Clarification of a group of Kurdish speaking anarchists to the announcement of the Anarchism Era Federation

To the worldwide Anarchist comrades. With greetings.

Some time ago the Anarchism Era Website published an announcement, in which the news of the formation of the Anarchism Era Federation was revealed. According to the title and the content of that announcement, this formation is necessary to enable all individual anarchists across the globe, regardless of race and place of birth, to join the federation.

As a group of Kurdish speaking Anarchists and Libertarians from Inside Iraq and abroad, we are always pleased to hear the news of revolutionary initiatives and activities across the globe. We are also happy to hear of the existence of any anti-state, anti-capitalism actions and we do not see ourselves as separated or outside any world movements or activities that are against the authority, against hierarchy, against the capitalist system and society. However, the announcement of the so-called Anarchism Era Federation, supposed to become an International Federation, raises more questions than provide answers.

Our purpose in this clarification is not to evaluate the announcement in detail or to highlight and develop all the points of our critics and disagreements. Here, we only indicate a few important and obvious points:

No revolutionary body of the class struggle would ever announce its existence before its actual birth in practice, especially a body that grants itself with a status as big as an International Federation. Regrettably, the announcement does not mention at all the process of its founding and does not provide any concrete information about all the fractions that are supposedly integral parts within that Federation.

The only thing that can be noticed in this announcement is the existence of previous preliminary versions attempts, as allusion for the announcement. Those previous versions look like the initial intention towards the final proclamation and indicate that the decision can be the act of one or several individuals.

The announcement does not clarify, in any aspects, its position about the International of Anarchist Federations, which was established in 1968 and incorporates most world-wide anarchist federations and it is still alive, active, and growing. We think that the reason for not mentioning IFA is either related to having different positions or to differentiate themselves, either to their ignorance of IFA’s existence, or to their rejection by IFA and other Federations of International Anarchist movements.

The decision of announcing an International Federation, through a bureaucratical, sectarist and unilateral mechanism indicating the adoption of militantism and voluntarist rules. This is completely in contradiction with the grounds of the historical approach of Anarchism that is based on total acknowledgement to the practical, spontaneous emergence of real actions and active elements within the social struggle, not on the principles of ideological wills and intentions. This position is clearer when this announcement does not at all make any reference to the inhuman, anti-life and anti-nature roots of the class domination, hierarchical structure of the capitalist system. It only briefly and vaguely mentions “the overthrowing of capitalist and religious governments!”, as though, the human need for emancipation is about a political revolution, not a social and global revolution.

In the previous versions of this announcement, there is a mention of army struggle, but it is removed in the final version, without any explanation or the reasons for its omission. Furthermore, the announcement’s lack of clarification about the rejection of “pacifism” tendency, as a common practice among militantist groups and currents, which, can be used as against “violence” and as conciliator “peacemaker”, sings of advocating the extremist ideology, far from a global class understanding of the fundamental basis and needs of the emancipatory revolution of the exploited class. Consequently, we must ask the authors of the announcement: by which measures, could the anarchists who stand against Violence, be called “Pacifists”?

It is worth mentioning that in the announcement, by putting accent on the armed struggle and armed uprising method, to claim their adherence to the practice of Makhnovist insurrectionary movement. This itself is a misunderstanding of the nature of the Makhnovist movement, which was essentially a social uprising of workers and peasants through co-operative communes. It is a lack of understanding, the fact was the grounds that forced that movement was self-defence which led to armed organisation against German, Austrian, White and Red Armies and their militias. This was not due to the will of transforming of the social contests to armed actions or military militantist groups.

There is a discriminatory issue of a unilateralist, generalising, centralist, and authoritarian practice that can be noted in their decision taking approach, as matters were decided without consulting and contacting other existing Anarchist individuals and groups. The authors of the announcement, plainly, by using the term of “ anarchists in Lebanon, Chili, Spain, Iraq and Kurdistan Region”, and as the geographical words mean, show that they talk and decide in the name of all and for all the anarchists who live in those countries. Here, all the anarchists who live in the countries that are mentioned in the announcement, face an answer to the question: Do all the anarchists of the countries mentioned agree and share the same positions that are expressed by the federation and the announcement?

