە بیدات بە هاووڵاتیانی خۆی.       بیمە و خزمەتگوزارییەکان و پارە بۆ خەڵکی خەریکە چۆڕایی دێت. بەڵگەشمان دابەزینی ئاستی ژیانی خەڵکیییە لە ئێستادا بە بەراورد بە ساڵانی پێشدەستپێکردنی قەیرانەکەی 2008 .
    • پارەیەکی بێ شوومار لە گەندەڵی و دەزگە سیخوڕییەکان و پۆلیس جەنگی ئەملاو ئەو لاو دەستتێوەردان لە کاروباری وڵاتانی دیکەدا دەڕوات.
    • پاشکۆیی تەواوی سیاسی بریتانیا بۆ سیاسەتی ئەمەریکا ، کە ئەمەش نەك هەر ئابوریییەن لە سەر هاووڵاتیانی دەکەوێت بەڵکو مەترسی ژیانیشی لەسەر دانیشتوانەکەی دروستکردووە دەکات.
    • سیاسەتی گرانکردنی نرخی خانووبەرەو بەرزکردنەوەی کرێی خانوو.
    • بەرزبونەوەی بەردەوامی نرخی پێداویستییەکانی ژیان.
    • گرانی کرێی هاتووچۆ لە ناو سەرجەمی وڵاتانی ئەوروپادا.
    • تەسكبوونەوەی ئازادییەکانی تاك و گروپ و پارتە سیاییەکان و مافی مانگرتن و خۆپیشاندان و قسەکردن و ڕادەربڕین. بەهێزکردنی زیاتری پۆلیس و دەزگە سیخوڕییەکان لە دەسەڵاتدانی زیاتر       پێیان بە ڕێگای یاسایی.
    • بەرزبوونەوەی ڕێژەی بێکاری و ژمارەی هەژاران و لانەوازان و بەندییەکان و فراوانبوونی کەلێنی نێوانی هەژاران و دەوڵەمەندان .
    • بەتایبەتیکردنی ئەو بەشانەشی کە تا ئێستا لە ژێر کۆنترۆڵی دەوڵەتدان ، بەتایبەت بەشەکانی حاڵەتی فریاکەوتن و لە دایکبوونی منداڵان کە لە هەندێك لە خەستەخانەکاندا داخراون و لە هەندێکی دیکەشیاندا لەژێر هەڕەشەدان. داخستن یا کەمکردنەوەی مەرکەزەکانی ئاگرکوژاندنەوەو دەرکردنی کرێکارکانیان و گۆڕینی هەلومەرجی کارکردنیان .
    • هەبوونی زیاتر لە 104 دادگای شەریعە. ڕێگادان بە کردنەوەی قوتابخانەیەکی زۆری بیروباوەڕە دینییەکان، هەر لە دینی ئیسلامی و مەسیحی تا دەگاتە جولەکە. واتە هاندان و تەشەنەپێکردنی بیروباوەڕەکان کە مەترسی لەسەر کۆمەڵگەی ئێستاو ئایندەش دروستدەکەن. لە تەك ئەمانەشدا دروستکردنی قوتابخانەی ئەکادیمی و بەتایبەتیکردنی هەندێك لە قوتابخانەکان.
    • ڕێژەی کچانی تەمەن لەژێر 18 ساڵەوە کە خۆیان منداڵن کە دووگیانن یاخود منداڵیان هەیە، بەڕێژەی سەدی ئەمەش بریتانیا لە بەرامبەر هەمان گروپی کچاندا زۆر زیاترە لە هەموو وڵاتەکانی دیکەی ئەوروپا. تا ئێستاش 65 هەزار کچ لەژێر هەڕەشەی خەتەنەکردندا دەژین.
    • ژمارەی کاژێری کاتی سەرکار       لە بریتانیادا لە هەموو وڵاتانی ئەوروپا زیاترە، کە بڕی هەفتانەی کاژێری سەرکار لە بریتانیادا بە 48 کاژێر خەمڵێنراوە بەڵام ژمارەی ڕۆژانی پشووە فەرمەییەکانی ساڵانە لێرە، لە هەموو وڵاتانی ئەوروپا، کەمترە..
  • ڕێژەی گەندەڵی نێو پەڕلەمانتارەکان و ناو خودی کۆمەڵگەش یەکجار زۆرە و لە برەویشدایە.

* ئەگەر بوار هەبێت، لە داهاتوویەکی نزیکدا دەگەڕێمەوە سەر هەندێك لایەنی ئەم بابەتە.

