دو خبر مسرت بخش از سازمانیابی جنبش آنارشیستی بین المللی

جنبش بین المللی آنارشیستی در روزهای پایانی مارس ۲٠١۵ شاهد برپایی دو نشست در دو نقطه ی متفاوت جهان بود که هر دو نوید سازمانیابی بیش از پیش آن را می دهند.

نخستین نشست آنارشیست مدیترانه ای روزهای ۲٧ و ۲٨ و ۲٩ مارس در شهر تونس برگزار شد. شرکت کنندگان از کشورهای تونس، الجزایر، اسپانیا، فرانسه، سوئیس، ایتالیا، روسیه سفید (بیلاروس)، آلمان و انگلستان می آمدند. قرار بود نمایندگانی از یونان، مراکش، ترکیه و مصر نیز در این نشست حضور داشته باشند که نتوانستند، اما پیام هایشان در اختیار نشست قرار گرفت. در پایان نشست قرار شد که نوعی «شبکه مبارزاتی» بین تمام حاضران و کسانی که نتوانستند در نشست باشند، شکل بگیرد. نشست آنارشیست مدیترانه ای که با سازماندهی قبلی گفت و گوهای خود را آغاز کرد، در روز نخست اطلاعیه ای صادر کرد که برگردان آن به فارسی در زیر می آید.

ما فعالان کشورهای مختلف مدیترانه امروز در تونس گردهم آمده ایم. ما بر این باوریم که مردم می توانند با تکیه به نیروی خود از چنگال سرمایه داری رهایی یابند. خودرهایی توده ای زمانی تحقق می یابد که خودگردانی اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و اتحادیه ای از هر گونه قیمومت و سروری تحقق یابد.

ما، نهادها، جنبش ها و گروه های آزادمنش، آنارشیست و ضداتوریته برای نخستین بار گردهم آمده ایم تا تجربیات مبارزاتی امان را با هم مبادله کنیم و آن ها را نه فقط در اختیار منطقه ی مدیترانه که جهانیان قرار دهیم.

ما در حالی گرد هم آمده ایم که نظم سرمایه داری با تمام امکانات امنیتی، سیاسی، نظامی، فرهنگی و رسانه ای که در اختیار دارد در حال سوء استفاده از برآمد جنبش های اجتماعی و خیزش های مردمی در بیش تر کشورهای مدیترانه است تا بتواند مردم این منطقه از جهان را در قروض و غارت دارایی ها و منابعشان غرق کند و آن ها را در اختیار اقلیت سرمایه داران قرار دهد.

ما در حالی گردهم آمده ایم که در کشورهای مدیترانه پدیده ای به نام تروریسم دینی، فاشیستی و نژادپرستانه سربرآورده است. این پدیده نه فقط مردم این کشورها را به کام مرگ می فرستد، به علاوه برخلاف آن چه می گوید در خدمت سیاست های غارتگرانه ی امپریالیست قرار گرفته است. هر جا این پدیده نمود پیدا می کند، مرگ، ویرانی و ترس از هر گونه تغییر اجتماعی نیز خودنمایی می کند.

ما در حالی گرد هم آمده ایم که خطر استقرار یک دیکتاتوری جدید نظامی و امنیتی در خدمت سرمایه داری در نخستین کشوری که موفق شد با اعتراض اجتماعی خودکامه ای را واژگون کند با پسروی ها متعدد به چشم می خورد. این رویداد تأسف بار پیش تر در کشورهایی مانند الجزایر و مراکش رخ داد، کشورهایی که مردمانش دست به کار جنبش انقلابی شده بودند.

ما در حالی گرد هم آمده ایم که تعدادی از فعالان انقلابی که خواهان آزادی اند در معرض سرکوب، زندان و شکنجه قرار دارند و به بهانه ی «امنیت عمومی»، «منافع عمومی» یا «مبارزه با تروریسم» به ضرب گلوله کشته می شوند.

ما در حالی گردهم آمده ایم که بیش تر مردم زیر سرپرستی و سروری کسانی قرار دارند که خود را پشتیبان «دمکراسی» و «گذار دمکراتیک» جا می زنند و انتخابات گوناگونی را تبلیغ می کنند که مختص باندهایی ست که پول و رسانه و اسلحه دارند و دارای هر گونه گرایش ایدئولوژیک، سیاسی یا فکری که باشند، در نهایت در خدمت نظم سرمایه داری و منافع آن هستند.

ما در حالی گرد هم آمده ایم که راست ها همه جا در جهان بالا می آیند و پسروری، نژادپرستی و تبعیض قومی را نوید می دهند.

در برابر چنین اوضاعی، که از سویی مقاومت و از سوی دیگر سرکوب را نشان می دهد، جنبش ها، سازمان ها، گروه ها و افراد آنارشیست که از ۲٧ تا ۲٩ مارس در تونس گرد هم آمده اند بر موارد زیر پافشاری می کنند:

١) اتحاد نیروهای آزادمنش منطقه ی مدیترانه در برخورد با سیاست های سرکوبگرانه و استثمارگرانه ی دولت ها علیه مردم؛

٢) اتحاد و هماهنگی در برخورد با شکل های متفاوت افراطی گری با هر نامی که می گیرند و از جمله دینی یا قومی، چرا که آن ها اراده ی مردم را برای رهایی از اتوریته و سرمایه داری فلج می کنند.

نشست آنارشیست مدیترانه ای
تونس – ٢٧ مارس ٢٠١۵

نشست دیگر که در واقع نخستین کنگره پس از ماه ها تدارک و گف و گوی مقدماتی بود روزهای ٢١ و ٢٢ مارس ٢٠١۵ در شهر سانتیاگو دو لوس کابایروس واقع در جمهوری دومینیکن برگزار شد. این نشست را دو گروه آنارشیستی به نام کارگاه آزادمنش هاوانا و گروه کیسکیا لیبرتاریا جمهوری دومینیکن سازماندهی کرده بودند و ناظرانی از انترناسیونال فدراسیون های آنارشیست و گروه پشتیبانی از آزادمنشان و سندیکالیست های مستقل کوبا در آن شرکت کردند. ناظرانی از السالوادور، پورتو ریکو و آمریکا نیز در نشست حضور پیدا کردند.

برگزاری نشست با مشکلات متعددی مواجه شد. مقامات دومینیکن با فشار دولت کوبا از دادن روادید به همه ی فعالان آزادمنش و آنارشیست کوبایی که قرار بود در کنگره شرکت کنند، سرباز زدند.

کنگره قرار بود در خانه ی زنان سانتیاگو دو لوس کابایروس برگزار گردد. اما یکی از مسئولان این مکان که مارکسیست مستبدی است از پلیس و سازمان جاسوسی دومینیکن خواست تا شرکت کنندگان را از محل اخراج کنند. شرکت کنندگان با توجه به این که سالن برگزاری کنگره پیش تر کرایه شده بود و به یمن حضور روزنامه نگاری به عنوان شاهد ماجرا، سرانجام توانستند در محل بمانند و این در حالی بود که در قوانین جمهوری دومینیکن قانونی مبنی بر اخراج فوری آنارشیست های «خارجی» از خاک این کشور وجود دارد.

پیام های گوناگونی از کشورهای مختلف جهان و از جمله مکزیک، کستاریکا، ونزوئلا، هندوراس، کلمبیا، اوروگوئه، آرژانتین، شیلی و غیره به نشست ارسال شدند.

کنگره به فعالان آزادمنش و آنارشیست کوبایی فرصت داد که پس از چندین دهه از وضعیت ایزوله شده ای که در آن بودند، خارج گردند.

نشست مذکور بنیان گذاری فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب را اعلام نمود و فعالان کستاریکا مسئولیت برگزاری کنگره ی آینده را در سال ٢٠١۶ بر عهده گرفتند، چرا که از نظر جغرافیایی برگزاری کنگره در این کشور آسان تر ارزیابی شد.

بیانیه بینان گذاری فدراسیون مذکور به شرح زیر است:

فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب

پس از چندین ماه تدارک، بحث پیش کنگره ای و فراخوان به ایجاد فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب (FACC)، ما فعالان زن و مرد کشورهایی با واقعیات گوناگون در منطقه ی آمریکای مرکزی و کارائیب (به همراه ناظران بین المللی) روزهای ٢١ و ٢٢ مارس در شهر سانتیاگو دو لوس کابایروس واقع در جمهوری دومینیکن گرد هم آمدیم تا نظرات یک دیگر را بشناسیم، از هم شناخت پیدا کنیم و اختلافات و اشتراکاتمان را مطرح کنیم.

ما رضایتمان را از ایجاد فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب (FACC) اعلام می کنیم. این تشکل شبکه ای خواهد بود برای همبستگی و همکاری آنارشیست ها در این منطقه بی آن که توجه ای به مرزهایی شود که سرمایه داری و دولت هایش به ما تحمیل کرده اند. در فدراسیون ما گرایش های مختلفی وجود دارند و تلاش خواهد شد که روابطی بین جمع های مختلف منطقه و مهاجران آن برقرار گردند.

اعضای بینان گذار فدراسیون عبارتند از: کارگاه آزادمنش الفردو لوپز کوبا، گروه کیسکیا لیبرتاریا جمهوری دومینیکن، رفقایی از پورتو ریکو، سان سالوادور، بونر و میامی. گروه های دیگری می خواستند در کنگره ی نخست شرکت کنند که به علت دوری جغرافیایی موفق به این کار نشدند.

فدراسیون بر اصولی همچون اجماع در تصمیم گیری، همبستگی، پذیرش اختلاف بین افراد و جمع ها در نظر و عمل پی ریزی می گردد. فدراسیون برخوردهای منتقدانه و تحقیق در واقعیات دو منطقه ی آمریکای مرکزی و کارائیب را در دستور کار خود قرار می دهد. فدراسیون شامل تشکلاتی است که به صورت افقی فعالیت می کنند. با توجه به تصمیم گیری بر اساس اصل اجماع، شرایط پیوستن به فدراسیون به شرح زیر است:

– هر فرد یا هر جمعی خود را آنارشیست می داند؛

– هر فرد یا هر جمعی به شکلی افقی فعالیت می کند؛

– هر عضو فعال فدراسیون ضامن هر فرد یا هر جمعی می شود که خواستار پیوستن به فدراسیون است؛

– اتفاق آراء برای پیوستن هر فرد یا هر جمعی به فدراسیون لازم است؛

– هر فرد یا هر جمعی که خواهان پیوستن به فدراسیون است حداکثر دوماه به آن فرصت می دهد.

فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب فعلاً فعالیت خود را با تشکیل کمیته ی ارتباطات، کمیته ی مبارزه با سرکوب، کمیته مبارزه با ملی گرایی و کمیته ی ترویج خودگردانی آغاز می کند. شرکت در این کمیته ها کاملاً داوطلبانه است.

بینان گذاری فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب نوید بخش دوران جدیدی در تاریخ جنبش های آنارشیست منطقه است، چرا که پیش از آن هرگز نهادی مانند آن وجود نداشته است که بتواند شرایط تبادل تجربیات و فعالیت های مشترک را به شکلی منتقدانه فراهم آورد.

