All posts by Anarchistan ئەنارکیستان

Kurdistan Anarchists Forum - KAF سەکۆی ئەنارکیستان

تئوری آنارشیستی(*): یا ازش استفاده بکن یا از دستش بده / 4

نوشته : ای یان مک کی

ترجمه : پیمان پایدار


قسمت چهارم

کمون پاریس


نیازی به گفتن نیست، مارکس لحن خود را در سال 1871 تغییر داد و ظاهرا با پرودن موافقتکرد . و تعجبی ندارد که جنگ داخلی در فرانسه معمولا بعنوان جذاب ترین و آزادیخواه ترین کار مارکس در نظر گرفته شود ، با توجه به اینکه گزارشی است تحت تأثیر شورش آزادیخواهانه ناگفته نماند ، بخش پاریس انجمن بین الملل کارگران و اقلیتی از شورای شهرداری کمون پاریس ر ا(23) موتوآلیست ها (رهروان پرودونمترجم) تشکیل میدادند.

در‌واقع هر چیزی که برای انجام آن مارکس را به تحسین از کموناردها واداشت را میتوان در پرودون و باکونین یافت. الزام داشتن و یادآوری کردن به نمایندگان(+)؟ پرودون به حمایت از این در دوران انقلاب 1848پرداخت در حالی که باکونین به دفاع از آن درسالهای 1860. به خلق بدنەایکه وظایف قوای مجریه و مقننه رادر هم ادغام کند ؟ در پرودون و باکونین میتوان یافت .همان را میتوان در مورد پائین به بالا بودن فدراسیونی ازکمون ها و همچنین در مورد فدراسیونی از انجمنهای کارگری گفت. در واقع ،اگر شما مانیفست انتخاباتی نوامبر 1848 پرودون و جنگ داخلی در فرانسه مارکس را مقایسه کنید (24) به کشف شباهتهائی فوق العاده نزدیکی در بیان چشم انداز مثبت در هر یک میرسید


باید توجه داشت که هر چند عناصر آشکار آنارشیستی در کمون پاریس وجود دارد، تجزیه تحلیل آنارشیستی استدلال می کند که به اندازه کافی به جلو سوق نیافت ( منظور کمونه مترجم) . آنان به نیاز فدرالیسم در داخل و خارج از کمون تاکید داشتند زیرا در حالی که پاریس از فرانسه ایزوله شده بود، شورای کمون نیز از تودەها ایزوله گردیده بود . همانطور که یک یادداشت مارکسیستی نشان میدهد،غرقبود از پیشنهادات، صرف حجمیکه موجب مشکلات گردیدهودر شرایط سختی به مقابله با موجیاز مردم که خودشان راچپانده بودند در ادارات” (25)می یافتند . او از این حقایق نتیجه‌گیری نمیکند، اما آنارشیست‌ها مشکلات را تشخیص داده بودند و تاکید شانبر نیاز مشارکت تودەای / بدست گرفتن ابتکار عمل بود تا انتظار کشیدن برای رسیدن رهبرانی چند .علاوه بر آن، آنارشیست ها توجه کرده بودند که کمون هیچ تلاشی در تحول (ترانسفرماسیون) اقتصادی، بمانند مصادره املاک، (26)از خود نشان نداده .


کمون پاریس معمولا به عنوان رویدادی ( اولین انقلاب آنارشیستی مترجم) اشاره می‌شود که از آن، به قولتونی کلیف‘(*+)، نتیجه‌های اساسی مارکسیستیگرفته میشود، یعنی که کارگران نمی‌توانند ماشین دولت بورژوایی را حفظ کنند بلکه باید آن را داغان کرده ویک دولت جدید بر اساس دموکراسی پرولتری (شوراها، و غیره 27) بر پا سازند .” متاسفانه/ غم انگیزانه برای کلیف ، اگر مارکس به نتیجەگیری اینکه دولت میبایست داغان شود رسیده بود، این به سرعت فراموش شد . این را میتوان در پیشنهادهای مداوم مارکس و انگلس به کارگران مبنی بر اینکه طبقه کارگر میتواند با بدست گرفتن دولت بورژوازی و (از واژه انگلس استفاده بشه)” دستکاری کردن“(**) آن، مشاهده کرد . این هم قبل و هم بعد از کمون پاریس بود، که به آنها نشان داد، بزعم کلیف، که طبقه کارگر میبایست دولت سرمایەداری را داغان کند و دولت نوین را بسازد “(28)!


اینجاست توضیح انگلس از کلمات مارکس ، که کلیف به ما پیشنهاد میکند که نشانی ست از اینکه: “طبقه کارگر نمی‌تواند از ماشین/دستگاه قدیمی دولت برای ساختن سوسیالیسم استفاده کند
این بهسادەگی به منظور نشان دادن آن است که پرولتاریای پیروزمند اول میبایست به دست کاری کردن قدرت بوروکراتیک قدیم اداری و دولت متمرکز اقدام نماید قبل از آنکه بتواند آن را برای مقاصد خود استفاده کند : در حالی که تمام جمهوریخواهان بورژوا از سال 1848 به نکوهش کردن ( ناسزا گفتن)این ماشین دولتی تا زمانی که آنها در اپوزیسیون بودند مشغول بوده اند، اما همین که در مسند حکومت نشستند آن را بدون تغییری بخشا برعلیه ارتجاع اما بیشتر علیه پرولتاریا مورد استفاده قرار 29)داده اند .”


این از طرف انگلس در سال 1891(30) تکرار شد :” اگر یک چیز مسلم باشد آن است که حزب ما و طبقه کارگر فقط تحت قالب جمهوری دموکراتیک میتواند بسر کار آید . این حتی شکل خاص دیکتاتوری پرولتاریا میباشد ،همانطور که انقلاب کبیر فرانسه نشان داده است .”

جالب توجه است ، لنین این نقل قول را در دولت و انقلاب آورده و بعد نظر میدهد که انگلس در اینجا بگونه خاص و قابل توجەای ایده اساسی ای را که در تمامی آثار مارکس دیده میشود تکرار میکند، یعنی، که جمهوری دموکراتیک نزدیکترین رویکرد به دیکتاتوری پرولتاریا میباشد. “(31) .حال آنکه به وضوح انگلس ازجمهوریکمونو یا هر چیزی نزدیک به یک جمهوری شوروی، آنگونه که در نوشته‌های باکونین بیان شده، بطور مثال، صحبت نمی کند . او به صراحت می گوید که جمهوری دموکراتیکمی تواند بدست گرفته شود و توسط رای دهندگان اصلاح گرددبر خلاف ،مثلا ، پرودون که استدلال میکند که دولت به ناچار با زنجیر به سرمایه وصل است و برعلیه پرولتاریا نشانه گرفته شده است “.(32 )

در این (مورد) می توان گفت آنارشیست ها به طور کامل محق دانسته شده اندچرا که تعداد کمی از مارکسیستها این روزها استدلال می کنند که کارگران می توانند ازعمل سیاسی“(رای گیری) برای به دست گرفتن قدرت سیاسی استفاده کرده و سوسیالیسم را برقرار نمود .به جاش آنها با پرودون و باکونین موافق هستند .


این از دید متفاوت ما از دولت نشات گرفته میشود . بر خلاف مارکسیستها ،آنارشیستها تجزیه تحلیل تکاملی از دولت دارند . این شکل خاصی از سازمان اجتماعی است که برای تضمین قدرت اقلیت وجود دارد و این کار با ویژگی های خاص مانند سلسله مراتب، تمرکز، بالا به پایین بودن، و غیره مشخص شده است . ما مدتهاست به این تشخیص رسیده‌ایم که دولت را نمیتوان تسخیرکرد و بجاش ، بزعم پرودون ،یک ترکیب صنعتی و کشاورزی را می بایست یافت “(33) تا با آن مبارزه کرده و جایگزین گرداند . پس ، بر خلاف باکونین ، هیچ فراخوانی در نوشته های مارکس و انگلس برای سازمانهای کارگری (اتحادیه ها و شوراها) وجود ندارد که پایه و اساس یک جامعه سوسیالیستی باشد . ما به پنج دهه صبر نیازمندیم تا مارکسیستها به نتیجه ی مشابهیدست یابند

ادامه دارد :

http://naskhad.blogspot.co.uk/

***************************

(*) Anarchist Theory: Use it or Lose it / BY: Iain McKay(One of the five Collective members of A.S.R : Anarchist
Syndicalist Review) # 57،Winter2012 یکی از5 عضو کلکتیو( محفل)، بازنگری آنارکوسندیکالیستیدر آمریکا


(23) رجوع کنید به مقدمه مالکیت دزدی ست! برای توضیح بیشتر در مورد نفوذ پرودون در انجمن بین الملل کارگران رجوع کنید به صفحات 36 تا 39 و برای کمون پاریس به صفحات 40 تا 44
(+)Mandating and Recalling delegates

(24)”Election Manifesto of Le Peuple،، Property is Theft! مالکیت دزدی ست صفحات371 تا 381

(25)Donny Gluckstein،The Paris Commune:A Revolutionary Democracy (Bookmarks،2006)،pp 47-8 (دانی گلاکستاین ،کمون پاریس: یک دموکراسی انقلابی (چاپ ،بوک مارکس،2006

(26)رجوع کنید به مقاله من کمون پاریس، مارکسیسم و آنارشیسم“( بازنگری آنارکوسندیکالیستیشماره،50 ،2008) برای تجزیه تحلیلی آنارشیستی از کمون پاریس برمبنای نقدی بر نوشته گلاکستای. مقاله ای فوق العاده خوب در18 صفحه آ 4- که اگر فرصت شود ترجمه خواهم کرد : مترجم
(*+)Tony Cliff / (27) Trotskysim after Trotsky ( Brookmarks،1990) ، p 27ترتسکیسم بعد از ترتسکی (**) Refashion / (28)Trotskyism after Trotsky ،p.7. (29)Marx-Engels Collected Works،vol.47 ،p.74. مجموعه /گلچینی از نوشته های مارکس و انگلس (30)همانجا. ،جلد 27، صفحه227 (31) The Lenin Anthology ( W.W.Norton)،p.360 /مجموعه آثار لنین(دبلیو دبلیو .نورتون 1975)،صفحه 360 (32)Property is Theft ! p.226.مالکیت دزدی ست صفحه 226 به طور قابل ملاحظەای، پرودون این نتیجەگیری را در سال 1849 در کتاب اعترافات یک انقلابی نقل میکند و معتقد است که انقلاب 1848 تایید پیش بینی های او در سال 1846 میباشد./ همانجا.،صفحه. 42333)همانجا .،صفحه .225

گه‌مه‌ی سیاسی یا خود بێئاگایی له‌ سیاسه‌ت

زاهیر باهیر

له‌نده‌ن 18-05-12

له‌وه‌ ئاسانتر نییه‌ كه‌ قسه‌ی بێبه‌ڵگه‌ و بێبه‌ڵگه‌نامه‌ بكه‌یت، هه‌روه‌ها له‌وه‌ش ئاسانتر نییه‌ كه‌ بەبێ په‌نابردن بۆ ئامار و ئه‌زموون ده‌ست بۆ نووسین به‌ریت.

ماوه‌یه‌كه‌ كاك جیهاد محه‌مه‌د ، په‌یامنێری (ڕۆژنامه‌ی هاوڵاتی) ، وه‌كو پڕۆژه‌یه‌ك چه‌ند پرسیارێكی له‌سه‌ر ده‌وڵه‌تی كوردی و له‌باربوونی بارودۆخی دروستكردنی ئه‌و ده‌وڵه‌ته‌ له‌ ‌ ئێستادا ، ئاماده‌ كردووه‌ و ناردوویه‌تی بۆ گه‌لێك نووسەر و كه‌سایه‌تی كورد، له‌ناو ئه‌وانه‌شدا هاوڕێ (سامان كه‌ریم)، ئه‌ندامی مه‌كته‌بی سیاسی (حیزبی كۆمۆنیستی كرێكاری عێراق)یشی گرتۆته‌وه‌.

هه‌ڵبه‌ته‌ من دید و سه‌رنجی خۆمم بۆ هه‌ریه‌ك له‌ وه‌ڵامه‌كانی ئه‌و نووسەر و كه‌سایه‌تییانه‌ هه‌یه‌، به‌ڵام سه‌رنجه‌كانی من لێره‌دا ته‌نها ڕووبه‌ڕووی هاوڕێ سامان ده‌بنه‌وه‌ ، چونكه‌ ئه‌و ئه‌ندامی مه‌كته‌بی سیاسی حیزبێكه‌ و دیاره ده‌قی دیمانه‌كه‌ی ئه‌و له‌گه‌ڵ (هاوڵاتی)دا ڕه‌نگدانه‌وه‌ی ڕای حیزبه‌كه‌یانه‌ یا به‌لانی كه‌مه‌وه‌ هی مه‌كته‌بی سیاسییانه‌.

ئاوا چاوه‌ڕوان ده‌كرا، دوای به‌شی یه‌كه‌م له‌ دیمانه‌كه‌ له‌ ماڵپه‌ری هاوڵاتیدا، به‌شی دووهه‌میشی به‌دوادا بهاتایه‌، به‌ڵام ئه‌وه‌ نزیكه‌ی سێ هه‌فته تێپه‌ڕی كرد و كه‌چی به‌شی دووهه‌می به‌دوادا نه‌هات. من پێموایه‌ چیتر پێویست نه‌كات كه‌ چاوه‌ڕوانی بڵاوكردنه‌وه‌ی به‌شی دووهه‌می دیمانه‌كه‌ بم- چونکە له‌وه‌ ناكات ئه‌وه‌ ڕوووبدات- هەروا ‌له‌ به‌شی یه‌كه‌می دیمانه‌كه‌دا به‌چڕوپڕی بیروڕای هاوڕێ سامان له‌مه‌ڕ ئه‌و مه‌سه‌له‌یه‌ ده‌بینرێت ، هه‌ر له‌به‌رئه‌وه‌ش بەبێ چاوه‌ڕوانی زیاتر، بۆ من‌ بایی ئه‌وه‌ی تێدایه‌، كه باری سه‌رنجی خۆمی له‌سه‌ر‌ ده‌ربڕم.

هاوڕێ سامان‌ له‌ وه‌ڵامی پرسیاری یه‌كه‌مدا ده‌ڵێت:

ههمیشهكهباسی«دهوڵهتیكوردی« دێتهپێشهوه،پێشمهرجێكیههیهئهویشئهوهیهكهلهپرسیارهكهیئێوهشداههیهوراستهوخۆپهیوهنددهكرێتبهبارودۆخیناوچهكهوجیهانهوه. ئهوهدروستهكهپهیوهندیههیهبهڵامبۆبزووتنهوهیكوردایهتیئهمپهیوهندییهبوهبهپێشمهرجوبووهتهعادهتی«دابونهریتی« ئهمبزوتنهوهیه،بووهبهپێشمهرجچونكههێزهكانیبزووتنهوهیكوردایهتیههمیشههێزوتواناودهسهڵاتوتهنانهتلهزۆركاتدامانهوهیخۆیانبهندبووه‌‌ بهململانێینێوانوڵاتانیناوچهكهوهلهههلومهرجیئێستادابهململانێیوڵاتانیزلهێزیدونیاوه. لهمگۆشهنیگایهوهخهڵكیكوردستانوخواستوویستیئهوانپهراوێزدهخرێتوهیچههنگاوێكیلهسهربیناناكرێت. ئهمهمهترسییهكه‌‌ بهڵامئهممهترسییهپهیوهندیههیه‌ ‌بهناوهرۆكیپێشنیازی«دهوڵهتیكوردی«یهوهنهكدهوڵهتلهكوردستانكهچهمكێكیترهلهدهوڵهت.

 پێشه‌كی ده‌بێت ئه‌وه‌ بڵێین مه‌سه‌له‌ی دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی وه‌كو مه‌سه‌له‌یه‌ك كه‌متر په‌یوه‌ندی به‌وه‌وه‌ هه‌یه‌، كه‌ كێ داوای ئه‌وه‌ ده‌كات. دووهه‌میش خۆ وه‌كو ئه‌و وتویه‌تی بزوتنه‌وه‌ی كوردی و سه‌ران و پارته‌كانیشی كه‌ ئێستا له‌ ده‌سه‌ڵاتدان مانه‌وه‌یان به‌ند بووه‌ به‌ په‌یوه‌ندییان به‌ وڵاتانی ناوچه‌كه‌وه‌. هه‌مووشمان ئه‌و ڕاستییه‌ ده‌زانین، كه‌ ئه‌مان به‌گشتی له‌گه‌ڵ سیاسه‌تی خۆراوا و ئه‌مه‌ریكادا بوون و له‌ ڕابوردوو و ‌ئێستاشدا په‌یوه‌ندییه‌كی باشیان  له‌گه‌ڵ وڵاتانی ناوچه‌كه‌دا هه‌بووه‌ و هه‌یه‌، كه‌ جگه‌ له‌ ئێران هه‌موویان دۆستی ئه‌مریكا و خۆراوان. پرسیارێك لێره‌دا دێته‌ پێشه‌وه‌، كه‌ ده‌بێت بكرێت ، ئه‌ویش ‌ خۆ ئەگه‌ر خۆراوا و ئه‌مه‌ریكا مافی دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی به‌ ئه‌مان ڕه‌وا نه‌بینن، ده‌بێت به‌ كێی دیکەی ڕه‌وا ببینن؟ من لێره‌دا له‌م به‌شه‌ی سه‌ره‌وه‌ی وه‌ڵامه‌كه‌ی هاوڕێ ساماندا ناكۆكییه‌ك ده‌بینم.

دواتر، هاوڕێ سامان ڕای خۆی به‌ ڕاشكاوی و ڕوونتر له‌سه‌ر ئه‌وه‌ ده‌دات و ده‌ڵێت “منپێموایهلهدوایساڵینهوهتهوهههمیشه‌ ‌بوارێكیگونجاوههبووهبۆپێكهێنانیدهوڵهتلهكوردستان،بهڵامپێویستیبههێزوئیرادهیهكیسیاسیههبووهلهكوردستانداكهئهمهیاننهبووه

ئه‌و ئه‌مه‌ ده‌ڵێت به‌بێ ئەوه‌ی هیچ به‌ڵگه‌یه‌كمان بۆ بهێنێته‌وه‌!! كامه‌یه‌ ئه‌و زه‌مینانه‌ی كه‌ له‌ نه‌وه‌ده‌كانه‌وه‌ ده‌سته‌به‌ری دروسكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی بوون؟ ڕق هه‌ڵسانی ئه‌مه‌ریكا و خۆراوا له‌ ڕژێمی به‌عس و دوژمنایه‌تیكردنی ، یا زیافه‌تكردنی سه‌رانی كوردی بۆ وڵاتانی خۆراواو ئه‌مه‌ریكا و دانیشتن و قسه‌ی خۆشكردن له‌گه‌ڵیاندا و دان به‌ پشتیاندا و واژۆكردنی ئه‌وه‌ی كه‌ ئه‌مان هێزێكن و تاڕاده‌یه‌ك خه‌ڵكی كوردستانیان له‌گه‌ڵدایه‌، یا چه‌ند قسه‌یه‌كی خه‌ڵكی لێكه‌وتووی تاوانباری وه‌كو هێنری كێسه‌نجه‌ر سه‌باره‌ت به‌ كورد و كێشه‌كه‌ی، هیچێك له‌مانه‌ هانده‌رێك نین یا چرا هه‌ڵكردنێك نین بۆ ئه‌مان له‌ دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردییدا. ئه‌وه‌ش هه‌ر ڕاسته‌‌ كه‌ كوردستان شوێنێكی ستراتیجی هه‌یه‌، به‌ڵام بۆ خۆراوا و ئه‌مه‌ریكا  له‌ ستراتیجیه‌تی وڵاتانی ناوچه‌كه‌ زۆر كه‌مبایه‌خ تره‌.