We leave the answer to that question to the comrades who live in those countries. Considering the “Iraq and Kurdistan Region”, after a thorough examination, we do not know the existence of any individual who has a practical and socially active role, agree with that announcement. Therefore, we as anarchists and libertarians who Kurdish speakers, either as within the Forum of Kurdish-speaking anarchists and as well as the local Sulaymaniyah/Iraq Forum of anarchists, do not fall with any centralised, hierarchical, political, and armed actions. We believe in the social and autonomous organisation of social struggle, revolution, and self- running society.

For the reasons mentioned above, we as a group of Kurdish speaking anarchists and libertarians, either in the area of “Iraq and Kurdistan Region”, either outside, do not support that announcement and we are unaware of the process of declaring and the formation of that federation. As a result, without going into details and touch on our fundamental differences with them, we consider this type of initiatives as sectarist and in conflict with what is so far known as anarchist movement from an historical basis.

libertarians dialogue ( weekly internet dialogue )

Anarchist Forum in Sulaymaniyah/Iraq

Kurdish-speaking Anarchists Forum

28th of November 2020


the link : announcement of Anarchism Era website

Clarification d’un groupe d’anarchistes kurdophone à l’annonce de la Fédération de l’ère de l’anarchisme


Aux camarades anarchistes du monde entier. Avec nos salutations.

Il y a quelque temps, le site de l’Ère de l’Anarchisme a publié une annonce dans laquelle la nouvelle de la formation de la Fédération de l’Ère de l’Anarchisme a été révélée. Selon le titre et le contenu de cette annonce, cette formation est nécessaire pour permettre à tous les anarchistes du monde entier, sans distinction de race et de lieu de naissance, de rejoindre la fédération.

En tant qu’un groupe d’anarchistes et libertaires Kurdophone, de l’intérieur de l’Irak et de l’étranger, nous sommes toujours heureux d’entendre des nouvelles des initiatives et activités révolutionnaires à travers le monde. Nous sommes également heureux d’apprendre l’existence de toute action anti-étatique, anti-capitaliste et nous ne nous considérons pas comme séparés ou en dehors de tout mouvement ou activité dans le monde qui est contre l’autorité, contre la hiérarchie, contre le système capitaliste et sa société. Cependant, l’annonce de la soi-disant Fédération de l’Ère de l’Anarchisme, censée devenir une Fédération internationale, soulève plus de questions qu’elle ne donne de réponses.

Notre but dans cette clarification n’est pas d’évaluer l’annonce en détail ou de mettre en évidence et de développer tous les points de nos critiques et désaccords. Ici, nous n’indiquons que quelques points importants et évidents :

Aucun organisme révolutionnaire de lutte de classe n’annoncerait son existence avant sa naissance effective dans la pratique, en particulier un organisme qui s’octroie un statut aussi important qu’une Fédération internationale. Malheureusement, l’annonce ne mentionne pas du tout le processus de sa fondation et ne fournit aucune information concrète sur toutes les fractions qui sont censées faire partie intégrante de cette Fédération.

La seule chose que l’on peut remarquer dans cette annonce est l’existence de tentatives de versions préliminaires précédentes, comme allusion à l’annonce. Ces versions précédentes ressemblent à l’intention initiale de la proclamation finale et indiquent que la décision peut être le fait d’un ou plusieurs individus.

L’annonce ne clarifie en aucun cas sa position sur l’Internationale des Fédérations Anarchistes, qui a été créée en 1968 et incorpore la plupart des fédérations anarchistes du monde et qui est toujours en vie, active et en croissance. Nous pensons que la raison pour ne pas mentionner l’IFA est soit liée à des positions différentes, soit à se différencier, soit à leur ignorance de l’existence de l’IFA, soit à leur rejet par l’IFA et d’autres Fédérations de mouvements anarchistes internationaux.