ما راه آزادی و فعالیت افقی را برگزیده ایم و امیدواریم که رفقای هوادار در هر جایی هستند به ما در راهپیمایی طولانی امان یه سوی ایده آلی بس کهن که مدام تجدید شده است یعنی به سوی آنارشی، یار و یاورمان باشند.

کمیته ی ارتباطات فدراسیون آنارشیست آمریکای مرکزی و کارائیب

برگردان به فارسی : نادر تیف
۳١ فروردین ١۳٩۴ – ٢٠ آوریل ٢٠١۵

چهارمین راهپیمایی جهانی زنان روز ٨ مارس آغاز شد و پایانش برای ١٧ اکتبر ٢٠١۵ برنامه ریزی شده است. هدف این راهپیمایی مبارزه با مردسالاری، سرمایه داری و نژادپرستی است که نه فقط زندگی روزمره زنان، بلکه مردان را نیز تحت تأثیر عواقب وخیم خود قرار داده اند. بدیهی است که این سه پایه ی اصلی ستم گری منشائی به جز برنامه های دولت ها ندارند که برای نجات قدرت های اقتصادی و مالی، سیاست هایی را برمی گزینند که خود بحران های متعدد مالی، غذایی، زیست محیطی و اجتماعی را موجب شده اند. زنان در نظم مردسالار کنونی بیش از پیش در معرض این بحران ها قرار دارند. زنان در کشورهای «پیشرفته» سرمایه داری بیش از مردان قربانی عروج نیروهای ارتجاعی راست افراطی هستند. در برخی از کشورهای به اصطلاح در حال توسعه نیز، ارتجاع دینی گریبانشان را گرفته است. خشونت علیه زنان در محیط های کاری و خانوادگی در بطن بحران های کنونی افزایش یافته است. زنان مهاجر، زنان همجنسگرا و زنان معلول باز هم بیش از دیگر زنان در جامعه های پیشرفته یا کشورهایی که قواعد دینی بر آن ها حاکم اند، رنج می برند.

پیش از پرداختن به مضامین اصلی راهپیمایی جاری جهانی زنان، خالی از لطف نیست که یادآوری کوتاهی از سه راهپیمایی نخست کرد.

فدراسیون زنان کبک (کانادا) در سال ١٩٩۵ راهپیمایی دویست کیلومتری را برای «نان و گل سرخ» ترتیب داد. منظور از نان، کار و دستمزدهای عادلانه برای همه و برابری حقوق زنان و مردان بود. گل سرخ نیز به زندگی بهتر و آشتی مسئولیت های حرفه ای و خانوادگی اشاره داشت. تأمین اجتماعی و سیستم درمانی عمومی بخش دیگری از مطالبات بود. روز ٢۶ مه ١٩٩۵، صدها زن راهپیمایی ده روزه ی خود را به سوی پارلمان آغاز کردند و علیه فقر زنان دست به اعتراض زدند. زنان مبارز موفق شدند برخی از مطالبات خود را به حاکمان بقبولانند.

فعالان زن کبک و چندین کشور نیمکره ی جنوبی تصمیم گرفتند برای آغاز سده ی بیست و یکم، دومین راهپیمایی جهانی زنان را علیه فقر و خشونت برضد زنان سازماندهی کنند. کمیته های هماهنگی در چندین کشور تشکیل شدند و بیش از پنج میلیون زن و مرد در جهان تظاهرات کردند. دومین راهپیمایی جهانی زنان بیست و یک خواسته را در چهار فصل مطرح کردند: برنامه ای برای مبارزه با فقر و خشونت، توزیع ثروت ها برای بهبود وضعیت زندگی، برچیدن تبعیض علیه زنان و تدوین قانون های جدید برای احترام به حقوق زنان.

نمایندگان بین المللی دومین راهپیمایی جهانی زنان روز ١۶ اکتبر ٢٠٠٠ با مدیران صندوق بین المللی پول و بانک جهانی دیدار کردند. روز بعد، در حالی که ده هزار زن، آمده از سراسر جهان، در خیابان های نیویورک تظاهرات می کردند، نمایندگان زنان با معاون دبیر اول سازمان ملل متحد گفت و گو کردند.

سومین راهپیمایی جهانی زنان در سال ٢٠٠۵ پس از دوره ای نسبتاً طولانی برگزار شد. ده ها گروه کاری از سراسر جهان موفق شدند «منشور جهانی زنان برای بشریت» را پس از یک سال و نیم بحث و گفت و گو در ١٠ دسامبر ٢٠١۴ در شهر کیگالی (رواندا) در پنجمین نشست بین المللی راهپیمایی جهانی زنان به تصویب برسانند. منشور خواهان جهانی است که بر پایه ی برابری، آزادی، همبستگی، عدالت و صلح پی ریزی گردد. روزهای ٢٨ و ٢٩ مه ٢٠٠۵، راهپیمایان سراسر اروپا به شهر فرانسوی مارسی رسیدند، چرا که در آن جا نشست اروپایی راهپیمایی جهانی زنان برگزار می شد. فعالان منشور روز ١٧ اکتبر ٢٠٠۵ به کشور آفریقایی بورکینا فاسو رفتند.

زنان در چندین کشور جهان اکنون در حال برگزاری چهارمین راهپیمایی هستند. مضامین چهارمین راهپیمایی در پنج فصل مطرح شده اند. فصل اول به وضعیت مناسب برای آب و هوا و غذا اختصاص یافته است. زنان می گویند که همه ملت ها حق دارند از تغذیه سالم که با روش های مناسب اکولوژیک تولید می شوند، برخوردار باشند. سیاست های غذایی نباید بر اساس منافع بازارها و شرکت ها برنامه ریزی گردند، بلکه باید تولیدکنندگان، توزیع کنندگان و مصرف کنندگان در نظر گرفته شوند. زنان در روند تولید، در کشاورزی و در آماده سازی برای توزیع نقش فراوانی دارند. به همین جهت است که زنان خواستار تقسیم عادلانه ی زمین ها و شرایط برابر بین زن و مرد در روند تولید هستند.

فصل دوم مطالبات چهارمین راهپیمایی جهانی زنان با خشونت علیه زنان مرتبط است. در حالی که چند سالی از آغاز سده ی بیست و یکم می گذرد هنوز در بسیاری از کشورها، بی تفاوتی، پیش داوری و نفی حقوق زنان وجود دارند. هر چند که خشونت ها جنبه ای فراملی و فرافرهنگی دارند، اما آن ها علیه زنان کماکان گسترده هستند. وجود خشونت علیه زنان پدیده ای اجتماعی است که در همه ی طبقات، همه ی فرهنگ ها، همه ی دین ها و غیره دیده می شود. خشونت علیه زنان در تنفر از دیگری و اعتقاد به برتری مردان ریشه دارد. زنان در چهارمین راهپیمایی جهانی اشان علیه سلطه طلبی جنسی، نژادپرستانه، استعماری، انسان هراسانه یا سرمایه داری مبارزه می کنند.

سومین فصل راهپیمایی جهانی زنان به مبارزه علیه افراط گرایان راست و دینی پرداخته است. عروج افراط گرایی در جنبش های سیاسی راست افراطی و بنیادگرایان دینی واقعیتی است که در سراسر جهان وجود دارد. همه ی این جنبش های افراطی در زمینه ی بحران هایی رشد می کنند که نظم سرمایه داری باعث و بانی آنهاست. جنبش های افراطی راست و بنیادگرایان دینی از ناامیدی مردم سوء استفاده می کنند، مردمی که با فقر، بیکاری و بی ثباتی دست و پنج نرم می کنند.

در چنین شرایطی است که باید از لائیسیته دفاع کرد و دست رد به سینه ی افراط گرایانی زد که حل مشکلات را در رد دیگری خلاصه می کنند. دفاع از دست آوردهای مبارزات گذشته به موضوعی جدی تبدیل شده است. با این حال نباید ذره ای از به دست آوردن حقوق جدید برای برابری زن و مرد کوتاهی گردد. تربیت غیرجنسی و آموزش مدنی و لائیک کودکان بیش از گذشته اهمیت دارد.

چهارمین بخش از مطالبات به مهاجرت و جهانی سازی اختصاص یافته است. ویژگی زنان مهاجر چنان است که باید حرکت های جمعی و مطالبات خاصی را در نظر گرفت. تبعیضات مضاعفی به زنان مهاجر تحمیل شده است. این تبعیض ها با جنسیت، طبقه ی اجتماعی، اصلیت و رنگ پوستشان ارتباط دارند. مادام که حقوق زنان به صورتی جهان شمول به رسمیت شناخته نشود، حق شهروندی، خودگردانی اقتصادی و رهایی جنسی زنان مهاجر نیز حواب و خیالی بیش نخواهد بود. برای مثال در فرانسه زنان مراکشی و الجزایری تبار بر اساس قراردادهای دوجانبه ی دولت فرانسه با دولت های مراکش و الجزایر زیر لوای قوانین این دو کشور هستند که به مراتب از قوانین فرانسه نابرابرانه تر و ضدزن تر هستند.

پنجمین و آخرین بخش از مطالبات چهارمین راهپیمایی جهانی زنان به کار زنان و خودگردانی مالی پرداخته است. زنان برای داشتن خودگردانی مالی و اقتصادی باید بتوانند به هر شغلی دسترسی داشته باشند. هر چند زنان در بازار کار حضور گسترده ای دارند، اما واقعیت نشان می دهد که هنوز دارای خودگردانی مالی و اقتصادی نیستند. زنان همچنان به سوی رشته ای از مشاغل فرستاده می شوند که اکثراً کم ارزش تر از بقیه هستند. زنان و مردان برای کار مساوی، دستمزد برابر ندارند. مهارت های زنان در نظر گرفته نمی شود و کارهای پاره وقت به زنان بیش از مردان پیشنهاد می گردد. قوانینی که در برخی از کشورها برای برابری بیش تر بین زن و مرد در این زمینه ها وجود دارند، به ندرت اجراء می شوند.

چهارمین راهپیمایی جهانی زنان روز هشت مارس گذشته در چندین کشور جهان آغاز شد. روز ٢۴ آوریل زنان در جهان از ساعت دوازده تا سیزده علیه وضعیت اسف بار کارگران زن در شرکت های چندملیتی با اشاره به کارگران رانا پلاتزا دست به اعتراض می زنند. سال ٢٠١۳ ساختمان رانا پلاتزا در بنگلادش خراب شد و دست کم هزار کارگر که بیش ترشان زن بودند، جان خود را به علت حرص و آز سرمایه داران از دست دادند.

چهارمین راهپیمایی جهانی زنان روزهای ۶ و ٧ ژوئن در شهر نانت فرانسه گردهم آیی را در نظر گرفته است.

زنان کشورهای پیرامون مدیترانه روز ١٩ سپتامبر در شهر فرانسوی مارسی گردهم می آیند تا در رابطه با عروج راست افراطی و بنیادگرایی دینی و راه های مبارزه با آن گفت و گو کنند.

چهارمین راهپیمایی جهانی زنان روز ١٧ اکتبر ۲٠١۵ در لیسبون، پایتخت پرتغال، پایان خواهد یافت.