ڕه‌نگه‌ لای گه‌لێكمان ڕوون بێت دوای هه‌ڵوه‌شانه‌وه‌ی بلۆکی یەکێتی شوره‌وی و كۆماره‌ یه‌كگرتووه‌كانی، به‌تایبه‌ت كه‌ پێنرایه‌ چه‌رخی بیستویه‌كه‌وه‌ ، ( جگه‌ له‌ خوارووی سۆدان) ئیتر چۆڕایی دروستكردنی حكومه‌تی قه‌ومی هات. سه‌رده‌می دروستبوونی ده‌وڵه‌تی قه‌ومی به‌و ئاساییه‌ی یا به‌ هه‌بوونی مه‌رج و به‌نده‌ دیاریكراوه‌كانی زه‌روریه‌تی دروستبوونی خودی ده‌وڵه‌تی قه‌ومی، به‌سه‌رچوون. له‌م جیهانه‌دا حكومه‌تێكی قه‌ومی دروست ناكرێت گه‌ر خۆراوا و ئه‌مه‌ریكا بڕیاری له‌سه‌ر نه‌ده‌ن. ڕاسته‌ چین و ڕوسیا تا ئێستاش پشكێكیان له‌ كێشمانكێشی ئابووریی و سیاسیی له‌ جیهاندا له‌گه‌ڵ ئه‌مه‌ریكا و خۆراوادا هه‌یه و هه‌ر ماوه‌‌ ، به‌ڵام هه‌م كێشیان كه‌مه‌ و لاوازن و هه‌میش پاراستنی به‌رژه‌وه‌ندییه‌كانیان به‌‌ رێكکه‌وتن له‌گه‌ڵ ئه‌واندا، زیاتر یه‌كانگیر ده‌بێت، وه‌ك دووره‌په‌رێزی و شه‌ڕكردن له‌گه‌ڵیاندا. خۆ ئەگه‌ر سه‌رپێچییه‌كیش بكه‌ن، ئه‌وه‌ یا به‌ هه‌ڕه‌شه‌ لێكردنێك یا ده‌مچه‌ور كردنێك ، ده‌مكوت ده‌كرێن.

هه‌مووان ئه‌وه‌ ده‌زانن ، كه‌ له‌ زه‌مانێكدا ده‌ژین داددپه‌روه‌رێتی و ماف و ڕه‌وایه‌تی ماف، قه‌واره‌ی نه‌ته‌وه‌یی، خواست و ویستی نه‌ته‌وه‌، كاری پێناكرێت، به‌ڵكو كار به‌ بڕیاره‌كانی ئه‌مه‌ریكا و خۆراوا و ئه‌وه‌ی پێیده‌ڵێن ” كۆمێنێتی نێوده‌وڵه‌تی” كار ده‌‌كرێت. من نازانم هاوڕێ سامان چه‌ند له‌ كاریگه‌رێتی بڕیاره‌كانی ئه‌وان و كاردانه‌وه‌ی ئه‌و بڕیارانه نه‌ك تەنیا له‌سه‌ر چاره‌نووسی گه‌لان و وڵاتانی دنیا، به‌ڵكو له‌سه‌ر ئاژه‌ڵ و سروشتیش له‌ جیهاندا ئاگاداره‌ . وه‌كو چۆن له‌ كێشه‌كه‌ی لیبیا و چاره‌نووسی موباره‌ك، هه‌روه‌ها زۆریش له‌ كێشه‌ لاوه‌كییه‌كانی دیکەشدا، جۆرێك له‌ ڕێكه‌وتن له‌ نێوانیاندا هه‌بوو له‌مه‌ی ئێستای سوریاشدا ده‌بێت سه‌رئه‌نجام بگه‌نه‌ بڕیارێكی هاوبه‌ش.

له‌مه‌ش گرنگتر ئاخۆ هاوڕێ سامان ئاڵهایی چ جۆره‌ ده‌وڵه‌تێك ده‌كات، كه‌ ڕێز ” له‌ مافە سیاسیی و مه‌ده‌نیی و كۆمه‌ڵایه‌تییه‌كان دەگرێت و دابینیان دەكات” ؟ ڕه‌نگه‌ مه‌به‌ستی دروستبوونی ده‌وڵه‌تێك بێت له‌و چه‌شنه‌ ده‌وڵه‌ته‌ی وه‌كو بریتانیا كه‌ خۆیان ساڵانێكه‌ تێیدا ده‌ژین. بڵێی له‌ بیری چووبێته‌وه‌ كه‌ هه‌ڵوێستی ئه‌مان  له‌سه‌ر خۆپیشانده‌ران لێره، یا  له‌ سه‌ر ئیرله‌نده‌ی شیمالی چۆن بووه‌ و چۆنه؟ یا هه‌ر دوور نه‌ڕۆین له‌ سه‌ر وره‌وری ئه‌م دوایه‌ی پارتی نه‌ته‌وه‌یی سكۆتله‌ندی ، نه‌ك له‌سه‌ر جیابوونه‌وه‌ی سكۆتله‌نده‌ ، به‌ڵكو له‌سه‌ر بچوكترین مافی سكۆتییه‌كان كه‌ ته‌نها ڕیفرانده‌مه له‌باره‌ی جیابوونه‌وه‌یانه‌وه‌،‌ نه‌ شتێكی دیکە، حكومه‌تی مه‌ده‌نیی بریتانی ته‌نانه‌ت ئه‌م مافه‌ بچووكه‌ش ته‌نگه‌یان ده‌گرێت و گه‌ر بۆی بكرێت قه‌ده‌غه‌ی ده‌كه‌ن!! خۆ له‌سه‌ر ئاستی سیاسه‌تی جیهانیش بریتانیا و حكومه‌ته‌ مه‌ده‌نییه‌كانی دیکەی وه‌كو فه‌ره‌نسا و ئه‌ڵمانیا و ئه‌مه‌ریكا و كه‌نه‌داو و ئوسترالیا و ئه‌وانی دیکەش، كه‌ هاوڕێ سامان ده‌خوازێت شتێكی وا له‌ كوردستاندا دروست بێت، چ ڕێزێكیان له‌ مافی سیاسی و مه‌ده‌نی و كۆمه‌ڵایتییه‌كان له‌ جیهاندا گرتووە، ئاده‌ی ئه‌مه‌ عه‌رز و ئه‌وه‌ گه‌ز با هاوڕێ سامان سه‌راپای مێێژوویان بپشكنێت و به‌ به‌ڵێ وه‌ڵاممان بداته‌وه‌؟

له‌ سه‌رجه‌می وه‌ڵامه‌كانی ئه‌و به‌شه‌ی دیمانه‌كه‌ ، هاوڕێ سامان، جه‌خت له‌سه‌ر ئه‌وه‌ ده‌كاته‌وه‌ دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی هه‌ر له‌ كۆنه‌وه‌ زه‌مانه‌تی هه‌بووه‌. ئه‌و وا ده‌زانێت یه‌كێتی و پارتی و سه‌ركرده‌كانیان نایانه‌وێت ده‌وڵه‌تی كوردی دابمه‌زرێنن ، ئه‌م خۆی و پارته‌كه‌ی و هاوڕێیانی بۆ ئه‌و مه‌سه‌له‌یه‌ به‌ دڵسۆزتر له‌وان بۆ دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی، ده‌زانێت .

ئه‌مه‌ مزایه‌دەیه‌كی سیاسیانه‌ی سرفه‌ به‌سه‌ر ئه‌وانه‌وه‌ بۆ دروستكردنی سه‌رمایه‌ی سیاسی و هه‌ڵخه‌ڵه‌تاندنی خه‌ڵكه‌. ئه‌م وا ده‌زانێت مه‌سه‌له‌ی دروستنه‌بوونی ده‌وڵه‌تێكی كوردی، نه‌بوونی سه‌ركرده‌ی بارز و سیاسی موحه‌نه‌ك و نه‌بوونی پارتی پێشڕه‌و و چه‌كدار به‌ تیۆری شۆڕشگێرانه‌یە و ئه‌مانه‌ هۆیه‌كانییەتی. ئه‌م هۆكارانه‌ش هه‌مووی له‌ خۆیان و حیزبه‌كه‌یاندا ده‌بینێت، هه‌ر له‌به‌رئه‌مه‌ش به‌ ‌ناڕاسته‌وخۆ پێمان ده‌ڵێت: بۆ دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی، كورد پارتێك و سه‌ركرده‌یه‌كی وه‌كو ئێمه‌ی ده‌وێت… ، كورد له‌مانه‌ی كه‌مه‌ بۆیه‌ تا ئێستا بێده‌وڵه‌ته..‌. ئائه‌مه‌یه‌ گه‌مه‌ی سیاسی گه‌ر بێئاگایی نه‌بێت له‌ سیاسه‌ت ، ئه‌مه‌یه‌ خه‌و و خه‌یاڵی خۆش.  هاوڕێ سامان ئێستاش هه‌ر پێشبینی ئه‌وه‌ ده‌كات، كه‌ كێشه‌ی كرێكاران و ده‌وڵه‌تی قه‌ومی له‌سه‌رانسه‌ر جیهاندا به‌گشتی و له‌ كوردستان و عێراقدا به‌تایبه‌تی ته‌نها له‌ ڕێگەی پارتێكی وه‌كو ئه‌وه‌ی ئه‌وانه‌وه‌ یا هاوچه‌شنه‌كانیانه‌وه‌ لابه‌لا ده‌بێته‌وه‌. تێناگه‌م بۆچی ئه‌و‌ ئه‌وه‌ نابینێت، كه‌ ده‌وری حیزبه‌كان به‌ چه‌پ و ڕاست وسۆشیالیست و لیبراڵ و هاوچه‌شنه‌كانی ئه‌وانیشه‌وه‌ له‌ كه‌مبونه‌وه‌دایه‌. ئه‌وه‌ ده‌سته‌ خوشكی حیزبه‌كه‌ی ئه‌وان كه‌ ناوی سۆشیالیست وۆركه‌ره‌، SWP ، كه‌ كه‌س ناتوانێت نكوڵی له‌ توانا و شاره‌زایی و ‌هه‌بوونی خه‌ڵكی زۆر چالاك و باش له‌ ناویاندا بكات، ئه‌وه‌ زیاتر له‌ 40 ساڵه‌ له‌ وڵاتێكی وه‌كو بریتانیادا له‌ مه‌یدانی سیاسیدا بێوچان هه‌وڵ ده‌ده‌ن، كه‌ له‌ كاتێكدا ‌ژماره‌ی دانیشتوانیی بریتانیا ده‌وروبه‌ری 60 ملیۆنه‌، كه‌چی ‌ژماره‌ی ئه‌ندامه‌كانی ئه‌م حیزبه‌ چالاكه‌ ناچێته‌ 6 هه‌زار ئه‌ندام. خۆ ئه‌وه‌ حیزبه‌كه‌ی خۆشیان هیچ كه‌ له‌ 1993 وه‌ دروستبووه‌ و کە به‌ حیزبی كه‌رتكاری (ئینشیقاق) مه‌شووره‌، ئیتر چۆن ده‌توانێت ئا به‌و بێباكییه‌ قسه‌ بكات. دوای هه‌موو ئه‌مانه‌ش، لە کاتێکدا کە هاوڕێ سامان و حیزبه‌كه‌ی داكۆكییه‌كی زۆر له‌سه‌ر ئه‌و تێكۆشه‌رانه‌ ده‌كه‌ن، كه‌ ده‌سه‌ڵات تیرۆری كردوون، كه‌چی لەم لاوە ده‌یه‌وێت ده‌وڵه‌تێكی به‌هێزی نه‌ترس له‌ كوردستاندا دروست بكات، بۆ سه‌ركوتكردن و كوشتن و بڕینی هه‌ر كه‌سێك به‌رهه‌ڵستی بكات و داوای ئازادی و یه‌كسانی و نان بكات!! له‌ كاتێكدا هیچ كه‌سێكیان ناتوانن ناوی ده‌وڵه‌تێك كه‌ ئیرهابی و سه‌ركوتگه‌ر نه‌بێت، بخەنە بەرچاومان!!!

باشه‌ من پرسیارێك له‌ هاوڕێ سامان ده‌كه‌م، كه‌ ئه‌و ئاوا بڕوای به‌ بوونی زه‌مینه‌ی دروستبوونی ده‌وڵه‌تی كوردی هه‌ر له‌ نه‌وه‌ده‌كانه‌وه‌ هه‌بووه‌، بۆچی بەخۆیان ئاڵای دروستکردنی حکومەتە کرێکارییەکەی خۆیان بەرز نەکردووەتوە و ناکەنەوە و نایکەنە ئەڵتەرناتیڤی دەوڵەتی بۆرجوازی کوردی؟

ئایا دەکرێت بزانین، بۆچی لەو ماوەدا کە خۆی بە هەلی گونجاو بۆ دەوڵەتە کوردییەکەی دیاری دەکات، لەگەڵ هەر ڕووداوێکدا لەم بارەوە بۆچوونێکیان هەبووە[ پاش ڕاپەڕینی 1991 ئەگەر کەسێك باسی جیابوونەوە یا دەوڵەتی کوردی بکردایە، بێ یەك و دوو دەیانکردە دوژمنی چینی کرێکار، پاش کۆتایی جەنگی نێوخۆیی دەبنە هەڵگری ئاڵای ڕیفراندۆم و جیابوونەوە، پاش ڕوخانی سەدام هەموو ئیدیعاکانی خۆیان بەدرۆ دەخەنەوە و دەڵێن ستەمی نەتەوایەتی نەماوە و کۆتایی هاتووە، کەچی پاش نۆ ساڵ دێنەوە و دەبنەوە بە هەڵگری ئاڵای دەوڵەتی کوردی و لەپشت ڕستەکانیانەوە خۆیان وەك پاڵەوانی ئەو ئەرکە کاندید دەکەن، ئەگەر ئەمە مزایەدەی سیاسی و خەڵەتاندنی خەڵك نەبێت، ئەدی چییە؟

له‌مانه‌ سه‌یرتر لای من ئه‌وه‌یه‌ كه‌ هاوڕێ سامان و – دیاره‌ گه‌لێكی تریشیان كه‌ له‌م وڵاتانه‌ ده‌ژین- دوای ساڵانێكی دوور و درێژ له‌م وڵاتانه‌دا ئاوا به‌و ساده‌ و ساكارییه‌ ده‌ڕواننه‌ كێشه‌كان. سه‌رجه‌می هه‌موو كێشه‌كان له كێشه‌ی‌ خێزانییه‌وه، كێشه‌ی سه‌ركار ، كێشه‌ی هه‌رزانی و گرانی، كێشه‌ی‌ خوێندن و چاره‌سه‌ر و خه‌سته‌خانه‌، كێشه‌ی په‌نابه‌ران ، خانووبه‌ره‌ هه‌تا كێشه‌ی ده‌سه‌ڵاتگرتنه ‌ده‌ستیش ، له‌ چاویلكه‌ی حیزبایه‌تی و حیزبه‌وه‌ ده‌بینن و هه‌ر حیزبیش به‌ ده‌رمان و وه‌سیله‌ی چاره‌سه‌ره‌كه‌ ده‌زانن.

ڕه‌نگه‌ جه‌لال تاڵه‌بانی شتی باشی كه‌م وتبێت، به‌ڵام یه‌كێك له‌ هه‌ره‌ قسه‌ ڕاسته‌كانی ئه‌و، ئه‌و مه‌قوله‌ گرنگه‌یه‌تی كه‌ وتی” دروستكردنی ده‌وڵه‌تی كوردی خه‌یاڵی شاعیرانه‌یه‌” كابرا ناهه‌قی نییه‌، كه‌ ئاوا به‌و ڕاشكاوییه‌وه‌ قسه‌ بكات له‌ كاتێكدا كه‌ سه‌ده‌ها ڕاو بۆچوونی ئاوا له‌ دووتوێی ڕۆژنامه‌ و گۆڤاره‌كان و شاشه‌ی ته‌له‌فزوێنه‌كاندا ده‌بینێت!

چونکە هیچ کەس بەقەد خودی نوێنەرانی سیاسیی بۆرجوازی کورد، نازانن و دەرکی بەرژەوەندی چینایەتی ئەوان ناکەن. کەچی لە بەرامبەردا ئەندامی مەکتەبی سیاسی حزبێك کە ئیدیعای دونیای کۆمونیزم دەکات و دەولەتی کرێکاری کردووەتە ستراتیژی، دێت و قسەکەرانی ناسیونالیزمی کورد و سەرانی دەسەڵاتی بۆرجوازی بە نەزانی و کەمتەرخەمی تاوانبار دەکات و لەو دیو قسەکانییەوە پێمان دەڵێت، ئێمە باشترین کەسین کە بتوانین دەولەتی کوردی دروست بکەین!

له‌ كۆتایی ئه‌و به‌شه‌ی دیمانه‌كه‌دا هاوڕێ سامان په‌نای بۆ ئه‌و ڕاپرسییه‌ی كه‌ چه‌ند ساڵێك له‌مه‌وبه‌ر كرا بردوه‌ و ده‌ڵێت له‌ %98 خه‌ڵك ده‌نگیان به‌جیابوونه‌وه‌ دا. ‌ هاوڕێ سامان به‌وه‌ی كه‌ ده‌ڵێتت له‌ %98 خه‌ڵك ده‌نگیان به‌جیابوونه‌وه دا، كه‌وتووەته‌ هه‌ڵه‌یه‌كی گه‌وره‌وه‌. لەسه‌دا 98 ی خه‌ڵك له‌ كوردستاندا منداڵ و خه‌ڵكانی زۆر پیر و کەم ئاوەز و كه‌سانێكی زۆر نه‌خۆش و خه‌ڵكی دیکە ده‌گرێته‌وه‌، به‌ دڵنیاییه‌وه‌ ده‌ڵێم كه‌ هه‌ندێك له‌مانه‌ هه‌ر مافی ده‌نگدانیان نه‌بووه‌ و هه‌ندێكیشیان هه‌ر ده‌نگیان نه‌داوه‌‌. ڕاستییه‌كه‌ی مه‌سه‌له‌ی ده‌نگدان ده‌بێت ئاوا به‌یان بكرێت، كه‌ بڵێیت له‌ %98 ده‌نگده‌ران ، دواتریش دیسانه‌وه‌ ده‌بێت ژماره‌ی ده‌نگده‌ران یا ڕێژه‌ی ده‌نگده‌ران، به‌یان بكرێت، تاوەکو بزانین ڕوبەری پانتایی ئەو ڕیفراندۆمە چەند فراوان بووە و چەندێك لە دانیشتوان بەشدارییان تێدا کردووە.

دوا قسه‌م ده‌ڵێم لای من هه‌ره‌ خاڵی باش له‌ هه‌بوونی ده‌وڵەتۆكه‌یه‌كی كوردی و ده‌سه‌ڵاتێكی باڵاده‌ستی وه‌کو ئه‌مه‌ی ئێستا ، ئه‌وه‌یه‌ كه‌ خه‌ڵكی كوردستان ئه‌و تینوویەتییه‌یان بۆ ده‌وڵه‌تی كوردی شكا و پاش نمه‌ككردن و تاسوق شكانیان لێی، باوه‌ڕم وانییه‌ ئیتر ئه‌وان  بیانه‌و‌ێت به‌  حه‌سره‌تی ده‌وڵه‌تی کوردییه‌وه سه‌ر بنێنه‌وه‌‌، چونكه‌ 22 ساڵه‌ تاموچێژی خۆمانه‌ده‌وڵه‌ت، به‌ هه‌موو ترشی و تاڵییه‌كه‌یه‌وه‌ ده‌كه‌ن و ئەگه‌ر ڕاپرسییه‌كی ئازاد و سه‌رانسه‌ری بۆ کورده‌کانی ناوه‌وه‌و ده‌ره‌وه‌ی کوردستان،  هه‌بێت ، ئه‌و كاته‌ ده‌توانن به‌ ڕاشكاوییه‌وه‌ ڕای خۆیان سه‌باره‌ت به‌ ده‌وڵه‌تی كوردی ده‌ربڕن.