رسالة إلى الخليفة البغدادي

رسالة إلى الخليفة البغدادي

مازن كم الماز

أيها الخليفة , أولا أدين لك ببعض الاعترافات الصغيرة , أولها أني لو كنت أتقن صناعة القنابل , أو لو كان من الممكن أن نقف وجها لوجه , لكان يفترض أن تكون رسالتي إليك مختلفة , و أن أقوم بتوصليها إليك مباشرة .. لكني مضطر هنا لأن أستعيض عن تلك الوسائل الحوارية التي تشكل الأصل في العلاقة بيننا بهذه الرسالة , الآن على الأقل .. هناك حقيقة هي أننا نشبه بعضنا بعض الشيء أيها البغدادي , نشبه بعضنا لدرجة أن تناقضنا لا حل له إلا بالموت .. طالما كان الفاشيون و الأناركيون أعداءا ألداء , خصوما لا سبيل لحل خصومتهم إلا بموت أحدهم .. هكذا نحن يا بغدادي .. أنا أيضا قد أقتل مثلك لأسباب تافهة , أو أني مستعد للقتل لأسباب تافهة , لكني لا أحتاج أي إله لكي أختبئ خلفه .. سأشرح لك : بالنسبة لك كل شيء مباح , أنا أيضا أرى هذا , لكن هناك فرق ما بيننا , فبالنسبة لك , و لكل السلطويين , كل شيء مباح في سبيل السلطة , بالنسبة لي كل شيء مباح في سبيل الحرية .. هناك مفاجأة أخرى ايها الخليفة , هي أنك كافر , مثلي , أنت فقط تخشى أن تجاهر بكفرك , أن تعترف بكفرك , فتخفيه حتى عن نفسك , خلف إله ما .. أنت تعرف أنه غير موجود , أكثر مني ربما , لو كنت تثق بشيء من الكلام الذي تقوله عنه , لما ترددت لحظة في أن تكون أول “الاستشهاديين” , هذا على الأقل , لو كنت تثق بكلمة مما تردده عن “الجنة” و “النار” , عن عالم البرزخ و عن التراجيديا المرعبة التي تخيلها نبيك و حاول إخافتنا بها أو أراد أن يصف بها مأساتنا ليجعل منها مجرد كذبة , لكنك تعرف جيدا , سواء صارحت نفسك بذلك أم لا , أنه لا حوريات هناك , و لا أنهار لبن أو عسل , و أيضا لا جحيم , و أن كل ما تفعله هو من أجل ذهب هذه الدنيا , هذه الأرض , و من أجل لبنها و عسلها و حورياتها , أنت تعرف هذا جيدا , كل أفعالك تؤكد ذلك , كلها يا بغدادي .. حتى الصبية الذين يموتون , ينتحرون , بناءا على أوامرك , لا يفعلون ذلك لأنهم يصدقون ما تعدهم , لهم أسبابهم الأخرى , الوجيهة جدا , حورياتك ليست السبب , إنهم ليسوا بهذا الغباء , معظمهم على الأقل … كلانا يعرف أنه تحت تلك العمامة السوداء يوجد شيطان صغير , و لهذا أحب ما تفعله أحيانا يا بغدادي , مشكلتي معك أنك شيطان يحاول أن يمثل دور الملاك , أو بالأصح : ملاك غبي يحاول أن يمثل دور الشيطان .. أنا و الشيطان أصدقاء قدامى , البشر و الشياطين أصدقاء قدامى , الغريب هنا يا بغدادي , أننا لن نعرف من يلعن من ؟ هل إلهك هو الذي يلعن الشيطان , أم أن الشيطان هو لعنة كل الآلهة , و هكذا نحن أيضا أيها البغدادي , ملعونون , لكننا في نفس الوقت , لعنة كل الآلهة و السادة ….. يجب أن أعترف : أحب ما هو كفر فيك , كل أفعالك الكافرة الجاحدة بالآلهة و السادة و الأنبياء و الأخلاق و القوانين الخ الخ , لكني أمقت لدرجة الغثيان إيمانك الساذج الغبي بحاجتك لرب ما كي تمارس طقوس عبادة الشيطان داخلك , و الأهم من هذا , أكره لدرجة الرغبة في القتل , ذلك الإله الغبي الذي تتقمصه كسيد جديد فوق هذه العباد , كخصي جديد يسود على بعض الخصيان , كأعمى يزعم أنه يرى الطريق أو النور ليرشد إليها بعض العميان .. أيها الخليفة , أريد أن أسر لك بسر ليس بالخطير , هو أنك لا تعرف القراءة , لا تجيد القراءة , لكني مع ذلك سأواصل سرد الحكاية .. لا أريد أن تفوتك المتعة , حتى لو كنت لا تجيد القراءة , فدورك فيها أكبر و أخطر بما لا يقاس من أدوارنا , نعم يا بغدادي , أنت البطل اليوم , بطل الحكاية , فاستمع .. أيها البغدادي , بفضلك أنت , يقترب يوم جد خطير , بفضلك أنت , يقترب ذلك اليوم الذي ستهدم فيه الكعبة و يحرق القرآن و تدمر فيه المساجد في كل “ديار الإسلام” , و تصور أيها الخليفة , تصور فقط من سيفعل كل ذلك : إنهم فقراء المسلمين أنفسهم , ربما أولادك أيضا سيكونون بينهم … أعدادا لا حصر لها من بشر ولدوا مسلمين , فقراء , مضطهدين , مقهورين , عبيد , كانوا حتى اليوم يؤمنون بإلهك و بنبيك و صحابته و أمهات المؤمنين , كانوا حتى اليوم , حتى جئت يا بغدادي , راضين بقدرهم و خاضعين لسادتهم مستسلمين لمصيرهم , حتى جئت لتنير لهم طريقهم فعلا , لتعطيهم أبلغ الدروس في حقيقة السلطة و حقيقة الإسلام , لتكشف لهم عن حقيقة عبوديتهم و تضعهم أمام السؤال الأزلي , كيف يحرروا أنفسهم , كيف يصبحوا أحرارا .. أنت يا بغدادي من يجعل ذلك اليوم أقرب مما تظن و نظن و يظنه الجميع .. الموت البطيء الذي تحكم به أنظمة الاستغلال و الاضطهاد “الناعمة” , التي تختبئ خلف أقنعة “جميلة” أو أقل قبحا , و آليات تدجين و إخضاع أكثر تعقيدا , تجعل من الصعب على الفقراء أن يتملصوا من شباكها التي توقع بهم , تفترسهم منذ ولادتهم , حتى لحظاتهم الأخيرة على هذه الأرض .. أنت و أمثالك يا بغدادي , تمزقون تلك الأقنعة , و بدلا من الموت البطيء بالملل و الإحساس بالتفاهة و عبثية الحياة أو الصراع المضني الفارغ فيها و ارتفاع الضغط و السكر و غير ذلك من أمراض القهر و الاستبداد , الذي يستسلم له غالبية الفقراء و المضطهدين بصمت و خنوع , تأتي أنت بسيفك و سواطير زبانيتك لتفهم الناس حقيقة كل شيء , حقيقة ما تعنيه العبودية , و معنى الحرية , و أيضا معنى الحياة , لتضعهم أمام أصعب و أهم درس في حياتهم : إذا أرادوا أن يعيشوا بشرا , أو فقط أن يرفعوا رؤوسهم , لا بديل عن الخلاص منك و من زبانيتك , من كل السادة و الآلهة .. أيها البغدادي , صحيح أنك لا تعرف القراءة , لكن استمع , فأنا سأواصل حكايتي .. في ذلك اليوم سيقوم فقراء مسيحيون بحرق الفاتيكان , و فقراء روس بحرق الكرملين , و فقراء أميركان بيض و سود و صفر بحرق البيت الأبيض , سيحرق بريطانيون و إيرلنديون و هنود و بنغال مقر البرلمان البريطاني , قصر الإليزيه , كل الكنائس و المساجد و الكنس و المعابد في العالم , مقرات الأحزاب الحاكمة و المعارضة , البرلمانات , و تماثيل كل السادة الذي كانوا و الذين ما زالوا , تماثيل كل الأبطال القوميين , و كبار الفاتحين عبر التاريخ , كل الدساتير , و القوانين , كل الكتب المقدسة , تصور أيها البغدادي , كل شيء ساهم أو يساهم في تبرير اضطهاد الإنسان للإنسان , في استعباد الإنسان للإنسان , سيزول عن وجه الأرض , سيحرق , يحطم , و يلقى بعيدا , ثم ينسى , في يوم واحد , في ساعة واحدة , على يد بشر كانوا حتى ذلك اليوم أفقر و أتعس الكائنات التي عاشت و تعيش على هذه الأرض .. أتعرف ايها الخليفة , الذي لا يجيد القراءة , أن نبيك مات و هو يبول في ثيابه الداخلية خوفا من يأجوج و مأجوج , الحجاج أيضا مات ممسوسا , أتعرف ايها البغدادي من هم يأجوج و مأجوج ؟ من هؤلاء القوم الذين مات أسلافك و هم يعيشون كابوس هجومهم الأخير الكاسح على كل شيء ؟ أيها الخليفة , إن ألد أعداء أي نظام , أي سيد , ليسوا خصومه في الخارج , مهما بلغت قوتهم , إن ألد أعداء أي سلطة , و أي سلطان , هم رعايا ذلك السيد , و عبيده .. كل من كان مريضا بالسلطة , كنبيك , و كل من مارسها , كخلفاء نبيك و جلاديهم , يعرفون هذا جيدا .. في اللحظة التي يتوقف فيها العبيد عن تصديق الخرافات التي رددها محمد , و شيوخه من بعده , و ترددها أنت اليوم , على مسامع العبيد , في اليوم الذي يرفضون فيه عبوديتهم , يتمردون , ينتفضون , ليعيشوا أحرارا دون سيد , سيختفي محمدك , و ستختفي أنت معه , و معكم سائر السادة , دون أي أثر .. كان محمد و الحجاج يعرفان ذلك جيدا , تلك المعرفة و ذلك الرعب جزء لا يتجزأ من متلازمة السلطة الغاشمة , من مرض السادة الفتاك القاتل الذي لا دواء له يا بغدادي .. فإياك أن تتردد , أن ترتعش يدك و أنت تقطع رؤوس الخارجين عليك , ستصبح مسخرتهم و سيصبحون جميعا شعيطات ( اسم قبيلة تمردت على داعش فقامت داعش باستئصال شبه كامل لتلك القبيلة ) .. تلك الوجوه المتعبة التي تراها في كل مكان , أينما نظرت , تلك الهمهمات غير المفهومة , تلك النظرات الغامضة , عبيدك أيها الخليفة هم العدو , هم الخطر , هم من سيقضي عليك , أو على خلفائك ذات يوم , لعله قريب , هم من سيهدم كل ما تقدس , كعبتك و قصورك و سجونك و قصور حراسك , سيسحقون صولجانك , و سيقطعون رأسك , أو رأس خليفتك , ليجعلوا منه لعبة لأطفالهم , فإياك أن تغمض عينيك يا بغدادي , احذر يا بغدادي , فالعدو يقاسمك بيتك , إنه حتى في غرفة نومك , و في أحلامك أو كوابيسك : يأجوج و ماجوج على باب دارك فكيف تنام أيها الخليفة .. لا تأخذك لومة لائم في إلهك , أنت الإسلام الحقيقي يا بغدادي , أنت حقيقته يا بغدادي , الآخرون يحرفون ما قاله محمد ليصبح قابلا للحياة , و ليجعلوا منه مجرد خادم في بلاط ملك ما , أنت وحدك الذي تريد أن تخدم إله محمد فعلا , صحيح أنك تحوله شيئا فشيئا إلى خادم في بلاطك أنت , لكنك اليوم أصدق الجميع , أصدق منهم جميعا , و أنا أشهد لك بذلك , أنت الإسلام أيها البغدادي , كما جاء به محمد , أنت جنون القتل الذي تملك محمد عندما أنكره الجميع , أنت الوحش الذي استحوذ على محمد , الوحش المهووس بالسلطة , الذي لا يشبع , فيقتل و يسرق و يسبي و يستمر بالقتل , حتى يقتل , فاسمع يا بغدادي , اقتل و لا تتردد , و اقتل و اقتل .. افعل كما فعل ستالين و نيرون و هتلر و بوش و كثيرون قبلك , ستالين هو الذي كشف للفقراء حقيقة الماركسية , حقيقة الهراء السلطوي الذي دبجه ماركس , و هتلر كان الذي عرى بمذبحته الكبرى حقيقة عقلانية الحداثة البرجوازية , و جاء بعده بوش الأب ثم الابن ليكشفا بكل وضوح حقيقة انتصار النيوليبرالية و حقيقة سوقها و اقتصادها الخ الخ , أنتم تكشفون الوجه الحقيقي للسلطة , تمزقون تلك الأقنعة التي تغيرها السلطة دون أن تتغير هي أبدا : منظومة استعباد إنسان لإنسان , لاستلاب الإنسان الفرد , بعيدا عن نفسه , و مسخه إلى برغي في ماكينة قهره و اضطهاده .. ليست المشكلة في إسلامك تحديدا , أو في الستالينية يا بغدادي , أو في الفاشية , أو الليبرالية أو النيوليبرالية الخ الخ , هي كلها خرافات , أقنعة , تخفي الكذبة الكبرى , الكذبة الأكبر : السلطة و الملكية الخاصة , لكن الأكيد لأنه لا حرية مع أكاذيبك و أكاذيب غيرك , لا عدالة و لا مساواة , و لا وجود للإنسان أصلا .. بفضلك يا بغدادي يقترب ذلك اليوم , الذي ستنجلي فيه حقيقتكم جميعا , للمضطهدين , بأفضل مما يمكن لملايين المقالات أن تفعل , إنك , كما فعل ستالين و هتلر من قبلك , تعلم الفقراء معنى الحياة : إما أن تنهض و تقاتل دفاعا عن حياتك أو تحيا عبدا , كالموتى , أو أسوأ من الموتى … و لأنك لا تجيد القراءة أيها الخليفة , فإنك ستقتل و تقتل , و ستمجد إلهك و نبيك و صحابته و زوجاته و عترته على جماجم الفقراء , حافرا بذلك قبرك و قبرهم جميعا .. مع كل نقطة دم يسفكها حراسك و جلاديك أيها الخليفة يقترب ذلك اليوم , الذي ستنتهي أنت فيه و معك كل اضطهاد و قمع و خرافة و قهر من على هذه الأرض , مع كل صفعة للفقراء , مع كل شعور بالألم , مع كل لحظة ذل , يقترب ذلك اليوم .. هذه المرة لن نفعل كما فعل القرامطة الأوائل , لن نهدم كعبة لنبني أخرى , أو كما فعل لوثر و كالفن , لن نهدم الفاتيكان لنبني فاتيكانا آخر , لن نستبدل خرافة بخرافة , سيدا بسيد آخر , كذبة بكذبة , كلا أيها البغدادي , هذه المرة سنهدم معكم كل شيء ينتمي للقهر و الاضطهاد من حياتنا , من عالمنا , مرة واحدة و إلى الأبد .. أنت لا تفهم .. لا تحاول أن تفهم أيها البغدادي , اتل قرآنك و امض في طريقك , لا تنتظر , علينا أيضا ألا ننتظر , علينا أيضا أن نبدأ , أن نتعلم من دروسك الثمينة , مع بقية العبيد , أن نستعد لذلك اليوم الأخير في حياة القهر و الخرافة على هذه الأرض .. علينا أن نتعلم صنع القنابل , كيف نحرق كل شيء .. امض يا بغدادي , أمامك و أمامنا الكثير

مازن كم الماز
أناركي

ارشیف الکاتب
http://www.ahewar.org/m.asp?i=1385

http://www.ahewar.org/debat/show.art.asp?aid=431268

Soziale Kampfbaustelle Köln 12.-17.9.2014

Soziale Kampfbaustelle Köln 12.-17.9.2014

ئوردووی خەباتی کۆمەڵایەتیی لە شاری کۆڵن/ ئاڵمانیا ١٢-١٧ی سێپتەمبەری ٢٠١٤

اردوی مبارزەای اجتماعی در شهر کلن آلمان ١٢-١٧. سیپتمبر ٢٠١٤

مخیم النضال الاجتماعي في مدینة کولن ألمانیا ١٢-١٧ ایلول ٢٠١٤

Sonntag 14.9.

12 Uhr Organisatorisches Plenum soziale Kampfbaustelle

14 Uhr Nachbarschaftsfest mit Umsonst-Flohmarkt und Kinderprogramm

15 Uhr Vorbereitungstreffen: Unterstützungsaktion für die neu gegründete Gewerkschaft zu Arbeitsbedingungen im Knast

16 Uhr Info-Treffen der sozialen Kampfbaustelle

18 Uhr A offene Diskussion zusammen mit der Gruppe “Kein Mensch ist Illegal” zum Thema: Krieg, Rassismus und Solidarität

18 Uhr B Vorbereitungstreffen für eine “Umsonstladen-Aktion” zu den Arbeitsbedingungen in der Textilindustrie

Montag 15.9.

9 Uhr Start Jobcenter-Aktionstag Treffpunkt auf dem Camp

20 Uhr offene Diskussion “Wem gehört die Stadt?”- Entmietung, Verdrängung und Widerstand in Köln

Dienstag 16.9.

13 Uhr Überraschungs-Aktion Startpunkt: auf dem Camp

Mittwoch 17.9.