برای اطلاعت بیش تر می توان به تارنماهای زیر که فرانسوی، آلمانی و هلندی زبان هستند، مراجعه نمود:

https://marchemondialedesfemmes2015.wordpress.com   http://www.marchemondiale.ch/index.php/fr

http://www.mmf-france.fr

http://www.marchemondialedesfemmes.be/?lang=fr&var_mode=recalcul

نادر تیف

۵ فروردین ١۳٩۴- ۲۵ مارس ۲٠١۵

آنارشیست ها علیه «دولت اسلامی»: انقلابی در سوریه که کسی از آن سخن نمی گوید

 

امروز برای یافتن آگاهی سیاسی مترقی و استفاده از آن برای عمل مستقیم کمتر کسی در کشورهای غنی به خاورمیانه نگاه می کند. اکثریتی از ما بر این گمان است که در این منطقه از جهان دیکتاتوری ها، ارتش ها و حکومت های مذهبی بر خرابه های امپراتوری عثمانی حکومت می کنند یا دولت های پوچی مانند افغانستان و پاکستان وجود دارند که پایتخت هایشان شبیه صحنه های فیلم «ماد ماکس» است. رسانه های بزرگ عمومی خبری از نقطه ای نمی دهند که نه فقط آزاد است بلکه در راه تحقق جامعه ای آرمانی است.

اما رسانه های بزرگ عمومی را رها کنید!

در مرز سوریه و ترکیه، در شمال عراق، مردمی زندگی می کنند که عمدتاً کُرد و چهار میلیون و شش صد هزار نفر هستند. این مردم در حال تجربه بزرگی اند که از سویی زیر ضرب تیرهای دیکتاتوری سوری، جنون دولت اسلامی (داعش سابق) و دشمنی پیگیر ترکیه علیه خودگردانی اشان است و از سوی دیگر آمریکا و ناتو اصل این تجربه را تهدید می کنند. حزب اتحاد دمکراتیک و شورای ملی کرد در روژاوا جامعه ای را در این نقطه از خاورمیانه می سازند که با آزادمنشی مسلح و آنارشیسم و جنبش علیه اشغالگری و فمینیسم پیگیر مخلوط شده اند. هر چند بیشتر گروه های کرد، به ویژه آن هایی که به آمریکا نزدیک هستند آرزو دارند تا دولتی کرد را تشکیل دهند، اما کردهای روژاوا از مرحله «دولت کرد» صرف نظر کرده اند و برای جامعه ای بر اساس «کنفدرالیسم دمکراتیک» تلاش می کنند.

در کانتون های روژاوا ساختار دولت مرکزی وجود دارد که دست کم ۴٠ % اعضای آن باید زن باشند، اما در عمل کارهای جامعه در هر نقطه، خیابان به خیابان و روستا به روستا صورت می گیرند. عبدالله اوجالان، معمار کنفدرالیسم دمکراتیک، می گوید که اکولوژی و فمینیسم دو پایه ی اصلی آن هستند. چنین سخنانی را شما هرگز از دهان رهبران کشورهای ثروتمند نمی شنوید. اگر در روژاوا مردی زنی را کتک بزند از جامعه طرد می شود و ارتباطش با جامعه متوقف می گردد. در روژاوا «کمیته های آشتی» جای پلیس و زندان را گرفته اند. این کمیته ها از قتل های انتقام جویانه ی خانوادگی پیشگیری می کنند و روش هایشان تاکنون ثمربخش بوده است.

یگانه بخشی از تجربه ی اجتماعی روژاوا که در جهان نظرها را به خود جلب نموده است YPJ (واحدهای دفاع از خلق) هستند. این واحدها کاملاً از زنان تشکیل شده اند و علیه دولت اسلامی و ارتش سوریه می رزمند. رسانه های بزرگی همچون ان. بی. سی. یا روزنامه ی گاردین یا مجله ی ماری – کلر از شهامت زنان YPJ گفتند و نوشتند، اما نظراتشان را بازتاب ندادند.

زنان YPJ و همرزمان مردشان در YPG بودند که برای نجات ایزدیان محصور توسط دولت اسلامی در کوه سنجار در شمال عراق اقدام کردند. ایزدیان در مکانی زندگی می کنند که دولت اسلامی خواهان تسخیرش است. ناگفته نماند که جهان اسلام ایزدیان را لعن و نفرین می کند چرا که آنان را از هزاران سال پیش «شیطان پرست» می داند. در حالی که آمریکا از آسمان خواربار می فرستد، گروه های مبارز سوری به محل های استقرار دولت اسلامی یورش می آوردند و هزاران تن را از مرگ نجات می دهند. مبارزان کرد همچنین موفق شدند تا شهر کوبانی را از اشغال دولت اسلامی رها کند. این در حالی بود که جنگجویان دولت اسلامی به تانک و موشک و حتا پهپاد مجهز بودند. کوبانی علیرغم خسارات جانی و مالی فراوان علیه دولت اسلامی مقاومت کرد، هر چند روستاهای اطرافش همچنان در معرض تهدیدات آن است.

گروه های YPJ و YPG و جنبش جامعه دمکراتیک خلدست قابل دفاع نیستند چرا که متهم شده اند که از سربازان کودک به ویژه دختران دوازده ساله در آشپزخانه ها و تمیزکاری یا تمرین های نظامی بهره می برند. این گروه ها همچنین به علت روابطشان با PKK نقد می شوند، حزبی که رهبرش عبدالله اوجالان است و دولت ها آن را در فهرست سازمان های تروریستی گذاشته اند. البته این حزب مارکسیست – لنینیست با تجارت مواد مخدر و دستگاه های پلیسی ترکیه نیز ارتباطاتی دارد.

مردم روژاوا بر رغم تمام این موانع یگانه جنبشی هستند که آلترناتیوی بدون دولت و علیه سرمایه داری را یاری می کنند. مردم روژاوا همچون فدراسیون آنارشیست اسپانیا در گذشته و زاپاتیست ها در مکزیک می خواهند غیرممکن را امکان پذیر کنند. آنان می خواهند با توجه به نیروی اندک مسلحشان در جایی که جنگی منطقه ای در جریان است، جامعه ای نوین بسازند. به همین جهت است که آنان ریسمانی را که به سوی پیروزی می رود به سمت خود می کشند. فقط تاریخ است که به ما خواهد گفت آیا مردم روژاوا می توانند بقیه طناب را بکشند یا نه؟

منبع : http://www.cvltnation.com/anarchists-vs-isis-the-revolution-in-syria-nobodys-talking-about/

برگردان: نادر تیف

٩اسفند ١۳٩٣ – ۲٨ فوریه ۲٠١۵

چرا جهان بر انقلابیان کرد سوریه چشم می پوشد؟

 

جهادیان دولت اسلامی در پی نابودی تجربه ای انقلابی و دمکراتیک در منطقه ی جنگ زده ی سوریه هستند. به نظر نمی رسد که جهان و بخش بزرگی از «چپ» پی به این رسوایی برده باشد.

نوشته ای از دیوید گرابر – انسان شناس و آنارشیست آمریکایی

پدرم با هدف دفاع از جمهوری اسپانیا در سال ١٩۳۷ داوطلب مبارزه در بریگادهای بین المللی شد. قیام زحمتکشان به رهبری سوسیالیست ها و آنارشیست ها کودتای فاشیستی احتمالی را موقتاً ناکام کرده بود. همزمان در بخش بزرگی از اسپانیا یک انقلاب واقعی اجتماعی رخ داده بود که منجر به خودگردانی دمکراتیک چندین شهر بزرگ شده بود. کارگران صنایع را کنترل می کردند و توانمندسازی رادیکال زنان شکل گرفته بود.

انقلابیان اسپانیایی امیدوار بودند با آفرینش جامعه ای آزاد، الگویی برای جهانیان باشند. قدرت های جهانی آن زمان نه فقط سیاست «عدم دخالت» خود را اعلام کردند، بلکه به تحریم شدید جمهوری اسپانیا دامن زدند. آن قدرت ها حتا هنگامی که هیتلر و موسولینی آشکارا عهد اخوت بستند و نیرو و سلاح به فاشیست ها ارسال نمودند، دست از سیاست های خود برنداشتند. نتیجه این شد که اسپانیا سال ها در جنگ داخلی فرو رفت و با شکست انقلابیان و قتل عام هایی که برخی اشان خونین ترین سده ی بیستم میلادی بودند، خاتمه یافت.

هرگز گمان نمی کردم که در طی زندگی ام شاهد تکرار همان چیزها باشم. هیچ واقعه ی تاریخی قطعاً دوبار تکرار نمی شود. تفاوت های بی شماری میان آن چه در اسپانیای ١٩۳۶ گذشت و آن چه امروز در روژاوا، سه منطقه ی کردستان شمال سوریه می گذرد، وجود دارند. اما شباهت ها نیز تکان دهنده و رنج آور هستند. به گمانم وظیفه دارم تا به عنوان فردی که در خانواده ای بزرگ شده که سیاست را با جنگ اسپانیا شناخته، چنین بگویم: نمی توانیم بگذاریم که تجربه ای با همان سرنوشت خاتمه یابد.

منطقه ی خودگردان روژاوا آن گونه که امروز وجود دارد نقطه ی درخشان و حتا بسیار درخشانی است که از درون انقلاب سوریه بیرون زده است. روژاوا (به زبان کردی غرب برای کردستان غربی اما در شمال سوریه – مترجم) توانست مأموران رژیم بشار اسد را علیرغم دشمنی همه ی همسایگان بیرون کند و استقلالش را به دست آورد و تبدیل به تجربه ای دمکراتیک گردد. مجامع مردمی به عنوان عالی ترین نهادهای تصمیم گیری در روژاوا شکل گرفتند، شوراهایی نیز تشکیل شدند که باید دارای تعادل قومی باشند. برای مثال در هر کمون سه عضو اصلی شورا باید دارای سه عضو کرد، عرب، آشوری یا ارمنی مسیحی باشند و حتماً یکی از سه نفر باید زن باشد. در روژاوا شوراهای جوانان و زنان وجود دارد که مانند تشکل Mujeres Libres (زنان آزاد) اسپانیا هستند. ارتشی فمینیستی شکل گرفته است. میلیشیای YJA Star ( اتحاد زنان آزاد – ستاره که منظور ایشتار یا الهه ی آشوری بین النهرین است) به وجود آمده است که اکنون بیش تر نیروهایش را به نبرد علیه جهادیان دولت اسلامی (داعش) اختصاص داده است.

چگونه است که جنبشی با این مشخصات وجود دارد اما نه فقط جامعه بین المللی که بخش بزرگی از چپ بین المللی بر آن چشم پوشیده است؟ گمان می کنم که علت اصلی این چشم پوشی PYD، حزب انقلابی روژاوا باشد که متحد حزب کارگران کردستان (PKK) است. پ. کا. کا. گروه چریکی مارکسیستی است که از سال های ١٩۷٠ علیه دولت ترکیه می جنگد. ناتو، ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا آن را «رسماً» تروریستی اعلام کرده اند. اکثریتی از فعالان چپ، پ. کا. کا. را استالینی ارزیابی می کنند.

