اول ماه مه

پروسه ی بوجود آمدن روز اول ماه مه بازتابی ازتکامل جنبش کارگری است. بحث وگفتگو درمورد اینکه یک روز را کارگران دست ازکاربکشند به سال 1884 برمی گردد که اولین قدم آن ازطرف اتحادیه های فدرال درآمریکا و کانادا برداشته شد. اصلی ترین مطالبات کارگران کم کردن ساعت کاربود، این بود که دراول ماه مه 1886 مبارزات خود را برای تقلیل ساعت کار تشدید کردند.

دراول ماه مه 1886، بیش از 340.000 کارگر آمریکایی دست از کار کشیدند فقط در Chicago تعداد اعتصاب کنندگان 40.000 نفر بود. چند روز بعد پلیس درمیدان Haymarket دست به قتل عام زد. نتیجه این بود که دراین درگیریها بیش از 7 نفر کشته شدند، ازطرف دیگر در رسانەهای دولتی اعلام شد که یک افسر پلیس بوسیله بمب دستی یک آنارشیست کشته شد و همچنین 6 پلیس دیگر در درگیریها کشته شدەاند، تعداد مجروحین از هردو طرف بین 30 تا 40 نفر اعلام شد.
بعد از آن دادگاهی نمایشی تشکیل شد که در آن 8 نفر از آنارشیستها را محاکمه و به اعدام محکوم کردند. آنها در رابطه با آنارشیستی که طبق گزارش رسانه های دولتی با بمبش یک پلیس را کشته بود این 8 نفر را محاکمه می کردند از آنجایی که هیچ مدرکی دال بر محکومیت این 8 نفربه دادگاە ارائه نشد عاقبت قاضی Joseph Gary اعلام حکم این 8 نفر را اینجور توجیه کرد: مردی که بمب را انداخته به رهنمود دستگیرشدگان عمل کرده اگر چه مدرکی دال بر همدستی مستقیم محکومین وجود ندارد.

از نظر قاضی دادن این رهنمود مثل این می ماند که محکومین خودشان این بمب را انداخته اند. نهایتاً ” August Spiest، Albert Parsons ,Georg Engel و Adolph Fischer
(دو نفر آخری از سردبیران روزنامه کارگران سوسیالیست بودند) به چوبه دار آویخته شدند، Louis Lingg Beging در سلولش خودکشی کرد. Oscar Neebe پانزده سال حبس کشید. Michael Schwab و Samuel Fielden اول به حکم اعدام وبعدا ” حکم اعدام آنها به حبس ابد تبدیل شد. تجربه این دادگاه های نمایشی همیشه وجود داشته که در این رابطه می توانیم باز از اشخاصی مثل

1. Fedinando Sacco،Bartolomeo Vanzetti

2. Leonard Peltier

3. Mumia Abu-Jamal

نام ببریم.

یک هئیت آمریکایی به مناسبت گرامیداشت جانباختگان Chicago در کنگره بین المللی کارگران در Paris در تاریخ 14 ژوئیه 1889 اول ماه مه را روز کارگر اعلام کردند.

ایده سوسیال دمکراتها برای قانونی کردن 8 ساعت کار در روز مذاکره با کارفرمایان و نه خواست کارگران یعنی اعتصاب عمومی و(مبارزه بود). اگرچه در اعلامیه سوسیال دمکراتها نهایتا” از یک اعتصاب عمومی نیز صحبت شده بود.

اعضاء اتحادیه ها بەطور سراسری از رهبران سوسیال دمکرات که علیه اعتصاب عمومی کارگران بودند انتقاد می کردند. سازمان جوانان حزب سوسیال دمکرات (تحت نام FVDG) که خواهان برگزاری اول ماه مه بود اقدام به جمع آوری امضاء از اعضاء اتحادیه ها کرد. آنها نتوانستند برای برگزاری اول ماه مه به اندازه کافی امضاء جمع کنند.

بین الملل دوم روز اول ماه مه 1891 را اعتصاب عمومی و سراسری اعلام کرد. اما حزب سوسیال دمکراسی آلمان به جای اول ماه مه اولین یکشنبه هر ماه را برای اعتصاب پیشنهاد داد. آنها به هر طریقی که می توانستند سعی کردند مانع اجرای برگزاری اول ماه مه شوند از توجیحاتی که ارائه دادند یکی آماده نبودن شرایط اقتصادی دیگری شرایط کاری بود.

از آنجایی که اعتصاب کنندگان درمدت زمان اعتصاب می بایست از حمایت مالی اتحادیه ها برخودار می شدند و از صندوق مالی اعتصابات برداشت می کردند و این خاری بود درچشم حزب سوسیال دمکرات، آنها بار دیگر در سال 1914 بەطور رسمی مخالفتشان را برای اعتصاب عمومی در روز اول ماه مه اعلام کردند. تنها موافقان برگزاری اول ماه مه فعالین سندیکایی و منطقه ای. پس از سرکوب جنبش کارگری توسط حزب ناسیونال سوسیالیست (فاشیست هیتلر) آنها درسال 1933 روز جهانی کارگران اول ماه مه را به روز ملی کار درآلمان تبدیل کردند. این روز ملی کار در تقویم آلمان کماکان رسمیت دارد و یک روز تعطیل است.

حزب سوسیال دمکراسی آلمان و اتحادیه های کارگری آن هیچگاه نخواستند روز اول ماه مه روز مبارزاتی جهانی کارگران باشد. بنابراین این که روز جهانی کارگر ساخته و پرداخته اتحادیه های آلمان (DGB) است یک تمسخر عریان می باشد.
اکنون اهمیت دارد که ما ضعفهای اول ماه مه را بررسی کنیم، روزی که تعطیل رسمی است و DGB از آن برای گردشهای خانوادگی و مصرف الکل در میان جوانان استفاده می کند.

در واقع از نظر تاریخی خواست اولیه جنبش جهانی کارگران یک روزی که بدون تعطیل رسمی یا در طول دورەای با مرخصی کم یک هفته ای بدون کاریا اصلا” یک ماه مرخصی سالیانه و درجهت سازماندهی خود بوده است و همین خواسته در واقع نکته ای است که ما باید بر روی آن در مبارزات جاری کارگران تاکید کنیم. ما باید به عنوان آنارشیستهایی که به اتحادیه های مستقل گرایش داریم، روز اول ماه مه را آنچنان که قبلا” بود به یک روز مبارزات جنبشهای کارگری جهانی تبدیل نمایم.

برای اینکه نشان بدهیم که اول ماه مه چقدر مهم است، نباید مبارزات خود را به مبارزات کارگران و مبارزات اقتصادی محدود کنیم. همانطورکه درMünster (شهری درآلمان) روز اول ماه مه روز جهانی مبارزه علیه سرمایه داری، علیه نژادپرستی، ضد نظامی گری، علیه مردسالاری و در جهت همبستگی جهانی بود.

جمعی از آنارشیستها / صدای آنارشیسم

http://anarchoanarchia.blogspot.com/
فروم آنارشیستهای کردستان

http://sakurdistan.kurdblogger.com

شبکەای خبر رسانی آنارشیستی خاورمیانە

http://anarkistan.co.cc