تئوری آنارشیستی(*): یا ازش استفاده بکن یا از دستش بده / 3

نوشته : ای یان مک کی

ترجمه : پیمان پایدار


قسمت سوم


سوسیالیسم از پائین


همانطور که به خوبی آگاهی دارید، اس دبیلیو پی(+)مدعی ترویج و دفاع از سوسیالیسم از پایینمی باشد، یک واژه مشتق شده از هالدره پر(*+)’ه ( که واقعا نامپتی (14) میباشد)که این عبارت را در سالهای 1960 ابداع کرده بود . در واقع ، آنارشیستها بیش از صد سال است که بحث تغییر/ انقلاب از پائینو یا از پائین به بالارا قبل از تصاحب(15) این واژه توسط هالدره پرکردەاند .


بنابراین ما پرودون را در سال 1846 داریم که استدلال میکنه، در حالی که از دید سوسیالیسم تخیلی زندگی اجتماعی از بالا فرود میاد، و سوسیالیسم معتقد است که چشمه آن از پایین به بالا در حال رشد است“. او اینرا در سال 1848 ، تکرار کرد ،با این استدلال که از بالا….معناش قدرت هست; از پائین معناش توده مردم هست…. ابتکار توده هاستو اینکه انقلاب از پائینیعنی با تجربه کارگرانو با استفاده از آزادی“(16)بود .


برای پرودون ،سازمان جوامع مردمی هسته مرکزی دموکراسی بودو استدلالش در حمایت از تشکیل کمیتەهای پرولتاریائی در مقابل دولت بورژوائی دور میزد . بنابراین جامعەای نوین در دل جامعه کهن یافت میشودبعنوان وسیلەای در جهت فدراسیون وسیعیاز سازماندهی دموکراتیک انجمنهای کارگریبر مبنای مالکیت اجتماعیزمین و صنایع . او به درستی ملی کردن را صرفا بعنوان کاردستمزدیبا جایگزینی دولت به جای رئیس (17) رد میکرد .


آنارشیستهای انقلابی بمانند باکونین و گروپوتکین اینرا تکرار نمودند. باکونین استدلال میکرد(18) که انقلاب تودەایبه خلق سازمان خود از پائین به بالا و ازدرون به بیرون….نه از بالا به پائین و از بیرون به درون، بعنوان راه قدرت، اقدام خواهد کرد“. برای گروپوتکین (19)” اشکال اجتماعی جدید (نوینمترجم) تنها میتوانند کار جمعی (کلکتیو) تودەها باشد


مقایسه کنید پرودون را با نظرات مارکس از سال 1850(تکرار مانیفست حزب کمونیست). مارکس برای مصمم ترین تمرکز قدرت در دست حاکمیت دولتشدیدترین تمرکز بعنوان عملکردی انقلابیکه می بایست با نیروی کامل از مرکز ادامه یابدداد سخن سر میداد. او به کارگران هشدار میداد که نمی بایستی به خود اجازه دهند که با حرفهای تو خالی دموکراتیک در بارە آزادیشهرداریها، خود گردانی به گمراهکشیده شوند” . از لحاظ اقتصادی ،مارکس خواهان تمرکز .نیروهای مولده در دست دولت “(20) بود .


دقیقا همون انقلاب از بالا و سرمایەداری دولتی که پرودون به تقبیح آن در دو سال قبل پرداخته بود.


جالب توجه است، انگلس در سال 1895 در مقدمه‌ای بر کتاب مبارزه طبقاتی در فرانسه 1848 تا1850 مارکس به بحث مطالبات مطرح شده در طول انقلاب میپردازد ونقل قولی از مارکس می آورد مبنی بر اینکه در پشت حق کار قدرت بر روی سرمایه ایستاده; در پشت قدرت بر روی سرمایه ،تصاحب کردن نیروهای مولده ،انقیادشان به انجمنهای طبقه کارگر و، در نتیجه ،الغای کار مزدی، سرمایه و رابطه متقابلشان” . او سپس مبالغە آمیز وار میگوید که در اینجا، برای اولین بار، پیشنهادی فرموله میشوداز سوسیالیسم مدرن کارگریو پوئن / اعتبار این را به مارکس نسبت میدهد.(21) و این به نظر تردید آمیز مینماید اگر پرودون در سال 1848 (22) چنین اعلام نکرده بود:ما میخواهیم که معادن ،کانالها ،خطهای راەآهن به انجمنهای کارگران دموکراتیک سازمان یافته شده داده شوندما میخواهیم که این انجمن‌ها مدلی شوند برای کشاورزی ،صنعت و تجارت ،هسته پیشگام فدراسیون وسیعی از شرکت‌ها و جوامع بافته شدە بر بدنە مشترکی از جمهوری سوسیال دموکرات .”


اگر انقیاد سرمایه به انجمنهای دموکراتیک کارگریسوسیالیسم مدرن کارگریهست، پس ، قطعا، پرودون دو سال قبل از مارکس طرفدار/خواهانآن بوده است .

ادامه دارد :

http://naskhad.blogspot.co.uk/

*********************

(*) Anarchist Theory: Use it or Lose it / BY: Iain McKay(One of the five Collective members of A.S.R : Anarchist Syndicalist Review) # 57،Winter2012 یکی از5 عضو کلکتیو( گروه) ‘ باز تگری آنارکوسندیکالیستیدر آمریکا (+)SWP(Socialist Workers Party) / (*+)Hal Draper

(14)Numpty این یک لغت اسکاتلندی میباشد، به معنی کسی هست ( بعضی اوقات ناخواسته ) که در سخنرانی و یا عمل کمبود شناخت/معرفت و یا تصوری غلط از یک موضوع خاص و یا وضعیتی که موجب تفریح دیگران میشود از خود نشان میدهد ” .

(15)بخش اچ.2.3 از آنارشیست FAQ (++) بحث ادعای مارکسیستی سوسیالیسم از پائینرا مطرح میکند در حالی که در بخش اچ 3.3. پیشنهاد اینکه لنینیسم میتواند چنین باشد را رد میگرداند / (++)An Anarchist FAQ

(16)مالکیت دزدی است !، صفحات 205 ،398

(17)همان جا.، صفحات ،407 ،321 ،377- 378

(18) Jonathan Cape میخائیل باکونین : گزیدەای از نوشته‌ها (جاناتان کیپ،1973) ،ص 170
(19)ص 175،Black Rose Books،1992 کلمات یک شورشگر/ Words of a Rebelکتابهای رز سیاه

(20) از سخنرانی در کمیته مرکزی اتحادیه کمونیست ، در دومین تیراژ مجموعه/ گلچینی از نوشتەهای مارکس و انگلس، ص 509 – 510 “Address of the CentralCommittee to theCommunist League”،The Marx-Engels Reader(Second Edition،WW.Norton،1978) ،pp.509-10 / (21)همانجا ،صفحه 559

(22)مالکیت دزدی است ! صفحات 377 – 378

عن الأناركية والتنظيم

ترجمة : تامر موافي

عندما تذكر كلمة “التنظيم” يشار إلى الأناركيين بإصبع الإتهام. يعتقد كثيرون أن الأناركية معادية للتنظيم ومن ثم هي مرادفة للفوضى، ولكن هل هي كذلك؟ الإجابة السهلة هي “بالطبع لا!” ولكن هذه الإجابة لا تزيل التخبط المحيط بالسؤال، أو الإتهامات الموجهة للأناركيين.

التنظيم بالنسبة للأناركيين هو واحد من أهم القضايا التى ينبغي حسمها. قبل أى شيئ يدرك الأناركيون أنه فقط من خلال التنظيم يمكن تحطيم نظام الرؤساء؟ على سبيل المثال، حقيقة أن الحشد الضخم والمنسق للشرطة أثناء إضراب عمال المناجم فى بريطانيا قد استخدم بنجاح فى كسر الإضراب وعزل العمال، يؤكد صحة هذا الإفتراض. فلدى أصحاب الأعمال جهاز الدولة الكفؤ والذي سيتحرك لسحق أي معارضة له.

لا أمل للعمال في الإطاحة بأصحاب الأعمال وطبقتهم إلا بتنظيم وقوة مماثلة. ما يعتقد فيه الأناركيون هو أن على العمال تنظيم أنفسهم حيث لا يمكن للرأسمالية أن تستغن عنهم، أي في أماكن العمل. يمتلك العمال القوة اللازمة لخلق الحركة الثورية القادرة على الإطاحة بالرأسمالية واستبدالها بالاشتراكية فقط إذا ما نظموا أنفسهم في كل القطاعات الإنتاجية.

ولكن السؤال التالي هو: أي نوع من التنظيم ينبغي للعمال بناؤه للإطاحة بالرأسمالية؟ ثمة نوعان للتنظيم. النوع الأول المعتاد لنا جميعًا هو الشكل الرأسمالى للتنظيم وهو هيكل يتم بناؤه من أعلى إلى أسفل وفيه يمتلك الأغلبية (لنقل 95%) القليل أو لا شيئ من المشاركة فى عملية صنع القرار، وعليهم فقط تنفيذ ما يقرره ال5%. وعلى الرغم من أن هؤلاء ال5% منتخبون عادة، كما هو الحال فى البرلمان، إلا أنهم غير مسؤولين أمام ناخبيهم وهم ببساطة يمثلون مصالحهم التي هي فى حالة البرلمان مصالح أصحاب الأعمال.

النوع الثانى الممكن للتنظيم هو ذلك الذى يؤكد الأناركيون أنه لا غنى عنه للمنظمة العمالية إذا ماكان هدفها هو بناء الإشتراكية. هذا النوع من التنظيم يتم بناؤه من أسفل لأعلى وتتدخل قاعدته في كل القرارات التي تتخذها المنظمة. مثل هذه المنظمة تستبعد أي قيادة يمكن أن تتخذ القرارات نيابة عن أعضائها. وعندما يتخذ القرار تختار القاعدة مندوبين مسؤولين أمامها لتنفيذه. ومن ثم عمليًا تبقى المنظمة تحت سيطرة أعضائها و ليس تحت سيطرة أى قيادة.

بعض الاشتراكيين ينظمون أنفسهم وفق مبدأ يقول أن الطبقة العاملة تحتاج إلى قيادة وأن هذه القيادة هي الحزب المؤلف من هؤلاء الاشتراكيين، والذي بدونه – في إعتقادهم – لا يمكن تحقيق أي إنجاز ذي قيمة. الحزب بالنسبة لهم هو الرأس، طليعة الطبقة العاملة. في داخل الحزب تتشكل اللجنة المركزية من “الأفضل” بين الأعضاء، ويصبح “الأفضل” بين هؤلاء هو القائد. العملية في مجملها تؤدي إلى هرمية صارمة تتنزل فيها الأوامر من أعلى وتزاح الديموقراطية إلى خلفية المشهد. و يرى الأناركيون أن هذا النوع من التنظيم لا يقود العمال إلى شيئ إلا مزيد من الإستبداد والإستغلال كما هو الحال في الصين أو الإتحاد السوفيتي السابق.

يرفض الأناركيون الشكل الرأسمالى للتنظيم والذي تستخدمه جميع تنظيمات التيار اليساري الأخرى، على أساس أن الوسيلة التى تستخدمها لتحقيق الاشتراكية ترسم النتيجة التي ستحصل عليها. وبالتالي فإن التنظيم الهرمي سينتج دولة هرمية وشمولية وليس مجتمعًا اشتراكيًا غير هرمي. يستخدم ضد الإناركيين دائمًا الإدعاء بأن المنظمات غير الهرمية غير كفؤة ولا يمكنها العمل. في معظم الوقت يصدر هذا الإدعاء في الواقع لأن أصحابه ينظرون إلى قياداتهم على أنها ضرورية. وفي المقابل يظهرون إحترامًا شكليًا لما قاله ماركس من أن تحرر الطبقة العاملة لن ينجزه إلا الطبقة العاملة ذاتها.

لا يعارض الأناركيون التنظيم ولكنهم يرفضون بشكل مباشر المبدأ الذى تعمل بمقتضاه معظم المنظمات. مشاركة الجماهير في عملية إتخاذ القرار مغيبة حاليًا ولكنها تشكل القاعدة الأساسية للاشتراكية. ومن ثم لتحقيق الاشتراكية من المنطقي أن ننظم أنفسنا بالشكل الذي يضمن للجماهير المشاركة والديموقراطية.

مترجم من “تضامن العمال – العدد 127” (أيرلندة)

Source: http://www.anarchistnews.org/content/thinking-about-anarchism-and-organisation?asid=a34bff6a

الأناركية بالعربية

http://anarchisminarabic.blogspot.de/

العصيان المدني

المهاتما غاندي

كان العصيان المدني على لسان جميع أعضاء لجنة مؤتمر عموم الهند . . لم يكن أحد قد حاوله حقا , و إن بدا أن الجميع قد أفتتن به , عن أعتقاد خاطيء أنه العلاج الفعال لكل أمراض مجتمعنا اليوم . و شعوري هو الثقة في أن العصيان المدني بإمكانه هذا حقا إذا تمكنّا من تحقيق المناخ اللازم له . هذا المناخ الذي هو دائما ملائم بالنسبة للأفراد , إلا إذا كان من المؤكد أن يؤدي عصيانهم المدني إلى سفك الدماء . و قد اكتشفت هذا الإستثناء خلال أيام الـ (ساتياجراها) satyagraha . لكن رغم ذلك , فإن الدعوة قد تبلغ من يأبه لها فلا يغفلها , مهما كلفه الأمر . و إنني أرى بوضوح أنه سيأتي عليّ وقت لابد و أن أرفض كل قانون وضعته الدولة , حتى لو كنت على يقين أن ذلك سيؤدي إلى سفك الدماء . و ذلك عندما يكون تجاهل الدعوة إنكارا للرب , فعندها يصبح العصيان المدني واجبا قطعيا.

لكن العصيان المدني الشامل يقف على أسس مختلفة . إذ لا يمكن محاولة القيام به إلا في جو هاديء . هدوء القوة , لا هدوء الضعف , هدوء العلم , لا هدوء الجهل . إن العصيان المدني الفردي غالبا ما يكون بديلي , غير مباشر . أما العصيان المدني الشامل فغالبا ما يكون أنانيا , بمعنى ان الأفراد يتوقعون مكاسب شخصية منتظرة من عصيانهم . ففي جنوب أفريقيا , على سبيل المثال , قام (كالينباخ) Kallenbach و (بولاك) Polak بعصيان مدني بالإنابة . فلم يكن هناك شيء يربحانه من عصيانهما . أما عندما يقوم الآلاف من البشر بالعصيان فإنهم يتوقعون مكاسب شخصية , على شكل , لنقل مثلا , إعفاء من الضرائب المفروضة على الرجال الذين كانوا يعملون في السابق بالسخرة و زوجاتهم و أبنائهم . و يكفي في العصيان المدني الشامل أن يفهم الذين يقومون به كيف يعمل المبدأ.

لقد تم إعتقالي في جنوب إفريقيا في بقعة غير مأهولة فعليا من البلاد , عندما قمت بمسيرة في منطقة محظورة مع ألفين أو ثلاثة آلاف من الرجال و بعض النساء ¹ . و لقد كان في الشركة العديد من الـ (بشتون) و الآخرين من ذوي القدرات الجسدية الجيدة . و كان ما حدث من أعظم شهادات الجدارة التي منحتها حكومة جنوب إفريقيا للحركة . إذ علموا أننا حركة غير مؤذية , كما صمّمنا نحن على ذلك . لقد كان من السهل على أولئك الرجال أن يقطّعوا أولئك الذين قاموا بإعتقالي إلى أشلاء . لكن ذلك لم يكن ليصبح أكثر الأعمال جبنا فحسب , بل خرقا غادرا لتعهّدنا الخاص , و سيعني أيضا تدمير النضال من أجل الحرية و النفي القسري لكل هندي من جنوب إفريقيا . . لكن الرجال لم يكونوا رعاعا , بل كانوا جنودا منضبطين , و كان خيرا للجميع أنهم لم يكونوا مسلحين . و على الرغم من أنني قد أقتلعت من وسطهم . إلا أنهم لم يتفرّقوا و لم يعودوا أدراجهم . بل واصلوا المسيرة إلى وجهتها , حتى تم إعتقال الجميع و سجنهم . و على ما أذكر , كان ذلك مثالا للانضباط و عدم العنف ليس له في التاريخ مثيل . و بدون ضبط النفس هذا لا أرى أملا في نجاح العصيان المدني الشامل هنا.

ينبغي أن ننبذ فكرة إزعاج الحكومة بالمظاهرات الحاشدة كلما تم إعتقال شخص ما . بل على العكس , ينبغي علينا أن نعتبر الإعتقال وضعا طبيعيا في حياة غير المتعاونين . يجب علينا أن نسعى إلى الإعتقال و السجن , كالجندي الذاهب إلى المعركة سعيا إلى الموت . إننا نتوقّع أن نتحمّل ما تقابلنا به الحكومة , من خلال التقاضي و المحاكمات و ليس من خلال تجنّب الحبس , حتى لو كان ذلك من خلال إظهار استعدادنا للاعتقال و السجن بشكل جماعي . إن العصيان المدني يعني إذن رغبتنا , و بشكل قاطع , في الإستسلام و لو حتى لشرطي أعزل واحد . إن انتصارنا هو أن يساق الآلاف إلى السجن كما يساق الخراف إلى غرفة الذبح . . لو ذهبت خراف العالم طوعا إلى غرفة الذبح لحفظت أنفسها من سكين الجزار منذ فترة طويلة . إن نصرنا , مرة أخرى , هو أن نسجن بلا أي خطأ ارتكبناه على الإطلاق . و كلما عظمت براءتنا , كلما عظمت قوتنا و أسرع انتصارنا.

إن الأمر كالتالي , الحكومة جبانة , و نحن خائفون من السجن . و الحكومة مستفيدة من خوفنا من السجون . لكن إذا ما قبل رجالنا و نساءنا السجن كمكان للنقاهة , فلسوف نتوقف عن القلق على أعزائنا الذين في السجون , السجون التي يطلق عليها مواطنينا في جنوب أفريقيا اسم فنادق صاحب الجلالة . لقد مارسنا عصيان قوانين الدولة طويلا في خيالاتنا و غالبا ما تهرّبنا من الإلتزام بها على نحو سري , إلى أن تهيّأنا فجأة للعصيان المدني . و إذا كان للعصيان أن يصبح مدنيا حقا , فسيتوجب عليه أن يكون علنيا و غير عنيف.

إن العصيان المدني الكامل هو حالة من التمرد السلمي . رفض للإذعان لأي قانون من وضع الدولة . و هو أكثر خطورة من التمرد المسلح . لأنه لا يمكن إخماده إذا ما تهيّأ المتمردين السلميين لمواجهة أقسى الشدائد . لأنه يقوم على الإعتقاد المطلق في فعالية معاناة الأبرياء المطلقة . و إذ يمضي المقاوم المدني إلى السجن في هدوء , فإن يضمن جوا من السكينة . كما أنّ الخاطئين يضجرون من ارتكاب خطاياهم إذا لم يجدوا مقاومة . إذ يفقدون كل متعة عندما لا تبدي الضحية أية مقاومة . و إن فهما كاملا لشروط المقاومة المدنية لهو أمر ضروري , على الأقل على مستوى ممثلي الشعب , قبل أن نتمكن من البدء في مغامرة بهذا الحجم . إنّ أسرع العلاجات محفوفة دائما بأكبر المخاطر , و تحتاج إلى أقصى درجة ممكنة من المهارة في التعامل معها . و إن قناعتي راسخة أننا لو تمكننا من تنظيم مقاطعة ناجحة للملابس المستوردة , فسنتمكّن من خلق جو من شأنه أن يمكننا من البدء في عصيان مدني على نطاق لا يمكن لأي حكومة مقاومته . و إنني لذلك اطالب بالصبر و تركيز العزم على الـ (سواديشي = الإكتفاء الذاتي) swadeshi , كل أولئك الذين يتوقون للبدء في العصيان المدني الشامل.