اما واقعیت این است که پ. کا. کا. فاصله ی زیادی با حزب کهنه و عمودی لنینیستی گرفته است. تحولات درونی پ. کا. کا. از سویی و تکامل نظری بینان گذار آن، عبدالله اوجالان در زندان جزیره ی ئیمرالی ترکیه از سال ١٩٩٩ از سوی دیگر، موجب تغییرات کاملی در اهداف و اعمال این تشکل شده است.

پ. کا. کا. اعلام کرده است که دیگر در پی ایجاد دولت کرد نیست. اکنون با الهام از نظرات زیست محیطی و آنارشیستی موره بوکچین (Murray Bookchin) از «مونیسیپالیسم آزادگرا» دفاع می کند و به کردها فراخوان می دهد تا شوراهای آزاد و خودگردان تشکیل دهند که با دمکراسی مستقیم اداره می شوند و می توانند به تدریج از مرزهای ملی فراتر روند. مبارزه کرد می تواند در چنین صورتی به الگویی برای جنبش جهانی به سوی دمکراسی واقعی، اقتصادی تعاونی و انحلال تدریجی دولت – ملت بوروکراتیک تبدیل گردد.

پ. کا. کا. از سال ۲٠٠۵ از راهبرد شورشیان زاپاتایست در چیاپاس مکزیک الهام گرفت و آتش بس یک جانبه ای را با دولت ترکیه اعلام نمود تا بتواند نیروی خود را برای گسترش نهادهای دمکراتیک در سرزمین های زیر کنترلش، متمرکز نماید. برخی پرسیدند آیا این تحولات جدی هستند؟ پاسخ این است که هنوز نشان هایی از خودکامگی موجود است. اما آن چه در روژاوا اتفاق افتاد، جایی که انقلاب سوریه این فرصت را به کردهای رادیکال داد تا امکان عملی نمودن چنین تجربیاتی را در سرزمینی وسیع و پیوسته به دست آورند، تصدیق می کند که درون با نمای بیرونی متفاوت است. شوراها، مجامع مردمی و میلیشیای توده ای شکل گرفته اند و اموال دولتی در اختیار تعاونی های کارگری خودگردان گذاشته شده اند که علیرغم حملات نیروهای راست افراطی دولت اسلامی، عمل می کنند. نتایج تاکنونی منطبق با تعریف یک انقلاب اجتماعی هستند. تلاش های انجام شده در خاورمیانه حداقل نشان می دهند که به ویژه پس از دخالت نیروهای پ. کا. کا. و روژاوا راهی به سوی مناطق کنترل شده توسط دولت اسلامی (داعش) در عراق باز شد تا بتوان هزاران تن از ایزدیان پناهنده ای را که در دام کوه سنجار افتاده بودند نجات داد. این عملیات در منطقه با استقبال گسترده مردم روبه رو شدند اما هرگز نظر رسانه های اروپایی وآمریکایی را جلب نکردند.

اکنون دولت اسلامی با ده ها تانک ساخت آمریکا و سلاح های سنگین به غنیمت گرفته شده از ارتش عراق بازگشته است تا از انقلابیان کرد در کوبانی انتقام بگیرد. دولت اسلامی صریحاً اعلام کرده است که قصد دارد مردم غیرنظامی را قتل عام کند یا به بردگی بگیرد. در چنین وضعیتی است که ارتش ترکیه به مرز گسیل می شود تا جلوی هرگونه تقویت و مهمات رسانی را به مقاومت کوبانی علیه دولت اسلامی سد نماید. هواپیماهای جنگنده آمریکایی نیز گاهی بر فراز آسمان منطقه به پرواز درمی آیند و نمادین چند بمب پرتاب می کنند تا بتوانند ادعا نمایند که بیکار ننشسته اند. این در حالی است که گروهی که جنگنده های آمریکایی مدعی بمباران کردنش هستند در حال نابود کردن مدافعان یکی از بزرگ ترین تجربیات دمکراتیک در جهان هستند.

امروز اگر بخواهیم نیرویی مشابه طرفداران فرانکو، یعنی آدم کشان فالانژیست بیابیم، از چه نیرویی به جز دولت اسلامی می توانیم نام ببریم؟ امروز اگر بخواهیم نیرویی مشابه با Mujeres Libres (زنان آزاد) اسپانیا بیابیم از چه نیرویی به جز زنان دلیری می توانیم نام ببریم که در سنگرها از کوبانی دفاع می کنند؟ آیا جهان و چپ بین المللی می تواند رسوایی تکرار تاریخ را بپذیرد؟

منتشر شده در روزنامه ی گاردین انگلستان:

http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/oct/08/why-world-ignoring-revolutionary-kurds-syria-isis

برگردان به فارسی: نادر تیف – ۲٠ مهر ١۳٩۳ – ١۲ اکتبر ۲٠١۴

گزارش کوتاه و عکس از مقاومت در کوبانی و «عمل مستقیم» آنارشیست ها

کوبانی کوچک ترین بخش از مناطق سه گانه ی کردستان سوریه است. جنگجویان دولت اسلامی (داعش) از روز ١۵ سپتامبر ٢٠١۴ یورش خود را علیه آن آغاز نمودند. علیرغم ائتلافی از چندین کشور به رهبری آمریکا علیه دولت اسلامی، مردم کُرد منطقه به تنهایی و با سلاح های سبک از کوبانی دفاع می کنند. این در حالی ست که نیروهای داعش دارای سلاح های سنگین ساخت آمریکا، روسیه، آلمان و فرانسه هستند. چند عضو واحدهای دفاع از مردم (YPG) در هفته ی پایانی سپتامبر ٢٠١۴ موشک انداز میلان، ساخت مشترک آلمان و فرانسه را از نیروهای داعش به غنیمت گرفتند و به یک نماینده ی پارلمان آلمان به نام یان فان اکن نشان دادند. واحدهای دفاع از مردم وابسته به پ. کا. کا. است و در آن فقط نیروهای کرد حضور ندارند، عرب ها، ترکیه ای ها، مسلمانان، ایزدیان، مسیحیان و خداناباوران نیز در این واحدها عضو هستند. 

کردهای سوریه با یاری نیروهای پ. کا. کا. توانسته اند مقاومتی تحسین برانگیز را علیه دولت اسلامی سازمان دهند. این مقاومت در منطقه ی کوچکی صورت می گیرد که ترکیه یگانه راه ورودی اش است. نباید فراموش کرد که این مقاومت جانانه در کوبانی در حالی برضد وحوش دولت اسلامی صورت می گیرد که آنان موفق شدند در عرض یک هفته در ماه ژوئن ٢٠١۴ منطقه ی بزرگی از عراق و شهر موصل آن را تسخیر نمایند. نقش زنان مسلح کرد در برابر نیروهای داعش چنان است که مقاومت بی آنان دیگر تصورپذیر نیست.

دولت ترکیه که اکنون مدعی مبارزه علیه داعش در چهارچوب ائتلاف بین المللی ست و قصد دارد وارد سوریه بشود، بنابر اظهارات شاهدان و عکس های گرفته شده، به نیروهای داعش حتا تانک هم داده است تا بتوانند کوبانی را بگیرند. شهر کوبانی که در مرز ترکیه قرار دارد در محاصره قرار گرفته است. اما صبری اوک از پ. کا. کا. می گوید که حمله ی استراتژیک جهادیان داعش علیه کوبانی درهم پیچیده خواهد شد. اندوک از واحدهای دفاع از مردم (YPG) که در جبهه ی جنوبی کوبانی ست هم گفته که نیروهای داعش تاکنون نتوانسته اند مبارزان کرد را شکست دهند. حمله ی داعش به کوبانی بدین جهت استراتژیک ارزیابی می شود که اگر این شهر سقوط کند، تمام کردستان سوریه در معرض تعرض جهادیان دولت اسلامی قرار می گیرد، کوباتی دروازه ی کردستان سوریه است.

یادآوری این نکته خالی از لطف نیست که کوبانی منطقه ایست که انقلاب کردهای سوریه برای خودگردانی یا کنفدرالیسم دمکراتیک برای خاورمیانه در ژوئیه ٢٠١٢ مطرح شد، انقلابی که اهدافی همچون دفاع از اقلیت های قومی، مذهبی و برابری زن و مرد را می خواهد. در حال حاضر بیش از صدهزار تن از مردم منطقه ی کوبانی به ترکیه پناه برده اند.

همانگونه که دولت اسلامی (داعش) هزاران تن جهادی را از چندین کشور جهان به عراق و سوریه آورده است، اکنون هزاران تن از نیروهای مختلف سوسیالیست، سندیکالیست، انقلابی زن و مرد و آنارشیست از ترکیه برای یاری به مقاومت به کوبانی می روند. این در حالی است که تلاش های ارتش ترکیه برای جلوگیری از آنان متوقف نمی گردد. در میان گروه هایی که برای دفاع از کوبانی به مرز ترکیه و سوریه می روند نیروهای گروهی از آنارشیست های ترکیه وجود دارند که نامشان عمل انقلابی آنارشیست (DAF) است. بیش تر این آنارشیست ها از استانبول به کوبانی رفته اند. این نیروها در چهارچوب عمل مستقیم آنارشیستی به کمک رسانی به مردم منطقه و دفاع از مقاومت علیه جهادیان دولت اسلامی (داعش) اقدام می کنند.

در زیر چند عکس از حضور آنارشیست ها در کوبانی قرار گرفته است:

 تهیه و تنظیم گزارش : نادر تیف – مهر ١۳٩۳ ، اکتبر ٢٠١۴

دوازده تز برای تغییر جهان بدون گرفتن قدرت

 

الف:

 

یک – آغاز، حرکتی نفی گرایانه است.

در آغاز فریادی هست و نه سخنی. فریادی غمگین، فریادی دهشتناک، فریادی دیوانه وار، فریاد منفی علیه زندگی های انسانی که سرمایه داری تکه پاره می کند: نه!

برای تعریف واقعیت فریاد، اندیشه باید نفی گرایانه باشد. ما نمی خواهیم جهان را بفهمیم، می خواهیم آن را نفی کنیم. هدف نظر این است تا جهان را منفی تصور کند، نه برای این که چیزکی جدا از عمل به دست آید، بلکه برای آن که همین نفی، خود عمل باشد، خود بخشی از مبارزه برای تغییر جهان باشد تا بتواند آن را به محلی برای زندگی در شأن انسان تبدیل نماید.

اما پس از آن چه گذشته است، ما چگونه می توانیم برای تغییر جهان ژرف اندیشی نماییم؟

 

دو – جهانی در شأن انسان با عمل دولتی دست نیافتنی ست.

تلاش هایی که در بزرگ ترین بخش سده ی بیستم میلادی برای آفرینش جهانی در شأن انسانی صورت گرفتند بر اساس دولت و گرفتن قدرت دولتی متمرکز بودند. اصلی ترین جدل ها (بین “اصلاح طلبان” و “انقلابیان”) دور و بر روش های کسب قدرت دولتی بودند، یکی آن را از راه پارلمانی می خواست و دیگری فراپارلمانی. تاریخ سده ی بیستم نشان داد که مسئلەی روش‌های گرفتن قدرت دولتی آن چنان که گفته می شد، مهم نبود. گرفتن قدرت دولتی به هر شکلی اجازه نداد تا تغییراتی که طرف های جدل می خواستند به واقعیت بپیوندند. نه دولت های اصلاح طلب و نه دولت های انقلابی برای تغییر ریشەای جهان کامیاب نگردیدند.