11 Uhr Aktion zu Arbeitsbedingungen im Knast – Startpunkt: auf dem Camp

14 Uhr Abbau des Camps

Es gibt jeden Abend um 19 Uhr ein offenes Abendessen für alle!

http://wohnraumfueralle.noblogs.org/2014/08/20/soziale-kampfbaustelle-koeln-12-17-9-2014

http://de.indeed.com/Jobs?q=Sozial&l=K%C3%B6ln&matchtype=b&network=s&device=c&devicemodel=&creative=31036055532&keyword=%2Bsozial%20%2Bk%C3%B6ln&placement=&param1=&param2=&random=12251947762660947854&aceid=&adposition=1t3&gclid=CMLspq773sACFUjHtAodtW0ASg

http://wohnraumfueralle.noblogs.org/2014/08/20/soziale-kampfbaustelle-koeln-12-17-9-2014/

http://www.paltalk.com/g2/paltalk/1347958751 /

 Aktion F  Aktiom K Aktion KLAktion DSKB_plakat-gratis-flohmarkt

لا تقتل لليو تولستوي

لا تقتل لليو تولستوي

ترجمة: مازن كم الماز

تقديم من المترجم : رغم عدم اتفاقي مع الكثير من أفكار تولستوي الواردة في المقال لكنه يحمل افكارا مهمة للثوريين و الأناركيين في هذه الفترة بالتحديد , و أيضا وثيقة مهمة لتيار أناركي يكاد يكون مجهولا بالكامل للثوريين و المهتمين العرب

لا تقتل

ليس التلميذ فوق سيده , لكن كل واحد عندما يكون كاملا سيصبح مثل سيده

من يعش بالسيف يموت به

لذلك , فإن كل ما فعلوه بكم , يجب أن يفعل بهم

من الإنجيل


عندما يعدم الملوك بعد محاكمتهم , كما جرى لتشارلز الأول ( ملك انكلترا , أعدم عام 1649 على يد كرمويل) , لويس السادس عشر , و ماكسيميليان من المكسيك ( ملك المكسيك , أعدمه الثوار الجمهوريون عام 1867) , أو عندما يقتلون في مؤامرات البلاط , كما جرى مع بيتر الثالث , بول , و سلاطين و شاهينشاهات و خانات عدة – لا يتحدث عنهم أحد , لكن عندما لا يقتلون بعد محاكمتهم و لا في مؤامرة بلاط – كما جرى لهنري الرابع في فرنسا ( ملك فرنسي , اغتاله كاثوليكي متعصب عام 1610 ) , الكسندر الثاني ( قيصر روسي , 1818 – 1881 اغتاله أعضاء في منظمة النارودنايا فوليا أو إرادة الشعب اليسارية الإرهابية ) , امبراطور النمسا , آخر شاه فارسي , و مؤخرا همبرت ( ملك إيطاليا , اغتيل عام 1900 على يد الأناركي الإيطالي غايتانو بريتشي انتقاما لضحايا مجرزة ميلان 1898 التي قضى فيها قرابة 400 عامل على يد قوات الملك ) – يستفز هذا القتل دهشة و غضب الملوك والأباطرة و أتباعهم , كما لو أنهم لم يرتكبوا هم أنفسهم أية جرائم قتل , أو لم يستفيدوا منها , و لم يحرضوا عليها . بينما في الواقع أن أكثر هؤلاء الملوك المقتولين اعتدالا ( الكسندر الثاني أو همبرت مثلا ) , دون أن نتحدث عن جرائمهم في بلدانهم نفسها , كانوا محرضين , متواطئين و مشاركين في قتل عشرات آلاف البشر الذين قضوا في ميادين المعارك , أما الملوك و الأباطرة الأكثر قسوة فهم مسؤولون عن قتل مئات الالاف و حتى الملايين . ترفض تعاليم المسيح قانون “العين بالعين و السن بالسن” , لكن أولئك الذين تمسكوا دائما بذلك القانون و ما زالوا , و الذين يطبقوه بدرجة فظيعة – بالمطالبة ليس فقط بعين مقابل عين , بل يأمرون بذبح الآلاف دون سبب , كما يفعلون عندما يعلنون الحرب – هؤلاء لا يملكون الحق للغضب عندما يطبق نفس القانون عليهم على نطاق أضيق محدود و أقل خطرا مما فعلوه هم أنفسهم , بحيث أنه بالكاد يقتل ملك أو امبراطور مقابل كل مائة ألف أو حتى مليون ممن يقضون بأوامر و موافقة الملوك و الأباطرة . ليس فقط أنه لا يجب أن يشعر الملوك و الأباطرة بالسخط على قتل أشخاص مثل الكسندر الثاني و همبرت , بل عليهم أن يندهشوا لأن هذه الجرائم نادرة , أخذا بعين الاعتبار المثال المستمر و العام للقتل الذي يستمرون بتقديمه للبشرية . إن الجمهور منوم بحيث أنه يرى ما يجري أمام أعينه لكنه لا يفهم معناه . يرون ما يخصصه الملوك و الأباطرة و الرؤوساء من اهتمام دائم لجيوشهم النظامية , يرون المسيرات , الاستعراضات و المناورات التي يقوم بها الحكام , و التي يباهون بها بعضهم البعض , حيث يحتشد الناس ليشاهدوا إخوانهم يرتدون ملابسهم الزاهية الحمقاء , و قد تحولوا إلى آلات تسير على وقع الطبول و الأبواق , يصرخون صرخة رجل واحد , و يقومون بنفس الحركة في نفس اللحظة – لكنهم لا يفهمون ما يعنيه هذا كله . إن معنى هذا التمرين واضح و بسيط جدا : فهذا كله ليس إلا تحضيرا للقتل . إنه استغباء للبشر لتحويلهم إلى أدوات مناسبة للقتل . و أولئك الذين يفعلون ذلك , الذين يقودونه و يفخرون به أيضا , هم الملوك و الأباطرة و الرؤوساء . هؤلاء هم نفس الأشخاص – المنشغلون دائما بشكل خاص بتنظيم أعمال القتل , و الذين جعلوا القتل مهنة لهم , الذين يرتدون البزات العسكرية و يحملون إلى جانبهم تلك الأسلحة القاتلة ( السيوف ) – هم الذين يصابون بالذعر و الغضب عندما يقتل أحدهم . إن قتل الملوك , و قتل همبرت بالذات , هو شيء مريع . لكن ليس بسبب قسوته . فالأفعال التي وقعت بأمر من الملوك و الأباطرة – ليس فقط الأحداث الماضية مثل مجزرة سانت بارثولومو ( مجزرة وقعت في فرنسا عام 1572 قتل فيها آلاف البروتستانت على يد المتعصبين الكاثوليك بتحريض من العائلة الحاكمة ) , و القمع الرهيب لانتفاضات الفلاحين , و انقلاب باريس الأخير , بل الإعدامات التي نفذتها الحكومة مؤخرا و قتل السجناء في الحجز الانفرادي , و كتائب التأديب , و الشنق , و قطع الرؤوس , و الإعدام رميا بالرصاص و القتل في الحروب – كل هذا أكثر قسوة بما لا يقاس مقارنة بجرائم القتل التي ينفذها الأناركيون . و ليس هذا القتل مريعا لأنه غير مستحق . إذا لم يكن الكسندر الثاني أو همبرت يستحقان القتل , فإن آلاف الروس الذين قضوا في بلافينا ( حصار بلافينا من قبل العثمانيين 1877 , قتل و جرح فيه آلاف الجنود الروس ) , أو الإيطاليين الذين قتلوا في الحبشة هم أيضا لا يستحقونه أكثر من الكسندر أو همبرت . هذه الجرائم رهيبة , ليس لأنها قاسية أو غير مستحقة , بل بسبب عدم معقولية مرتكبيها . إذا كانت حالات قتل الملوك تقع تحت تأثير مشاعر الغضب الشخصية التي تستفزها معاناة شعب مقهور , على يد من يعتبرون أن الكسندر الثاني أو كارنوت ( رئيس فرنسا , اغتيل عام 1894 على يد أناركي إيطالي ) أو همبرت مسؤولين عنها , أو أنهم يتصرفون انطلاقا من مشاعر الانتقام – فعندها – مهما كان سلوك مرتكبيها لا أخلاقيا – فإنها على الأقل واضحة ( أو مفهومة ) , لكن كيف أن مجموعة من البشر ( الأناركيين كما قيل لنا ) كأولئك الذين أرسلوا بيرتشي ( قاتل الملك الإيطالي همبرت ) , و الذين يهددون الآن امبراطور آخر بنفس المصير – كيف أنهم لم يستطيعوا أن يبتكروا وسيلة أفضل لتحسين أحوال البشرية من قتل أولئك الذين لن يفيد القضاء عليهم إلا بقطع رأس الوحش الأسطوري الذي سيظهر مكانه رأس جديد بمجرد قطع الأول ؟ لقد نظم الملوك و الأباطرة أنفسهم منذ وقت طويل في نظام يشبه مخزن البندقية : ما أن تنطلق رصاصة حتى تحل مكانها طلقة أخرى . مات الملك , عاش الملك . فما هي الفائدة إذن من قتلهم ؟ فقط انطلاقا من الرؤية الأكثر سطحية , يمكن لقتل هؤلاء الأشخاص أن يبدو وسيلة لإنقاذ الشعوب من القهر و من الحروب المدمرة لحياة البشر . يكفي المرء أن يتذكر أن قهرا مشابها و حروبا شبيهة طالما وقعت أيا كان الشخص الذي يرأس الحكومة – نيقولا أو الكسندر , فريديريك أو ويلهلم , نابليون أو لويس , بالمرستون أو غلادستون , ماكينيلي أو أي شخص آخر – لكي نفهم أن هذا القهر و تلك الحروب التي تعاني منها الشعوب ليست من صنع شخص بعينه . إن بؤس الشعوب ليس نتيجة لأشخاص محددين بالذات , بل نتيجة نظام معين للمجتمعات يتم بموجبه ربط الناس معا بحيث يجدون أنفسهم جميعا تحت سيطرة قلة من البشر , أو غالبا تحت سيطرة شخص واحد : شخص مصاب بالانحراف نتيجة موقعه غير الطبيعي كمتحكم بمصير و حياة الملايين , ليكون دائما في حالة مرضية , حيث يعاني دائما من هوس تمجيد شخصه , التي يخفيها موقعه الاستثنائي عن الإدراك العام . بغض النظر عن أن هؤلاء الأشخاص يحاطون منذ طفولتهم المبكرة و حتى القبر بأعظم ترف مناقض للمنطق , و أن جوا من الكذب و النفاق يرافقهم دائما , فإن كل تعليمهم و كل أعمالهم تتمحور حول موضوع واحد : تعلم جرائم القتل السابقة , و أفضل الوسائل الحالية للقتل , و أفضل التحضيرات للقتل في المستقبل . يتعلمون منذ نعومة أظفارهم القتل بكل أشكاله الممكنة . و يحملون معهم دائما الأسلحة الفتاكة – السيوف , و يرتدون بزات مختلفة , يحضرون الاستعراضات و المسيرات و المناورات , يتزاورون , يتبادلون الأوامر و ينصبون بعضهم البعض لقيادة الأفواج العسكرية – بينما لا يقول لهم أي شخص بصراحة ما الذي يفعلونه أو أن انشغالهم بالتحضيرات للقتل هو أمر مقزز و إجرامي , لا يسمعون من كل الجهات إلا الموافقة و الحماسة لكل ما يفعلوه . و في كل مرة يخرجون فيها , في كل موكب و استعراض , يحتشد جمع غفير لتحيتهم بحماسة , بحيث يبدو لهم و كأن كل الشعب يقر سلوكهم . كل الصحف التي تصلهم , و التي تبدو لهم معبرة عن مشاعر الشعب بأكمله , أو على الأقل أحسن ممثليه , تمجد بكل خنوع كل كلمة و كل عمل يقومون به , مهما كان سخيفا أو شريرا . أما من حولهم , من رجال و نساء , من رجال دين و علمانيين – كل من لا يكترث بالكرامة البشرية – فيتنافسون فيم بينهم في مديحهم باستمرار , يوافقوهم في كل شيء و يخدعوهم بصدد كل شيء مما يجعل من المستحيل عليهم أن يروا الحياة كما هي . قد يعيش هؤلاء الحكام مئات السنين قبل أن يروا إنسانا واحدا مستقلا بالفعل أو أن يسمعوا أحد ما يخبرهم شيئا من الحقيقة . يشعر المرء أحيانا بالفزع من سماع كلمات و أفعال هؤلاء البشر , لكن يجب على المرء فقط أن يفكر في منصبهم لكي يفهم أن أي شخص في مكانهم سيتصرف بنفس الطريقة . إذا وجد اي شخص عاقل نفسه مكانهم , فهناك عمل واحد عاقل يمكنه القيام به , و هو أن يهرب بعيدا عن ذلك المنصب . مهما كان من سيجلس هناك سيتصرف تماما كما يفعلون . بالفعل ما الذي يمكن أن يوجد في عقل ويلهلم ألماني ما ( ويلهلم كان آخر قيصر ألماني , حكم بين 1888 و 1918 ) , إلا رجل ضيق الأفق سيء التعليم أجوف , يحمل فقط المثل العليا لضابط ألماني – حيث سيقابل أغبى شيء يقوله أو أكثره إثارة للرعب بصرخة “هوو !” الحماسية و سيجري التعليق عليه في كل صحافة العالم و كأنه شيء مهم للغاية . و عندما يأمر يجب أن يكون الجنود مستعدين حتى لقتل آبائهم , و أن يصرخ الناس : “مرحى !” . عندما يقول أنه يجب فرض الإنجيل بقبضة حديدية سيردون – “مرحى !” , عندما يقول أنه على الجيش ألا يأخذ أسرى و هو يهاجم الصين , بل أن يذبح الجميع , فإنه لن يوضع في مستشفى للأمراض العقلية , بل سيصرخ الجميع : “مرحى !” و سيبحرون إلى الصين تنفيذا لأوامره . أو نيقولا الثاني ( و هو رجل متواضع بطبيعته ) الذي بدأ عهده بإعلانه لكبار السن المحترمين الذين عبروا له عن رغبتهم بأن يسمح لهم مناقشة شؤونهم , بأن أفكار الحكم الذاتي هي مجرد “أحلام مجنونة – و قد امتدحته لهذا كل الصحافة التي رآها , و كل الناس الذين قابلهم . ثم اقترح مشروعا طفوليا سخيفا منافقا للسلام العالمي , بينما أمر في نفس الوقت بزيادة تعداد الجيش – و لم يكن هناك حد يومها لامتداح “حكمته” و “فضائله” . و دون أي داعي قام بكل حماقة و دون أي رحمة بإهانة و اضطهاد شعب بأكمله , الفنلنديين , و أيضا عندها لم يسمع إلا الثناء . و أخيرا نظم مجزرة للصينيين – رهيبة في ظلمها و قسوتها و تناقضها مع “مشروعه للسلام” , و أيضا صفق له الناس , كمنتصر و كمواصل لسياسات والده السلمية” . بالفعل ماذا يمكن أن يوجد في عقول و قلوب هؤلاء الناس ؟ ليس الكسندر أو همبرت , و لا ويلهلم أو نيقولا , و لا تشامبرلين – رغم أنهم يأمرون بقمع تلك الشعوب و بكل تلك الحروب – هم المسؤولين فعلا عن تلك الذنوب أو الأخطاء , بل بالأصح أولئك الذين يضعونهم و يدعمونهم في موقع المتحكم بحياة أفراد شعوبهم . و بالتالي ما يجب فعله ليس قتل الكسندر أو نيقولا أو ويلهلم أو همبرت , بل إنهاء أي دعم لذلك التنظيم للمجتمع الذي ينتج هؤلاء . ما يدعم بقاء النظام الحالي للمجتمع هو أنانية و غباء الشعوب , من يبيعون حريتهم و كرامتهم مقابل بعض الفوائد المادية التافهة . الناس الذي يقفون في أدنى درجات السلم – جزئيا نتيجة استغبائهم بالتعليم الوطني و الديني المزيف , و جزئيا مقابل بعض الفوائد الشخصية – يتخلون عن حريتهم و شعورهم بالكرامة الإنسانية لمن يقفون فوقهم . و بنفس الطريقة – نتيجة لاستغباء الناس , و غالبا من أجل تلك المزايا – يتنازل أولئك الذين هم أعلى قليلا في السلم عن حريتهم و كرامتهم الرجولية , و يتكرر نفس الشيء مع من هم أعلى , و هكذا حتى الدرجة الأخيرة – حتى أولئك أو ذاك الذي يقف على قمة الهرم الاجتماعي , الذين لم يبق هناك أي شيء آخر ليحصلوا عليه , و الذين يحركهم فقط حب السلطة و الغرور , و الذين أصبحوا منحرفين و أغبياء نتيجة سلطة الحياة و الموت التي يملكونها على مواطنيهم , و نتيجة خنوع و تملق من يحيطون بهم , بحيث أنهم دون أن يتوقفوا عن فعل الشر , يبقون مطمئنين تماما لكونهم محسنين للجنس البشري . إنهم أولئك الذين ضحوا بكرامتهم كبشر مقابل ربح مادي هم الذين ينتجون هؤلاء الأشخاص الذين لا يمكنهم التصرف إلا كما يتصرفون بالفعل , و بالتالي من غير المجدي أن نغضب من أعمالهم الشريرة و الغبية . قتل هؤلاء الأشخاص يشبه جلد الأطفال الذين سبق تدليلهم . أكيد أنه يجب ألا تضطهد الشعوب , و ألا تكون هناك أيا من تلك الحروب العبثية , و أيضا ألا يغضب الناس ممن يبدو أنهم سبب تلك الشرور , و ألا يقتلوهم – يبدو أن هناك شيء صغير جدا ضروري لتحقيق ذلك . من الضروري أن يفهم الناس الاشياء كما هي , و أن يسموها بأسمائها الصحيحة , أن يعرفوا أن الجيش هو أداة للقتل , و أن الالتحاق بالجيش و قيادته – الأشياء التي يشغل الملوك و الأباطرة و الرؤوساء أنفسهم بها بثقة كبيرة بالنفس – هي مجرد أفعال تحضير للقتل . فقط إذا فهم كل ملك , كل إمبراطور , و رئيس أن عمله في قيادة الجيوش ليس عملا مشرفا و لا ضروريا , كما يقنعه مادحوه , بل عمل سيء و مخجل تحضيرا للقتل – و إذا فهم كل فرد أن دفع الضرائب لتجنيد و تسليح الجيوش , و قبل أي شيء , الخدمة في الجيوش نفسها , ليست فقط مسائل تافهة , بل أيضا أفعالا سيئة و مخجلة لا يوافق من خلالها فقط , بل و يشارك في القتل – فإن سلطة هؤلاء الملوك و الأباطرة و الرؤوساء التي تسبب اليوم غضبنا , و تودي بهم إلى القتل , ستختفي من نفسها . يجب عدم قتل الكسندر , كارنوت , همبرت و الآخرين , بل يجب أن يشرح لهم أنهم قتلة , ألا يسمح لهم أصلا بقتل الناس : على الناس أن يرفضوا أن يقتلوا بأمر منهم . إذا لم يكن الناس قد فعلوا هذا حتى اليوم , فإن هذا فقط لأن الحكومات , كي تحافظ على نفسها , تمارس بكل اجتهاد تأثيرا منوما عليهم . و لذلك يمكننا أن نساعد في منع الناس من قتل الملوك أو بعضهم البعض ليس بالقتل – القتل فقط يعزز ذلك التنويم – بل بإيقاظ الناس من حالة نومهم . و هذا ما حاولت فعله بكتابتي لهذه الملاحظات