—————————————————————————————-

1 – تم إعتقال (غاندي) بالقرب من (بالم – فورد) Palmford , في السادس من نوفمبر 1913 , بينما كان يقود “مسيرة عظيمة” من الرجال و النساء و الأطفال إلى الـ (ترانسفال) Transvaal .

نشر في جريدة (Young India) بتاريخ الرابع من أغسطس 1921

المصدر

Civil Disobedience P:45

http://anarchist-document.blogspot.com/2012/02/blog-post_13.html

تئوری آنارشیستی(*): یا ازش استفاده بکن یا از دستش بده / 2

نوشته : ای یان مک کی

ترجمه : پیمان پایدار

قسمت دوم

نقد سرمایه داری

مارکسیست‌ها علاقەمند هستند اعلام کنند که مارکسیسم اثبات میکند که سرمایەداری پر است از تضادها وتناقض‌ها که تنها میتواند با فراتر رفتناز سرمایەداری حل و فصل شود . در ضمن، آنها استدلال میکنند که سرمایەداری نطفه‌های را که جایگزین خود خواهد کرد را نیز بوجود می‌آورد و این فقط در آخرین سری از مقولات اقتصادی میباشد. اینها همه صحیح میباشند و مواضعی هستند که اول پرودون مطرحشان کرد !

این جهل از پرودون قابل توجه میباشد و میتواند بعضی اوقات کنایەدار/ استهزا آمیز نیز. از این جهت ما کشف میکنیم که اقتصاددان مارکسیست گریمونگیووی (**)اعلام میکند :” .در زمان نقد خود از پرودون، مارکس به بسیاری از عناصر ضروری برداشت خود از استثمار رسیده بود
او به این نتیجه رسیده بود که کارگران می توانند استثمار شوند زیرا از ابزار تولید ، در فرایندی تاریخی از سلب مالکیت و تحول تکنولوژیک، بیگانه شدەاند . این بینش و روش تجزیه و تحلیلی که از طریق آن بدان دست یافت، دستاوردهای علمی چشمگیری میباشند . اما آنها هیچ ربطی با تجزیه و تحلیل ارزش کار از سرمایه ندارند، چرا که مارکس تا حداقل یک دهه و نیم بعد در تدوین و فرمولە کردن آن (8) اقدام نکرده بود .”

من موافقم که اینها “دستاوردهای علمی چشمگیریمیباشند، اما اگر شما کتاب مالکیت چیست؟ و تضادهای سیستم اقتصادی پرودون را بخوانید شما به این کشف نائل خواهید شد که او اول اینها رو گفته بود .علاوه بر این، پرودون همچنین به تجزیه و تحلیل از استثمار نیز دست یافته بود و این خود به دو دهه قبل از نوشته مارکس در کتاب سرمایه بر میگردد .

اول ، کارگر “وابستگی اشبه سخاوت” مالکی (صاحبکاری -مترجم) است” که آزادی خود را به آن فروخته و تسلیم داشته“. اگر مالک “حاضر به استخدام کارگر نباشد، کارگر چگونه می‌تواند زندگی کند؟” کارگر “همه چیز را تولید کرده است ،و از هیچ چیزی لذت نمیبرد” زیرا (9) “ما که متعلق به طبقه کارگر هستیم: ما را (از اموال-مترجم ) محروم میکنند“!

دوم ،کار ارزش ندارد اما آنچه تولید میکند دارای ارزش است و تولید ارزش تنها به عنوان نیروی کار فعال درگیر در فرایند تولید میباشد. کار ” کیفیتا توسط شی خود تعریف میشود، یعنی اینکه، از طریق محصول خود به واقعیت مبدل (10) میشود. “

سوم ،همین که مالک سود خود را با کنترل هم محصول و هم نیروی کار، تضمین میکند (کارگران” نیروی بازوی خود را فروخته و از آزادی خود نیز جدا گشته“)،دستمزد نمیتواند برابری کند بامحصول چرا که رئیس هم” نیروی جمعی” و هم ” مازاد نیروی کار” تولید شده توسط کارگر مزدی را نگه میدارد-” ارزشی را که او خلق میکند، و رئیس به تنهائی سود(11) میبرد .”

این “سازمان سلسله مراتبی“(بخوان هرمی/ هیرارشیک-مترجم) بین کارفرما و کارگر مزدی هست که اجازه استثمار را جایز شمرده و در پناه آن بدان رخصت می دهد و ” زنجیر بردگی را سنگین تر“خواهد گرداند و ” عمق می بخشاند جدائی شکافی را که طبقه غالبی که از آن لذت میبرد را از طبقه اطاعت کننده از دستورات که رنج می برد“. مالکیت به معنی اینست که “دیگری کار را انجام می دهد در حالی که [صاحب ملک]محصول را دریافت می کند “(12) و پس کارگر آزاد ده تا تولید میکنه ; برای من، مالک فکر می کنه ، که او12 تا تولید خواهد کرد .”

پس تحت سیستم سرمایەداری ” یک کارگر، بدون ملک، بدون سرمایه، بدون کار ، به استخدام در می آید توسط“سرمایەدار ، “که به او کار میدهد و محصول آنرا بر میدارد.” در جامعه موتوآلیستی “(جائی که همیاری و تعاون شهروندان معیار غالب میباشد-مترجم) دو فونکسیون” کارگر و سرمایەدار” برابر و جدا ناپذیر میگردد در شخص هر کارگر” و همینطور او ” به تنهائی از محصولش سود میبرد” و “مازاد“ی راکه خلق(13) میکند .

ادامه دارد :

http://naskhad.blogspot.co.uk/

*********************

(*) Anarchist Theory: Use it or Lose it / BY: Iain McKay(One of the five Collective members of A.S.R : Anarchist Syndicalist Review) # 57،Winter 2012 یکی از5 عضو کلکتیو(گروه) ‘ باز تگری آنارکوسندیکالیستی’ در آمریکا

(**)Gary Mongiovi

(8)Gary Mongiovi،“On the Concept of Exploitation in Marxian Economics،” a paper presented at the International Conference Sraffa’s Production of commodities by Means of Commodities 1960-2010،2-4 December 2010،Roma Tre University، Faculty of Economics.

(9)مالکیت دزدی است !مجموعه آثار پییر ژوزف پرودون Property is Theft! A Pierre-Joseph Proudhon Anthology،(AK Press،2011)،pp.117،104 / (10)همانجا.ص 176

(11) همانجا. ص ،114، 253، 117، 212

(12) 193، 195 ،100، 124همانجا

(13)همانجا .ص،5-534

تئوری آنارشیستی(*): یا ازش استفاده بکن یا از دستش بده / 1

نوشته : ای یان مک کی

ترجمه : پیمان پایدار

قسمت اول


این نوشتار سخنرانی ای هست که در نمایشگاه کتاب آنارشیستها در لندن در سال 2011 ارائه کردم.شرح مبالغه آمیزش چنین بود: “چرا به خودمون زحمت خوندن آنارشیستهای مرده را بدیم؟ در حالی که آنارشیستها ممکنه بگن که ما با تئوری سر و کاری نداریم، اما این اشتباه میباشد . ما دارای تئوری هستیم ، همانطور که در کتاب آنارشیست FAQ ” و مالکیت دزدی ست “(+)! نشان داده شده . آنارشیسم منبع غنی ای برای تجزیه تحلیل و تغییر اجتماع می باشد . در بررسی اینکه چرا آنارشیستهای مرده ارزش خواندن دارند منرا همراهی کنید .


من سعی کرده‌ام شبیه همون سخنرانی را تا آنجائی که بخاطر دارم، بر مبنای همون دست نوشته ها، در اینجا بیارم. تفاوتهائی خواهد داشت اما امیدوارم بیشترش رو درست گفته باشم. بخشی ازش میتونه بهتر از اون روز باشه ، و بخشی شاید بدتر . بخشی از اونرو وسعت بخشیده ام . من همچنین منابعی برای مطالعه بیشتر ارائه کرده ام .


***************************

من میخوام به کاری غیر معمولی در نمایشگاه کتاب آنارشیستها دست بزنم، میخوام به تحسین آنارشیسم پرداخته و از خدمتشان به سوسیالیسم سخن بگم. من میخوام بعضی از دلایلی که چرا آنارشیستها میبایست به آنارشیسم مغرور باشند را نشون بدم . این ،امیدوارم ، با احساس غیر ضروری حقارتی که بعضی آنارشیستها بنظر میرسد از خودشون بروز میدهند، مبارزه کند .


تیتر این سخنرانی از پژوهشی که ، بابت بخش ضمیمه (افزود نگاشت) روی سمبولهای آنارشی(1) ، برای کتاب آنارشیست FAQانجام دادم الهام گرفته شده است . من هنوز بیاد دارم ایمیلی که به لیست آنارشی تقریبا دو دهه گذشته فرستاده شد و سئوالی بظاهر ساده پیرامون اینکه چرا آنارشیستها پرچم سیاه را به اهتراز در میآورند مطرح گردیده بود . بیاد دارم که بابتش مات و مبهوت مونده بودمآره، چرا ما پرچم سیاه را در هوا به اهتراز در میآریم؟ ما فقط این داده / اعطا را امری طبیعی تلقی نموده ایم(**)،علت چرائی‌اش گمشده است .


بعد از کلی پژوهش ،کشف کردم کهبا لویی میشل که آن را در تظاهراتی در مارس 1883 مورد استفاده قرار داده بود ارتباط دارد . هر چند او از آن بعنوان نماد به رسمیت شناخته شده مبارزه طبقه کارگر از آن استفاده کرده بود ،اعلام اینکه: “پرچم سیاه پرچم اعتصاباتمیباشد .


از این رو اهمیت داشتن خواندن کتب آنارشیستی، حتی آنهائی که در بیش از یک صد سال پیش نوشته شده استبنابراین ما به یاد داریم که چرا یکسری ایده ها و آرمان های خاص (ایده آلها ) را پاس میداریم.و من باید متذکر شوم که ما واقعا هیچ پوزشی (معذوریتی) در قبال متفکران پیشرو آنارشیست ، که برای توده های زحمتکش مردم(++) می نوشتند، نداریم . هیچ کتابی مبنی بر اینکه باکونین واقعا منظور چه بودوجود ندارد چرا که نیازی بدان نیست ، از آنجائی که نویسنده‌های آنارشیست (تقریبا همیشه) شفاف و قابل فهم هستند .


مهمتر از همه،ما در ترویج و دفاع از ایدەهائی که نیروهای به اصطلاح چپ انقلابی آنها را جزئی از داده‌ها انگاشته [یا صحیحتر گفته باشم چاپلوسانه(***)از آن دم میزنند] اولین بودیم .


اینرا میتوان وقتی که یک عضو اس دبلیو پیدر گلاسکو و یک عضو آی سی سیدر کنت(+++) در جلسه آنارشیستی با اشاره به نیاز داشتن شوراهای کارگری ،اعتصاب عمومی ، اشغال محل کار توسط کارگران ، و الی آخر بعنوان جنبه های لازم انقلاب اجتماعی حرف میزند مشاهده کرد .


فرد مقیم گلاسکوحتی تا آنجا پیش رفت که این را چشم انداز مارکسیستی از انقلاب می خواند و متعجب مانده بود موضع آنارشیستی کدام است . من میبایستی در پاسخ به هر دوی این نظرات موافقت کرده ، که اینها ، در واقع، مورد نیاز میباشند، اما که آنها صرفا تکرار آنچه باکونین استدلال میکرد میباشدنه مارکس.


کوتاه سخن ، اول ما آنارشیستها بودیم که همه این به اصطلاح مواضع مارکسیستیرا مطرح کردیم . بطور مثال، و از همه بدیهی تر، وقتی ما موضع انگلس/ لوکزامبورک را در مورد اعتصاب عمومی با چیزی که آنارشیستها مروجش بودند مقایسه می کنیم می بینیم که انگلس موضع آنارشیستها را تحریف کرده در حالی که لوکزامبورک همزمان تکرار موضع باکونیستها به محکوم کردن باکونین (2) نیز میپردازد .


از قضا (طنز تاریخ)، ما به مرحله جهل تاریخی رسیدەایم آنطور که اگر شما نقل قول نسبت داده نشدەای از مارکس/ انگلس و باکونین به مارکسیستی بدهید، اکثر مارکسیستها با باکونین موافقت میکنند، نه با مارکس/ انگلس !


از این رو خواندن منابع اصلی اهمیت خود را نشان میدهد . من هنوز ترتسکیستی را بخاطر دارم که از برای گردهم آیی که در مورد استیرنر قراربود در نهاد آنارشیستی تابستانیگلاسکو داشته باشیم به طرف من آمد .او با افتخاری زیاد اعلام کرد که با خواندن ایدئولوژی آلمانی دارد خود را برای بحث آماده میکند.


نگاه چهرەاش وقتی ازش بی شیله پیله پرسیدم آیا این قبل از یا بعد از خوندن کتابنفس و خود(*+) هست حاکی از همه چیز بود ایده خوندن خود نوشتەهای استیرنر به مخیلەاش هیچگاه خطور هم نکرده بود! در عین حال آیا عده زیادی از آنارشیست ها میتوانند در غیر این صورت چیزی بگویند؟ این را میتوان با اظهار نظرهائی (توسط آزادیخواهان!) دید که شهدای شیکاکو سنتزیاز آنارشیسم و مارکسیسم میباشند یا سندیکالیسم از مارکسیسم مبارزه طبقاتیرا به عاریه گرفته. انگار که باکونین، گروپوتکین، مالاتستا، برکمن، گلدمن ، و الی آخر مروج مبارزه طبقاتی یا اتحادیەهای انقلابی (3) نبودند !


بعنوان یک مثال دیگر، ما امروز گرد هم آیی‌ای داریم بنام آیا سرمایه داری خودش را دارد نابود میکند؟ و آیا میتوانیم جایگزینش کنیم؟ در این بخش مارکسیستهای هستند که پیرامون بحران سرمایەداری و چه باید کرد حرف خواهند زد. در نمایشگاه کتاب آنارشیست‌ها ! نمیتوانستند هیچ آنارشیستی را بیابند که در اینمورد بحث کند؟ تازه بدتر، یکی از سخنرانان دعوت شده ترتسکیستی بنام هیلل تیکتن(*+*) هست، کسی که مراد/ معلم ایدئولوژیکش مروج (واجرا کننده!) دیکتاتوری(4) حزب بود و اعتصابات (و آنارشیستها)را خرد و داغان(5) کرد تا در قدرت بماندو من یقین دارم ،که او نیز با رغبت چنین خواهد کرد. این را میتوان از یکی از مقالاتش در مورد ماهیت سوسیالیسم(6) دید، که پس از استناد به نام مقدس مارکس و دید دو مرحلەاش از انتقال به سوسیالیسم، به اختراع سه تای دیگر دست میزند. یکی از آنها اجازه حکومت تک حزبی را، تا زمانی که به جناح بندی مزین باشد، میدهد . چرا؟ بهمین سادگی که از نتیجەگیری واضح دیکتاتوری بودن رژیم سرمایەداری دولتی بلشویکها (7) جلوگیری کند .


قطعاً ما از این بهتر میتونیم عمل کنیم . به‌خصوص که مارکسیست‌ها بسیاری از وقت خود را صرف (بازی) رسیدن و جلو زدن از ما، همانطور که نشان خواهم داد، میکنند .

ادامه دارد:

http://naskhad.blogspot.co.uk/


************************************

(*) Anarchist Theory: Use it or Lose it / BY:Iain McKay(One of the five Collective members of A.S.R : Anarchist Syndicalist Review)# 57،Winter 2012 یکی از5 عضو کلکتیو (گروه) ‘باز تگری آنارکوسندیکالیستیدر آمریکا


(+)An Anarchist FAQ Editoral Collective: I.McKay،Gary Elkin، Ed Boraas( Volume one) A.K Press،1995-2007( Iain McKay:www.anarchistfaq.org) & Property is Theft
(1)”Appendix:The Symbols of Anarchy، An Anarchist FAQ volume 1(AK Press،2008)،pp.550-5
(**) Took it for granted / ( ++)working class people / (***)Pay lip -service
(+++)SWP in Glosgow & an ICC in Kent (Ghent!?) در متن از قنت بجای کنت سخن رفته. فکر نمیکنم چنین شهری در انگلیس باشد !؟


(2)رجوع کنید به بخش اچ .3 کتاب آنارشیست FAQ برای مقایسه آن چیزی که انگلس در مورد موضع تظاهرات عمومی باکونینیستها نوشت و چیزی که باکونینیستهاخود در حقیقت ترویج میکردند.


(*+)Ego and Its Own / (3) بخش اچ 8.2 کتاب آنارشیست FAQ بحثی در رابطه بین آنارشیسم انقلابی و سندیکالیسم میکند در حالی که در بخش اچ 2.2 بحثی پیرامون آنارشیسم انقلابی و مبارزه طبقاتی


(*+*)Hillel Ticktin / (4) رجوع کنید به (همانجا) بخش اچ 8.3 برای نقد تئوری دولت لنینیستی و نیاز برای قدرت حزبی


(5) رجوع کنید به(همانجا) بخش اچ. 3.6


(6)” What will a Socialist Society be like?”pp145-167،Critique:Journal of Socialist Theory،No.25(1993)
(7) رجوع کنید به (همانجا) بخش اچ .13.3برای بحث اینکه چرا سوسیالیسم دولتی همان سرمایەداری دولتی است. تجزیه تحلیل آنارشیستی نمی بایست با تجزیه تحلیل تونی کلیف از سرمایەداری

دولتیاشتباه شود،که در بخش اچ 13.3 نیز بحث معایبش را مطرح میکند

المشكلة هي الإذعان المدني

كتب (هوارد زِينّ) Howard Zinn في .. 1970

بحلول أواخر مايو 1970 , كان الوضع العام بخصوص الحرب في فيتنام قد أصبح لا يطاق . في (بوسطن) , قرر حوالي مائة منّا المكوث في القاعدة العسكرية في بوسطن و قطع الطريق التي تستخدمها الحافلات التي تقل المجنّدين للخدمة العسكرية . لم نكن معتوهين حتى نتصور أننا بذلك نوقف تدفق الجنود إلى فيتنام . لكنه كان عملا رمزيا , بيان , عينة من حرب العصابات و قد تم اعتقالنا جميعا و اتهامنا , بلغة القانون الطريفة , بـ “التبختر و التسكّع” بطريقة تؤدي إلى عرقلة حركة المرور . و قد رفض ثمانية منّا الإقرار بالذنب , و أصرّوا على المحاكمة أمام هيئة محلفين , على أمل إقناع أعضاء هيئة المحلفين بأن عملنا كان عصيانا مدنيا مبررا . على أننا لم نتمكن من إقناعهم . و إذ أصبحنا مذنبين فقد اخترنا السجن على دفع الغرامة , لكن القاضي و قد كان محجما على ما يبدو من وضعنا في السجن , قد أعطانا 48 ساعة عسانا نغيّر رأينا و نقبل بدفع الغرامة , و كان علينا أن نتقدم بعدها إلى المحكمة إما لدفع الغرامة أو للحبس . في غضون ذلك , دعيت إلى جامعة (جزنز هوبكنز) Johns Hopkins University لمناقشة الفيلسوف (تشارلز فرانكل) Charles Frankel في مسألة العصيان المدني . و رأيت أنه سيكون نفاقا منّي , أنا المدافع عن العصيان المدني , أن اتقدم إلى المحكمة و أفوّت على نفسي فرصة التحدث إلى مئات الطلاب عن العصيان المدني . و هكذا , في اليوم الذي كان من المفترض أن أسلم نفسي فيه لمحكمة (بوسطن) , استقليت الطائرة إلى (بالتيمور) و تناقشت مساء اليوم ذاته مع (تشارلز فرانكل) . و عندما عدت إلى بوسطن , قررت إلقاء محاضرتي الصباحية , لأجد اثنين من المخبرين في انتظاري حيث ثم ضبطي و إحضاري بالقوة للمثول أمام المحكمة , ثم أمضيت يومين بعدها في الحجز .