بسیار آسان است تا رهبری همەی جنبش‌ها را به خیانت متهم نمود. این واقعیت که این همه خیانت وجود داشت، چنین القاء می کند که شکست دولت های رادیکال، سوسیالیست یا کمونیست، ریشەهای بسیار ژرف تری داشته است. دلیلی که برای استفاده نکردن از دولت برای ایجاد تغییر رادیکال در جامعه وجود دارد این است که خود دولت شکلی از روابط اجتماعی است که در تمامی روابط اجتماعی سرمایەداری ثبت شده است. وجود دولت، صرف نظر از محتوای سیاستش، به عنوان نهادی جدا از جامعه بدین معناست که شدیداً در روند جدایی مردم از کنترل زندگی خود دخالت می کند. سرمایەداری به جز این نیست: جداسازی مردم از حرکتشان. سیاستی که بر محوریت دولت قرار دارد بی برو و برگرد در روند جداسازی شرکت می کند. چنین سیاستی، عمل سیاسی جدّی را از حرکت پوچ شخصی منفک می نماید. سیاستی که بر محوریت دولت قرار دارد از تغییر رادیکال جامعه دور می شود و به تدریج اپوزیسیون را در انقیاد منطق سرمایەداری درمی آورد.

پس ما می بنیم که چگونه نظریه کسب قدرت دولتی برای تغییر جهان توّهمی بیش نبود. خوشبختی ما این است که در دوران پایان این توّهم زندگی می کنیم.

 

سه – یگانه راه تغییر جهان امروز نه گرفتن قدرت که انحلال آن است.

انقلاب بیش از همیشه اضطراری است. فجایعی که نظم سرمایەداری در جامعه ایجاد کرده است بیش از پیش دهشتناک شدەاند. اگر انقلاب از طریق کسب قدرت دولتی چیزی به جز توّهم نبود، این بدان معنا نیست که ما باید ضرورت انقلاب را به دست فراموشی بسپاریم. انقلاب را باید از زوایای دیگری تعریف نمود: انقلاب نه برای گرفتن قدرت، بلکه برای انحلالش.

 

ب:

 

چهار – مبارزه برای انحلال قدرت مبارزەای است برای رهایی «قدرت – برای» (potentia) از «قدرت – روی» (potestas).

برای این که آغاز کنیم تا به تغییر جهان بدون گرفتن قدرت بیاندیشیم، لازم است تا قدرت – عمل (potentia) را از قدرت – تسلط (potestas) تمیز دهیم.

در هر تلاشی برای تغییر جامعه، عمل یا انجام دادن صورت می گیرد. انجام دادن به نوبەی خود بدین معناست که ما توانایی قدرت – عمل را داریم. ما اغلب واژه ی «قدرت» را در این جهت به کار می بندیم و آن را چیز مثبتی در نظر می گیریم؛ زمانی که عمل مشترکی با دیگران (همچون تظاهراتی یا حتا سمیناری) به ما احساس قدرت می دهد. قدرت با این تعریف ریشەاش از انجام دادن است و قدرت – عمل است.

قدرت – عمل همیشه اجتماعی است و همواره از باروری اجتماعی انجام دادن می آید. ظرفیت ما برای انجام دادن حاصلی از انجام دادن‌های دیگر است و شرایط انجام دادن‌های دیگر را می آفریند. ما نمی توانیم تصور کنیم که انجام دادن در هر شکلی به انجام دادن‌های دیگر در گذشته، حال و آینده پیوسته نباشد.

 

پنج – قدرت – عمل به قدرت – تسلط تبدیل می گردد، زمانی که انجام دادن متلاشی می گردد.

تبدیل قدرت – عمل به قدرت – تسلط موجب می گردد که باروری اجتماعی انجام دادن متوقف گردد. کسانی که قدرت – تسلط را اعمال می کنند، انجام داده را از انجام دادن جدا کرده و آن را به مالکیت خود درمی آورند. به مالکیت درآوردن انجام شده همواره با به مالکیت درآوردن روش‌های انجام دادن صورت می گیرد و به قدرت مداران اجازه می دهد تا بازیگران انجام دادن را نیز زیر کنترل خود بگیرند. بازیگران (انسان ها، به عنوان سوژه‌های فعال) این چنین از تلاش خود و از روش‌های محصول تلاش خود جدا می گردند. آنان این گونه از خود نیز جدا و بیگانه می گردند. این جداسازی که در نهاد هر جامعه‌ای است که در آن قدرت روی عده‌ای اعمال می گردد، در جامعه‌ی سرمایه‌داری به اوج خود می رسد.

باروری اجتماعی متوقف می گردد. قدرت – عمل به قدرت – تسلط فرامی روید. آنانی که انجام دادن دیگران را به انقیاد درمی آورند، خود به بازیگران جامعه تبدیل می گردند و آنانی که به انقیاد درمی آیند نامرئی، بی صدا و بی رأی می گردند. قدرت – عمل دیگر در این جا در باروری اجتماعی ثبت نمی گردد و در شکل قدرت فردی به حیات ادامه می دهد. برای اکثریت جامعه دیگر قدرت – عمل به ضد خود تبدیل شده است، ناتوان گشته است یا به یگانه قدرت انجام دادنی فراروییده است که دیگران برایش تصمیم گیری می کنند. قدرت مندان قدرت – عمل را به قدرت – تسلط تبدیل می کنند، قدرتی که به آنان اجازه می دهد تا به دیگران بگویند چه باید انجام دهند، آن هم در رابطه ای وابسته به انجام دادن دیگران.

در جامعه ی کنونی، قدرت – عمل به شکل منفی خودش وجود دارد که همان قدرت – تسلط است. قدرت – عمل در شکلی وجود دارد که آن را نفی می کند. این بدان معنا نیست که قدرت – عمل وجود ندارد. وجود دارد، اما به شکلی منفی، در شکل رودررویی آشتی ناپذیر با شکل موجود خودش که قدرت – تسلط است.

 

شش – فسخ انجام دادن فسخ یکایک جلوەهای اجتماع و جلوەهای خود ماست.

جداسازی انجام دادن و بازیگران محصول عمل، افراد را به سوی وضعیتی هدایت می کند که دیگر خود را مؤثر نمی بینند، بلکه خود را مالکان (یا نامالکان) محصول عمل می بینند (عملی که دیگر از انجام دادن جدا گشته است.) روابط بین افراد همچون روابطی بین اشیاء و افرادی می شوند که دیگر بازیگرانش نیستند، بلکه حاملان گذشتەی اعمال انجام شده، هستند.

این جداسازی بین عاملان انجام دادن – و از این جنبه از خودشان – در آثار مختلف با واژەهایی شدیداً مرتبط با هم توصیف شده اند: از خود بیگانگی (مارکس جوان)، موهوم پرستی (مارکس مسن)، کالاشدن (لوکاچ)، انضباط (فوکو) یا هویت طلبی (ادرنو). هر کدام از این توصیف ها به روشنی نشان می دهند که قدرت – عمل نمی تواند همچون چیزی خارج از ما درک گردد، برعکس هر یک از جلوەهای وجودی ما را دربرمی گیرد. هر کدام از این توصیف ها نشان می دهد که زندگی استخوان بندی شده است. باروری اجتماعی انجام دادن مقید می گردد و ممکن ها ندرت می یابند.

انجام دادن به بودن تبدیل می گردد: این است ماهیت قدرت – تسلط. در حالی که انجام دادن بدین معناست که ما هستیم یا نیستیم، فسخ انجام دادن «ما نیستیم» را نفی می کند. لذا برای ما فقط «ما هستیم» باقی می ماند. «ما نیستیم» فراموش می گردد به صف اتوپیای ناب فرستاده می شود. امکانش را از دست می دهد. زمانه یکدست می گردد. آینده به ادامەی حال متحول می شود؛ گذشته به پیش از حال تبدیل می گردد. همه چیز انجام دادن و هر جنبشی به ادامەی آن چه هست ارتقاء می یابد. رؤیای جهانی در شأن انسانیت شگفت آور می شود، ما چیزی به جز رؤیا نیست. وضعیت قدرت – تسلط وضعیتی است که می گوید:«همین است که هست»، وضعیت هویت طلبی ست.

 

هفت – ما در فسخ انجام دادن و در به انقیاد درآوردن خود شرکت می کنیم.

ما همچون بازیگران جدای از انجام دادن خودمان، انقیاد خود را تولید می کنیم. ما کارگران، سرمایه ای را که بر ما تسلط دارد، تولید می کنیم، ما استادان دانشگاه نقشی فعال در جامعه ای داریم که هویت طلبی می کند و می خواهد انجام دادن را به بودن تبدیل نماید. زمانی که تعریف، دسته بندی، ارزیابی و تصدیق می کنیم که هدف علوم اجتماعی این است که جامعه را چنان که هست باید تعریف کرد یا زمانی که مدعی هستیم که جامعه را بی طرفانه مطالعه می کنیم – گویی این جامعه خارج از ذهن ما وجود دارد – در واقع ما فعالانه به نفی انجام دادن یاری می رسانیم و به جداسازی سوژه از ابژه یا سواکردن بازیگران از محصول عمل کمک می کنیم.

 

هشت – هیچ قرینه ای بین قدرت – عمل و قدرت – تسلط وجود ندارد.

قدرت – تسلط انجام دادن را نفی وفسخ می کند. باروری اجتماعی انجام دادن را فعالانه و دائماً نفی می کند و ما را از عمل اجتماعی دور می نماید. گفتن این که به دست گرفتن قدرت – تسلط می تواند ما را به سوی رهایی از آن چه او نفی می کند رهنمون کند، پوچ و بی معناست.

قدرت – عمل اجتماعی ست. در نهاد ماست و نشانگر به رسمیت شناختن متقابل شأن انسانی ست.

جنبش قدرت – عمل علیه قدرت – تسلط نباید همچون جنبش خلاف قدرت درنظر گرفته شود (چرا که در این صورت بین این دو، قدرت و خلاف قدرت، قرینه ای پدید می آورد)، بلکه باید آن را ضدقدرت در نظر گرفت (چرا که در این صورت هیچ گونه قرینه ای بین قدرت و مبارزه ی ما وجود نخواهد داشت).

 

پ:

 

نه – ما چنان مجذوب قدرت – تسلط شده ایم که دخالت نیروی بیرونی، یگانه راه ممکن به نظر می آید. اما این هیچگاه راه حل نیست.

بسیار ساده است تا نتایج ناامیدکننده ای از جامعه ی کنونی بیرون کشید. ناعدالتی ها و خشونت ها و استثمار ما را به رنج آورده اند و گمان می رود که برون رفت ممکنی نیست. قدرت – تسلط چنان در جای جای زندگی ما رخنه کرده است که تصور «توده های انقلابی» مشکل شده است. رخنه ی ژرف سلطه ی سرمایه داری، بسیاری را در گذشته به این اندیشه انداخته بود که باید رهبری حزبی پیشرو تأمین گردد، اما واقعیت نشان داد که چنین احزابی نه فقط راه حل نیستند، بلکه قدرت – تسلط دیگری را با قدرت – تسلط موجود جایگزین می کنند.