La décision d’annoncer une Fédération internationale, à travers un mécanisme bureaucratique, sectaire et unilatéral indiquant l’adoption de règles militantistes et volontaristes. Ceci est complètement en contradiction avec les fondements de l’approche historique de l’anarchisme qui est basée sur la reconnaissance totale de l’émergence pratique et spontanée d’actions réelles et d’éléments actifs dans la lutte sociale, et non sur des principes volontaristes et des intentions idéologiques. Cette position est plus claire lorsque cette annonce ne fait aucunement référence aux racines inhumaines, anti-vie et anti-nature de la domination de classe, structure hiérarchique du système capitaliste. Il ne mentionne que brièvement et vaguement « le renversement des gouvernements capitalistes et religieux !», Comme si le besoin humain d’émancipation concernait une révolution politique, pas une révolution sociale et universelle.

Dans les versions précédentes de cette annonce, il y a une mention de lutte armée, mais elle est supprimée dans la version finale, sans donner aucune explication ni présenter les raisons de son omission. En outre, le manque de clarification de l’annonce sur le rejet de la tendance « pacifiste », comme pratique courante parmi les groupes et courants militantistes, qui peut être utilisé comme contre la « violence » et comme conciliateur « pacifiste », affirme la promotion de l’idéologie extrémiste, loin d’une compréhension globale de classe, de la base fondamentale et des besoins de la révolution émancipatrice de la classe exploitée. Par conséquent, nous devons demander aux auteurs de l’annonce : dans quelle mesure, les anarchistes qui s’opposent à la violence pourraient-ils être qualifiés de « pacifistes » ?

Il est important à noter que dans l’annonce, en mettant l’accent sur la lutte armée et la méthode de soulèvement armé, pour revendiquer leur adhésion à la pratique du mouvement insurrectionnel Makhnovtsi, est en soi une incompréhension de la nature du mouvement Makhnovtsi, qui était essentiellement un soulèvement social des ouvriers et des paysans à travers les communes coopératives. C’est un manque de compréhension, le fait était que le motif qui forçait ce mouvement était une nécessité de la défense qui a conduit à l’organisation armée contre les armées allemandes, autrichiennes, blanches et rouges et leurs milices. Cela n’était pas dû à la volonté de transformer les luttes sociales en actions armées ou en groupes militants militaires.

Il y a un problème discriminatoire de pratique unilatéraliste, généralisante, centraliste et autoritaire qui peut être noté dans leur approche de prise de décision, car les choses ont été décidées sans consulter et contacter d’autres individus et groupes anarchistes existants. Les auteurs de l’annonce, clairement, en utilisant le terme « d’anarchistes au Liban, au Chili, en Espagne, en Irak et dans la région du Kurdistan », et comme le signifient les mots géographiques, montrent qu’ils parlent et décident au nom de tous et pour tous les anarchistes qui vivent dans ces pays. Ici, tous les anarchistes qui vivent dans les pays mentionnés dans l’annonce, font face à une réponse à la question : tous les anarchistes des pays mentionnés sont-ils d’accord et partagent-ils les mêmes positions que celles exprimées par cette fédération et son annonce ?

Nous laissons la réponse à cette question aux camarades qui vivent dans ces pays. Compte tenu de la «région de l’Irak et du Kurdistan », après un examen approfondi, nous ne connaissons pas l’existence d’un individu ayant un rôle pratique et socialement actif, d’accord avec cette annonce. Par conséquent, nous, en tant qu’anarchistes et libertaires kurdophones, que ce soit au sein de la Forum des anarchistes kurdophones et ainsi que de la Forum locale des anarchistes de Sulaymānīyah/Iraq, nous ne sympathisons pas avec des actions centralisées, hiérarchiques, politiques et de pratique armée. Nous croyons en l’organisation sociale et autonome de la lutte sociale, de la révolution et de la gestion autonome de la société.

Pour les raisons mentionnées ci-dessus, nous, en tant que groupe d’anarchistes et libertaires kurdophones, que ce soit dans la région de « l’Irak et la région du Kurdistan », soit à l’extérieur, ne soutenons pas cette annonce et nous ne sommes pas au courant du processus de déclaration et de formation de cette fédération. En conséquence, sans entrer dans les détails et aborder nos différences fondamentales avec eux, nous considérons ce type d’initiatives comme sectaire et en conflit avec ce que l’on appelle jusqu’à présent le mouvement anarchiste selon ses bases historiques.