. 8
أغسطس 1900

.
منع هذا المقال في روسيا , جرت محاولة لطبعه باللغة الروسية في ألمانيا , لكن تمت مصادرة الطبعة في يوليو 1903 و بعد محاكمة أمام محكمة مقاطعة لايبزيغ في أغسطس 1903 أعلن أنها مهينة للقيصر الألماني و أمر باتلاف كل النسخ .

 

http://www.ahewar.org/search/search.asp?U=1&Q=%E3%C7%D2%E4+%DF%E3+%C7%E1%E3%C7%D2

بە پەیامێکی یەك واژەیی (بەڵێ) گەورەترین سەرچاوەیی ئاوی خواردنەوە لە خۆرهەڵاتی ناویندا ڕزگاربکە

بە پەیامێکی یەك واژەیی (بەڵێ) گەورەترین سەرچاوەیی ئاوی خواردنەوە لە خۆرهەڵاتی ناویندا ڕزگاربکە

بە ناردنی پەیامێك (SMS) پارێزگاری لە سەرچەشمەی بڵ بکەن

بە بەشداریکردن لەم ڕاپرسییەی خوارەوەدا پشتیوانی لە پاراستنی سەرچەشمەی بڵ بکەن.

ئایا بە ڕزگارکردن و پاراستنی سەرچەشمەی بڵ ڕازیت ؟

بەڵێ

نا

تکایە وەڵامەکەتان بە (بەڵێ) یا ( نا ) بۆ ئەم ژمارە تەلەفونەی خوارەوە بنێرن

لە نێوخۆی ئێراندا
50002030901030

لە دەرەوەی ئێران
009850002030901030

با ارسال یک پیامک (SMS)از کانی بل حمایت کنید
با شرکت در نظر سنجی زیر از نجات کانی بل حمایت کنید.
آیا با نجات کانی بل موافقید؟
بلی
خیر
لطفا عبارت مورد نظرتان را به شماره 50002030901030 ارسال نمایید.
Photo: ‎با ارسال یک پیامک (SMS)از کانی بل حمایت کنید
با شرکت در نظر سنجی زیر از نجات کانی بل حمایت کنید. 
آیا با نجات کانی بل موافقید؟
 بلی 
خیر 
لطفا عبارت مورد نظرتان را به شماره 50002030901030  ارسال نمایید.‎

 

Anarşist Halk Birliği Dünya Kupası’nı Anlatıyor

Kupayı kim alacak, kim aldı tartışmalarının; protestoların, olağanüstü güvenlik önlemlerinin, kentsel talana karşı sokakta olanların, polis şiddetinin, devlet terörünün, öldürülen insanların üzerini kapattığı bir Dünya Kupası’nı geride bıraktık. Televizyonlarda gördüklerimizin ötesini görmek için sokaktakilerin sesine kulak verdik. Dünya Kupası sürecinde yaşananları, kentsel talan projelerine karşı ezilenlerin öz-örgütlenmesi anarşist örgüt UNIPA (Uniao Popular Anarquista)’dan dinledik.

bre2

Meydan: Son durum hakkında ne söyleyebilirsiniz?

UNIPA: 2013’ten beridir Brezilya, burjuva hegemonyasının sosyo-ekonomik ve politik koşullarına karşı bir kriz yaşamaktadır. Krizi yaratan üç önemli faktör söz konusudur:

 

  • 1. Makro-ekonomik küresel krizlerin, birçok devletin halktan destek almasını sağlayan araçlarını yok etmesi.

 

2.  Yeni sınıfsal fraksiyonların oluşmasıyla birlikte, sömürü düzenin yükselmesi ve neo-liberal reformların ortaya çıkması.

 

  • 3. Yeni direniş formları, stratejiler ve fabrika komiteleri ile gayri resmi organizasyonlar gibi işçi örgütlenmelerinin ortaya çıkışı.

 

Bu sebeple; grevler, kuvvetli ayaklanmalar ve sokak çatışmaları gibi farklı karakterlerdeki spesifik durumlar sayesinde, sınıf mücadelesinde yeni döngülerin başladığından bahsedebiliriz. 2013 Haziranında, Brezilya tarihinin en büyük halk ayaklanmalarından sonra; kamu hizmetlerinde (Rio de Janeiro’daki halk okullarında), toplu ulaşımda (Başta Rio Grande do Sul, Rio de Janeiro ve diğer kentlerdeki otobüs şoförleri), bankaların güvenlik sistemlerinde (yabancı/mülteci işçiler) ve şehir temizlik servislerinde (Rio de Janeiro’da) birçok önemli grevin ortaya çıkışına şahitlik ettik. Bu son ayaklanmalar Brezilya işçi örgütlenmeleri için hem devletin baskılarına direnebilmek hem de sendikalist bürokrasiye karşı durmak açısından çok önemlidir. Temizlik işçilerinin “Karnaval” sırasındaki eylemleri şehirde ciddi bir kirliliğin oluşmasına sebep oldu, böylece hükümet işçilerin haklarına daha fazla dikkatini verdi.