راحت ترین راه می تواند توّهم زدایی ناامیدانه باشد. اما فریاد نخستین علیه فجایع سرمایه داری ما را رها نمی کند و فقط زندگی با آن ها را فرامی گیریم. ما حامیان سرمایه داری نمی شویم، اما می گوییم که کاری از دستمان علیه آن برنمی آید. توّهم زدایی ما را به سوی هویت طلبی می کشاند و به ما القاء می کند که آن چه را هست باید پذیرفت. ما خود به جداسازان انجام دادن و محصول انجام شده ها گرایش پیدا می کنیم.

 

ده – یگانه راه حل برش از دور به ظاهر باطل قدرت این است که روند تبدیل قدرت – عمل به قدرت – تسلط را ببینیم که خود لزوماً به وجود ضدش می انجامد: موهوم پرستی به ضدموهوم پرستی بدل می گردد.

ازخود بیگانگی (موهوم پرستی، کالا شدن، انضباط، هویت طلبی و غیره) اغلب به عنوان وضعیت موجود برآورد می شود. مسئله ی اشکال سرمایه داری ِ روابط اجتماعی چنان در نظر گرفته می شود که گویی آن ها از پیدایش این نظم وجود داشته اند و تا هنگامی که این نظم با نظم دیگری جایگزین گردد، وجود خواهند داشت. به عبارت دیگر، پیدایش و موجودیت تمیز داده می شود: پیدایش سرمایه داری در گذشته ای تاریخی قرار می گیرد و موجودیت کنونی اش تثبیت شده اعلام می گردد. چنین برخوردی خودبه خود بدبینی را تغذیه می کند.

اگر ما برعکس در جدایی انجام دادن و محصول انجام داده ها چیزی ببینیم که پایان نیافته است و فقط روندی ست، در این صورت جهان رویش را بازمی گشاید. هنگامی که ما ازخودبیگانگی سخن می گوییم، بدین معناست که ازخودبیگانگی مطلق نیست. اگر جدایی، ازخودبیگانگی و غیره، روندی در نظر گرفته شوند، در این صورت تحول آن ها از پیش تعیین شده نیست و تبدیل قدرت – عمل به قدرت – تسلط به مسئله ای باز و هرگز بدون پاسخ فرامی روید. هر آن کس که از روند می گوید از جنبشی در حال شدن می گوید و آن چه روند (ازخودبیگانگی) است، در عین حال هست و نیست. پس ازخودبیگانگی جریانی ست که با ضد خود روبه رو می گردد. وجود قدرت – تسلط به موجودیت ضدقدرت – تسلط جان می دهد یا به عبارت دیگر جنبش رهایی بخش قدرت – عمل زاده می گردد.

آن چه در شکل نفی خود وجود دارد، آن چه کیفیّت نفی شدن را واقعاً دارد، نفی روند نفی شدن است. سرمایه داری بر اساس نفی قدرت – عمل، نفی انسانیت، نفی نوآوری و نفی شأن انسانی وجود دارد، با این حال همه چیز واقعی است. زاپاتیست ها دلیلی بر این مدعاست. شأن انسانی فرای نفی آن وجود دارد. شأن انسانی جدا از جامعه نیست، در تنها شکلی که می تواند بگیرد وجود دارد، شکلِ مبارزه علیه نفی خودش. چنان که قدرت – عمل نیز جزیره ی کوچکی در اقیانوس قدرت – تسلط نیست، قدرت – عمل نیز در تنها شکلش که مبارزه علیه نفی خود است، موجود است. آزادی نیز نه آن گونه که لیبرال ها در ورای آنتاگونیسم های اجتماعی تعریفش می کنند، وجود دارد. آزادی در جامعه ای که با روابط سلطه طلبانه اداره می گردد، در یگانه شکل مبارزه علیه نفی خود می تواند وجود داشته باشد.

از وجود واقعی و مادی آن چه در شکل نفی خودش هست، امید آفریده می شود.

 

یازده – امکان تغییر ریشه ای جامعه به نیروی مادی ای وابسته است که در شکل نفی خود وجود دارد.

نیروی مادی نفی در شکل های مختلف دیده می شود.

این نیرو نخست در مبارزه های بی شماری دیده می شود که نمی خواهد روی کس دیگری قدرت اعمال کند، اما می خواهد قدرت – عمل ما و مقاومت مان را علیه سلطه ی کسان دیگر نشان دهد. این مبارزه ها شکل های گوناگونی می گیرند، از شورش آشکار تا مبارزه برای کنترل روند تولید یا مبارزه برای آموزش و بهداشت و حتا مبارزه ی ساکت زنان و کودکان در خانواده برای شأن انسانی. مبارزه برای شأن انسانی در جامعه ی کنونی اغلب شکل هایی می گیرد که آشکارا سیاسی نیستند: در متن های ادبی، در موسیقی و داستان های کودکانه. مبارزه برای شأن انسانی همه جا موجود است چرا که از وجود ما به عنوان انسان سرچشمه می گیرد.

نیروی نفی در وابستگی قدرت – تسلط به آن چه دیده می شود که آن را انکار می کند. برای آنانی که قدرت – عمل در ظرفیتی موجودیت می یابد که به دیگران بگویند چه باید بکنند، برای موجودیت خود، به عمل دیگران نیازمنداند. تمام تاریخ سلطه جویی را می توان در مبارزه ی قدرت مداران دید که می خواهند از وابستگی شان به زیردستان خلاصی یابند. چنین است که ما می توانیم گذار از فئودالیسم به سرمایه داری را بفهمیم. این گذار فقط مبارزه ی رعیت ها علیه خان ها نبود، مبارزه ی زمین داران برای رهایی از رعایا هم بود که قدرت خود را به پول، یعنی سرمایه تبدیل کردند. همین مبارزه را سرمایه داران با ورود ماشین ها کردند تا بتوانند گریبان خود را از کارگران رها کنند و سپس به صورتی گسترده، سرمایه تولیدی را به سرمایه مالی تبدیل نمودند که امروز نقشی بارز در سرمایه داری دارد. گریز قدرت مندان از زحمتکشان به هر حال بیهوده است. قدرت – تسلط نمی تواند چیز دیگری به جز استحاله ی قدرت – عمل باشد. قدرت مندان هیچ گاه نخواهند توانست وابستگی شان را به سلطه یافتگان قطع نمایند.

وابستگی قدرت مندان به سلطه یافتگان در بی ثباتی خودشان و در بحران سرمایه تبلور می یابد که زمانی با جایگزینی کارگران توسط ماشین ها صورت گرفت و امروز با تبدیل سرمایه تولیدی به سرمایه مالی. سرمایه نهایتاً به کار وابسته است، به عبارت دیگر به ظرفیت خودش برای تبدیل توان تولیدی انسان به کار مجرد و به تولید ارزش وابسته است که در شکل سقوط میزان بهره جلوه گر می شود. بحران سرمایه داری نیروی نفی سرمایه را، یعنی قدرت – عملی که سربه زیر نیست را در بر دارد.

 

دوازده – انقلاب اضطراری است، اما حتمی نیست، پرسش است، اما پاسخ نیست.

نظرات مارکسیست های ارتدکس می خواستند قطعیت انقلاب را نشان دهند و بگویند که جبر تاریخ جامعه را بی برو و برگرد به سوی کمونیسم می برد. این نظرات اشتباه از کار درآمد: برای این که جامعه ای خودگردان آفریده گردد، هیچ قطعیتی وجود ندارد. آن چه قطعیت دارد این است که سلطه طلبی وجود دارد. قطعیت در همگنی زمان و در انجماد عمل کردن به بودن است. خودگردانی ماهیتاً حتمی نیست. مرگ یقین های کهنه رهایی است.

به همین جهت است که انقلاب را نمی توان پاسخی دانست، بلکه باید آن را پرسشی دانست که برای تحقق شأن انسانی تلاش می کند. ما راهمان را از پرسشی به پرسش دیگری باز می کنیم.

 

جان هالووی

اشاره: مطلب بالا در کتاب من، با عنوان تغییر جهان بدون گرفتن قدرت بیش تر شکافته شده است. انتشارات Pluto Press، لندن – سال ٢٠٠٢

منبع مطلب: http://libcom.org/library/twelve-theses-on-changing-the-world-without-taking-power

برگردان به فارسی : نادر تیف – اوت ٢٠١۴، مرداد و شهریور ١۳٩٣

نامه سرگشاده به تشکلات آنارشیستی و مردم جهان در بارەی جام جهانی فوتبال در برزیل

پیش از آن که جام جهانی فوتبال ۲٠١۴ در برزیل انجام گردد، اعتراضات گستردەای علیه آن صورت گرفتند. دولت این کشور به ریاست جمهوری خانم دیلما روسف آن ها را سرکوب نمود. روسف که خود در دهەی هفتاد میلادی سد.ەی پیش چریکی چپ گرا بود و علیه دیکتاتوری نظامی مبارزه نمود، اکنون که به قدرت رسیده به نیروهای انتظامی و نظامی برزیل دستور اکید داده است که هر گونه اعتراضی را در طی برگزاری جام جهانی به شدت خفه کنند. شش تشکل آنارشیستی برزیل نامەای سرگشاده به تشکلات آنارشیستی و مردم جهان نوشتەاند که در زیر برای فارسی زبانان ترجمه می شود.

نادر تیف

 

١٢ / ٣ / ١٣٩٣ – ٢ / ۶ / ٢٠١۴

فیفا برگزاری جام جهانی فوتبال ٢٠١۴ را به برزیل محول کرده است. در لحظاتی که این نامه نوشته می شود ۶ / ۲۵ میلیارد رئال برابر با ۵ / ١١ میلیارد دلار برای برپایی این جام خرج شده است. هشتاد و سه درصد این مبلغ از خزانەی عمومی و مالیات شهروندان تأمین شده است. در حالی که دستمزد حداقل در برزیل ۷٢۴ رئال یا ٣٢۵ دلار است، قیمت بلیت می تواند به هزار دلار برسد. کارگران برزیل هزینه های جام جهانی را تأمین کرده اند اما نمی توانند در آن شرکت نمایند. گزارشی که اخیراً منتشر شده نشان داد که ٨ / ۷۵ % مردم برزیل مخالف سرمایه گذاری های هنگفت در جام جهانی فوتبال هستند.

یونسکو اعلام کرد که در برزیل ٧ / ٣ میلیون کودک از مدرسه محروم هستند و ١٠ % بزرگسالان از بیسوادی رنج می برند. دولت تصمیم گرفت تا مدارس در طی برگزاری جام جهانی تعطیل گردند، گویی اصلاً کمبودی در این زمینه وجود ندارد. ما در کشوری زندگی می کنیم که ٢۴٢٠٠٠ خانواده به نیروی برق دسترسی ندارند. در چنین کشوری است که بت فوتبال که «پدیده» ی رونالدینو نامیده می شود در انظار عمومی گفت:«با بیمارستان سازی نمی توان جام جهانی داشت.»