Anarchistes kurdophones:
dialogue libertaire (dialogue hebdomadaire sur internet )

Forum anarchiste à Sulaymaniyah/Iraq

Forum des anarchistes de langue kurde

28 novembre 2020

————————————————– ——————
le lien: announce du site Web de l’ère de l’anarchisme

بهروز فراهانی علیه بلاک‌بلوک خزعبل می‌بافد، تلویزیون دمکراسی شورائی پخش می‌کند!

کانال تلگرامی جنبش جلیقه زردها ویدئویی منتشر کرد که زیرش نوشته شده بود: گفتگویی با بهروز فراهانی در رابطه با «اعتراضات در فرانسه»، منبع: تلویزیون دمکراسی شورائی. سپس این جمله افزوده شده بود: کانال جنبش جلیقه زردها در فرانسه با نظر آقای فراهانی در ارتباط با جنبش بلاک‌بلوک‌ها هم نظر نیست. همین جمله پایانی بود که مرا به دیدن این ویدئوی ۳۷ دقیقه‌ای تشویق کرد. راستش مدت‌هاست که به رسانه‌های گروه‌های سیاسی رو به ایران و مقیم خارج کشور رجوع نمی‌کنم، زیرا این‌ها بدون حضور واقعی و با تکیه بر دیگر رسانه‌های سانسورشده و زیر کنترل داخل کشور تحلیل و خبرهایی می‌دهند که نه فقط جذاب نیستند بلکه عمدتا ربطی به جنبش داخل ایران ندارند. ورشکستگی سیاسی این نیروها را نیز می‌توان از این جنبه دید. بر این باورم که یک کنشگر نمی‌تواند بدون حضور فیزیکی از زیر و بم آن چه در سطح و زیر پوست جامعه می‌گذرد، مطلع شود. علیرغم گسترش شگفت‌آور رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی جنبش‌ها در خیابان‌ها جاری هستند و به قول معروف «انقلاب توئیت نمی‌شود». از همین‌جاست که به عنوان یک فعال سیاسی حاضر در جامعه فرانسه در این نوشته تلاش می‌کنم چند نکته از این گفت‌وگوی تلویزیون سازمان اقلیت را با فراهانی مطرح کنم؛ چه اگر نکته به نکته‌ی آن در نظر گرفته شود، متن برای خواننده بیش از اندازه ملال‌آور می‌گردد که با توجه به وزن اندک سیاسی رسانه مذکور و مصاحبه‌شونده نیازی بدان نیست.

امانوئل ماکرون که نماینده جناحی از سرمایه‌داری موسوم به نئولیبرال است ریاست جمهوری فرانسه را با استفاده از ترفندهای انتخاباتی دمکراسی غیرمستقیم بر عهده گرفت. اگر حتا اساس را نتایج آخرین انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۷ قرار دهیم او در مرحله نخست فقط ۱۸٫۱۹٪ رأی آورد و در بهترین حالت نماینده همین تعداد دارندگان حق رأی و نه حتا یک‌چهارم افراد جامعه است، زیرا برای مثال میلیون‌ها مهاجر در فرانسه حق رأی ندارند، هر چند به قول سرمایه‌داران «ثروت» می‌آفرینند و عمدتا با مشاغل سخت و با کم‌ترین دستمزدها جزو فرودست‌ترین اقشار جامعه هستند. ماکرون با همین ترفندها در پارلمان فرانسه نیز اکثریت را به دست آورد. حزب نوظهور وی با کمک دو گروه راست و راست افراطی دیگر اخیرا قانونی را تصویب کردند که نام دهان‌پرکن قانون جامع امنیتی را دارد و بند ۲۴ آن قصد دارد شهروندان را برای فیلم‌برداری از وحشی‌گری‌های نیروهای پلیس به زندان و جریمه محکوم کند. روز ۲۸ نوامبر و سپس یک هفته بعد، ۵ دسامبر ۲۰۲۰ دو «راهپیمایی آزادی‌ها» در سراسر فرانسه برگزار شدند و صدها هزار نفر در اعتراض به این قانون با فریاد «آزادی، آزادی» به خیابان‌ها آمدند. حضور پانصد هزار نفری مردم در تظاهرات نخست، دولت و دستگاه‌های امنیتی را چنان سراسیمه کرد که کریستوف کاستانر، رئیس فراکسیون حزب ماکرون به نام جمهوری در حرکت، در تلویزیون ظاهر شد و گفت که به درخواست رئیس‌جمهور بند ۲۴ بازنویسی خواهد شد. این در حالی‌ست که روز ۵ دسامبر معترضان خواهان بازپس‌گیری کلیت این قانون آزادی‌ستیز شدند. ناگفته پیداست که رأی نمایندگان در معبد دمکراسی بورژوایی، پارلمان، همان‌قدر ارزش دارد که نیم کیلو کشک مرغوب! اما جالب اینجاست که هنوز گروه‌های سیاسی که خود را چپ می‌نامند خود را برای حضور در این معابد به آب و آتش می‌زنند، از جمله ۱۷ نماینده گروه فرانسه نافرمان آقای ژان لوک ملانشون و ۱۶ نماینده حزب کمونیست فرانسه که بیش از آن که تأثیری در همان پارلمان داشته باشند باید جزو دکوراسیونش در نظر گرفته شوند!