ما يلي هو تسجيل لرأيي في المناقشة التي تمت في جامعة (جونز هوبكنز) . و قد أدرجت في كتاب نشرته مطبعة الجامعة سنة 1972 بعنوان : Violence: The Crisis of American Confidence

أبدأ من الإفتراض بأن العالم مقلوب رأسا عاى عقب . و أن كل الأمور في وضعها الخاطيء , و أن الأشخاص الخطأ موجودون في السجون , و أن الأشخاص الخطأ خارجها , و أن الأشخاص الخطأ موجودون في السلطة و أن الأشخاص الخطأ خارجها , و أن الثروة يتم توزيعها في البلاد , و أن العالم بمثل هذه الطريقة في التوزيع لا يحتاج إصلاحا صغيرا , بل يحتاج إلى إعادة توزيع جذرية للثروة . أبدأ من الإفتراض بأننا لا يجب أن نتحدث طويلا عن ذلك لأن كل ما علينا هو ان نفكّر في حالة العالم اليوم لندرك أن الأمور كلها مقلوبة رأسا على عقب . . القس الكاثوليكي الشاعر المعارض للحرب (دانييل بيريجان) Daniel Berrigan في السجن بينما (ج. إدجر هوفر) J. Edgar Hoover حر كما ترى . و (ديفيد ديلينجر) David Dellinger الذي عارض الحرب بكل طاقته مهدّد بالسجن . أما العسكر المسئولون عن مذبحة (ماي لاي) فلا يحاكمون , بل يخدمون في واشنطون في مختلف الوظائف الرئيسية و الثانوية , التي لها علاقة بإطلاق العنان للمجازر , التي تدهشهم عند حدوثها . و في جامعة (كنت) الحكومية Kent State University , يُقتل أربعة طلاب من قبل  الحرس الوطني , و يتم توجه الإتهام إلى الطلاب . و في كل مدينة في هذا البلد , عندما تُنظّم مظاهرة , يتم الإعتداء على المحتجين  بالهراوات من قبل الشرطة و من ثمَّ يتم القبض عليهم بتهمة الاعتداء على ضابط شرطة , بغض النظر عما إذا كانوا قد تظاهروا أم لا , و بغض النظر عما فعلوه حقا .

و أنا حاليا , أدرس عن كثب ما يحدث كل يوم في محاكم (بوسطن – ماساتشوستس) . قد تندهش , و ربما لا , و ربما كنت هناك , و ربما كنت قد عشت , أو فكرّت , أو اصطدمت بكيف تشق دوائر الظلم اليومية هذه طريقها عبر ذلك الشيء الرائع الذي نسميه : المحاكمة العادلة . تلك هي مقدمتي المنطقية .

إن كل ما عليك فعله هو أن تقرأ رسائل (جورج جاكسون) الذي حكم عليه بالسجن دون تحديد للمدة , لسرقة 70 دولارا من محطة بنزين , فقضى في السجن عشر سنوات , بينما يتم الاحتجاج على عضو بمجلس الشيوخ لحصوله على 185 ألف دولار أو شيء من هذا القبيل , كبدل للوقود . إحداهما سرقة و الأخرى تشريع . هذا خطأ , و ثمة خطأ أفدح عندما نقوم بشحن عشرة آلاف قنبلة ملئى بغاز الأعصاب عبر اليلاد , ثم نلقي بها في فناء شخص آخر حتى لا تسبب ازعاجا هنا . و هكذا تفقد منظورك الخاص بعد فترة . إذا لم تفكّر , و اكتفيت بمشاهدة التلفزيون و قراءة المناهج الدراسية المقررة , فستبدأ في التفكير بأن الأمور ليست على هذه الدرجة من السوء , أو أن هناك بعض أشياء قليلة فقط ليست على ما يرام . لكن عليك ان تنفصل قليلا , ثم تعود لتلقي نظرة على العالم , لتشعر بالرعب . لذلك يجب علينا أن نبدأ من الإفتراض بأن الأمور في الواقع مقلوبة رأسا على عقب .

و موضوعنا كذلك مقلوب رأسا على عقب : العصيان المدني . فبمجرد أن تقول أن الموضوع هو العصيان المدني , فأنت تقول أن مشكلتنا هي العصيان المدني . لكن العصيان المدني ليس مشكلتنا … مشكلتنا هي الإذعان المدني . مشكلتنا هي اعداد الناس التي تذعن لما يمليه قادة حكوماتها في جميع أنحاء العالم و تذهب إلى الحرب و تموت الملايين بسبب هذه الطاعة . مشكلتنا هي أن كل شيء هاديء على الجبهة الغربية , بينما تسير طوابير من تلاميذ المدارس إلى جبهة الحرب بإخلاص . مشكلتنا هي إذعان  الناس في جميع أنحاء العالم , في مواجهة الفقر و المجاعة و الغباء و الحرب و القسوة . مشكلتنا هي إذعان الناس بينما السجون مليئة بصغار اللصوص , و اللصوص الكبار يديرون البلاد . هذه هي مشكلتنا . و نحن ندرك ذلك من درس ألمانيا النازية . نعلم أن المشكلة هناك كانت الإذعان , أن الناس أذعنوا لـ (هتلر) . أطاعوه و كان هذا خطأ جسيما . كان ينبغي عليهم أن يتحدّوه , أن يقاوموه , و لو كنا هناك لأريناهم . و حتى في روسيا الستالينية , يمكننا تفهّم الوضع , الناس تذعن , كالقطيع .

لكن أمريكا مختلفة . هذا هو ما نشأنا عليه . و منذ كنا و لا أزال أسمع صداها في بيان السيد (فرانكل) . . ضع علامة أمام شيء , شيئان , ثلاث , أربع , خمس أشياء جميلة في أمريكا لا نريد أن نفسدها كثيرا . . لكن إذا كنا قد تعلمنا شيئا ما في السنوات العشر الأخيرة , فهو أن هذه الأشياء الجميلة في أمريكا لم تكن جميلة قط . لقد كنا توسّعيون و عدوانيون و وضعاء بالنسبة للآخرين في هذا البلد , و وزّعنا ثروة هذا البلد بطريقة ظالمة جدا . و ليس لدينا عدالة في المحاكم لا للفقراء و لا السود و لا الراديكاليين . فكيف يمكننا التباهي بأن أمريكا مكان خاص جدا ؟ و هي ليست بهذه الخصوصية . ليست كذلك حقا .

حسنا . هذا هو موضوعنا , و هذه هي مشكلتنا : الإذعان المدني . إن القانون مهم جدا . نحن نتحدث عن طاعة القانون . القانون , اختراع العصر الحديث الرائع , رمز الحضارة الغربية , الذي نتحدث عنه بفخر . و سيادة القانون , نعم , ما أروعها , وهي تتبع الحضارة الغربية في كل أنحاء المعمورة . هل تذكرون تلك الأيام السيئة القديمة  , عندما كان الإقطاع يستغل الناس ؟ لقد كان كل شيء فظيعا في العصور الوسطى , أما الآن فلدينا الحضارة الغربية , لدينا سيادة القانون . سيادة القانون التي قنّنت و ضخّمت الظلم الذي كان واقعا قبل سيادة القانون , هذا ما فعلته سيادة القانون . دعونا نعاين سيادة القانون بمنظار واقعي , لا بالتهاون الميتافيزيقي الذي عايناها به من قبل .

عندما تكون سيادة القانون محبّذة من قبل القادة و من قبل مصادر ازعاج الناس في جميع دول العالم , فعلينا أن نبدأ بإدراك ذلك . علينا أن نتجاوز الحدود القومية في تفكيرنا . فـ (نيكسون) Nixon و (بريجينيف) Brezhnev , لديهما من القواسم المشتركة أحدهما مع الآخر , أكثر مما لدينا نحن مع (نيكسون) . و (ج. إدجار هوفر) لديه من القواسم المشتركة مع رئيس الشرطة السرية السوفيتية ما هو أكثر بكثير من القواسم المشتركة التي لديه معنا . إن التفاني الدولي في القانون و النظام هو ما يربط بين قادة جميع البلدان في روابط رفاقية . لهذا السبب نندهش نحن دائما عندما يكونون معا , فيبتسمون و يتصافحون و يدخّنون السيجار , إنهم يحبون بعضهم بعضا , بغض النظر عما يقولون . هم كالحزبين الجمهوري و الديموقراطي , يزعمون أنهم سيحدثون فارقا رهيبا إذا انتصر أحدهما أو الآخر , لكنهما نفس الشيء . الأمر في الأساس : (هم) ضد (نحن) .

كان (يوساريان) محقا في رواية Catch-22 . و كان قد وجه إليه الإتهام بتقديم العون و المساعدة للأعداء , التهمة التي لا يجب أن يتهم بها أحد حقا . يقول (يوساريان) لصديقه (كليفينجر) : ” إن العدو هو من يسعى لقتلك , أيا كان , و في أي جانب كان .” و الظاهر أن ذلك لم يكن واضحا بما فيه الكفاية , فقال لـ (كلفنجر) :” تذكّر هذا الكلام الآن , و إلا ستجد نفسك ميتا يوما ما “. حسنا .. لقد وجد (كليفنجر) نفسه بعد قليل ميتا . . تذكروا أنتم أيضا , ان أعداءنا لا يمكن تميزهم كونهم تفصلنا عنهم خطوط حدود , أو يتحدثون لغة مختلفة أو يقيمون في أرض أخرى , إن الأعداء هم من يسعون لقتلنا .

يسألوننا : ” ماذا لو أن كل إنسان قد عصى القانون ؟ ” . لكن من الأفضل السؤال : ” ماذا لو أطاع كل إنسان القانون؟ ” لأن الإجابة على هذا السؤال أسهل بكثير , لأن لدينا الكثير من الأدلة التجربية عما يحدث لو أطاع كل إنسان القانون , أو حتى لو أطاعه معظم الناس . ما سيحدث هو ما قد حدث بالفعل و ما زال يحدث . لماذا يقدس الناس القانون ؟ و جميعنا يفعل . . حتى لو كنت أحاربه , لأن هذا الأمر مزروع فيّ حتى النخاع منذ طفولتي المبكرة عندما كنت شبلا في الكشافة . و أحد أسباب تقديسنا للقانون هو إزدواجية معناه بالنسبة لنا . ففي عالمنا الحديث نتعامل مع كلمات و عبارات لها أكثر من معنى و دلالة .. مثل الأمن القومي , نعم , يجب أن نفعل ذلك من أجل الأمن القومي !! حسنا , و ما الذي يعنيه هذا ؟ أمن من القومي ؟ أين ؟ متى ؟ و لماذا ؟ لا أحد يكلّف نفسه عناء الإجابة عن هذه الأسئلة , أو حتى إلقاءها .

إن القانون يخفي الكثير من الأمور . إن القانون هو وثيقة إعلان الحقوق . حقيقة أن هذا ما نظنه عندما ينشأ تقديسنا للقانون . القانون هو الشيء الذي يحمينا , و القانون هو حقنا , و القانون هو الدستور . يوم إعلان وثيقة الحقوق , و مسابقات كتابة المقالات عن وثيقة حقوقنا , و التي ترعاها رابطة قدامى المحاربين الأمريكيين , هذا هو القانون . و هذا كله أمر جيد .

لكن هناك جانب آخر من القانون لا يحصل على ذات القدر من الشهرة . كالتشريعات التي تمرر شهرا بعد شهر , و عاما بعد عام , منذ بداية الجمهورية , التي تسبب توزيع موارد البلاد بطرقة تجعل بعض الناس أغنياء جدا و تجعل آخرين فقراء جدا , و تجعل الباقين يتصارعون كالمجانين على الفتات الباقي . هذا هو القانون . إذا التحقت بكلية الحقوق سترى هذا . و يمكنك أن ترى وجهة نظري في أعداد الكتب الثقيلة الضخمة التي يحملونها هناك . كم كتاب يحمل عنوان “الحقوق الدستورية” و كم كتاب يحمل عناوين “الملكية” , “العقود” , “الجنح” , “قانون المؤسسات” . هذا هو مجال القانون الذي يدور معظمه فيه . القانون هو “بدل الوقود” رغم أنه ليس لدينا “يوم لبدل الوقود” , و لا مقالات تدبج عن “بدل الوقود” . هناك أجزاء إذن من القانون تنشر من أجل الاحتيال علينا . عفوا . فالقانون هو وثيقة إعلان الحقوق . و هناك اجزاء أخرى من القانون تعمل عملها الهاديء دون أن يهمس أحد بشيء عنها .

ها قد بدأنا طريق العودة . متى صدرت وثيقة الحقوق لأول مرة ؟ حاول أن تتذكر .. في فترة رئاسة (جورج واشنطن) Washington الأولى . . شيء عظيم . لقد أقرت وثيقة الحقوق . مع الكثير من الدعاية الصاخبة المثيرة . و في نفس الوقت تم تمرير برنامج (هاملتون) Hamilton الإقتصادي . بلطف و هدوء , أعطى الأغنياء المال . إنني أبسّط الأمور قليلا , لكن ليس بدرجة مخلّة . لقد بدأ الأمر ببرنامج (هاملتون) , و يمكننا أن نرسم خطا مستقيما يجمع برنامج (هاملتون) الإقتصادي , و بدل الوقود و الإعفاء الضريبي للشركات . على طول هذا الخط المستقيم امتد التاريخ . حيث تنشر وثيقة إعلان الحقوق , بنما تبقى التشريعات الإقتصادية غير معلنة .

تعرف أن إنفاذ أجزاء القانون المختلفة لا تقل أهمية عن نشرها . هل وثيقة الحقوق نافذة ؟ حسنا , ليس تماما . ستجد مثلا ان حرية التعبير في القانون الدستوري مفهوم صعب و غامض و مضطرب إلى أقصى حد . لا أحد يعلم حقا متى عليه الكلام و متى لا يحق له . تحقق من ذلك في جميع قرارات المحكمة العليا . و إنني أتحدث عن التنبؤ في النظام . لا أحد يمكنه التنبؤ حقا بما سوف يحدث إذا ما وقف في زاوية شارع ليتحدث . حاول أن تخبرني الفرق الجوهري بين قضية (تيرمينيللو) Terminiello case و قضية (فاينر) Feiner case , أو أن تخبرني بما سيحدث حقا إذا ما وقفت لألقي خطابا . و بالمناسبة هناك فصل في القانون ليس غامضا للغاية , و يختص بحق توزيع المنشورات في الشوارع . و قد كانت المحكمة العليا واضحة جدا بهذا الشأن . ففي أحكامها الواحد تلو الآخر و هي تؤكد على الحق المطلق في توزيع المنشورات في الشوارع  . حسنا حاول إذن . أخرج إلى الشارع و ابدأ في توزيع المنشورات . و ستجد شرطيا يأتي إليك قائلا : “أخرج من هنا” فترد أنت :”ألم تسمع عن قضية (مارش) ضد (ألاباما) Marsh v. Alabama 1946 ؟” . . هذه هو واقع وثيقة الحقوق . و هذا هو واقع الدستور , ذلك الجزء من القانون الذي يصوّر لنا كل شيء جميلا رائعا . و بعد سبع سنين من صدور وثيقة الحقوق التي تنص على أن :” لا يصدر الكونجرس يحد من حرية التعبير.” , مرّر الكونجرس قانونا حدّ من حرية التعبير . تذكّر قانون التحريض Sedition Act في 1798 .

و هكذا لم يتم إنفاذ وثيقة الحقوق . بينما تم فرض برنامج هاملتون , لأنه عندما تمرد الفلاحين في بنسلفانيا 1794 (تمرد الويسكي) , امتطى (هاملتون) Hamilton جواده , و ذهب بنفسه لقمع التمرد و التأكد بنفسه من تطبيق الضريبة على الدخل . و يمكنك تتبع القصة وصولا إلى يومنا هذا . ما هي القوانين التي تطبّق , و ما هي القوانين التي لا يتم تطبيقها . لذا ينبغي على المرء أن يكون حذرا عندما يعلن : ” أنا مع القانون , و أنا أقدّس القانون ” . عن أي جزء من القانون تتحدث ؟ . أنا لست ضد القانون بالكامل . لكن أعتقد أنه يجب علينا أن نبدأ في التمييز في أي القوانين تفعل ماذا في البشر .

و هناك مشاكل أخرى متعلقة بالقانون . فمن الغريب حقا أننا نعتقد أن القانون يجلب النظام , بينما القانون لا يفعل ذلك حقا . كيف لنا أن نعرف أن القانون لا يحقق النظام ؟ فلننظر حولنا . إننا نعيش وفق قواعد القانون , لاحظ كم لدينا من النظام ؟ . . يقول الناس : ” لدينا ما يدعو للقلق من العصيان المدني , لأن ذلك سيؤدي إلى الفوضى .” فلنلق نظرة على عالمنا الحاضر الذي يسود فيه القانون . هو عالم أقرب إلى ما يسميه العقل الشعبي بالفوضى . ارتباك و فوضى و لصوصية دولية . إن النظام الوحيد الذي يستحق حقا لا يأتي من خلال فرض قوة …. القانون , بل يأتي من خلال إنشاء مجتمع عادل تتأسس فيه علاقات متناغمة , و يحتاج حدا أدنى من التنظيم لإنشاء تريبات مقبولة بين الناس . لكن النظام المبني على القانون و على قوة القانون هو نظام الدولة الشمولية , و يؤدي حتما إما إلى ظلم شامل أو إلى التمرد في نهاية المطاف , و بعبارة أخرى , إلى فوضى هائلة .

إننا نتربى على الفكرة القائلة بقدسية القانون . سئلت والدة (دانييل بيريجان) عن رأيها في خرق ابنها للقانون , و قد أحرق مسودات سجلات واحدة من أكثر الأعمال عنفا في هذا القرن , احتجاجا على الحرب , ثم حكم عليه بالتالي بالسجن , المكان الذي ينبغي أن يكون فيه المجرمون . سألوا والدته و هي في الثمانينات من عمرها عن رأيها في خرق ابنها للقانون , فنظرت مباشرة في وجه الشخص الذي يجري المقابلة و قالت : ” إنها ليست شريعة الرب ” . و هذا ما نسيناه الآن . لا شيء مقدس في القانون . فكّر في الرجال الذين صنعوا القانون , و ستجد أن القانون لم يخلقه الرب , بل خلقه (ستورم ثورموند) Strom Thurmond . و إذا كنتم تحملون أدني فكرة عن حرمة القانون و قدسيته , فقط ألقوا نظرة على المشرعين الذين يضعون القوانين في طول البلاد و عرضها . ألقوا نظرة على دورات المجالس التشرعية في الولايات , و ألقوا نظرة على الكونجرس , على هؤلاء الذين يصنعون القوانين , التي يفترض فينا أن نبجّلها .

و يتم كل هذا بما يتناسب مع استغفالنا . و هذه هي المشكلة . في الأيام الخوالي كانت الأمور مشوشة , كنت لا تعرف . أما الآن فأنت تعرف . كل شيء مكتوب في الكتب . و الآن نمضي عبر إجراءات المحاكمات . الآن تحدث الأشياء التي حدثت من قبل , عدا أننا نمضي عبر إجراءات صحيحة . في (بوسطن) اجتاز شرطي ممرات المستشفى و أطلق النار خمس مرات على رجل أسود , كان قد أهانه مسبقا , فقتله . و عقدت جلسة استماع . و قد قرر القاضي أن هناك ما يبرر ما فعله الشرطي , لأنه لو لم يفعل ذلك , لفقد احترام زملاءه . حسنا هذا ما يعرف بالمحاكمة العادلة , و هي شيء لم يفلت منه الشرطي . إننا نمر عبر الإجراءات المناسبة حيث كل شيء معدّ . و لياقة القانون تستغفلنا .