وضعیت اقتصادی کنونی برزیل بسیار بد است. در حالی که برزیل دارای بالاترین میزان های مالیات گیری است، ۵٠ % درآمد ناخالص داخلی هزینه ی بازپرداخت وام های عمومی می گردد. مردم از گرسنگی می میرند، اما نیمی از ثروت های تولید شده به جیب چند بانکدار می ریزند. فساد دولتی و مدیریت بد منابع عمومی فراگیر است.

مسئله فقط صرف هزینه های سرسام آور برای برگزاری جام جهانی فوتبال نیست، بسیاری از حقوق مدنی برای آن لگدمال شده اند. البته چنین واقعیتی تازگی ندارد، چرا که برزیل دارای پلیسی است که قویاً نظامی است و بارها نهادهای بین المللی همچون عفو بین الملل و حتا سازمان ملل متحد خواستار انحلال PM یا پلیس نظامی برزیل شده اند.

دولت پلیس نظامی را مؤظف نموده است تا شدیداً مردم فقیری را که پیرامون استادیوم ها زندگی می کنند احاطه نماید. دولت از نیروی ارتش برای این امر یاری گرفته است. البته نیروهای پلیس و ارتش برای امنیت مردم بسیج نشده اند، بلکه می خواهند از گردشگران و تماشاگران محافظت کنند. برای مثال مجموعه ی ورزشی «دا ماره» هم اکنون در اشغال ٢۵٠٠ تن از نیروهای پلیس نظامی، ارتش و نیروی دریایی است. فیفا و دولت برزیل حتا به حق مسکن مردم تعرض کرده اند و هزاران خانواده را از حلبی آبادها بیرون نموده اند. برخی از این خانواده ها مانند بومیان Aldeia Maracanã علیه اخراج خود مقاومت کردند و با خشونت از محل زندگی اشان بیرون رانده شدند.

البته برای ما که در چارچوب دولتی «دمکراتیک» زندگی می کنیم شگفت آور نیست که نظامیان وارد نیروگاهی در حال ساخت در قلب آمازون (Belo Monte) شوند و اعتراضات بومیان را علیه ساخت سدی درهم بکوبند.

فراموش نکنید که دوازده کارگر برای ساخت و ساز سروقت استادیوم های فوتبال جهت برگزاری جام جهانی جان خود را از دست دادند. از یاد نبرید که فوروم ملی پیشگیری و لغو کار کودکان اعلام کرده است که نیم میلیون نفر از ایشان در چرخه ی روسپی گری قرار دارند. جام جهانی فوتبال تباهی بیش تری برای این کودکان همراه خواهد داشت.

بسیاری از ما به خیابان می آییم و علیه وضعیت موجود اعتراض می کنیم، اما دولت که از حمایت رسانه های بزرگ برخوردار است تلاش می کند ما را تبهکار جلوه دهد تا بتواند به سرکوب بیش تری دامن بزند. تشکلات غیردولتی و سازمان های بین المللی بارها خشونت های دولتی را افشاء و محکوم کرده اند، اما تاکنون نتیجه ای نداشته است.

دولت و نهادهای اداری گوناگونش هرگز به خواسته های مردم برای بهداشت، آمورش، مسکن و کار پاسخ نمی دهند. آن چه ما در این زمینه ها داریم نتیجه ی مبارزات متحد خودمان است.

نامه ی ما را دریافت کنید، اطلاعاتش را با بیش ترین اشخاص در میان بگذارید. به ما یاری رسانید تا به جهانیان نشان دهیم که دولت، فیفا و اسپانسرهای جام جهانی دست به دست هم داده اند تا واقعیات را پنهان کنند.

Fenikso Nigra / Boletim Operário / Liga Sindical Operária Camponesa / Danças das Idéias / Caos em Fluxo / Barricada Libertária

در دویستمین زادروز میخائیل باکونین

 

روز ۳٠ مه ٢٠١۴ برابر با ٩ خرداد ١٣٩٣ دویستمین زادروز میخائیل الکساندرویچ باکونین (١۸٧۶ – ١۸١۴) فعال برجسته جنبش آزادی گرای روسیه و اروپا، فیلسوف و یکی از پایه گذاران جنبش آنارشیست بین المللی گرامی داشته می شود.

باکونین همین که در سال های ١۸۳٠ در محافل فیلسوفان استانکویچ و سپس در صفوف جنبش انقلابی اروپا حضور یافت، توجه معاصران را برانگیخت. او تأثیرات فراوانی بر تاریخ جنبش های رهایی بخش اجتماعی، انقلابی و آنارشیست روس و اروپایی در سده های نوزدهم و بیستم میلادی گذاشت. نظرات آزادی گرای باکونین، نقد پیش بینی گرایانه اش علیه «سوسیالیسم دولتی» قبل از استقرار در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای بلوک شرق، نقدهایش علیه دین، برضد ملی گرایی و لیبرالیسم و به ویژه علیه دولت و اصل سلسله مراتب همچنان تا دوران کنونی معتبر باقی مانده اند.

باکونین سال های دراز با برخوردهای افتراءآمیز رژیم تزاری و سپس قدرت دولت «کمونیستی» روبه رو بود. هر دو رژیم انتشار آثار باکونین را در روسیه طی پنجاه سال ممنوع کردند. فعالیت هایش را مسکوت گذاشتند یا به استهزاء گرفتند. این روش ها متأسفانه همچنان ادامه دارند. آثار تحقیقی واقعی بر روی زندگی باکونین در روسیه بسیار اندک هستند و تحقیقات خارجی در دسترس محققان روسی نیستند. (واقعیت دیگر این است که نوشته های روسی در مورد باکونین با توجه به موانع زبانی و اطلاعاتی در اختیار دیگران قرار نگرفته اند.) شخصیت جذاب و در عین حال متضاد باکونین اغلب نقدهایی طرف دارانه و شتاب آمیز به دنبال داشته و قربانی اطلاعات غلط و تحریف های ایدئولوژیک بوده است. ما وارثان این سنت های لیبرالی، محافظه کارانه و مارکسیستی هستیم.

باکونین در روستایی به نام پریاموخینو واقع در منطقه ی ته ور روسیه زاده شد. از سال ۲٠٠١ هر سال کنفرانس «خوانش های پریاموخینو» برگزار می گردد که هدفش را بررسی مستقل مسائل فلسفی آنارشیسم گذاشته است. آثار میخائیل باکونین در کنفرانس های سالانه ی پریاموخینو از نظر گذرانده می شوند و سپس جزواتی منتشر می گردند.

کمیته ی برگزار کننده ی «خوانش های پریاموخینو» ابتکار برپایی کنفرانس بین المللی دویستمین زادروز باکونین را به عهده گرفته است. ما امیدواریم که کنفرانس مذکور بتواند در کنار دیگر گرامی داشت های دویستمین زادروز باکونین با موفقیت برگزار گردد. ما تاریخدانان، فیلسوفان و مشتاقانی را که به باکونین و آنارشیسم دیروز و امروز علاقه مند هستند به شرکت در آن فرامی خوانیم. ما امیدواریم که برپایی کنفرانس بین المللی پریاموخینو بتواند تبادل اطلاعات و نظرات محققان را در مورد زندگی و آثار باکونین آسان نماید.

فدراسیون آنارشیست (تشکل آنارشیست در فرانسه، بلژیک و سوئیس – مترجم) و انترناسیونال فدراسیون های آنارشیست تصمیم گرفتند تا فعالیت های دیگری را برای ترویج و تبلیغ نظرات و اقدامات آنارشیستی به مناسبت دویستمین زادروز باکونین سازمان بدهند و با ابتکارات جمعی که در روسیه شکل گرفته است همکاری نمایند.

فدراسیون آنارشیست در آخرین کنگره ی خود تصمیم گرفت که اقدامات فدرال را پیرامون آنارشیسم به طور کلی و باکونین به طور اخص تنظیم نماید، چرا که وی در ساختاربخشی و تحکیم نظرات و فعالیت های آنارشیست در جنبش کارگری، اتحادیه ای و انقلابی بین المللی در مقابل سوسیالیسم مستبد، پارلمانتاریسم، دین و دولت نقش به سزایی داشت.

دبیرخانه های روابط بین المللی فدراسیون آنارشیست و انترناسیونال فدراسیون های آنارشیست تمام تلاش خود را برای موفقیت برنامه های فدرال و بین المللی خواهند کرد. در زیر بخشی از این فعالیت ها آمده اند:

–        ۹ تا ١١ مه : نمایشگاه کتاب آنارشیستی در پاریس (فرانسه) salonlivrelibertaire.cybertaria.org

–        ١٧ و ١٨ مه : نمایشگاه کتاب آنارشیستی در برن (سوئیس) foire-du-livre.ch

–        ١۶ تا ١۸ مه : کنفرانس توسط ناشر Bractwo Trojka در پوزنان (لهستان)

–        ۲۴ مه : کنفرانس در Locle (سوئیس) با شرکت Marc Vuilleumier

–        ۲۹ مه : کنفرانس در نوشاتل (سوئیس) با شرکت Marianne Enckell از مرکز بین المللی تحقیقات آنارشیستی (http://www.cira.ch) و یکی از اعضای OSL(http://rebellion-osl.ch)

–        ۲۹ مه : میزگرد دویست سالگی باکونین. تاریخ و اخبار آنارشیسم انقلابی در دانشکده ی روان شناسی مونته ویدئو (اوروگوئه) www.portaloaca.com

–        ۳١ مه : افتتاح نمایشگاه مرکز بین المللی تحقیقات آنارشیستی لوزان در باره ی باکونین در Espace noir واقع در شهر سنت ایمیه (سوئیس)

–        ۲۹ تا ۳١ مه : کنفرانس تاریخ آنارشیسم با موضوع دویستمین زادروز باکونین با سازماندهی انستیتوی تاریخ و روابط بین المللی دانشگاه شهر Szczecin (لهستان) که در روستای Pobierowo برپا می شود.

–        ۸ ژوئن : کنفرانس به مناسبت برگزاری کنگره ی سالانه ی فدراسیون آنارشیست (فرانسه، سوئیس و بلژیک) که امسال در سنت ایمیه (سوئیس) برپا می شود.

–        ١۳ تا ١۵ ژوئن : دیدار متحد به مناسبت یک صد و پنجاه سالگی انترناسیونال اول در شهر نانسی (فرانسه) که «کلکتیو ١۵٠» برگزار می کند http://www.150ans-premiere-internationale.org

–        ۲٧ ژوئن : کنفرانس باکونین و انترناسیونال اول در شهر دیژون (فرانسه).

–        ١۲ و ١٣ ژوئیه : کنفرانس بین المللی برای دویستمین زادروز میخائیل باکونین در پریاموخینو (روسیه) http://bakunin2014.wordpress.com

–        ٣ و ۴ اکتبر : کنفرانس باکونین در شهر لیون (فرانسه)

–        ١٠ تا ١٣ نوامبر : کنفرانس بین المللی باکونین و انجمن بین المللی زحمتکشان (AIT) در کتابخانه ی «زمین آزاد» در دانشگاه سائو پولو (برزیل)

دیگر اقدامات :

یک : فدراسیون آنارشیست ایبری – شامل اسپانیا، پرتغال، بخشی از فرانسه، آندورا و جبل الطارق – (FAI) شماره ی ویژه ای از نشریه خود را که «زمین و آزادی» نام دارد به باکونین اختصاص می دهد.