Kentsel dönüşümün Dünya Kupası öncesi durumu nasıldı? Hükümetin protestolara karşı uyguladığı baskının düzeyi neydi?

Brezilya’da birçok farklı sosyal çatışmaların yaşandığını gördük. Özellikle büyük şehirlerdeki (Rio de Janeiro, São Paulo, Fortaleza, Porto Alegre) “favela” (gecekondu) sakinleri, hükümetin zorbalıklarına ve kentsel dönüşüme maruz kaldı. Binlerce insan yerlerinden oldu ve evleri yıkıldı. Ayrıca birçok insan, imha siyaseti yüzünden polis tarafından öldürüldü (Şimdi de bölgeyi “polis kontrol birimleri” ele geçirmiş durumda). Böylece kentsel dönüşüm, şehir projelerini kendi ekonomik çıkarlarına (FIFA’nın ve uluslararası turizm gibi) tabi olunması amacıyla uygulandı. Yine de, Brezilya halkı bu süreçlerden bir menfaat istemeyecek.

Şimdiye kadar bu çatışmalar hükümetçe iki yönlü idare edildi: Siyasal zulüm ve paramiliter cinayetler olarak. Bundan ötürü, milyonlarca insan protestolar sırasında tutuklandı ve polis şiddetine maruz kaldı. Geçen yıl onlarca eylemcinin esrarengiz bir şekilde öldürüldüğünü duyduk ve paramiliter güçler kaçırma, gasp etme ve tecavüz etmek gibi tehditlerle insanları korkutuyor. Eylemcilerin çektikleri sıkıntılar, işten çıkarılma veya dava edilme tehditleriyle iş yerlerinde, okullarında ve üniversitelerinde de devam ediyor. Söyleyebiliriz ki, Brezilya’da şu an polis hükümetinde yaşıyoruz.

Kim bu insanlar, kimler katılıyor bu eylemlere? Ana akım medyanın verdiği bilgilere göre, sokaklardakilerin öğrenci olduğu söyleniyor. Fakat hepimiz biliyoruz ki, oradaki insanlar, kentsel dönüşüm bölgelerinde polisin ve kapitalizmin şeri altında yaşayan sakinler, değil mi? Açıkçası kentsel dönüşüm projelerinin, kupa organizasyonundan sonra da devam edeceği ortada. Yine de protestolardan beklentileriniz nelerdir, sosyal muhalefetin sokaktaki gücünü koruyabileceğini düşünüyor musun?

Bu nokta çok önemli. Gerçeği söylemek gerekirse, 2013 ve 2014’de yeni bir işçi sınıfı profili, sokak eylemlerinin ana dinamosu oldu. Bahsettiğimiz bu kişiler; yabancı/mülteci işçiler, işsizler ve yoksul insanlar, sömürülenler, gayri resmi işçiler ve öğrenciler gibi kesimlerden oluşuyordu. Örneğin Rio de Janeiro’daki en büyük kitlesel sokak eylemleri 20 Haziran’da gerçekleşti ve 2 milyon insan bir araya geldi. Bundan ötürü burjuva kesimi ve hükümet, toplumu ikna edebilmek adına eylemcilerin “işçi” olmadığını, çünkü sokaktakilerin; “endüstriyel işçi”lerin sosyal-demokrat modeline uymadığını iddia ettiler. Bundan anlıyoruz ki bu iddialar, İşçi Partisi’nin ve sendikal bürokrasinin elindeki tekeli meşrulaştırmak için ortaya atılmış tutarsız stratejilerdir. Bu işçiler son yıllarda birbirinden farklı sömürülerle yüz yüze geldi ve kentsel dönüşüm artık son damla olmuştu.

Brezilya’daki karmaşık konjonktürler bize öngörüde bulunmak için izin vermiyor. Lakin bizim, protestoların gelecek yıllarda alacağı şekle dair bazı hipotezlerimiz var. Tahminimizce, Brezilya’da yeni bir işçi sınıfı kesimine dâhil olduk ve burjuvazi ile reformcu hegemonya çöküyor. Bu durum gerek yeni bir halk hareketinin veya devrimci örgütlenmenin hemen başa geçeceği; gerekse emperyalizmin veya kapitalizmin gücünün hemen sona ereceği anlamına gelmiyor. Öte yandan şöyle söylenebilir ki; bize, bürokratik olmayan yeni bir yetenekli işçi sınıfı, nesnel ve öznel koşulları verildi ve muhtemelen gelecek yıllardaki eylemler bu sınıfın kalitatif(niteleyici) ve kantitatif(niceleyici) karakterlerini daha da geliştirecektir.

Anarşistlerin bu eylemlerdeki rolü nedir? Sizin (UNIPA/Anarşist Birliğin) bu durumu anlamlandırmaya dair bakış açısınız ve düşünceniz nedir? Takdir edersiniz ki uluslararası dayanışma böylesi günlerde daha da önemlidir, dünya genelinde yeterli dayanışma gösterildi mi?

Anarşizmin bahsedebileceğimiz iki tür rolü vardı: 1- Yaygın olarak “bireysel” olan anarşistler ve 2- Anarşist örgütlenmeler. Gerçi halk ayaklanmaları sırasında birçok sokak eylemcisi kendisini anarşist olarak tanımlıyordu. Fakat bu özdeşleştirmenin anarşist devrimci ideolojiyi anlamaya yönelik pozitif etkisinden ziyade salt politik partilere ve sendikal bürokrasiye karşı hislerini ifade etmekte kalarak negatif bir etkisi oldu. Bilinmesi gereken mühim bir nokta, protestolarda Kara Blok taktiklerinin ve tahripkâr eylemlerin (bankalara, karakollara saldırmak gibi) kullanıldığıdır. Eylemlerin ehemmiyetine karşın tüm bunlar devrimi gerçekleştirmek için yeterli değildir. Örgütlenmelerin farklı devrimci biçimlerini birbirinden ayırt etmek mecburidir. Özellikle gecekondu sakinlerinin çabalarını ve sömürüye karşı verilen halk ayaklanmalarını.

Anarşist örgütlenmelerle ilgili söyleyebileceklerimiz, birçoğu bahsi geçen eylemlerde marjinal olarak hareket etti. Ayrıca bilerek veya bilmeyerek reformcu bürokrasi ile iş birliğine gidenler oldu. Diğer taraftan, devrimci anarşist örgütlenmeler, Brezilya’daki sokak gösterilerinde ve çatışmalarda çok önemli rolleri yerine getirdiler; devlet şiddetine karşı resmi veya gayri resmi örgütlenmeler oluşturdular, çatışma komiteleri tertiplediler, çatışmalar örgütlediler. Anlayacağınız, anarşizmin rolü pek homojen değildi fakat en büyük katkısı; anarşizmin eksiklerini anlayarak Brezilya’daki gelişimini sağlamak oldu. Bundan dolayı, son dönemde yaşanan tüm bu eylemler devrimci anarşizmin güçlenmesini sağlamış oldu.

UNIPA, eylemlerine devam edecek ve ezilen işçilerin polis devletine karşı haklarını korumaya yönelik örgütlenmelerini desteklemeye devam edecektir. Bizim için sendikalist devrimci halk örgütlenmesinin bir parçası olarak savunma örgütleri kurmak zorunludur. Sendikal ve reformist bürokrasiye karşı taban örgütlenmesi oluşturmak elzemdir. Ekonomik ve politik zorbalıklara karşı mücadelenin rolü kadar devrimci anarşizmi örgütlemenin de önemli olduğuna inanıyoruz. Aksi takdirde, yeni yeni oluşmakta olan bu sınıf mücadelesinin, yeni bir anarşist alternatif inşa etmesi mümkün olmayacaktır. Bundan dolayı dünya genelindeki devrimci anarşizm, uluslararası gelişimi ilerletmek zorundadır. Hatta uluslararası dayanışmayla birlikte mücadeleyi organize edebilecek, özellikle UİB (Uluslararası İşçi Birliği) gibi bir örgütlenmeyi oluşturmalıyız ki emperyalizm, nasyonalizm, sosyal demokrasi ile savaşabilelim. UNIPA böyle bir organizasyonun kurulması için dünya geneline yayılmış bir devrimci anarşizmi arzulamaktadır. 

Bu söyleşi Meydan Gazetesi’nin 20. sayısında yayımlanmaktadır.

Meydan Gazetesi’nin yayınlanmış tüm sayılarına arşiv bölümümüzden ulaşabilirsiniz.

المعسكر الاحتجاجي الاجتماعي 12-17 .9 –2014 في المدینة کولن / ألمانیا

المعسكر الاحتجاجي الاجتماعي 12-17 .9 – في 2014 المدینة کولن / ألمانیا

 

معا في مواجهة الظروف الاجتماعية المهيمنة في هذه المدينة ! ضد الاستغلال ، التمييز ، الترحيل!

  1. الجمعة 12 \ 9 الساعة السابعة مساء ” افتتاح ، عشاء ، حفل “

  2. السبت 13 \9 الساعة الحادية عشرة صباحا ” ورشة عمل مع ملخص عام الساعة الثانية ظهرا.

    و في تمام الساعة الثامنة مساء حفل.

  3. الأحد 14 \ 9 الساعة الثانية ظهرا حفل حي إضافة إلى معرض هدايا مجاني و برامج للأطفال و موسيقى.

  4. الاثنين 15 \ 9 الساعة الثامنة مساء حوار مفتوح بعنوان ” لمن هذه المدينة ؟ ” و سنناقش قضايا الترحيل و فقدان المساحة المعيشية و المناهضة في كولون.

عشاء يومي في تمام الساعة السابعة مساء لجميع الحاضرين …

تتمة البرنامج تعتمد على المشاركين في المعسكر و سوف توضع تباعا بدءا من يوم الجمعة على ما يليه… (wohnraumfueralle.noblogs.org)

سيقام هذا العام معسكر احتجاجي اخر في Grungurtel park at venloer strasse

الجميع مدعو للحضور و المشاركة في كافة الاجتماعات و النقاشات و الأعمال و الوجبات أيضا.

و بالتالي نحن مرة أخرى نريد ان نخلق مساحة من أجل المناهضة المنظمة المشتركة في مواجهة هذه الظروف الاجتماعية السائدة في هذه المدينة .

بعض هذه المواضيع هي :

  • أزمة السكن و إخراج الفقراء و ذوي الدخل المحدود من مركز المدينة.

  • سيطرة أو قبضة الشرطة و التمييز من خلال ما يسمى ” المناطق الخطرة “.

  • وضع المئات من اللاجئين في ملاجئ الطوارئ و الحاويات المؤقتة.

  • إقصاء و استغلال العمال المهاجرين من جنوب شرق أوروبا.

  • احتجاج العاطلين عن العمل في وكالة التوظيف العامة و مركز العمل.

  • أزمة العاملين في مجال الرعاية الصحية و المرضى.

  • التضامن مع النزاعات العمالية الحالية.

معسكر الاحتجاج الاجتماعي النضالي هنا من أجل الجميع ، من أجل القائمين و المنظمين من جهة و من أجل الزائرين ايضا… لأننا بحاجة الى أكبر عدد ممكن من الأشخاص في هذه المناهضة من أجل مجتمع أفضل لا يرضى بتفاوت القوى أو الاستغلال.