سال‌هاست که احزاب چپ و راست دارای آن چنان نفوذ و بار اجتماعی نیستند که بتوانند فراخوان‌دهندگان جنبشی باشند. با گسترش ابزارهای ارتباطی نیازی به آن‌ها و بوروکراسی نهادینه شده‌اشان نیست، همانطور که جنبش پرشکوه جلیقه زردها از طریق شبکه‌های اجتماعی فراخوانده و در مقیاس چند میلیون نفری به خیابان‌ها کشیده شد و حقیقتا ارکان نظام را به ویژه روزهای ۱ و ۸ دسامبر ۲۰۱۸ به لرزه درآورد. وقتی از اریک دروئه، یک راننده کامیون که جزو دو نفر نخستی بود که جنبش را فراخوان داد، پرسیدند برای چه می‌خواهید علیرغم ممنوعیت‌ها نزدیک و به سوی کاخ الیزه، کاخ ریاست‌جمهوری، تظاهرات کنید؟ او به سادگی پاسخ دادبرای این که می‌خواهیم وارد آن شویمبله من مانند آقای فراهانی در خانه مشغول نگاه ماجرا از تلویزیون‌هایی مانند BFM، LCI یا Cnews و تفسیرشان برای تلویزیون‌های فارسی زبان نبودم و از نزدیک شاهد بودم که چگونه پنجمین قدرت اقتصادی جهان در آن دو روز بندانگشتی با سرنگونی فاصله داشت.

القصه این که جنبش‌ها و اعتراضات با فراخوان ده‌ها و گاهی صدها اتحادیه و انجمن و کلکتیو برپا می‌شوند و سپس برخی احزاب سیاسی از آن‌ها بر اساس سیاست‌هایشان حمایت می‌کنند یا نمی‌کنند. برای مثال حزب سوسیالیست فرانسه، که ورشکستگی سیاسی‌اش به آن جا رسیده که مجبور شد دفتر مرکزی و مجلل خود را در خیابان سولفرینو (Solférino) پاریس (درست مقابل پارلمان!) به فروش برساند، از راهپیمایی آزادی ۵ دسامبر گذشته حمایت کرد و حتا چند نماینده به آن فرستاد. بلاک‌بلوک‌ها نه پشتیبان بلکه از فراخوان‌دهندگان آن بودند و همانطور که فراهانی در مصاحبه می‌‌گوید پرشمار آمده بودند. بدیهی‌ست که این همه گروه از طیف‌های گوناگون سیاسی و تعلقات طبقاتی گاه متضاد دارای شیوه‌های مبارزاتی مشابه نیستند. حزب کمونیست فرانسه و فرانسه نافرمان که آقای فراهانی در مصاحبه مذکور گوشه چشمی به آن دارد و امیدوار است در انتخابات‌های آینده صعود کند بیش‌تر در پی بند و بست در چارچوب پارلمانتاریسم هستند و می‌خواهند سرمایه‌داری هار موجود را مهار کنند. خیالی که بس باطل است. زیرا نظم سرمایه‌داری دچار چنان تحولاتی شده است که نهادهای سیاسی‌اش زیر بار فشار نهادهای اقتصادی خرد شده‌اند و بی‌اختیار گشته‌اند. این نظم نخواهد گذاشت حتا فردی مانند ژان لوک ملانشون که به گفته خودش خواهان ایجاد یک «چپ پوپولیست» بر اساس نظریات شانتال موف (Chantal Mouffe) است، رئیس‌جمهور بشود.