دو : فدراسیون آنارشیست چک (CSAF) در هر شماره ی نشریه اش که «هستی» نام دارد، صفحاتی به باکونین اختصاص می دهد.

سه : آنارشیست هایی در کشور پرو فراخوانی برای مقاله نویسی پیرامون «باکونین امروز : چشم انداز آزادی گرا در آمریکای لاتین» داده اند.

چهار : نمایشگاه پستی – هنری سازماندهی شده توسط Circolo Carlo Vanza در شهر لوکارنو (سوئیس).

پنج : تابستان ۲٠١۴ : نمایشگاه هنر پستی به مناسبت دویستمین زادروز میخائیل باکونین در شهر ایل سور تت (فرانسه) tonutopie.blogspot.fr

برگرفته از پایگاه اینترنتی انترناسیونال فدراسیون های آنارشیست :

http://www.i-f-a.org

برگردان به فارسی :

نادر تیف

١۶ / ۲ / ١۳٩٣ – ۶ / ۵ / ۲٠١۴

آنارشیسم بیانگر چیست؟

 

این سخن Percy Bysshe Shelley به ما نشان می دهد که آنارشیسم در عمل به چه معناست و چه آرمان هایی آن را به جلو می رانند:

انسان پاکدامن
نه دستور می دهد، نه اطاعت می کند:
که زور و قدرت، همچون طاعون ویرانگر
می آلاید هرآنچه را که لمس می کند، و فرمانبرداری؛
قاتل استعداد، فضیلت، آزادی و حقیقت،
انسان را به بردگی می کشد، و از او
ماشینی بی اراده می سازد.

همانطور که Shelley اشاره می کند، آنارشیست ها آزادی را در بالاترین درجه ی اولویت قرار می دهند و آن را هم برای خود می خواهند و هم برای دیگران. آن ها همچنین فردگرایی (individualism) — که شخص را منحصر به فرد و یگانه میسازد — را مهم ترین جنبهی نوع بشر می دانند. با این حال، آنارشیست ها این را هم می دانند که فردیت نمی تواند در خلاء وجود داشته باشد، چراکه آن [فردیت]یک پدیده ی اجتماعی است. از آنجایی که انسان برایرشد، توسعه و پیشرفت به دیگران نیاز دارد، فردیت در بیرون از اجتماع غیر ممکن است.

علاوه بر این، بین پیشرفت فردی و پیشرفت اجتماعی یک تاثیر متقاوبل وجود دارد: افراد در درون یک جامعه رشد می کنند و توسط آن شکل می گیرند، در حالی که همزمان با افکار و اعمال خود کمک می کنند تا جنبه هایی از اجتماع (خودشان و دیگر افراد) تغییر یافته و شکل دیگری به خود بگیرد. جامعه ای که بر پایه ی آزادی، امیدها، آرزوها و ایده های افراد نباشد، جامعه ای توخالی و بی جان است. در نتیجه “دسترسی به کامیابی انسان… یک پروسه ی جمعی و همگانی است. پروسه ای که در آن هم اجتماع و هم فرد شرکت می کنند.” [Murray Bookchin, The Modern Crisis, p. 79] در نتیجه، هر تئوریِ سیاسی که صرفا بر جمع و یا فرد پایه گذاری شده باشد نادرست است.

برای آنکه وجود فردی (individuality) بتواند تا آخرین درجه ی ممکن رشد کرده و توسعه یابد، آنارشیست ها ایجاد جامعه ای که بر سه اصل آزادی، برابری و همبستگی استوار باشد را ضروری می دانند. این اصول توسط تمام آنارشیست ها پذیرفته شده است. بدین گونه، ما Peter Kropotkin (آنارشیست کمونیست) را در حال سخن گفتن از انقلابی درمی یابیم که از “گفتار زیبا، آزادی، برابری و اتحاد” الهام گرفته است. [The Conquest of Bread, p. 128] آنارشیست فردگرا Benjamin Tucker نیز با دیدگاهی مشابه می نویسد که آنارشیسم “اصرار بر سوسیالیسم دارد… سوسیالیسم واقعی و راستین، سوسیالیسم آنارشیستی: رواج آزادی، برابری و همبستگی در زمین.” [Instead of a Book, p. 363] تمام این اصول وابسته به یکدیگر هستند.

آزادی برای شکوفا سازی کامل هوش، خلاقیت و وقار انسانی ضروری است. زیر تسلط دیگری بودن به معنای انکار شدن فرصت ها برای اندیشیدن و قدم برداشتن برای خود شخص است، که تنها راهِ رشد وتوسعه ی وجود فردیِ انسان می باشد. تسلط همچنین آتش نوآوری و مسئولیت پذیریِ شخصی را فرو نشانده، اورا به سوی پیروی کردن و عدم می راند. در نتیجه، جامعه ای که رشد و پیشرفت فردی را بیشینه می سازد، لزوما باید جامعه ای باشد که بر اساس شرکت داوطلبانه ی افراد تشکیل شده است و نه اجبار و آتوریته. آنچنانکه Proudhon می گوید، “همه شریک و همه آزاد.” و یا چنانچه Luigi Galleani می نویسد، آنارشیسم “خودگردانی فرد در درون معاشرت و شراکت آزادانه” است. [The End of Anarchism?, p. 35]

اگر آزادی برای رشد و توسعه ی کامل وجود فردی ضروری است، در نتیجه برابری نیز برای موجودیت آزادیِ خالص و حقیقی لازم است. آزادی حقیقی نمی تواند در یک جامعه ی طبقاتی و سلسله وار که در زیر آوار سنگین نابرابری های قدرت، ثروت و امتیازات گرفتار است، وجود داشته باشد. به این خاطر که در چنین جامعه ای تنها یک عده ی کوچک — آنان که در نوک هیرارشی قرار دارند — نسبتا آزادند، در حالی که سایرین شبه برده هستند. از اینرو، آزادی در غیاب برابری تبدیل به یک شوخی مسخره می شود؛ در بهترین حالت، شخص “آزاد” است تا ارباب (رئیس) خود را انتخاب کند. حتی آن عده ی کوچک نیز حقیقتا آزاد نیستند. چرا که آن ها نیز باید در جامعه ای بازمانده از رشد و توسعه زندگی کنند که در زیرا ستبداد، ستمگری و همچنین بیگانگی اکثریت زشت و بی حاصل گشته است. و از آنجایی که رشد و توسعه یِوجود فردی تنها درسایەی تماس نامحدود با دیگر افراد آزاد ممکن است،آن عده ی کوچک نیز –به خاطر کمبود افراد آزادی که بتوانند با آن ها رابطه ی متقابل برقرار کنند–در میزان فرصت هایشان برای توسعه ی فردی محدود هستند.

سرانجام، همبستگی و اتحاد یعنی مساعدت و همکاری متقابل: کار کردن به صورت داوطلبانه وهمکاری و مشارکت با آنانی که اهداف، آرزوها و مناع مشابه دارند. اما در غیاب آزادی و برابری، جامعه تبدیل به یک هرم رقابت طبقاتی می شود که برپایه ی تسلط طبقات بالایی بر طبقات پایینی تشکیل شده است. چنین جامعه ای –آنگونه که ما از جامعه ی امروز خود می دانیم – یک جامعه ی “بکش تا کشته نشوی” و “هرکس برای خودش” است. از اینرو، “rugged individualism” (فردگرایی زمخت – فردگرایی آمریکایی) به قمیت از بین رفتن حس اجتماعی ترویج داده می شود که در اینصورت، آنان که در طبقات پایین تر گرفتارند از طبقات بالایی متنفرند و آنان که در بالا هستند از طبقات زیرینی می هراسند. در چنین شرایطی، همبستگی جمعی و اجتماعی نمی تواند وجود داشته باشد که در نهایت به ضعیف تر شدن جامعه می انجامد.

البته باید این را متذکر بشویم که همبستگی به معنای فداکاری و از خود گذشتگی نیست. آنگونه که Errico Malatesta به روشنی بیان می کند:

“ما همه خودپرست هستیم. همه به دنبال خشنودی خود هستیم. اما یک آنارشیست بزرگترین رضایت و خشنودی خود را در مبارزه برای سعادت همه می یابد، در دستیابی به جامعه ای که در آن برادری درجمع برادران بوده، در میان انسان هایی سالم، باهوش، فرهیخته و خوشحال است. اما کسی که سازگار است، کسی که از زندگی کردن در میان برده ها راضی و خشنود است و از رنج آنان سود می برد، آنارشیست نیست و نمی تواند هم باشد.” [Errico Malatesta: His Life and Ideas, p. 23]

ثروت واقعی برای آنارشیست هاانسان های دیگر و زمینی است که بر آن زندگی می کنیم. و یا آنطور که Emma Goldman می گوید، “شامل تمام چیزهای سودمند و زیباست، تمام آن چیزهایی که به ایجاد یک بدنه ی استوار و زیبا کمک می کنند… هدف ما آزادترین تجلیِ ممکن توسط قدرت های نهفته ی فرد است… نمایش آزاد این انرژیِ انسانی تنها در زیر سایه ی آزادی کامل فرد و اجتماع ممکن است،” به عبارت دیگر، “برابری اجتماعی.” [Red Emma Speaks, pp. 67-8]

ستودن و احترام گذاشتن آنارشیست ها به وجود فردی به معنای ایده آلیست بودن آن ها نیست که تصور کنند که انسان ها و یا ایده ها در بیرون از اجتماع توسعه می یابند و رشد می کنند. وجود فردی وایده های انسانیدر درون جامعه و در پاسخ به فعل و انفعالات و تجربیات انساندر برخورد با ماتریال و ذهن –که انسان فعالانه تجزیه و تحلیل کرده و تفسیر می کند –توسعه می یابند. با شناخت این مسئله که ایده ها در برخوردهای اجتماعی و همچنین فعالیت های فکری ـ روانی فرد شکل یافته و رشد می کنند، از اینرو آنارشیسم یک تئوری ماتریالیستی است (برای اطلاعات بیشتر در مورد مباحث کلاسیک درباره ی ماتریالیسم در برابر ایده آلیسم به God and the State نوشته ی Michael Bakunin مراجعه شود)

“هیچ چیز — حداقل در روابط انسانی — قادر به ترتیب دادن و آراستنخود نیست.این انسان است که وظیفه ی ترتیب دادن و چیدن را بر عهده دارد، و آن را مطابق با گرایش و درک خود از دیگر چیزها انجام می دهد.”[Alexander Berkman, What is Anarchism?, p. 185] این به این معناست که یک جامعه ی آنارشیست آفرینش خودانسان خواهد بود، نه خلقت خدا و یا هرگونه تفکر و اصول ماور‌اء الطبیعه.

در نتیجه آنارشیسم خود را بر پایەی قدرت ایدەها و توانایی مردم برای تغییر به سوی آنچه که می پندارند درست است، بنا می نهد. به عبارت دیگر، آزادی.

منبع ترجمە: جنبھە نجات حیوانات

http://no-compromise.blogfa.com/8709.aspx

An Anarchist FAQ – انگلیسی

http://anarchism.pageabode.com/afaq/index.html

زبانھای دیگر

http://anarchism.pageabode.com/afaq/translations.html