سيكون هناك حوارات ، ورشات عمل ، وجبات و حفلات ، ندوات ثقافية و تواصل اجتماعي . قلب المعسكر النابض سيكون المطبخ ، نقطة لقاء لعشاء يومي مشترك في تمام الساعة السابعة مساء.

نحن بحاجة إلى أكبر عدد ممكن من المجموعات و الأفراد للمشاركة في صياغة المحتوى و فهم معسكر الاحتجاج النضالي الاجتماعي من خلال ممارسته لنصبح جزئا لا يتجزأ منه.

دوازده تز برای تغییر جهان بدون گرفتن قدرت

دوازده تز برای تغییر جهان بدون گرفتن قدرت

 

الف:

 

یک – آغاز، حرکتی نفی گرایانه است.

در آغاز فریادی هست و نه سخنی. فریادی غمگین، فریادی دهشتناک، فریادی دیوانه وار، فریاد منفی علیه زندگی های انسانی که سرمایه داری تکه پاره می کند: نه!

برای تعریف واقعیت فریاد، اندیشه باید نفی گرایانه باشد. ما نمی خواهیم جهان را بفهمیم، می خواهیم آن را نفی کنیم. هدف نظر این است تا جهان را منفی تصور کند، نه برای این که چیزکی جدا از عمل به دست آید، بلکه برای آن که همین نفی، خود عمل باشد، خود بخشی از مبارزه برای تغییر جهان باشد تا بتواند آن را به محلی برای زندگی در شأن انسان تبدیل نماید.

اما پس از آن چه گذشته است، ما چگونه می توانیم برای تغییر جهان ژرف اندیشی نماییم؟

 

دو – جهانی در شأن انسان با عمل دولتی دست نیافتنی ست.

تلاش هایی که در بزرگ ترین بخش سده ی بیستم میلادی برای آفرینش جهانی در شأن انسانی صورت گرفتند بر اساس دولت و گرفتن قدرت دولتی متمرکز بودند. اصلی ترین جدل ها (بین “اصلاح طلبان” و “انقلابیان”) دور و بر روش های کسب قدرت دولتی بودند، یکی آن را از راه پارلمانی می خواست و دیگری فراپارلمانی. تاریخ سده ی بیستم نشان داد که مسئلەی روش‌های گرفتن قدرت دولتی آن چنان که گفته می شد، مهم نبود. گرفتن قدرت دولتی به هر شکلی اجازه نداد تا تغییراتی که طرف های جدل می خواستند به واقعیت بپیوندند. نه دولت های اصلاح طلب و نه دولت های انقلابی برای تغییر ریشەای جهان کامیاب نگردیدند.

بسیار آسان است تا رهبری همەی جنبش‌ها را به خیانت متهم نمود. این واقعیت که این همه خیانت وجود داشت، چنین القاء می کند که شکست دولت های رادیکال، سوسیالیست یا کمونیست، ریشەهای بسیار ژرف تری داشته است. دلیلی که برای استفاده نکردن از دولت برای ایجاد تغییر رادیکال در جامعه وجود دارد این است که خود دولت شکلی از روابط اجتماعی است که در تمامی روابط اجتماعی سرمایەداری ثبت شده است. وجود دولت، صرف نظر از محتوای سیاستش، به عنوان نهادی جدا از جامعه بدین معناست که شدیداً در روند جدایی مردم از کنترل زندگی خود دخالت می کند. سرمایەداری به جز این نیست: جداسازی مردم از حرکتشان. سیاستی که بر محوریت دولت قرار دارد بی برو و برگرد در روند جداسازی شرکت می کند. چنین سیاستی، عمل سیاسی جدّی را از حرکت پوچ شخصی منفک می نماید. سیاستی که بر محوریت دولت قرار دارد از تغییر رادیکال جامعه دور می شود و به تدریج اپوزیسیون را در انقیاد منطق سرمایەداری درمی آورد.

پس ما می بنیم که چگونه نظریه کسب قدرت دولتی برای تغییر جهان توّهمی بیش نبود. خوشبختی ما این است که در دوران پایان این توّهم زندگی می کنیم.

 

سه – یگانه راه تغییر جهان امروز نه گرفتن قدرت که انحلال آن است.

انقلاب بیش از همیشه اضطراری است. فجایعی که نظم سرمایەداری در جامعه ایجاد کرده است بیش از پیش دهشتناک شدەاند. اگر انقلاب از طریق کسب قدرت دولتی چیزی به جز توّهم نبود، این بدان معنا نیست که ما باید ضرورت انقلاب را به دست فراموشی بسپاریم. انقلاب را باید از زوایای دیگری تعریف نمود: انقلاب نه برای گرفتن قدرت، بلکه برای انحلالش.

 

ب:

 

چهار – مبارزه برای انحلال قدرت مبارزەای است برای رهایی «قدرت – برای» (potentia) از «قدرت – روی» (potestas).

برای این که آغاز کنیم تا به تغییر جهان بدون گرفتن قدرت بیاندیشیم، لازم است تا قدرت – عمل (potentia) را از قدرت – تسلط (potestas) تمیز دهیم.

در هر تلاشی برای تغییر جامعه، عمل یا انجام دادن صورت می گیرد. انجام دادن به نوبەی خود بدین معناست که ما توانایی قدرت – عمل را داریم. ما اغلب واژه ی «قدرت» را در این جهت به کار می بندیم و آن را چیز مثبتی در نظر می گیریم؛ زمانی که عمل مشترکی با دیگران (همچون تظاهراتی یا حتا سمیناری) به ما احساس قدرت می دهد. قدرت با این تعریف ریشەاش از انجام دادن است و قدرت – عمل است.

قدرت – عمل همیشه اجتماعی است و همواره از باروری اجتماعی انجام دادن می آید. ظرفیت ما برای انجام دادن حاصلی از انجام دادن‌های دیگر است و شرایط انجام دادن‌های دیگر را می آفریند. ما نمی توانیم تصور کنیم که انجام دادن در هر شکلی به انجام دادن‌های دیگر در گذشته، حال و آینده پیوسته نباشد.

 

پنج – قدرت – عمل به قدرت – تسلط تبدیل می گردد، زمانی که انجام دادن متلاشی می گردد.

تبدیل قدرت – عمل به قدرت – تسلط موجب می گردد که باروری اجتماعی انجام دادن متوقف گردد. کسانی که قدرت – تسلط را اعمال می کنند، انجام داده را از انجام دادن جدا کرده و آن را به مالکیت خود درمی آورند. به مالکیت درآوردن انجام شده همواره با به مالکیت درآوردن روش‌های انجام دادن صورت می گیرد و به قدرت مداران اجازه می دهد تا بازیگران انجام دادن را نیز زیر کنترل خود بگیرند. بازیگران (انسان ها، به عنوان سوژه‌های فعال) این چنین از تلاش خود و از روش‌های محصول تلاش خود جدا می گردند. آنان این گونه از خود نیز جدا و بیگانه می گردند. این جداسازی که در نهاد هر جامعه‌ای است که در آن قدرت روی عده‌ای اعمال می گردد، در جامعه‌ی سرمایه‌داری به اوج خود می رسد.

باروری اجتماعی متوقف می گردد. قدرت – عمل به قدرت – تسلط فرامی روید. آنانی که انجام دادن دیگران را به انقیاد درمی آورند، خود به بازیگران جامعه تبدیل می گردند و آنانی که به انقیاد درمی آیند نامرئی، بی صدا و بی رأی می گردند. قدرت – عمل دیگر در این جا در باروری اجتماعی ثبت نمی گردد و در شکل قدرت فردی به حیات ادامه می دهد. برای اکثریت جامعه دیگر قدرت – عمل به ضد خود تبدیل شده است، ناتوان گشته است یا به یگانه قدرت انجام دادنی فراروییده است که دیگران برایش تصمیم گیری می کنند. قدرت مندان قدرت – عمل را به قدرت – تسلط تبدیل می کنند، قدرتی که به آنان اجازه می دهد تا به دیگران بگویند چه باید انجام دهند، آن هم در رابطه ای وابسته به انجام دادن دیگران.

در جامعه ی کنونی، قدرت – عمل به شکل منفی خودش وجود دارد که همان قدرت – تسلط است. قدرت – عمل در شکلی وجود دارد که آن را نفی می کند. این بدان معنا نیست که قدرت – عمل وجود ندارد. وجود دارد، اما به شکلی منفی، در شکل رودررویی آشتی ناپذیر با شکل موجود خودش که قدرت – تسلط است.

 

شش – فسخ انجام دادن فسخ یکایک جلوەهای اجتماع و جلوەهای خود ماست.

جداسازی انجام دادن و بازیگران محصول عمل، افراد را به سوی وضعیتی هدایت می کند که دیگر خود را مؤثر نمی بینند، بلکه خود را مالکان (یا نامالکان) محصول عمل می بینند (عملی که دیگر از انجام دادن جدا گشته است.) روابط بین افراد همچون روابطی بین اشیاء و افرادی می شوند که دیگر بازیگرانش نیستند، بلکه حاملان گذشتەی اعمال انجام شده، هستند.

این جداسازی بین عاملان انجام دادن – و از این جنبه از خودشان – در آثار مختلف با واژەهایی شدیداً مرتبط با هم توصیف شده اند: از خود بیگانگی (مارکس جوان)، موهوم پرستی (مارکس مسن)، کالاشدن (لوکاچ)، انضباط (فوکو) یا هویت طلبی (ادرنو). هر کدام از این توصیف ها به روشنی نشان می دهند که قدرت – عمل نمی تواند همچون چیزی خارج از ما درک گردد، برعکس هر یک از جلوەهای وجودی ما را دربرمی گیرد. هر کدام از این توصیف ها نشان می دهد که زندگی استخوان بندی شده است. باروری اجتماعی انجام دادن مقید می گردد و ممکن ها ندرت می یابند.

انجام دادن به بودن تبدیل می گردد: این است ماهیت قدرت – تسلط. در حالی که انجام دادن بدین معناست که ما هستیم یا نیستیم، فسخ انجام دادن «ما نیستیم» را نفی می کند. لذا برای ما فقط «ما هستیم» باقی می ماند. «ما نیستیم» فراموش می گردد به صف اتوپیای ناب فرستاده می شود. امکانش را از دست می دهد. زمانه یکدست می گردد. آینده به ادامەی حال متحول می شود؛ گذشته به پیش از حال تبدیل می گردد. همه چیز انجام دادن و هر جنبشی به ادامەی آن چه هست ارتقاء می یابد. رؤیای جهانی در شأن انسانیت شگفت آور می شود، ما چیزی به جز رؤیا نیست. وضعیت قدرت – تسلط وضعیتی است که می گوید:«همین است که هست»، وضعیت هویت طلبی ست.

 

هفت – ما در فسخ انجام دادن و در به انقیاد درآوردن خود شرکت می کنیم.

ما همچون بازیگران جدای از انجام دادن خودمان، انقیاد خود را تولید می کنیم. ما کارگران، سرمایه ای را که بر ما تسلط دارد، تولید می کنیم، ما استادان دانشگاه نقشی فعال در جامعه ای داریم که هویت طلبی می کند و می خواهد انجام دادن را به بودن تبدیل نماید. زمانی که تعریف، دسته بندی، ارزیابی و تصدیق می کنیم که هدف علوم اجتماعی این است که جامعه را چنان که هست باید تعریف کرد یا زمانی که مدعی هستیم که جامعه را بی طرفانه مطالعه می کنیم – گویی این جامعه خارج از ذهن ما وجود دارد – در واقع ما فعالانه به نفی انجام دادن یاری می رسانیم و به جداسازی سوژه از ابژه یا سواکردن بازیگران از محصول عمل کمک می کنیم.