بهروز فراهانی وقتی می‌گوید بلاک‌بلوک‌ها فقط آنارشیست‌ها هستند دروغ بزرگی می‌گوید. بلاک‌بلوک‌ها یک سازمان سیاسی متمرکز نیستند و نه فقط آنارشیست‌ها که مارکسیست‌های رادیکال که مانند امثال فراهانی امیدی به اصلاح نظم موجود ندارند در گروه‌های بسیار کوچک گاه سه یا چهار نفری متشکل می‌شوند و برای یک حرکت و فقط یک حرکت در یک روز به هم می‌پیوندند و سپس تا اکسیون بعدی متلاشی می‌شوند. فراهانی در جای دیگر گفت‌وگویش با تلویزیون اقلیت تلاش می‌کند این شبهه را در ذهن ببینده و شنونده ایجاد کند که گویا توافق ضمنی بین پلیس، این نهاد هار حامی دولت و سرمایه و بلاک‌بلوک‌ها وجود دارد. او در اینجا نیز مخاطب را به کژراه می‌برد، زیرا نهادهای امنیتی بارها تلاش کردند در بلاک‌بلوک‌ها رخنه کنند، اما با توجه به همان ساختار تشکیلاتی‌اشان موفق نشدند.

فراهانی همچنین تلاش می‌کند چنین القا کند که نیروی خروشان بلاک‌بلوک آن گونه که وزیر کشور فرانسه (رئیس‌کل پلیس) هم می‌گوید هر آن چه را بر سر راه خود می‌بیند می‌شکند و به آتش می‌کشد و قصدش نابودی جمهوری‌ست. این هم یاوه‌ای بیش نیست. می‌توان مانند من آنارشیست بود و شیوه‌های مبارزاتی بلاک‌بلوک را نپسندید، اما به خود اجازه نمی‌دهم که مانند بهروز فراهانی خزعبل ببافم. بلاک‌بلوک‌ها به اهداف مشخصی یورش می‌برند. آنان در اعتراض به قدرت مالی نظم سرمایه‌داری بانک‌ها را به آتش می‌کشند. آنان در اعتراض به وضعیت صدها هزار کارتن‌خواب، در حالی که در همین پاریس دست‌کم یک میلیون متر مربع دفتر کار و هزاران واحد مسکونی خالی‌ست، به بنگاه‌های معاملات ملکی ضربه می‌زنند. آنان به مغازه‌های زنجیره‌ای حمله می‌کنند. آنان دوربین‌های متعددی را که در گوشه و کنار شهر برای کنترل مردم نصب شده‌اند، نابود می‌کنند. شاهد بودم که نیروهای بلاک‌بلوک یک کافه Starbucks را تخریب کرده بودند و پیامی این چنین نوشته بودند: مالیاتت را بپرداز! در حالی که به دو قهوه‌خانه دیگر که در کم‌تر از پنجاه متر سمت راست و چپ آن وجود داشت هیچ آسیبی نزده بودند. در واقع نیروی بلاک‌بلوک به نمادهای جمهوری بورژوایی آقای وزیر و طرفداران ریز و درشتش حمله می‌کند تا یک جمهوری اجتماعی با دخالت مستقیم فرودستان استقرار یابد.