لقد تأسست الأمة في ظل عدم احترام للقانون , ثم جاء الدستور و مفهوم الإستقرار الذي يحبه كلا من (ماديسون) Madison و (هاميلتون) . لكننا وجدنا فيما بعد أن الإطار القانوني لم يكن كافيا في أوقات معينة حاسمة في تاريخنا , فكان علينا لإنهاء الرق أن نتخطى الإطار القانوني , و كان علينا أن نتخطاه في زمن الثورة الأمريكية أو الحرب الأهلية , و كان على الإتحاد الخروج على الإطار القانوني في ثلاثينيات القرن العشرين من أجل التأسيس لبعض الحقوق .و المشاكل في وقتنا الحالي , الذي قد يكون أكثر حرجا من زمن الثورة أو الحرب الأهلية , أكثر هولا بحيث تتطلب منا الخروج على الأطر القانونية من أجل الإدلاء ببيان أو المقاومة أو إنشاء نوع من المؤسسات أو التأسيس لعلاقات يجب أن تكون في المجتمع المحترم . لا أتحدث عن عملية التدمير فقط , بل عن البناء و التأسيس كذلك . لكن حتى لو بنيت شيئا لا يفترض فيك أن تبنيه , و لنقل حديقة عامة مثلا , و ليس في هذا هدم للنظام , أنت تبني شيء ما و حسب , لكنك تفعل ذلك بطريقة غر مشروعة , و ستجد القوات النظامية تطردك خارجا . هذا هو الشكل الذي يتخذه العصيان المدني شيئا فشيئا , أن يحاول الناس بناء مجتمع جديد في  غمرة المجتمع القديم .

و لكن ماذا عن التصويت و الإنتخابات ؟ كعصيان مدني , لا نحتاج إلى الإنتخابات في كثير أو قليل , كما قيل لنا , لأن بإمكاننا تخطي النظام الإنتخابي . و الآن يجب أن نكون قد تعلّمنا , أو ربما لم نتعلّم . لأننا نشأنا على فكرة أن لجان الإقتراع مكان مقدس , تماما كغرفة الإعتراف في الكنيسة . تذهب إلى صندوق الإقتراع ثم تخرج . . يلتقطون صورتك و ابتسامتك المبتهجة على وجهك , لتضعها فما بعد بين أوراقك . لقد قمت بالتصويت للتو . لكن لو كنت قرأت حقا ما يقوله علماء السياسة عن عملية التصويت , لوجدت أن عملية التصويت خدعة ليس إلا . و الدول الشمولية تحب التصويت . إذ تجعل الناس ذهبون إلى صناديق الإقتراع و يسجلون موافقتهم . و أنا أعرف أن هناك فرق , إن لديهم حزبا واحدا أما نحن فلدينا حزبان . نحن أكثر منهم بحزب واحد كما ترى .

إن ما نحاول القيام به , كما أفترض , هو العودة إلى مباديء و أهداف و روح وثيقة إعلان الإستقلال . هذه الروح التي هي تحدي لكل سلطة غير منطقية و كل قوة تحرم الناس من حياتهم و حريتهم و حقهم في تحقيق سعادتهم , و بالتالي , و في ظل هذه الظروف , فإنها تلح على الحق في تعديل أو إلغاء الحكومة في شكلها الحالي , و نؤكّد على الإلغاء . لكن لتأسيس المباديء الواردة في إعلان الإستقلال , نحن بحاجة للخروج على القانون , أن نتوقف عن الإذعان للقانون الذي يطالب بقتل أو يوزّع الثروة بالطريقة التي تتم الآن , أو التي تضع الناس في السجن بسبب أخطاء فنية صغيرة , بينما تبقي آخرين ذوي جرائم جسيمه خارجه . إن أملي أن هذه الروح ستسري , لا في هذا البلد حسب , بل في بلدان أخرى لأن البشر جميعا في حاجة إليها . لأن البشر جميعا في حاجة إلى روح عصيان الدولة , التي هي في الأصل ليست شيئا ميتافيزيقيا , بل مسألة سلطة و ثروة . إننا في حاجة إلى نوع من الإعلان عن الإعتماد المتبادل بين الناس في جميع بلدان العالم و الذين يعملون بجهد من أجل الفكرة نفسها .

المصدر

The Problem is Civil Obedience

http://anarchist-document.blogspot.com/2012/02/blog-post_10.html

آنارشیسم چیست (و چه نیست) ؟

نوشته:‌ لیز ا. هایلیمن
ترجمه: امیرغلامی

آنارشیسم به عنوان یک فلسفه ی سیاسی، آکنده از بدفهمی است. دلیل اصلی این بدفهمی ها این است که آنارشیسم در حقیقت یک شیوه ی متکثر اندیشیدن است که به راحتی در قالب یک شعار ساده یا خط حزبی نمی گنجد. اگر شما از ۱۰ آنارشیست بخواهید تا آنارشیسم را تعریف کنند به احتمال زیاد ۱۰ جواب متفاوت می گیرید. آنارشیسم فراتر از یک فلسفه ی سیاسی است:‌ آنارشیسم یک شیوه ی زندگی است که حیطه های سیاسی، پراگماتیک و فردی زندگی را در بر می گیرد.

anarchism2.png

ایده ی اصلی آنارشیسم این است که اتوریته ی سلسله مراتبی [هیرآرشیک ]1 – چه سلطه ی دولت، چه سروری زعمای دین یا نخبگان اقتصادی – نه تنها غیرضروری است بلکه نقش مخربی بر شکوفایی قابلیت های انسان دارد. آنارشیست ها عموما معتقدند که انسان ها می توانند و باید بر پایه ی خلاقیت، تعاون و احترام متقابل امور خود را سامان دهند و لذا نیازی به ارباب و سرور و زعیم و مقتدا ندارند. به اعتقاد آنارشیست ها قدرت سلسله مراتبی ذاتا فساد انگیز است و اتوریته ها به ناگزیر بیشتر دلمشغول بقا و بسط قدرت خود هستند تا خیر رساندن به زیردستان شان. آنارشیست ها عموما بر این باورند که امور اخلاقی، امور شخصی هستند و باید بر پایه ی رعایت حال دیگران و بهزیستی جامعه باشد نه بر پایه ی تحمیل از جانب اتوریته های حقوقی یا قانونی (از جمله قوانین تقدیس شده ای مثل قانون اساسی). بیشتر فیلسوفان آنارشیست معتقدند که افراد خود مسئول کردارشان هستند. اتوریته پدرسالار، یک ذهنیت تحقیرشده را به مردم تحمیل می کنند که در آن مردم به جای آنکه خود بیاندیشند و عمل کنند منتظر می نشینند تا زعما و اولیای امور نیازهایشان را برآورند. وقتی یک اتوریته به خود حق می دهد تا در بنیادی ترین تصمیمات اخلاقی افراد دخالت کند و حرف آخر را بزند مانند اینکه چه کسی لایق مرگ یا قتل است (مانند مجازات اعدام، خدمت سربازی اجباری یا سقط جنین)‌ آزادی آدمی به قهقرا می رود.

آنارشیست ها میان اقسام مختلف سلطه – از جمله فرودستی زنان (سکسیسم)، نژادپرستی (ٰراسیسم)، ضدیت با دگرباشان جنسی، استثمار طبقه کارگر و شوونیسم ملی – رابطه می بیند و تأکید دارند که اگر ما به مقابله با یکی از این اقسام بی عدالتی متمرکز شویم و از بقیه غافل بمانیم ره به جایی نخواهیم برد. آنارشیست ها باور دارند که وسایلی که برای تغییر جهان به کار می گیریم باید متناسب با اهدافی باشد که امید داریم به آنها دست یازیم. آنارشیست ها به رغم اختلاف نظرهایی که درباره ی استراتژی ها و تاکتیک ها دارند،‌ از جمله در مورد نحوه ی سازماندهی و نیز موجه بودن اِعمال خشونت برای سرنگونی نهادهای خشونت ورز، اغلب می پذیرند که تمرکز مبارزه نباید صرفا بر نابودی نظم موجود باشد بلکه همچنین باید معطوف به شکل دادن صور نوین و انسانی تر برای جایگزینی نهادهای سلطه گر کنونی شکل داد.

تاریخچه آنارشیسم

آنارشیست ها در جنبش های انقلابی سراسر تاریخ نقش داشته اند. انقلاب فرانسه که در سال ۱۷۸۹ آغاز شد یک مولفه ی قوی آنارشیستی داشت. آنارشیست هایی مانند پیر-ژوزف پرودون، پیتر کروپوتکین، میخائیل باکونین و اریکو مالاتستا نقش عمده ای در بالندگی نظریه ی انقلابی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم داشته اند. آنارشیست ها نقش اساسی در جنبش های انقلابی سال های ۱۹۰۵ و ۱۹۱۷ روسیه داشته اند، اما به محضی که بلشویک ها قدرت خود را تحکیم کردند، cnt-fai.jpgآنارشیست ها را (اغلب بی رحمانه) سرکوب کردند. انقلاب اسپانیا در سالهای ۱۹۳۶-۱۹۳۹ صحنه ی گسترده ترین تحقق آنارشیسم در عمل بود که در آن سازمان های آنارکوسندیکالیست FAI و CNT با موفقیت آلترناتیوهای اجتماعی و اقتصادی کارآ و غیرسلسله مراتبی را پیاده کردند.

در جنبش های سندیکایی ایالات متحده و مکزیک و آمریکای لاتین نیز تأثیر آنارکوسندیکالیسم مشهود بوده است (مثلا در اتحادیه ی کارگران صنعتی جهان IWF 2). چهره های برجسته ی آنارشیست مانند اِما گلدمن و الکساندر برکمن در سال های ابتدایی قرن بیستم در جنبش های رادیکال مختلفی شرکت داشته اند. در بسیاری از جنبش های اجتماعی آلترناتیو دهه ی ۱۹۶۰ نیز تأثیر نگرش آنارشیستی مشهود است (از جمله بخش هایی از جنبش فمنیستی، جنبش رهایی همجنسگرایان، جنبش های ضدجنگ و حامی آزادی بیان)، گرچه در بسیاری موارد این رگه ی آنارشیستی در سایه ی جریان های مارکسیست/لنینیست/مائوییستی مغفول مانده یا آشکارا منکوب شده است.

آنارشیسم چه نیست؟

در تلاش برای توضیح اینکه آنارشیسم چیست، خوب است ببینیم آنارشیسم چه نیست:

کمونیسم: گرچه بسیاری از آنارشیست ها به کمونیسم و جمع گرایی ارج می نهند اما تمامیت خواهی3 نظام های کمونیستی، با به بیان دقیق تر مارکسیست-لنینیستی بلوک شرق سابق را نفی می کند. شکاف میان آنارشیست ها و مارکسیست ها از سال های ۱۸۷۰ و هنگامی آغاز شد که آنارشیست ها دریافتند که مارکسیسم، تداوم تمامیت خواهی تحت نامی دیگر است. احزاب مارکسیست-لنینیست به طور سنتی بر نیاز به یک حزب پیشرو طبقه ی کارگر و دیکتاتوری پرولتاریا تأکید داشته اند. این ایده ها اساسا در تضاد آنارشیسم است که بر ضدیت با تمامیت خواهی و بیشینه کردن آزادی های فردی تأکید دارد. اگرچه مارکسیسم ارتدکس پیشگویی می کند که دولت در گذر زمان «زوال می یابد» اما تاریخ به کرات نشان داده که چگونه رژیم های کمونیستی قدرت حکومتی خود را تحکیم کرده اند و سپس به سرکوب مخالفان و دگراندیشان پرداخته اند.

لیبرتارینیسم4: هر چند آنارشیسم همپوشانی هایی با لیبرتارینیسم دارد اما این دو را نباید یکی گرفت. هر دو نگرش بر آزادی فردی و میل به خلاصی از شر حکومت تأکید دارند. بسیاری از لیبرتارین ها اولیت اصلی را به فرد می دهند و بر اصالت علائق نیکوی افراد اصرار دارند حال آنکه تأکید اغلب آنارشیست ها بر همکاری و تلاش مشارکتی برای بهبود وضعیت همه ی اعضای اجتماع است. لیبرتارین ها را می توان از دیدگاه اقتصادی شان بازشناخت. آنان حامی بازار آزاد سرمایه داری با کمترین میزان دخالت حکومت هستند (و برخی از آنها خود را «آنارکو-کاپیتالیست»‌5 می خوانند)؛ لیبرتارین ها استفاده از زور برای دفاع از اموال خصوصی را مشروع می دانند، مخالف هرگونه مداخله ی دولت در کسب سود اقتصادی هستند و ارزش هایی را که نتوان با کمیت های اقتصادی (عموما پول) سنجید خوار می شمارند. هر چند که لیبرتارین ها مخالف دولت هستند اما اغلب مخالف همه ی صور سلطه و سلسله مراتب (هیرآرشی)6 نیستند و اغلب یک مولفه ی «بقای اصلح» یا « اراده [ی اقتصادی] موجب حق است»7 در فلسفه ی لیبرتارین یافت می شود. همچنین آنان در پی تغییر رادیکال روابط قدرت اجتماعی، به ویژه روابط مبتنی بر قدرت اقتصادی، نیستند. در مقابل، آنارشیست ها رویکرد سوسیالیستی تری دارند و خواهان نابودی سیستمی هستند که در آن ثروتمندان می توانند به میزان نامتناسبی از مواهب اجتماعی بهره مند شوند و ضعفا مجبورند در مضیقه و فلاکت زندگی کنند. هر چند آنارشیست ها ابتکار، هوش و خلاقیت فردی را ارج می نهند اما معتقدند که کسانی که بهره ی کمتری از این قابلیت ها دارند نیز باید از کرامت و عدالت برخوردار باشند. ابژکتیویست ها8 حامی یک روایت افراطی لیبرتارینیسم هستند. حزب لیبرتارین [ایالات متحده] نسبتا میانه رو است و تأکیدش بر اموری مانند اصلاحات انتخاباتی، الغای قوانین ممنوعیت مواد مخدر و نیز کاهش مقررات دولتی است. بسیاری از لیبرتارین ها «مینارشیست»9 هایی هستند که معتقدند صورتی از دولت ضروری است اما دولت باید تا سرحد امکان کمینه و غیرمداخله گر باشد. این که چه نوع نظام اقتصادی در یک جامعه ی آنارشیستی پذیرفتنی است، یک پرسش گشوده است. برخی آنارشیست ها معتقدند که همه ی اقسام سرمایه و اقتصاد بازار باید ملغا شوند؛ برخی دیگر خواهان نظامی هستند که مشوق مالکیت توسط کارگران و یک دموکراسی مشارکتی تمام عیار درون یک اقتصاد بازار باشد؛ و گروهی دیگر معتقدند که چند نظام اقتصادی متفاوت می توانند همزیستی داشت باشند به شرطی که هیچ کدام نکوشد تا قواعد و ارزش های خود را بر بقیه تحمیل کند.

لیبرالیسم:‌ انگاره ی سیاسی غالب در این کشور [ایالات متحده] آنارشیسم را با چپ گرایی مترادف می شمارد و چپ گرایی را با لیبرالیسم. اما آنارشیسم و لیبرالیسم تفاوت های حقیقی، چه کیفی و چه کمّی، دارند. ایده ی «چپ» از سال ۱۹۹۰ به این سو مناقشه برانگیز شده است، چرا که عمده ی سیاست مدرن از مدار تقسیم بندی سنتی میان چپ (لیبرال)/ راست (محافظه کار) خارج شده است. اگرچه بیشتر آنارشیست ها حامی سیاست های «پیشرو» هستند اما آنارشیسم واقعا جایگاهی در گستره ی سیاسی سنتی [آمریکا] ندارد. برخی نظریه پردازان ماتریسی را پیش نهاده اند که گرایش سیاسی را بر پایه ی دو محور میزان اقتدارگرایی10 اقتصادی و میزان اقتدارگرایی اجتماعی می سنجد؛ اغلب کسانی که حامی آزادی اقتصادی هستند مخالف آزادی اجتماعی اند و برعکس . عمده ی سیاست پیشروی مدرن [در دهه ی ۱۹۹۰] مبتنی بر «سیاست هویتی» است یعنی این ایده که دغدغه و علقه ی اصلی شخص باید بر پایه ی نژاد، جنسیت و/یا گرایش جنسی اش باشد. اگرچه بسیاری از آنارشیست ها اهمیت سیاست هویتی را می پذیرند اما آرمان یک فلسفه ی جامع تر آنارشیستی آن است که افراد چندان دلمشغول چنین تقسیم بندی هایی نباشند. اگر چه لیبرال ها می کوشند تا سیستم کنونی را اصلاح کنند (از طرقی مانند انتخابات، لابی کردن، و تظاهرات های سازمان یافته) اما بیشتر آنارشیست ها دیدگاه رادیکال تری دارند، و در پی جایگزینی کلیت نهادهای سرمایه داری کنونی، نه به صورت دخالت دولت مدار بلکه از طریق کنش مستقیم، در جهت خلق جامعه ای انسانی تر هستند. اگر چه آنارشیست ها عموماً برای تغییرات تدریجی نیز همچون تغییرات انقلابی ارزش قائلند، اما معتقدند که برای حصول یک جامعه ی حقیقتاً آزاد، از میان برداشتن همه ی صور روابط سلطه ی هیرآرشیک موجود الزامی است؛ از حیث تاریخی این نفی هیرآرشی جزو اولیت های لیبرال ها نبوده است. به نظر آنارشیست ها خود ساختارهای قدرت (خواه سرمایه داری باشد، خواه کمونیستی، «دموکراتیک» یا تمامیت خواه) خود ریشه ی معضلات اند پس به خودی خود راه چاره محسوب نمی شوند. اگرچه برخی از آنارشیست ها در انتخابات و تظاهرات سازمان یافته شرکت می کنند اما صرفا به این سبب که می اندیشند حتی پیشرفت های محلی کوچک و کم دامنه هم ارزشمند است؛ اما در عین حال معتقدند که این فعالیت ها صرفا نقش گام های میانی را دارند که باید برای نیل به تغییرات حقیقی و پایدار برداشت.

نهیلیسم: برخلاف شعار «ضد همه چیز» نهیلیسم، آنارشیست ها مدافع خشونت کور و کتره ای، خرابکاری، «هر کی هر چی خواست» و آشوبگری نیستند (هر چند همیشه عده ی کمی با این فلسفه هستند که خود را «آنارشیست» می خوانند). این تصور شابع که آنارشی را معادل آشوب11 می گیرند یک بدفهمی اسف بار است که ارباب قدرت به آن دامن می زنند زیرا آنان می خواهند چنین القا کنند که اتوریته برای حفظ نظم ضروری است. آنارشیست ها معتقدند که تحقق یک جامعه ی کارآمد، بسامان و عادلانه به طور غیرهیرآرشیک، غیرمتمرکز، و با مشارکت همگانی میسر است.

برخی مسائل محل بحث

آنارشیست ها در بسیاری موارد اختلاف نظر دارند. یک اختلاف نظر عمده در مورد نقش فرد در برابر اجتماع است. آنارشیست های فردگرا12 اولیت را به آزادی های فردی می دهند، در حالی که تأکید آنارکو-کمونیست ها13 (و آنارکو۰سندیکالیست ها14) بر مزایای گروه های اجتماعی بزرگ مقیاس است. نگرش همیاری گرایان15 جایی در میان دو دسته اخیر قرار می گیرد. امید کلی بر این است که در یک جامعه ی آنارشیستی ایده آل، نیازهای کلیت اجتماع چنان برآورده شود که مخلّ اراده ی آزاد و خودفرمایی افراد درون آن اجتماع نباشد.

بحث دیگر درون جنبش آنارشیستی بر سر مسئله ی تقابل زیستبوم (اکولوژی) و فنآوری (تکنولوژی) است. آنارشیست های کلاسیک با انگاره های سنتی مارکسیستی در مورد ارزش علم و خردگرایی، و این باور که پیشرفت تکنولوژیک عموماً به سود جامعه است همرأی بودند. بسیاری از آنارشیست های مدرن اما، معتقدند که فنآوری به خودی خود نه خیر است و نه شر. باید آن را نقد کرد و به شیوه ی مسئولانه ای در اجتماع به کار گرفت تا به بهترین وجه در خدمت بهره برندگان و Green_Anarchism_Wallpaper_by_anarchoart.jpgسایر کسانی باشد که از آن تأثیر می پذیرند. برخی دیگر از آنارشیست های معاصر دیدگاهی ضدتکنولوژی و زیستبوم محور داشته اند(که افراطی ترین روایت این نگرش بدوی گرایان16 و نئولودیت ها17 هستند). به اعتقاد این دسته ی اخیر جامعه ی آنارشیستی تنها از طریق طرد پیشرفت فناوری و بازگشت به شیوه ی زندگی بدوی تر، محلی و هماهنگ با زیستبوم قابل تحقق است.

مسئله ی ناسیونالیسم نیز در بحث های آنارشیست ها اهمیت دارد. عموماً آنارشیست ها مدافع ایده ی انترناسیونالیسم (یا چه بسا به بیان بهتر بتوان گفت نا-ملی گرایی18) هستند و ناسیونالیسم و وطن پرستی19 را نشانگر تلاش دولت ها برای بسط و تعمیق قدرت خود از طریق ایجاد شکاف های تصنعی میان مردمان جهان می دانند. به نظر آنارشیست ها، ملت-دولت برساخته ایست که در خدمت منافع انواع و اقسام نخبگان و سروران است در حالی که طبقات فرودست جوامع در سراسر جهان در فقر و فاقه دست و پا می زنند. در عین حال آنارشیست ها اغلب معتقدند که حمایت از برخی تلاش های آزادیبخش ملی (مانند رهایی فلسطینیان در خاورمیانه، ناسیونالیست های سیاهپوست در آمریکا، و مردمان بومی تحت ستم در سایر نقاط جهان) شایسته است چرا که ایجاد ملت های کوچک تر مستقل، گرچه همچنان بعید از آزادی ایده آل است، اما نسبت به سلطه ی استثماری و فراگستر امپراتوری های جهانی مرجح است.

جریان های درون جنبش آنارشیستی معاصر

«جنبش آنارشیستی» کنونی را می توان به بیان دقیق تر رنگین کمانی از جنبش های متفاوتی دانست که ویژگی های فلسفی و سیاسی مشترک گوناگونی دارند و بر پایه ی اصول کلاسیک آنارشیستی، و گاهی متنافر با آن اصول، عمل می کنند. گروه های گوناگونی هستند که انگاره ی کلاسیک آنارشیسم را بازتعریف می کنند.

آنارکا-فمنیست ه20ا ایده های فمنیسم و آنارشیسم را در هم می آمیزند. تأکید آنارکافمنیست ها بر رهایش زنان و نقش مخرب پدرسالاری21، بیش از آنارشیست های کلاسیک است، اما این دسته (بر خلاف برخی دیگر از فمنیست ها) از دیگر صور سلطه چشم پوشی نمی کنند. البته همه ی زنان آناشیست خود را آنارکافمنیست نمی خوانند و نه همه ی آنارکافمنیست ها زن نیستند – وجه تمایز آنارکافمنیست ها عمدتاً مربوط به این است که چقدر ارزش های خود را «زن-محور»22 می دانند و اینکه بر چه وجوهی از سلطه تأکید دارند. در آنارشیسم نیز مانند بسیاری از جنبش های سیاسی دیگر، مسئله ی جدایی طلبی23 جنسیتی حل ناشده است.
anarcha.png

از یک سو ، اصرار بر همان تقسیم بندی های تصنعی جنسیتی که نظام اجتماعی هیرآرشیک و پدرسالار بر جامعه تحمیل کرده می تواند معارض با آرمان ایجاد برابری حقیقی قلمداد شود و مانع فرو ریختن برج و بارو هایی باشد که آنارشیست ها با آن در ستیزند. از سوی دیگر، بسیاری از زنان احساس می کنند که ایجاد یک فضای زنانه درون جنبشی که سنتاً مردمحور بوده الزامی است و معتقدند که پیش از نیل به وحدت باید دلمشغولی های خاص زنان در فلسفه ی آنارشیستی جذب و به رسمیت شناخته شود. آنارکافمنیست ها عموماً راه حل های دولت محور برای مسائل زنان (مانند ممنوعیت پورنوگرافی برای کاهش خشونت علیه زنان) را نفی می کنند و به جای آن حامی خودتوانی24 و عمل مستقیم25 هستند. از ویژگی های سازماندهی آنارکافمنیستی می توان به تأکید بر تمرکززدایی، تصمیم گیری مشارکتی26 و کنشگری از پایین27 اشاره کرد. آنارکافمنیست ها عموما معتقدند که قابلیت های انسانی هنگامی به بهترین وجه شکوفا می شوند که بتوان از نقش های سنتی جنسیتی فراتر رفت لذا آنان مشوق پرورش خصال «مردانه» و «زنانه» در همه ی مردم و برابری در همه ی روابط هستند.

بسیاری از آنارشیست های معاصر در پی تحقق آرمان های آزادی اراده و خودفرمانی28 بر زندگی شخصی شان هستند. تأکید آنان بر پذیرش گزینه های گوناگون در حیطه ی جنسیت، خانواده و روابط با دیگر اشخاص است. به باور آنان، روابط میان اشخاص باید مبتنی بر انتخاب آزادانه و رضایت همه ی طرف های درگیر باشد، و نه مقید به قیود دولت، دین، یا رسوم اجتماعی. بسیاری آنارشیست ها دگرباش جنسی29 هستند – گی، لزبین، ترانس سکسوئل، یا چه بسا دوجنسه هستند. اشتیاق آنارشیستی به شکستن مقولات سنتی به ویژه نزد کسانی مشهود است که هویت های جنسی غیرمتعارف و/یا مطرود شده دارند. مانند فمنیست ها، برخی گروه های گی/لزبین/دگرباش نیز ایده های آنارشیستی ضداتوریته و کنش مستقیم را اعمال می کنند (مثلا، فعالان ایدز که برنامه های زیرزمینی تبادل سرنگ یا کلوب های استفاده از داروهای تأیید نشده را می گردانند). نزد آنارشیست ها،‌ گردن نهادن به قیود سنتی مانند ازواج، خانواده ی هسته ای پدرسالار، و زاد و ولد اجباری، خدمت به منافع صاحبان قدرت و اتوریته محسوب می شود. در تقابل با این سنت های مستقر، آنارشیست ها علاوه بر پذیرش گزینه های رایج تر سنتی، مشوق پرداختن به روابط خلاقانه و داوطلبانه ی آلترناتیوی مانند غیرتک همسری30، خانواده های گسترده و پرورش گروهی کودکان هستند. آنارشیست ها اغلب خواهان کوتاه کردن دست دولت از تأیید و رسمیت بخشیدن به روابط شخصی هستند، نه اینکه اتوریته ی دولت به روابط همجنس گرا نیز تسرّی یابد. دگرباشان آنارشیست همچنین مخالف افزایش حضور دگرباشان جنسی در نهادهای سرکوب گری مانند ارتش هستند.

آنارشیست های کلاسیک جملگی بیخدا بودند ( عمدتاً در واکنش به نفوذ مخرّب نهادهای دینی اقتدارگرای سنتی) اما برخی آنارشیست های معاصر نگرش مثبتی به مکاتب معنوی دارند:‌ از انواع و اقسام نئو-پاگانیسم31 گرفته تا الاهیات آزادیبخش درون ادیان سنتی. این علاقه به مکاتب معنوی از این باور ناشی می شود که شناخت جنبه های معنوی و قدسی شخصیت انسان، به تحقق بیشینه ی قابلیت های شخصیت و فرهنگ انسانی کمک می کند. در حیطه ی اخلاقیات، آنارشیست های معنویت گرا به مسئولیت فردی در قبال دیگران تأکید دارند و نه تبعیت از اوامر و نواهی اتوریته های قانونی و اخلاقی.
nogods-nomasters.jpg

آنارشیست های معنویت گرا عموماً همه ی جان ها را همبسته می شمارند و عقایدشان عموماً با آنارشیست های دوستدار زیستبوم و طبیعت همپوسانی دارد. با این حال همچنان یک مولفه ی قوی بیخدایانه در میان آنارشیست ها باقی است چرا که به اعتقاد آنان ایده های «قداست» و اتکا به «نظام های متعالی» موجب تحکیم انگاره های هیرآرشیک سنتی می شود که در تعارض با آزادی تمام و کمال انسان است.

بسیاری از جوانان جنبش های پانک، هنر آلترناتیو، ریو32، «کله مرده» ها33 و دانشجویان رادیکال ایده آل های آنارشیستی دارند. این جوانان می کوشند تا به طرق مختلف با بی عدالتی و از خودبیگانگی رایج در جامعه ی مصرفی مقابله کنند. مثلا با تشکیل گروه های مقاومت مبتنی بر عمل مستقیم؛ ایجاد کانون های خوداتکایی مانند زندگی اشتراکی، زندگی در ساختمان های متروکه34، برپا کردن دکه های اطلاع رسانی، و ایجاد اقتصادهای آلترناتیو مانند تعاونی های غذایی مستقل یا تولید و توزیع موسیقی خارج از چارچوب شرکت ها. اگرچه این جوانان بسیاری از آموزه های کلاسیک آنارشیسم را می پذیرند (شاید نه تحت عنوان آنارشیسم) اما عموماً بیشتر دلمشغول شان ضدیت با اتوریته و خودفرمانی در عمل و پرداختن به کنش های اعتراضی در زندگی روزمره است. برخی آنارشیست های معاصر اما، به جای این «سبک زندگی گرایی»35 بیشتر معطوف به تشکل و سازماندهی گروه ها و شبکه هایی هستند که بتوانند به طور موثر در تحولات وسیع تر اجتماعی نقش آفرین باشند.

آنارشیست ها دست اندرکار نشر گستره ی وسیعی از مطبوعات هستند:‌ از خبرنامه های یکباره گرفته تا مجله ها و روزنامه های بادوام و کتاب. آنارشیست ها به طرز فزاینده ای از اینترنت به عنوان ابزار الکترونیک نشر و تبادل نظر استفاده می کنند. اغلب اینترنت را نمونه ی آنارشی در عمل شمرده اند. در واقع هم رشد و گسترش اینترنت بدون اتوریته ی دولتی رخ داده است. مبادلات الکترونیک شیوه ای برای درنوردیدن مرزهای ملی است و می تواند اهمیت موانع فرهنگی مانند نژاد و جنسیت را به حداقل برساند. با این حال، این خطر هست که اتکای فزاینده به ارتباطات الکترونیک موجب تحکیم برج و باروهای اقتصادی شود که جوامع عصر اطلاعات را به دو بخش «داراها»‌ و «ندارها»‌ تقسیم بندی می کند. آنارشیست ها به نحو فضاینده ای از اینترنت برای برنامه ریزی رخدادها، پراکندن اخبار مهم و تبادل اطلاعات استفاده می کنند: گروه های ایمیل و یوزنت و گروه های خبری و وبسایت های چندی به آنارشیسم و مخالفت با اتوریته اختصاص یافته اند. همچنین می توان به پروژه های بلندپروازانه تری مانند آرشیوهای الکترونیک اسپانک پرس36 اشاره کرد. روشن است که دولت ها از آزادی اینترنت می ترسند و همه ی تلاش خود را برای اختلال در جریان آزاد اطلاعات بکار می گیرند (تحت پوشش مبارزه با مطالب مستهجن یا تروریسم). عده ای از آنارشیست ها هم مخالف روابط الکترونیک هستند زیرا آن را یک نوع رابطه ی «باواسطه» و غیر رودررو می دانند یا اینکه به خاطر اثرات مخرب تکنولوژی بر محیط زیست با آن مخالف اند.

نتیجه گیری

مختصر اینکه، آنارشیسم گونه گون است، و فلسفه ی متکثری است که روایت های مختلفی از آن مقبول اشخاص و گروه های متنوع بوده است. بسیاری از آنان به صراحت خود را «آنارشیست» نمی خوانند. آنارشیسم می تواند به تمام جوانب هستی انسان مربوط باشد. آنارشیسم با تأکید بر آزادی، خودفرمانی، مسئولیت فردی،‌ عمل مستقیم، خلاق و داوطلبانه، همیاری های آلترناتیو، نگرشی منعطف است معطوف به ارائه ی شیوه هایی برای تحول حیات خویشتن، و نیز کنشگری رادیکال برای ایجاد تغییرات رادیکال و پاینده در جامعه و دگرگونی در جهان.

————-
متن اصلی

از سایت : http://iransecular.info/node/303

قرن 21 پایان ایدئولوژی سلطەگرایانە احزاب و دولت‌ها / 9

مر 16 بهمن 1390

بخش دوم / 5

جنبش شورایی یا دیکتاتوری دولت ها

سُنت دفاع از قدرت سیاسی یا مالکیت بر ساختار قدرت دولتی همان طور که در مبحث قبلی گفته شد در ضرورت تقدیس از پدر الهی در جهت رستگاری بندگان توجیه شد که ساخته و پرداختە حاکمین حاکمین و رجال دولتی برای سود جویی بیمار گونه از امکانات و منافع زندگی زیستی بوده است و این امر تنها از طریق ابزار سرکوب و سیاست کنترل بر زندگی آزاد مردمان زیستی میتوانست حاصل شود تا محصول تلاش، همکاری، هم فکری و هنر خلاق و سازنده طبیعی انسان های آزاد را به زور این قدرت سیاسی در جهت منافع اقلیتی جاه طلب، زن ستیز و سلطه جو کانالیزه کند. طبیعی است که انسان های کنترل شده و زیر ستم همواره در اندیشه راه نجات خود از این زندان بردگی بوده و دائما سر به اعتراض و شورش گذاشتەاند. اما کارشناسان و صاحبان قدرت سیاسی به تجربه آموختەاند که باید از انواع ابزارهای سرکوب و حیله های سیاسی برای تفرقه اندازی در میان مردم بهره گیرند. مهمترین سیاست میبایست در جهت تحکیم بیشتر قوانین هرمی تقسیم بندی امتیازی، رتبەای، جنسی، قومی….. فضای کار و ارزش های اجتماعی صورت گیرد تا با نظارت مداوم سیاسی، فعالیت زندگی اقشار مختلف اجتماعی بخصوص مردم فرودست را در چنگ منافع ساختار دولت امپراتوری نگهدارند و زمینه های رشد ارتباط خلاق شورایی آزاد مردم را در هم شکنند. اما در درون ساختار قدرت سیاسی، همواره یک رقابت مرگ آور بین شیفتگان قدرت وجود دارد که از ضعف رقیب برای کسب موقعیت برتر خودشان بهره برداری کنند. ساختار قدرت سیاسی، گر چه قلمرو مانورهای افراد جاه طلب و احزاب است اما این برنامۀ مدیریت تخریب گرایی صرفا در محدوده زنجیره ساختار بی عاطفه دولت باقی نمی ماند و وسعت لرزه هایش تمامی لایه های زندگی زیست اجتماعی را در بر میگیرد وانسانهای بیشماری را از سر ترس، ناآگاهی، ناچاری و درماندگی، مسخ و دیوانه خویش میسازد. مسیری از هیجان های کشنده رقابت مصرفی که به مسئلەای ظاهرا طبیعی و اجتناب ناپذیر تبدیل شده است. تقریبا هویت اکثریت نسل جوان به پول در آوردن، شهرت و کامیابی سریع از شانس و کسب موقعیت هایی است که باید در این رقابت بیمارگونه به چنگ آورند آن هم بر روی زمینی که از کثافت رقابت توسعه تخریب گرایی انواع انحصارت سیاسی، تجاری و آدم کشی اشباع شده است. میلیاردها انسان بر روی کره زمین چنان در فقر، گرسنگی، آلودگی و بیماری و مرگ، دست و پا میزنند تا سازمان ملل که خود بانی همه این جنایات است تنها شعار دهد، وای مصیبتا که اگر آب و آذوقه و پناهگاه برای مردمان گرسنه و جنگ زده مهیا نکنیم فاجعه انسانی در پیش است در حالیکه فاجعه انسانی و زیستی حداقل یک قرن است که آغاز شده و به اوجش رسیده است. مردم جهان که روزگاری از تجربه زیستی کشت وکارشان خود، آبادی ها میساختند امروزه با نابودی زیستگاه هایشان چنان وابسته به چند کیسه گندم و برنج شدەاند که با لطف الهی هواپیمای نئولیبرالیسم باید بر سرشان خالی شود. در چنین اوضاع و احوالی که جهان انسانی نیاز به همبستگی شورایی و دگرگون کننده عظیمی دارد باندهای مذهبی نظامی، احزاب مافیایی و سازمانهای چپ و راست پارلمانی مثل قارچ از زمین میرویند تا از این مخروبه سیاسی چیزی نصیب خودشان کنند. حقیقتا تعجب آور است که هنوز برخی در این تصور خام باشند که گویی چند کادر حزبی مثلا انسان دوست، برنامه آزادی بشریت را آن هم در ساختار قدرت سیاسی کشف کرده باشند. آدم های حقیری که هنوز در مقدسات دیکتاتوری پرولتاریا می لولند بی آنکه کوچکترین درکی از ابعاد فاجعه زندگی زیستی داشته باشند و اگر یک لحظه از آن ها چشم برداریم سر از سندیکاهای پارلمانی و رسانه های بی بی سی، صدای آمریکا و غیره در می آورند و یا واسطه هایشان را در دکانهای سیاسی قدرت جاسازی میکنند. شعارهای فرسایشی و بت پرستانه دیکتاتوری کارگران، ماتریالیسم تاریخی، امپریالیسم و غیره که هر چپ حزبی سجده شان میکند چه دردی را دوا میکند زمانی که شما از تحلیل آشکارترین دلایل تاریخی شکست دیکتاتوریهای کمونیسم هنوز عاجز باشید. موضوع اساسا بر سر نام ساختارهای قدرت سیاسی نیست و حتا صحبت از خصوصیات شخصیتی رهبران نیست خواه، لنین، استالین، کایزر، هیتلر، موسلینی، رضاشاه، یاسر عرفات، کندی، مائو، لیو شائو چی، تیتو، گاندی، نهرو، پل پت، هوشیمین، میتران، لخ والسا، تونی بلر، گوردن، بوش، بشار اسد، قذافی، عبدالناصر، مبارک، بن علی، پینوشه، سالوادور آلنده، صدام، ملکی، محمد نجیب الله، ببرک کارمل، کرزای، بی نظیر بوتو، پرویز مشرف، ماندلا، لومومبا، موگابه، عمر البشیر، دالایی لاما، ناتان یاهو، شیمون پرز، سرکوزی، فرانسوا اورلان، پوتین، کلینتون، اوباما، هوجین تائو، کاسترو، کیم جونگ ایل، کیم ایل سونگ، پرا چاندا، ارتگا، چاوز، مورالس، لولا، تاچر، دیلما روسوف، کرشنر، مرکل، آلن سیرلیف، حسن نصراله، بازرگان، بنی صدر، خامنەای، میر حسین موسوی، احمدی نژاد و غیره باشند مگر غیر از تحکیم ساختار باند قدرتی خود، تداوم کنترل بر آزادی مردم و توسعه اقتصادی اتمیزه و جنگ افزاری و سرکوب شوراهای آزاد اجتماعی، در مجموع چه خاصیت دیگری داشتەاند. مهم نیست که حتا با پشتوانه مردمی حکومتی را هم بر انداخته باشند نهایتا حزب جدید با شعارهای فریبندەاش، حکومت خود را مستقر ساخته است. یک انسان آگاه و منتقد کافیست همین جا بجایی و تحولات حکومت های پنج قاره را در یک قرن اخیر مورد بررسی قرار دهد. همه مبارزات آزادیخواهانه و شورایی مردم نهایتا در دست احزاب و باند های حکومتی به کج راه رفته و یا شدیدا سرکوب شدند. این ماهیت هر حکومتی است که زنجیره ساختار دولتی را به نفع ایدئولوژی باند خودش بازسازی کند و مناسبات کلیدی قوای سه گانه، خواهی نخواهی علیه تصمیم گیری شوراهای آزاد اجتماعی سریعا شکل خواهد گرفت. به فرض مسخرەای که ماندلا، اوباما، اورلان، آلنده و لنین آدم های صالح و مردمی ای باشند و بعد هم در جایگاه قدرت دولتی قرار گیرند آن هم مثلا به نفع آزادی واقعی شوراهای تصمیم گیرنده و مخالف رجال قدرتی و باندهای سرمایه داری عمل کنند یک روزه از درون ساختار قدرت خودشان دود خواهند شد. شما شک نکنید که هیچ فردی بدون حمایت باند و حزب قدرتی هرگز نشده که پایش به حکومت برسد حتا یک نمونه استثنایی هم در کل تاریخ وجود ندارد. اساسا فرد باید خصلتی جاه طلبانه و میلی هیجانی نسبت به کسب قدرت سیاسی داشته باشد تا عدەای را به دنبال برنامه رهبری خودش و حزبش بکشاند هر چند رویا پردازانه اما گرگ های روانی و مادی قدرت در انواع شبکه های ساختار قدرتی با شعارها، طرح های فریبنده حمایتی، محاصرەاش خواهند کرد و آن گاه نیروی خلاق و سازنده درون مناسبات جامعه انسانی باید به امید دستورات و قوانین جدید تیم رهبری سیاسی خود در انتظار رهایی باقی بمانند. چرا باید تا این حد جامعه انسانی را در جهت سطحی نگری و وابستگی به یک تیم مقتدر رهبری تبلیغ و ترویج کرد؟ اساسا زمانیکه رقابت بر سر رهبری کردن مردم است چرا تیم و یا کابینه رهبری حزبی و دولتی کمونیست کارگری، ارتگای چپی، اورلان سوسیالیست، میترامی جمهوری خواه، حسن نصرالله اسلامی و غیره خود را شایسته این رقابت ندانند زمانیکه تبلیغات ناجی گری کاربرد یکسانی برای هر کدام در جذب چنین سیاهی لشکری میتواند داشته باشد. مگر ماندلا از حزب کمونیست کنگره ملی آفریقا با سازش جهان غرب از زندان آزاد نشد و تیم رهبری آفریقای جنوبی را در سال 1990 برای نجات سرمایه داری تشکیل نداد؟ فردی که ده ها سال برنامه جنبش مسلحانه را در کارنامه مبارزاتی اش داشت و چنان اسطوره ملی شناخته شد که حتا اعتراض بخش های رادیکال حقیقی جنبش سیاهپوستان آفریقا در پرتو شهرت قدیسانه او محوشدند. لخ والِسا مگر از درون گارگران کشتیرانی لهستان به اوج نرسید و کل جنبش را با کله در شکم واتیکان نبرد؟! مگر گاندی نهایتا دولت نهرو را درهند به قدرت نرساند؟ از این نمونه ها همواره در حال شکل گیریست حتا پدیده اسانلو سازی از جنبش کارگران اتوبوس رانی ایران که جناح های قدرتی چپ و راست برای گرفتن اعتبارش مدام می جنگند آیا جز به بیراهه بردن خود فرد اسانلو و ذهنیت ناجی سازی در جامعه ثمر دیگری هم دارد؟! پاتریس لومومبا که برای استقلال کنگو و آفریقا به قدرت رسید توسط همان تیم رهبریش به او خیانت شد و ژنرال هایش شبانه اعدامش کردند و جسدش را سوزاندند تا قبری هم از او باقی نماند. برای سالوادور آلنده هم همین بود که از طریق حزب سوسیالیست شیلی به قدرت سیاسی رسید و با توطئه درون دستگاه دولتی خودش سرنگون شد و ده ها هزار سوسیالیست در کوچه و محله شکار و اعدام شدند. مسئله این نیست که اگر آلنده در قدرت باقی مانده بود زحمتکشان جامعه به آزادی رسیده بودند به هیچ وجه، بلکه بتدریج از چهره دولت سوسیالیستی هم زده میشدند و اگر دولت رو به فاشیسم تک حزبی مثل کره شمالی و یا چین امروزی هم نمیرفت مردم در گزینه های انتخاباتی مثل دولت چپ ارتگا در نیکاراگوئه، حزب سوسیالیست پاسوک در یونان، سوسیالیست اورلان در فرانسه، چریک های مائویست پراچاندا در نپال و غیره شرکت میکردند و گاهی به توطئه چپ، گاهی به راست تا اینکه سرانجام به اهمیت جنبش های شورایی خودشان پی ببرند و فضای مناسبات کُمونی را گسترش دهند در غیر این صورت احزاب همواره میوه مبارزاتشان را خواهند دزدید و جنبش آزادی خواهی معمولا با پرداختن بهایی بسیار سنگین در سرخوردگی رها خواهد شد تا دوباره انرژی اش را برای مبارزه آماده سازد.

بیش از حد تمسخر آمیز می نماید که چرا هر کدام از چپ های حزبی ایرانی خودشان را تافتەای جدا بافته از این سیر بی شمار تاریخ دولت های چپ و راست می پندارند که گویی به معجزەای جدید دست یافتەاند. مارکسیست لنینیسم های نپال که ده ها سال مدام درگیر جدل های فرسایشی ایدئولوژیک با چریک های مائویستی در نپال بودند و از پی چندین انشعاب تشکیلاتی و لشکرکشی ها بر سر قدرت سیاسی و متلاشی کردن جنبشهای حقیقی آزادی خواهی کارگران و زحمتکشان، بالاخره آن ها هم چند سال پیش وارد مجلس نپال شدند و ده ها کرسی صدارت و وزارت را گرفتند و کرمشان خوابید و پراچاندا رهبر مائویست ها که اکثریت کرسی پارلمان را کسب کرد به دو سال نکشید که گفت از جنگ سیاسی خسته شده است و میخواهد دیگر به زندگی خود و زن و بچه هایش بپردازد. این ها مسائل تازه و عجیبی نیست همان روند همیشگی تاریخ احزاب و دولت هاست. کافیست از طریق سایت گوگل سری به دولت نپال بزنید. مارکسیت لنینیسم ها هم حالا دیگر با کسب چند کرسی کمتر ریاستی از مائویست ها، برای خودشان دفتر و دستکی با پرچم داس و چکش در دولت تشکیل دادەاند و اساسنامه حزبی شان از رسمیت قدرت دولتی برخوردار شده است و جاه و مقام ویژەای را کسب کردەاند. در چند بند از اساسنامه شان این گونه میخوانید: که حزب ما در راستای سوسیالیسم از دولت چین، روسیه، کره شمالی، کامبوج، ویتنام دفاع میکند. آیا این خود به اندازه کافی گویای تراژدی تلخ احزاب قدرتی نیست؟ اگر جنبش زاپاتیستا در جنوب مکزیک توانست از پتانسیل حقیقی مردم ستمدیده منطقه چیاپاس، آن فضای جنبش شورایی، کانون های همیاری، تدارکاتی و کمون های مسلح را در جهت آزادی نسبی خودشان در سال 1994 بیافریند و تاثیر عمیقی بر جهان آزادی خواهی و بخصوص بر کلان شهر ویهیکس که همسایه شان است، بگذارند چرا دیگر زحمتکشان و آزادی خواهان جهان نتوانند!؟ جالب است که چپ های حزبی ایران هرگز نتوانستند از چنبره فکری حزب توده خلاصی پیدا کنند و رادیکال ترینشان بازگشت به همان خط امام است که در وفاداری به جبهه اردوگاهی کمونیسم قرار میگیرد. متاسفانه اندیشه فرهنگی چپ ایران اساسا از بینش نهضت ملی اسلامی نشات گرفته است و در درون این جبهه ناهمگن تنها درجه ملی به اسلامی آن همواره متغیر بوده است. انقلاب 1357 غیرت مذهبی و اردوگاهی استالینی کادرها را به نمایش گذاشت که حتا نتوانستند یک سوسیال دمکرات مدنی نیم بند باشند که جبهەای واحد در برابر ظهور فاشیسم را شکل دهند بخصوص که جوانه های شورایی فراگیر شده بود. اشتتباه نکنید اینجا صحبت از برخی انسان های با وجدان چپ و جوانان و زنان مبارز نیست بلکه باید این موضوع را عمیقا بفهمیم که زمینه خیانت و جنایت حزب توده و اکثریت از درون جنبش چپ رخ داده است که بیان خامی، سازشکاری و بت سازی ایدئولوژی خاندان اردوگاهی بوده است. حقیقتا از نظر بینش ساختار سرکوب چه تفاوتی بین خمینی، بازرگان، بنی صدر، یزدی ( اساسا لیبرال ها) مجاهدین، حزب توده، کمیته انقلاب، طالقانی، منتظری، رفسنجانی، بهشتی، احمد خمینی، خامنەای، میر حسین موسوی، سپاه، سازگاران، گنجی، سروش، خاتمی، کروبی و غیره بوده است همگی با خمینی و انقلاب اسلامی بیعت کردند و پایه گذار نظام فاشیسم بودەاند. دعواهای درونی آن ها تنها بر سر جنگ جناحی قدرت بوده است که تا حذف فیزیکی یکدیگر هم پیش رفتەاند. اما در تمام این دوران اکثریتی از چپ های حزبی تا همین تحولات سبز اسلامی خاتمی، کروبی، موسوی همواره از سیر تاکتیک های جناحی رژیم اسلامی از سیاست رفت و برگشت به خط امام دفاع کردەاند. از نقطه نظر چپ اردوگاهی (و سرمایه داری جهانی) این بازی طبیعی قدرت محسوب میشود دقیقا به مانند شعبده بازی بازگشت پوتین به قدرت است. بازی دیپلماتیک چپ و لیبرال صرفا یک تجارت سیاسی است و از جانب تمام دولت ها همواره به رسمیت شناخته شده است و از هر نوع حیله گری سیاسی و دیپلماسی موفقی در بردن رقیب، جذب سرمایه، فریب زحمتکشان و شکست جنبش های شورایی به وجد می آیند و تعهد به انسانیت و آزادی در چشم آن ها همان تفسیر تاریخی مدیریتی و ابزاریست که در انقلابصنعتی مدرنیسم آن را سرمایه انسانی می نامند تا در خدمت قدرت سیاسی و منافع روانی و مادی اقتصادی و فرهنگ سلطه جویی شان مورد بهره برداری قرار گیرد. بسیاری از پروژه های مائو در ایجاد صنعت بزرگ به تقلید از استالین بر پایه همین سیاست استفاده ابزاری از کارگران برای ساختن گام های بزرگ امپراطوری چین بوده است. حال لنینیست های به اصطلاح رادیکال ایرانی در عرصه کشور ملی، کل جناح ها و رجال اسلامی را به عنوان شرکای یک نظام ارتجاعی در نظر میگیرند اما در عرصه جهانی گرفتار تناقض اردوگاه کمونیسم حزب توده هستند و معلوم نیست چرا دیکتاتوری توتالیتر لنین و استالین را به پوتین پارلمانی ترجیح میدهند؟ آیا این غیر از شیفتگی چپ حزبی به تجارت قدرت سیاسی در بازگشت به خط رهبری فسیل شده لنین می باشد که چیزی غیر از بازگشت باند رهبری موسوی و کروبی به روزهای خوش پیروزی انقلاب اسلامیامام نیست که همگی با هم سر آزادی را کامل بریدند و حالا به جان هم افتادەاند. چطور ممکنه وقتی رادیکال های حزبی ما به انقلاب اکتبر حزب بلشویک لنین میرسند تمامی جنایات کمیسرهای دولت امپریالیست روسیه به ناگهان از گردن لنین پاک میشود. کمیته انقلاب ژنرال ترتسکی، دفتر سیاسی، کمیته مرکزی، شورای کمیسرهای خلق (کابینه وزیران) همگی در اقتدار رهبری لنین برنامه ریزی میشدند. اساسا پلیس امنیتی چکا به رهبری جلادی چون دزرژینسکی را خود لنین شخصا در دسامبر 1917 طراحی کرد و شوراهای کارگری، دهقانی و هر گونه آزادی اجتماعات را شدیدا سرکوب کرد. لنین دولت بلشویک را با یاران حرفەای ده و بیست سالەاش پی ریزی کرد و سازمان امنیت چکا را همواره به عنوان مشت آهنین انقلاب و بازوی پرولتاریا می شمرد آن وقت رادیکال های حزبی هنوز میگویند، عده ای جاه طلب، سازشکار، رویزیونیست، میانه رو و راست گرا، مسیر حزب را به سوی امپریالیست بردند و چقدر لنین بیچاره را همه غصه دادەاند. اگر تحلیل های پوچ و آبکی این احزاب را از چگونگی امپریالیست شدن روسیه و چین بخوانید به عمق فاجعه پی میبرید که چگونه صرفا یک شبکه از رگه های روانی ایدئولوژی سیاسی لنینی، این خاندان دیکتاتوری پرولتاریا را به هم آویزان نگهداشته است. اگر بعد از گذشت 90 سال از آن زمان، احزاب چپی هنوز لنین را نماد آزادی می بینند پس صد رحمت به حزب توده که بعد از سی سال معتقده که دفاع اش از فاشیسم اسلامی در مسیر منافع اردوگاه کمونیسم خوانده میشد زیرا حداقل شهامتش را داشته که آشکارا دشمنی کمونیسم دولتی را از عاشقان آزادی پنهان نکند و بی جهت نیست که مورد لطف رسانه های نئولیبرال و سوسیال دمکرات ها هم واقع میشوند زیرا کارشناسان سیاسی نئولیبرالیسم جهانی شده به خوبی واقفند که ماهیتا اختلافی بین انواع دولت های کمونیستی با لیبرالی در سرکوب شوراها و رقابت در چپاول منابع زیستی زندگی با یکدیگر ندارند. واقعا در چنین شرایط بحران ساختار قدرت سیاسی جهانی چرا انسان های زیر ستم این دولت ها نباید به اراده قدرت شوراهای اجتماعی خود از پایین اتکا کنند تا برای سازندگی سرنوشتشان مسئولیت پذیر باشند و دائما به عنوان وسیله و ابزاری در دست احزاب دولتی قرار نگیرند و بیاموزند که میتوانند زندگی بدون ارباب و سلسله مراتب تحقیر کننده را تجربه کنند؟ اما فراوانی تبلیغات صدها حزب و ایدئولوژی های قدرتی، همبستگی مستقل و تصمیم گیرندۀ شوراها و کانون های مردمی را مدام وابسته، منزوی و پراکنده میسازد. نمیخواهم صرفا سناریوی سیاهی را از سرعت توسعه تخریب زندگی زیستی جهان توسط قدرت سیاسی انحصارات اینجا مطرح کرده باشم و رشد امید بخش جنبش های شورایی را کم بها دهم اما باید هوشیار باشیم که نخبگان ایدئولوژیک دولتی، بازی و سیاست فریب دهی شوراها را با تصنعی کردن مفهوم شورایی هم اکنون آغاز کردەاند. در آمریکا احزاب جناحی دمکرات ها به یاری هنرمندان، هنرپشگان، ورزشکاران، غیر دولتی ها (ان جی او) و مشاورین سیاسی در تلاش و توطئه هستند تا فوران جنبشهای مخالف انحصارات وال استریت، شوراهای اعتراضی خیابانی و محلی و نارضایتی کارگری و عمومی را در خط انتخاباتی اوباما فرموله کنند. رابرت ریچ وزیر کار سابق کلینتون در برنامه رادیویی امی گودمن دمکراسی در اکنونفریاد میزند: دوران بسیار حساسی است زیرا آزادی بیان مردم به آزادی پول، و حقوق جامعه مدنی به حقوق قدرت انحصارات تبدیل شده است ما نباید اجازه دهیم میترامی از حزب جمهوری خواه به قدرت رسد ما باید سندیکاهای کارگری را رشد دهیم و از جنبشهای اعتراضی مردم دفاع کنیم و آن ها را به خیابان کشیم تا اوباما به پیروزی رسد، عجبا! امی گودمن می پرسد: شما خودتان وزیر کار کلینتون بودید پس چرا او سیاست دی ریگولیشنیعنی آزادی مطلق انحصارات سرمایه در استثمار جامعه بدون دادن مالیات و نظارت دولتی و در عین حال حذف خدمات و پرسنل اجتماعی را پیاده کرد (تازەامی گود من سازش کرد و نگفت که کلینتون در کنار حذف حقوق اجتماعی، صدهزار نیروی پلیس امنیتی را در بازار سرمایه افزایش داد تا با بروز شورش های احتمالی مردم مقابله کند). رابرت ریچ میگوید: اتفاقا من خطرات این پروژه ها را به تیم رهبری کلینتون گوشزد میکردم اما من در اقلیت بودم (عجب!). آیا این شگردهای حیله گرانه، ما را به یاد گوشزدها و هشدارهای تیمهای رهبری منتظری، رفسنجانی، خمینی،احمد خمینی، خامنەای، لاریجانی، کروبی، موسوی و یا تیم های رهبری تروتسکی، کامنف، رادک، مولوتف، بوخارین، زینوویف، استالین و لنین و غیره نمی اندازد که هر کدام مثلا دلسوز تر از دیگری به فکر مردم بودند ولی کو گوش شنوا !!!!؟ بیچاره ها همه فقط وزیر و رجال سیاسی بودند کاری از دستشان بر نمی آمد و اگر هم زیاد گوشزد می کردند بهشان آدم نِق زن میگفتند که آن هم در شأن یک صاحب منصب محترم نیست. حالا آقای الگور معاون سابق کلینتون و رقیب بازنده بوش آدم خور از مردم معترض درخواست کرده برای نجات مملکت، جنبش اشغال دمکراسیرا برای پیروزی اوباما راه بیندازند. رجال سیاسی حقیقتا تا مغز استخوان فاسد، بی شرم و کثیف هستند و واقعیت این است که نظام قدرت سیاسی سرمایه داری در بحران ریشەای فزایندەای دست و پا می زند و ارتجاعی ترین سیاست ها را همین احزاب دمکرات و غیر دولتی ها تحت عنوان نیروهای دلسوزتر و معتدل تر پیاده کردەاند تا طبقه متوسط را از شورش فرودستان بترسانند که نگذارید جامعه به سوی بی قانونی، هرج و مرج و خشونت کشیده شود. سلاطین سیاسی خشونت و هرج و مرج با مصرف تریلیون ها دلار تسلیحات جنگی، نابودی منابع زیستی، چاپیدن و سلاخی میلیاردها انسان، میخواهند مقاومت و مبارزه آزادیخواهان و ستمدیدگان را مبنای بحران خشونت قرار دهند. باندهای قدرت تلاش میکنند با جذب اقشار متوسط اجتماعی، بخش های فرودست تر جامعه را مچاله کرده و به باتلاق بزهکاری برای مقاصد اوباشان سرمایه سوق دهند تا نه تنها ناامنی اجتماعی را به را به گردن آن ها اندازند بلکه بهانەای برای هر چه بیشتر پلیسی کردن فضای جامعه باشد. تنها میتوان یک موضوع را قاطعانه تر از دیروز گفت که انحصارات خود به نیروهای امنیتی قدرت سیاسی تبدیل شدەاند و جنبش های شورایی و همسایگی هم مسئولیت نجات زندگی و زمین را به عهده دارند این جدال بین دو نیروی زندگی و مرگ پرستی در سال های پیش رو خواهد بود که در بخش دیکتاتوری مدرن و تکنولوژی فاشیسم به آن خواهیم پرداخت.