 

هشت – هیچ قرینه ای بین قدرت – عمل و قدرت – تسلط وجود ندارد.

قدرت – تسلط انجام دادن را نفی وفسخ می کند. باروری اجتماعی انجام دادن را فعالانه و دائماً نفی می کند و ما را از عمل اجتماعی دور می نماید. گفتن این که به دست گرفتن قدرت – تسلط می تواند ما را به سوی رهایی از آن چه او نفی می کند رهنمون کند، پوچ و بی معناست.

قدرت – عمل اجتماعی ست. در نهاد ماست و نشانگر به رسمیت شناختن متقابل شأن انسانی ست.

جنبش قدرت – عمل علیه قدرت – تسلط نباید همچون جنبش خلاف قدرت درنظر گرفته شود (چرا که در این صورت بین این دو، قدرت و خلاف قدرت، قرینه ای پدید می آورد)، بلکه باید آن را ضدقدرت در نظر گرفت (چرا که در این صورت هیچ گونه قرینه ای بین قدرت و مبارزه ی ما وجود نخواهد داشت).

 

پ:

 

نه – ما چنان مجذوب قدرت – تسلط شده ایم که دخالت نیروی بیرونی، یگانه راه ممکن به نظر می آید. اما این هیچگاه راه حل نیست.

بسیار ساده است تا نتایج ناامیدکننده ای از جامعه ی کنونی بیرون کشید. ناعدالتی ها و خشونت ها و استثمار ما را به رنج آورده اند و گمان می رود که برون رفت ممکنی نیست. قدرت – تسلط چنان در جای جای زندگی ما رخنه کرده است که تصور «توده های انقلابی» مشکل شده است. رخنه ی ژرف سلطه ی سرمایه داری، بسیاری را در گذشته به این اندیشه انداخته بود که باید رهبری حزبی پیشرو تأمین گردد، اما واقعیت نشان داد که چنین احزابی نه فقط راه حل نیستند، بلکه قدرت – تسلط دیگری را با قدرت – تسلط موجود جایگزین می کنند.

راحت ترین راه می تواند توّهم زدایی ناامیدانه باشد. اما فریاد نخستین علیه فجایع سرمایه داری ما را رها نمی کند و فقط زندگی با آن ها را فرامی گیریم. ما حامیان سرمایه داری نمی شویم، اما می گوییم که کاری از دستمان علیه آن برنمی آید. توّهم زدایی ما را به سوی هویت طلبی می کشاند و به ما القاء می کند که آن چه را هست باید پذیرفت. ما خود به جداسازان انجام دادن و محصول انجام شده ها گرایش پیدا می کنیم.

 

ده – یگانه راه حل برش از دور به ظاهر باطل قدرت این است که روند تبدیل قدرت – عمل به قدرت – تسلط را ببینیم که خود لزوماً به وجود ضدش می انجامد: موهوم پرستی به ضدموهوم پرستی بدل می گردد.

ازخود بیگانگی (موهوم پرستی، کالا شدن، انضباط، هویت طلبی و غیره) اغلب به عنوان وضعیت موجود برآورد می شود. مسئله ی اشکال سرمایه داری ِ روابط اجتماعی چنان در نظر گرفته می شود که گویی آن ها از پیدایش این نظم وجود داشته اند و تا هنگامی که این نظم با نظم دیگری جایگزین گردد، وجود خواهند داشت. به عبارت دیگر، پیدایش و موجودیت تمیز داده می شود: پیدایش سرمایه داری در گذشته ای تاریخی قرار می گیرد و موجودیت کنونی اش تثبیت شده اعلام می گردد. چنین برخوردی خودبه خود بدبینی را تغذیه می کند.

اگر ما برعکس در جدایی انجام دادن و محصول انجام داده ها چیزی ببینیم که پایان نیافته است و فقط روندی ست، در این صورت جهان رویش را بازمی گشاید. هنگامی که ما ازخودبیگانگی سخن می گوییم، بدین معناست که ازخودبیگانگی مطلق نیست. اگر جدایی، ازخودبیگانگی و غیره، روندی در نظر گرفته شوند، در این صورت تحول آن ها از پیش تعیین شده نیست و تبدیل قدرت – عمل به قدرت – تسلط به مسئله ای باز و هرگز بدون پاسخ فرامی روید. هر آن کس که از روند می گوید از جنبشی در حال شدن می گوید و آن چه روند (ازخودبیگانگی) است، در عین حال هست و نیست. پس ازخودبیگانگی جریانی ست که با ضد خود روبه رو می گردد. وجود قدرت – تسلط به موجودیت ضدقدرت – تسلط جان می دهد یا به عبارت دیگر جنبش رهایی بخش قدرت – عمل زاده می گردد.

آن چه در شکل نفی خود وجود دارد، آن چه کیفیّت نفی شدن را واقعاً دارد، نفی روند نفی شدن است. سرمایه داری بر اساس نفی قدرت – عمل، نفی انسانیت، نفی نوآوری و نفی شأن انسانی وجود دارد، با این حال همه چیز واقعی است. زاپاتیست ها دلیلی بر این مدعاست. شأن انسانی فرای نفی آن وجود دارد. شأن انسانی جدا از جامعه نیست، در تنها شکلی که می تواند بگیرد وجود دارد، شکلِ مبارزه علیه نفی خودش. چنان که قدرت – عمل نیز جزیره ی کوچکی در اقیانوس قدرت – تسلط نیست، قدرت – عمل نیز در تنها شکلش که مبارزه علیه نفی خود است، موجود است. آزادی نیز نه آن گونه که لیبرال ها در ورای آنتاگونیسم های اجتماعی تعریفش می کنند، وجود دارد. آزادی در جامعه ای که با روابط سلطه طلبانه اداره می گردد، در یگانه شکل مبارزه علیه نفی خود می تواند وجود داشته باشد.

از وجود واقعی و مادی آن چه در شکل نفی خودش هست، امید آفریده می شود.

 

یازده – امکان تغییر ریشه ای جامعه به نیروی مادی ای وابسته است که در شکل نفی خود وجود دارد.

نیروی مادی نفی در شکل های مختلف دیده می شود.

این نیرو نخست در مبارزه های بی شماری دیده می شود که نمی خواهد روی کس دیگری قدرت اعمال کند، اما می خواهد قدرت – عمل ما و مقاومت مان را علیه سلطه ی کسان دیگر نشان دهد. این مبارزه ها شکل های گوناگونی می گیرند، از شورش آشکار تا مبارزه برای کنترل روند تولید یا مبارزه برای آموزش و بهداشت و حتا مبارزه ی ساکت زنان و کودکان در خانواده برای شأن انسانی. مبارزه برای شأن انسانی در جامعه ی کنونی اغلب شکل هایی می گیرد که آشکارا سیاسی نیستند: در متن های ادبی، در موسیقی و داستان های کودکانه. مبارزه برای شأن انسانی همه جا موجود است چرا که از وجود ما به عنوان انسان سرچشمه می گیرد.

نیروی نفی در وابستگی قدرت – تسلط به آن چه دیده می شود که آن را انکار می کند. برای آنانی که قدرت – عمل در ظرفیتی موجودیت می یابد که به دیگران بگویند چه باید بکنند، برای موجودیت خود، به عمل دیگران نیازمنداند. تمام تاریخ سلطه جویی را می توان در مبارزه ی قدرت مداران دید که می خواهند از وابستگی شان به زیردستان خلاصی یابند. چنین است که ما می توانیم گذار از فئودالیسم به سرمایه داری را بفهمیم. این گذار فقط مبارزه ی رعیت ها علیه خان ها نبود، مبارزه ی زمین داران برای رهایی از رعایا هم بود که قدرت خود را به پول، یعنی سرمایه تبدیل کردند. همین مبارزه را سرمایه داران با ورود ماشین ها کردند تا بتوانند گریبان خود را از کارگران رها کنند و سپس به صورتی گسترده، سرمایه تولیدی را به سرمایه مالی تبدیل نمودند که امروز نقشی بارز در سرمایه داری دارد. گریز قدرت مندان از زحمتکشان به هر حال بیهوده است. قدرت – تسلط نمی تواند چیز دیگری به جز استحاله ی قدرت – عمل باشد. قدرت مندان هیچ گاه نخواهند توانست وابستگی شان را به سلطه یافتگان قطع نمایند.

وابستگی قدرت مندان به سلطه یافتگان در بی ثباتی خودشان و در بحران سرمایه تبلور می یابد که زمانی با جایگزینی کارگران توسط ماشین ها صورت گرفت و امروز با تبدیل سرمایه تولیدی به سرمایه مالی. سرمایه نهایتاً به کار وابسته است، به عبارت دیگر به ظرفیت خودش برای تبدیل توان تولیدی انسان به کار مجرد و به تولید ارزش وابسته است که در شکل سقوط میزان بهره جلوه گر می شود. بحران سرمایه داری نیروی نفی سرمایه را، یعنی قدرت – عملی که سربه زیر نیست را در بر دارد.

 

دوازده – انقلاب اضطراری است، اما حتمی نیست، پرسش است، اما پاسخ نیست.

نظرات مارکسیست های ارتدکس می خواستند قطعیت انقلاب را نشان دهند و بگویند که جبر تاریخ جامعه را بی برو و برگرد به سوی کمونیسم می برد. این نظرات اشتباه از کار درآمد: برای این که جامعه ای خودگردان آفریده گردد، هیچ قطعیتی وجود ندارد. آن چه قطعیت دارد این است که سلطه طلبی وجود دارد. قطعیت در همگنی زمان و در انجماد عمل کردن به بودن است. خودگردانی ماهیتاً حتمی نیست. مرگ یقین های کهنه رهایی است.

به همین جهت است که انقلاب را نمی توان پاسخی دانست، بلکه باید آن را پرسشی دانست که برای تحقق شأن انسانی تلاش می کند. ما راهمان را از پرسشی به پرسش دیگری باز می کنیم.

 

جان هالووی

اشاره: مطلب بالا در کتاب من، با عنوان تغییر جهان بدون گرفتن قدرت بیش تر شکافته شده است. انتشارات Pluto Press، لندن – سال ٢٠٠٢

منبع مطلب: http://libcom.org/library/twelve-theses-on-changing-the-world-without-taking-power

برگردان به فارسی : نادر تیف – اوت ٢٠١۴، مرداد و شهریور ١۳٩٣

The possibility of breaking up Iraq

The possibility of breaking up Iraq

 

A few weeks ago, in one of our bulletins, we (the Kurdistan Anarchists Forum) expressed our opinions and attitudes regarding the Islamic State in Iraq and the Levant (Isis), its attacks on Iraq, and the religious and political struggle between the Shia and Sunni for domination. Here in this statement, we put forward our views about the political situation, the possibility of a divided Iraq, and the current war.

We believe, from 1991 until the present, Iraq has never been a unified country- or indeed, a unified land. This is the case following the collapse of Saddam Hussein’s regime and the invasion of Iraq by the United States and its allies in 2003- since that period, it has been divided into three regions: Kurdistan, where the Kurdish people, since the uprising of 1991, have had their own regional government; the Sunni region, where people have been continuously in dispute with the central Iraqi government due to being isolated, neglected, marginalised and deprived of government services; The third part, the Shia regions in the south and in the middle of the country, have seen its Shia factions ruling Iraq since 2003.

Regardless of the schemes and conspiracies set in place by political leaders and those hungry for power, Iraqis (ordinary, powerless citizens), from north to south, have had a good social relationship with each other, and live harmoniously together. In the meantime, we cannot deny that for over half a century, people- be they Kurdish, Arab or Turkish-have paid the price; Violent skirmishes, the greed of narrow-minded politicians, prevailing wars, the Al-Anfal1 Campaign, the use of chemical weapons against the Kurdish, their forced evacuation from their small towns & villages- almost everybody in Iraq has been a victim of various wars and the ruthless and destructive antics of Iraq’s political parties. Despite this, Iraqis were happy to live together- until recently, to a certain extent.

The current military struggle for power has reached such a point that Iraq is either facing a terrible civil war or balkanization. Both possibilities – war or disintegration- benefit the powerful elite. In fact, ordinary citizens outside of influential political circles, and away from power-hungry aspiring elites, have nothing against each other and can manage to live together perfectly. They also can be united during day-to-day activities and in their shared interests, regardless of their differences in nationality, colour, religion, race and tribe.

For us as Anarchists, there is always a third way- a reorganization of society on the basis and principles of building liberated communes and free community-run cooperatives that are collectively owned by the people themselves, through the method of direct democracy. Unfortunately, at this moment in time, state forces and militias want to turn what is their war into everybody’s war, and spread it to all of society’s organs. At the same time, people are either unconsciously divided over political parties and militias, or desperately isolated and marginalised. If the problem is due to a lack of social consciousness, the best alternative is to leave the decision regarding the outcome of Iraq for the people themselves to decide, except for under one condition: by not standing in opposition to war and violence, they are then allowing themselves to be sacrificed for the sake of the capitalist imperialists and corrupt politicians. In this particular circumstance, anything that can prevent an outbreak of war and the slaughter of millions of people and genocide, is obviously the only viable path.

The thirty years-long war between different governments of Iraq and the Kurdish movement has caused the genocide of thousands of people, destroyed hundreds of villages under the name of the Al-Anfal Campaign in 1988, and deployed chemical weaponry in 1985 upon orders from the regimes, in addition to the burning down of marshes in Shia areas in southern Iraq. We witnessed all of these incidents. What is happening at present is the continuation of the past with the support of the government and the main political bodies in order to further expand their control. In order to amass power and influence, they use every trick, every violent method in order to spread hatred and murder innocent civilians for their own personal gain, and also to benefit neoliberal economic interests through enacting the economic policies of the IMF, WB and ECB.

Possibility of division or breaking up

There is some truth to this theory. Kurdish politicians, who are involved in the Kurdistan Regional Government and advocate an independent Kurdish state, or are in favour of a continuation of the current state, are still similar to the Iraqi government (or, the majority of governments worldwide) in that they continue to exploit the working class and underclass. At the same time, they represent the interests of powerful international corporations and organizations. Because of this, even despite the Kurdish people having their own government and state, both of these institutions are involved in the exploitation of workers and those living in poverty, and continues to do the same with economic support funded by influential nations.

It is correct that breaking up Iraq makes the class struggle of exploited people more difficult. Despite the struggle of the Gawrbaghy2 and the cooperation of the working class in their struggles during the fifties and sixties, working class unity was thereafter challenged by political turmoil, exploitative political leaders, religion and intermittent periods of war. Due to current societal turmoil, this is still the case for the working class at present. The possibility of further conflict involving so many different factions in future is particularly foreseeable at this time. We must also remind people, here, that at the end of the Iraq-Iran war, a network of international spies and agents succeeded in creating bands of mafias, terrorist groups, ultra-radical politicians and fanatical religious sects in order to stimulate a situation for further hostility.

In situations like this, there is further likelihood of brutal civil war than unity of powerless communities. The referendum regarding independence may be the best and most wise action to be taken, although it is not our desire or our demand, as we are in favour of any decisions to be put forward by the masses outside of guided suggestions and manipulative strategies put forward by politicians. In the last nine years we tried, and we were ready, to support the call for an independent mass struggle in order to establish people’s cooperatives and free federations, and to connect them to one and other in a regional confederation of districts. But at present, because current fears and threats are bigger and more possible than the hopes, it may be the only option- the direct decision would be made by the people themselves about their future in Iraq.

Even in the situation as explained above, we do not expect that the people’s decision, influenced by poisonous publicity put forth by manipulative and toxic political factions seeking to widen their authority, can ultimately be a healthy decision; we therefore cannot be silent. In fact, in the first instance, we believe that it is our duty in regards to the propaganda spread by neoliberal, nationalist and fanatical Islamic organisations, to work and struggle for independent organisation, local groups, mass movements and self-managing communities created by people themselves based on the principals of direct democracy. We try to create all of these to be used as the tools of future struggles and as a strategy against current or further political oppression that could occur.

Obviously, if anything were to occur outside the will of the vast majority of people, it does not mean we are to be contented with that. Indeed, our struggles will still continue against the hierarchal system, state oppression, any government yet to arise and systematically exploitative organisations.

If Iraq is breaking up into different states, we are likely to still continue our activities, wherever we have the solidarity of our comrades, our fellow working classes, be they Arab, Turkish, Persian or other, within the principal of ‘work and be active locally and think globally’, as we struggle for a world free of borders, inequality and corruption.

Free Referendum

We are positive that in class society there will never be a ‘free’ referendum, as before the decision on the referendum has taken place, the upper classes have already laid the terms of the referendum and its aims will therefore be set according to the interests of the elite and authoritarian ruling minority, and will have nothing to do with the daily necessities, demands and needs of ordinary people. An honest referendum can only be set in mention when society is economically independent, equal and autonomous, and when people can make their own decisions without state interference or being manipulated by media, the media being removed from the hands of the ruling elite and state.

Any referendum to be carried out in the Kurdish regions, or any other Iraqi area, cannot be free and honest, and will not take place outside of the decisions of the dominant classes and powerful foreign nations. In the last couple of decades in Iraqi Kurdistan, referendums have taken place, but the results were not beneficial for the Iraqi invading forces and the Kurdistan Regional Government (KRG) and were therefore not finalized by parliament.

This does not mean that socialists, libertarians and anarchists cannot change this outcome. In fact, if these political factions can organize for the principles of independent struggle, revolutionary mechanisms against the current system, struggles and campaigns against oppression, things can be changed. We can mobilise, influence societal opinions and work on encouraging class consciousness of individuals, communities, organizations and groups. For example: if the aims of the referendum go against the people’s will and do not fulfil the needs of the masses, then people can boycott or spoil their white ballot papers. This just one of the ways that the ruling class’s disgusting attempts of imposing their own objectives can be rejected and defeated.

The referendum that the politicians now pose is not for reorganising society by changing the relationship of the means of production, it is not for the self-governance or autonomy of the masses, it is not for building communities and co-operatives in a free society; it is for establishing borders created by the bourgeoisie, further economic gains and political influence for politicians, for domination over the Shia, Sunni and the Kurdish- regardless of whoever has the power and authority over class society. Control exerted by a corrupt and exploitative elite means work slavery and oppression for the vast majority of Iraqis.

The state: regional, central and world  

We certainly reject the Kurdistan state- and the idea of a Kurdish state- that is now being formulated, not simply because of its name- the “Kurdish State”. We believe this is nothing more but yet another ploy to deceive the Kurdish people. In fact, the State can never ever be truly Kurdish, Arab, English or any other nation. It does not matter how the media portrays the state: the reality is that it is not there for protection, nor does it bring freedom, social justice or any intuitive guidance. In fact, the state is generally a tool and administrates the suppression and oppression of the majority of its citizens. We can see this reality in our daily life, in our experiences, in the common history of our class. State protects the interests, wills and demands of the capitalist and politician elite, and at the same time, supresses any rebellion which can emerge from the exploited class and the poor.

Because we reject the state regardless of their colours, we are instead in favour of a free society formed on the basis of social cooperatives, an independent economy, power equality, social justice, unity of the proletariat and international solidarity. Unity between individuals is crucial; whatever the state or nation they may live in. Also paramount is the freedom to make decisions within non-hierarchical organisations in federations and confederations which rely on direct democracy, individual dependency and the formation of communes. All of the aforementioned assets are extremely important for us.

In view of the above, we are always against the state. If at the moment people cannot abolish and dismantle the state, we would desire the following list of fundamental rights and principles to be achieved:

  • Equality and human rights for all ethnicities and religions in a provisional Kurdish state.
  • Racial and gender equality as well as children’s welfare, and for religious and political factions to refrain from infringing on people’s individual rights.
  • Freedom for individuals and their political movements, such as the freedom to organise independently, freedom to establish cooperatives, freedom for people to make life choices without these being encroached upon by the state or religious bodies. Freedom to express opinions, write, criticise, demonstrate.
  • The right for movements and communities to organize autonomously and independently.
  • Incorrupt, free and open elections, and for mother tongues and native languages to be spoken freely in schools, universities, workplaces and communities.
  • Secure the right for regions and localities to have more independence.
  • The right of communities to be self-managed by both people in the communities themselves and in society, based on the principles of autonomy.
  • Abolishing all of the expenses and wages paid into the pockets of politicians and religious governors and their administration, cutting their budgets which have been funded by public money.
  • Abolition of economic privileges, private pensions (in Kurdistan many people who were an ardent supporter of a political organization, or at some stage a freedom fighter, have retired with a very good salary despite the fact the vast majority of them are not of retiring age, and the privileges of the president of the KRG).
  • Taking back the mountains, the valleys, the hills, the lands and sectors from private ownership and bringing them back to the hands of public ownership.
  • Ending contracts enforced by global corporations such as the IMF, WB and ECB.
  • Securing and guaranteeing the right of asylum for anyone of any race, gender, ethnicity and religion. Abolishing the law of first and second class citizenship and banning the deportation of any of refugees.
  • Equality in rights, wages and employment opportunities for the country’s workers and immigrant workers.

As we previously mentioned, we are in favour of a socialist or anarchist society, and reject hierarchy and the dominant political system. We are also in favour of living together and for unity in struggle. However, when ethnic divisions, the threat of war by nationalist factions, fanatical religious organisations and tribes, actively remain and continue to operate, we concur with the rest of the Iraqi people that we do not want to follow the same historical trajectory as Rwanda, South Sudan, Bosnia, Sri Lanka and others. We argue that the only beneficiaries in this war are: multinational corporations, influential financial institutions, the mafia and the capitalist elite.

No to the state and the political system.

No to class society and war.

Yes to class struggle and the class war.

Yes for people of all ethnicities, religions and classes, living together

 

Kurdistan Anarchists Forum (KAF)

5th July 2014

 

Notes:

  1. [1] Operation Al-Anfal, or simply Anfal, was a genocidal campaign against the Kurdish people in northern Iraq, led by the Ba’athist Iraqi President Saddam Hussein and headed by Ali Hassan al-Majid, in the final stage of the Iran-Iraq war.
  2. Gawrbaghy Was a big strike by the oil worker in Kerkuk started on 03-13/07/1946, the worker had 14 demands. The oil company and the Kerkuk governor did not meet all the demands. The strike, therefore, continued. On 13/07/1946 in a demonstration by the workers the police attacked them and killed many people including women and children and many were injured as well.

       

overdose the next financial crisis 2010

تماشای آنلاین مستند اوردوز، بحران مالی پیش رو با زیرنویس فارسی

anatchi's avatarآنارشیست ها

maxresdefault

تماشای آنلاین مستند اوردوز، بحران مالی پیش رو با زیرنویس فارسی

http://vimeo.com/104237045

View original post