فراهانی در بخش دیگری از گفت‌وگویش به درستی می‌گوید که اکثر اتحادیه‌های پلیس فاشیست هستند و فوری یک استثناء قائل می‌شود. احتمالا منظور او سندیکای پلیس CGT باشد. نه فقط در بین نیروهای پلیس این سندیکا دارای اندک‌ترین نیروهاست بلکه در میان تمام سندیکاهایی که کنفدراسیون عمومی کار یا CGT را تشکیل می‌دهند جزو منفورترین‌هاست. آرزویم به عنوان عضو یکی از سندیکاهای بخش حمل و نقل CGT این است که این سندیکا روزی از کنفدراسیون خارج شود. امروز از آمریکا تا فرانسه مطالبات جدیدی در جنبش آزادیخواهی مطرح شده است که آقای فراهانی که هنوز دنبال سوا کردن پلیس خوب از پلیس بد است از درک آن عاجز است. این مطالبه چیست؟ این مطالبه در جنبش سترگ Black Lives Matter چنین مطرح شد: برچیده‌باد دستگاه پلیس.(Abolish the Police) اگر همین نیروی بلاک‌بلوک در جامعه فرانسه وجود نداشت شعار «همه از پلیس متنفرند» این چنین توده‌ای و فراگیر نمی‌شد و شرکت نظرسنجی IFOP مجبور نمی‌شد اعتراف کند که فقط ۴۵٪ مردم نظر مثبتی به پلیس دارند و آن را حافظ امنیت می‌دانند. بر اساس برآوردهایی که شده است نهاد پلیس ۸۰٪ نیرویش را صرف آزار و اذیت شهروندان می‌کند و فقط مابقی نیرویش به مقابله با بزه‌کاری اختصاص می‌یابد که تازه در بیش‌تر اوقات ریشه در نظم به شدت نابرابر موجود دارد به طوری که اکثریت زندانیان عادی از طبقات کارگر هستند که ناچار به سرقت و از این قبیل شده‌اند.

برای پایان دادن به این مطلب به نکته دیگری از گفت‌وگوی فراهانی اشاره می‌کنم. او در بخشی دیگر چنین ادعا می‌کند که گویا هنگامی که نیروهای پلیس از گاز اشک‌آور استفاده می‌کنند علتش حضور بلاک‌بلوک‌هاست! این هم دروغ شاخ‌داری است. صدها و صدها هزار نفری که مانند من بدون هیچگونه سلاحی در تظاهرات‌های جلیقه زردها شرکت کردند نه فقط گاز اشک‌آور خوردند، با باتوم زخمی شدند و چند نفری چشم و دستانشان را از دست دادند و حتا زینب رضوان در مارسی با اصابت نارنجک اشک‌آور در حالی که در خانه‌اش بود کشته شد، بلکه به صرف مقابله کردن گاهی با مشت‌هایشان به زندان افتادند مانند کریستف دتنژه (Christophe Dettinger). فراهانی ادعا می‌کند که در یک تظاهرات به همراه همسرش مقداری گاز اشک‌آور استشمام کرده در حالی که میان بلاک‌بلوک‌ها گیر افتاده بودند! خوب بله او نیروهای هار و وحشی پلیس را چند صد متر آن سوتر ندیده و فقط بلاک‌بلوک‌های دورو برش را دیده است! اما آیا او نمی‌داند که نیروهای پلیس از فن ننگین تله یا nasse استفاده می‌کنند و بلاک‌بلوک‌ها تنها نیروی حاضر در تظاهرات هستند که قادرند با این تکنیک مقابله کنند؟ نیروهای پلیس بدون هیچ قانون موجودی دور تا دور تظاهرکنندگان را می‌گیرند و لحظه به لحظه آن را تنگ‌تر می‌کنند و با پرتاب ممتد گاز اشک‌آور معترضان را عاصی می‌کنند. فراهانی اگر گاه گاهی در اعتراضات شرکت می‌کند و توانایی برخورد با چنین تاکتیک‌های ننگین پلیس را ندارد، بهتر است همیشه در ته صفوف باشد که بتواند پیش از بسته شدن تله خود را نجات دهد و مانند بسیاری که تفریحی به تظاهرات می‌آیند ساندویچ مرگز (نوعی سوسیس) را میل کند و به خانه‌اش برگردد!

امیدوار بود آدمی به خیر کسان

مرا به خیر تو امید نیست شر مرسان.

نادر تیف

یکشنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۹ ۶ دسامبر ۲۰۲۰

%d هاوشێوەی ئەم بلۆگەرانە: